Αποστολέας Θέμα: Αξιοσημείωτοι Άνθρωποι.  (Αναγνώστηκε 2692 φορές)

0 μέλη και 1 επισκέπτης διαβάζουν αυτό το θέμα.

Αποσυνδεδεμένος ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ

  • Γαμάω & Δέρνω
  • ******
  • Μηνύματα: 1726
  • Φύλο: Άντρας
  • No guts, no glory.
Απ: Αξιοσημείωτοι Άνθρωποι.
« Απάντηση #15 στις: Δεκέμβριος 03, 2017, 07:09:53 πμ »
Ο θρύλος της Λαίδης Γκοντάιβα

     
Σύμφωνα με την παράδοση, η Λαίδη Γκοντάιβα (Lady Godiva, 980 - 1067) ήταν η όμορφη σύζυγος του Κόμη Λίοφρικ Γ' του Κόβεντρι. Επί των ημερών του, οι κάτοικοι της περιοχής υπέφεραν από τη δυσβάσταχτη φορολογία. Επανειλημμένως, η Γκοντάιβα είχε ζητήσει από τον σύζυγό της να μειώσει τους φόρους, αλλά εκείνος ήταν αδιάλλακτος. Στο τέλος, αφού κουράστηκε από την επιμονής της, υποσχέθηκε ότι θα ικανοποιούσε το αίτημά της, αν θα ίππευε γυμνή στους δρόμους της πόλης.


Η Γκοντάιβα πήρε τα λόγια του τοις μετρητοίς κι αφού έβγαλε ένα διάταγμα, σύμφωνα με το οποίο όλοι οι κάτοικοι έπρεπε να παραμείνουν μέσα στα σπίτια τους με τις πόρτες και τα παράθυρα κλειστά, διέσχισε την πόλη με το άλογό της, σκεπάζοντας το σώμα της μόνο με τα μακριά μαλλιά της. Σύμφωνα πάντα με το θρύλο, ένας ράφτης αγνόησε το διάταγμα και άνοιξε μια τρύπα στο παραθυρόφυλλό του, για να δει τη λαίδη γυμνή. Λέγεται ότι η τιμωρία του ήταν να τυφλωθεί. Η Γκοντάιβα, πάντως, πέτυχε το σκοπό της, αφού ο κόμης κράτησε το λόγο του και κατάργησε την εξαντλητική φορολογία.

Αιώνες αργότερα, το 1678, και στο πλαίσιο μιας έκθεσης στο Κόβεντρι, καθιερώθηκε ένας εορτασμός σε ανάμνηση της πορείας της θρυλικής Λαίδης Γκοντάιβα. Οι εκδηλώσεις διοργανώνονταν κάθε χρόνο στις 31 Μαΐου έως το 1826 και από το 1848 έως το 1887, ενώ αναβίωσαν και πάλι από τις αρχές του 21ου αιώνα.

Για τη Λαίδη Γκοντάιβα γράφτηκαν και πολλά δημοφιλή τραγούδια, όπως το Lady Godiva's Operation (1968) των Velvet Underground και το Lady Godiva (1967) των Peter and Gordon, ενώ αναφορά σ' αυτήν υπάρχει και στο τραγούδι Don't Stop Me Now (1978) των Queen.
No guts, no glory.

Αποσυνδεδεμένος ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ

  • Γαμάω & Δέρνω
  • ******
  • Μηνύματα: 1726
  • Φύλο: Άντρας
  • No guts, no glory.
Απ: Αξιοσημείωτοι Άνθρωποι.
« Απάντηση #16 στις: Δεκέμβριος 07, 2017, 03:13:18 πμ »
ΜΙΓΚΕΛ ΝΤΕ ΘΕΡΒΑΝΤΕΣ: ΑΠΟ ΣΚΛΑΒΟΣ ΠΕΙΡΑΤΩΝ, ΜΕΓΑΛΟΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΗΣ
«Για μένα μονάχα γεννήθηκε ο Δον Κιχώτης κι εγώ γι’ αυτόν»

Κείμενο: Σταυρούλα Αλπίτση
Email: stavroula.al1@gmail.com
– Με στοιχεία από τη σπάνια βιογραφία των εκδόσεων «ΔΕΛΤΑ» με επιμελητή ύλης τον Ακαδημαϊκό Σπύρο Μελά –

Οι βιογραφίες ήταν πάντα ένα από τα αγαπημένα μου αναγνώσματα, καθώς μεταδίδουν το ανακουφιστικό αίσθημα ότι οι πιο μεγάλες ιδιοφυΐες υπήρξαν κατά βάθος άνθρωποι θνητοί, με πάθη και αδυναμίες. Κάπως έτσι, ανακάλυψα πρόσφατα στη βιβλιοθήκη μου μία σπάνια αχρονολόγητη έκδοση με μαύρο δερματόδετο εξώφυλλο, που φέρει τον τίτλο Οι Μεγάλοι Λογοτέχναι Σειρά 10η και η οποία στον «επίλογο του εκδότου» στην τελευταία σελίδα σημειώνει: «Οι διάσημοι λογοτέχναι είναι πολλοί. Προσπαθήσαμε να συμπεριλάβουμε στον τόμο αυτόν βιογραφίες σύντομες αλλά περιεκτικές, επιμένοντας περισσότερο στην ανάπτυξη της προσωπικότητας καθενός κι όχι στα περιστατικά εκείνα που εύκολα βρίσκει κανείς σε οποιοδήποτε εγκυκλοπαιδικό λεξικό». Αυτό το τελευταίο είναι, νομίζω, και το στοιχείο εκείνο που διαφοροποιεί μία ουσιώδη βιογραφία, από μία απλή και πρόχειρη προσπάθεια ενός σύντομου βιογραφικού σημειώματος.

Ο Μιγκέλ ντε Θερβάντες Σααβέδρα γεννήθηκε πριν από 470 έτη, στις 29 Σεπτεμβρίου 1547 στην Ακαλά ντε Χινάρος, τριάντα χιλιόμετρα βορειοανατολικά της Μαδρίτης. Ήταν το τέταρτο στη σειρά από τα εφτά παιδιά της φτωχής οικογένειάς του και θα έμενε στην ιστορία ως ο περίφημος συγγραφέας του «Δον Κιχώτη», που ο Φλωμπέρ συνήθιζε να αποκαλεί «το γιγάντιο βιβλιαράκι», το οποίο μέχρι και σήμερα συνιστά ένα από τα πιο οικουμενικά αναγνώσματα, αλλά κι ένα από τα πιο αινιγματικά, επίσης, ποιητικά κείμενα.


Κανείς δε γνωρίζει με βεβαιότητα για τις πρώτες σπουδές του. Μόνο διαπιστώνουμε ότι πρόκειται για άνθρωπο με βαθιά παιδεία, που πιθανώς έμαθε τα πρώτα γράμματα στη Μαδρίτη και στη Σεβίλλη από τους Ιησουίτες που τα δίδασκαν συνήθως, αλλά φαίνεται πως «σε όλη του τη ζωή ήταν μέγας αναγνώστης βιβλίων», όπως επίσης και ότι διατήρησε την αγάπη του για την ποίηση. Εκείνος, ωστόσο, στο «Ταξίδι στον Παρνασσό» ομολογεί ότι «όσο κι αν προσπαθούσα να γίνω ποιητής, μου έλειψε το χάρισμα, («η γκράτσια») που μου αρνήθηκε ο Θεός». Από την εφηβική, επίσης, ηλικία διατηρεί μία ανάμνηση, αυτή του αγαπημένου του συγγραφέα και ηθοποιού Λόπε ντε Ρονέδα που είδε να παίζει στο θέατρο, και η οποία, όπως εξομολογείται στον πρόλογο των θεατρικών έργων που δημοσίευσε το 1615, έμεινε «βαθιά χαραγμένη». Από τότε, σημειώνει ο βιογράφος, «μπορούμε να υποθέσουμε ότι άρχισε να διαμορφώνεται μέσα του μια από τις πιο επιτυχημένες φόρμες του θεάτρου του».

«Προτιμούσε να πεθάνει πολεμώντας παρά να φυλαχτεί»

Εντούτοις, την εποχή εκείνη κανείς σχεδόν δεν μπορούσε να ζήσει αποκλειστικά από την ποίηση ή το θέατρο. Πρόκειται για την πιο ένδοξη περίοδο της ισπανικής ιστορίας, οπότε η Ισπανία έχει συνείδηση της αποστολής της και μετά την εγκατάστασή της στο Νέο Κόσμο, χύνει το αίμα της και το χρυσάφι στα πεδία των μαχών της Ευρώπης, για να επεκτείνει ή να διατηρήσει την κυριαρχία της. Έτσι, το 1509 περνά τις Άλπεις ως στρατιώτης. Είναι είκοσι δύο ετών και βρίσκεται στην Ιταλία όπου κυριαρχεί η ισπανική επιρροή. Συμμετείχε μάλιστα στην ένδοξη μάχη του Λεπάντε κι αργότερα στη μάχη της Ναυπάκτου. Το 1578 ο πατέρας του συγκέντρωσε μαρτυρίες που αφορούν στη στάση του ποιητή: «Όταν ο λοχαγός του – λέγει ο υπολοχαγός Σαντιστεβάν – εγώ ο ίδιος αλλά και άλλοι φίλοι τον συμβουλέψαμε την ώρα της μάχης να μείνει στο δωμάτιο της γαλέρας, γιατί ήταν άρρωστος με πυρετό, μας αποκρίθηκε πως θα λέγανε γι’ αυτόν ότι δεν έκανε το καθήκον του και ότι προτιμούσε να πεθάνει πολεμώντας παρά να φυλαχτεί». Εν τέλει, ένα τραύμα στο αριστερό χέρι στάθηκε η αιτία να του αποδοθεί το παρατσούκλι «ο κουλός του Λεπάντε».



Όλα αυτά με ωθούν να αναλογιστώ ότι ο Δον Κιχώτης τελικά είναι ο ίδιος ο Θερβάντες, ο οποίος μέσα από το έργο αυτό ψέγει μάλλον τη δίψα των ανθρώπων να καταξιωθούν μέσα από τον πόλεμο και τον ηρωισμό, όταν στο τέλος γίνεται αντιληπτό ότι όλα συνιστούν μία καλοστημένη φάρσα της ζωής, της οποίας οι «πρωταγωνιστές» αποδεικνύονται αιθεροβάμονες.


Έπειτα, μια σειρά άτυχων συγκυριών γίνονται η αιτία ο Θερβάντες να καταλήξει σκλάβος πειρατών στο Αλγέρι για πέντε ολόκληρα χρόνια. Ο «κουλός Ισπανός» θεωρείται ο πιο επικίνδυνος αιχμάλωτος και φρουρείται αυστηρά, αφού προσπάθησε να δραπετεύσει τουλάχιστον τρεις φορές. Η αιχμαλωσία του αυτή βέβαια, σημειώνει ο Σ. Μελάς, «έδωσε όλο το μέτρο του χαρακτήρα του». Το αίσθημα της τιμής το θέτει πια στην υπηρεσία των συντρόφων της δυστυχίας του, τους οποίους αρνείται να αποκαλύψει όταν συλλαμβάνεται λίγο πριν την τρίτη του προσπάθεια να δραπετεύσει. «Αντί να τον πικράνουν ή να τον καταβάλουν τα χρόνια που πέρασε στο Αλγέρι, τον εξυψώνουν. Ξέρει πολύ καλά τι κίνδυνο διατρέχει και όταν τον συλλαμβάνουν μιλά με παρρησία. Χάρη στην ευγενική του απλότητα και την ευστροφία των επιχειρημάτων του, βγαίνει μια γοητεία. Δίχως αυτήν δεν εξηγείται πώς δεν τον κρέμασαν ή δεν τον έκαψαν ζωντανό».

«Μέσα στα χειρότερα παθήματά του, διαμορφώνονται τα καλύτερα έργα του»

Μετά από τόσες περιπέτειες η ανταμοιβή για όλα αυτά ήταν μόνο μια μεγάλη απογοήτευση που ακολούθησε την πρώτη χαρά της επιστροφής. Αντί να λάβει το αξίωμα του λοχαγού, σύντομα κατάλαβε πως «η πίστωση ενός ανάπηρου εξαντλείται γρήγορα». Στις 21 Μαΐου 1581, ο Φίλιππος Β΄ υπέγραψε μία διαταγή να πληρώσουν στον Θερβάντες μόλις εκατό δουκάτα. Παράλληλα, την Αναγέννηση είχε διαδεχτεί η Αντιμεταρρύθμιση που διατηρούσε τα σημάδια του Μεσαίωνα: «Η Ιερά Εξέταση ασκούσε μία επίβλεψη ολοένα και πιο στενή στον τομέα της σκέψης». Απογοητευμένος, αρχίζει να γράφει και να εκδίδει έναντι πενιχρού τιμήματος τα πρώτα του ποιητικά και θεατρικά έργα, ώσπου πάλι παρασύρεται από την ηρωική του διάθεση και συμμετέχει σε μία πολεμική επιχείρηση, όπου εμπλέκεται άδικα σε μία διαμάχη με την καθολική εκκλησία. Τότε αναγκάζεται να επικαλεστεί τη βασιλική διαταγή για να αποφύγει τις επικίνδυνες συνέπειες της καταδίκης των εκκλησιαστικών αρχών. Έπειτα, πάλι, για μια ασήμαντη αμέλεια στους λογαριασμούς του, φυλακίζεται στη Σεβίλλη. Μέσα στα χειρότερα παθήματά του, διαμορφώνονται τα καλύτερα έργα του. «Όλες αυτές οι περιπλανήσεις στην Ανδαλουσία, του χάρισαν τη γνώση της χώρας και του ισπανικού λαού. Οι καυγάδες με τους δημάρχους και τους χωροφύλακες, οι δοσοληψίες με τους μουλαράδες και τους καροτσιέρηδες, ακόμα και η αιχμαλωσία στη Σεβίλλη, του παρουσίασαν θέματα που τα εκμεταλλεύτηκε γραφικότατα. Πώς να μην ακονίσει εξάλλου το πνεύμα του σε ένα περιβάλλον όπου, όπως σ’ έναν παραμορφωτικό καθρέφτη, έβρισκε τη γελοιογραφία των κοινωνικών αξιών και διακρίσεων;»


Το κλίμα αυτό της απογοήτευσης, της προσωπικής ταλαιπωρίας, μα και της συνειδητοποίησης των καταστάσεων, τον ωθεί να γράψει το μεγάλο του αριστούργημα. Στις 26 Σεπτεμβρίου 1604 δημοσιεύεται ο «Δον Κιχώτης». Ο αθάνατος ιππότης της Μάντσας, με μόνο σύντροφο τον πιστό του ιπποκόμο, ανταποκρίθηκε σε όλες τις προσδοκίες. Μόλις παρουσιάστηκε, προκάλεσε την πιο αυθόρμητη ευθυμία. «Έκανε τον κόσμο να γελά δίχως να πάψει να τον εκτιμά. Κι έκανε τους ανθρώπους να σκέφτονται, δίχως να πάψει να είναι διασκεδαστικός». Στο δεύτερο βιβλίο του, όπου ολοκληρώνει την ιστορία, με το ψευδώνυμο Θίδε Χαμέτι, γράφει: «Για μένα μονάχα γεννήθηκε ο Δον Κιχώτης κι εγώ γι’ αυτόν». Λίγο καιρό μετά, στα 1616, πεθαίνει στη Μαδρίτη και θάβεται σε ένα μοναστήρι καλογραιών.





ΥΓ: Στη φωτογραφία, εξώφυλλο της τέταρτης έκδοσης του Δον Κιχώτη (1605)
« Τελευταία τροποποίηση: Δεκέμβριος 07, 2017, 04:13:08 πμ από ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ »
No guts, no glory.

Αποσυνδεδεμένος ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ

  • Γαμάω & Δέρνω
  • ******
  • Μηνύματα: 1726
  • Φύλο: Άντρας
  • No guts, no glory.
Απ: Αξιοσημείωτοι Άνθρωποι.
« Απάντηση #17 στις: Δεκέμβριος 07, 2017, 08:17:38 πμ »
Κάρλος Καστανιέδα
Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια


Γέννηση   25 Δεκεμβρίου 1925
Κάτζαμαρκα
Θάνατος   27 Απριλίου 1998
Λος Άντζελες
Επάγγελμα/
ιδιότητες   ανθρωπολόγος και συγγραφέας
Υπηκοότητα   Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής
Σχολές φοίτησης   Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας, Λος Άντζελες
Σύζυγος(οι)   Florinda Donner (Σεπτεμβρίου 1993 – 27 Απριλίου 1998)
δεδομένα ( π • σ • ε )
Ο Κάρλος Καστανιέδα (Carlos César Salvador Arana Castañeda) [1] (25 Δεκεμβρίου 1925 – 27 Απριλίου 1998) που γεννήθηκε στο Περού αλλά αργότερα πήρε την Αμερικανική υπηκοότητα ήταν ανθρωπολόγος και συγγραφέας. Ξεκινώντας το 1968 με τη δημοσίευση του Οι Διδασκαλίες του Δον Χουάν, ο Καστανιέδα έγραψε μια σειρά βιβλίων που περιγράφει τη μαθητεία του στον παραδοσιακό Μεσο-αμερικανικό σαμανισμό. Τα 12 βιβλία του έχουν πουλήσει περισσότερα από 8 εκατομμύρια αντίτυπα σε 17 χώρες. Τα βιβλία και ο Καστανιέδα, ο οποίος σπάνια μιλούσε σε κοινό για τη δουλειά του, υπήρξαν αμφιλεγόμενοι για πολλά χρόνια. Οι υποστηρικτές πιστεύουν ότι τα βιβλία είναι είτε αληθή, είτε πολύτιμες εργασίες στη φιλοσοφία και περιγραφές πρακτικών οι οποίες επιτρέπουν μια αυξημένη επίγνωση. Για πολλά χρόνια, οι ανθρωπολόγοι θεωρούσαν τη δουλειά του σημαντική και αυθεντική, ωστόσο μια σειρά αποκαλύψεων τα επόμενα χρόνια έθεσαν υπό αμφισβήτηση την ειλικρίνεια του Καστανιέδα. Οι ακαδημαϊκοί κριτικοί τώρα υποστηρίζουν ότι τα βιβλία του είναι έργα μυθιστορηματικά, υποδεικνύοντας τις πολλές εσωτερικές αντιθέσεις και ασυμφωνίες ανάμεσα στα βιβλία και στα ανθρωπολογικά δεδομένα, στις εναλλακτικές πηγές που θα μπορούσε να αντλήσει ο Καστανιέδα λεπτομερείς πληροφορίες για τις σαμανιστικές πρακτικές καθώς και στην έλλειψη υποστηρικτικών αποδείξεων.

Στα βιβλία του, ο Καστανιέδα διηγείται σε πρώτο πρόσωπο αυτά που υποστηρίζει ότι αποτελούν τη μαθητεία του σε έναν Γιάκι Σαμάνο που ονομάζεται Δον Χουάν Μάτους τον οποίο συνάντησε το 1960. Ο Καστανιέδα έγραψε ότι αναγνωρίστηκε από τον Δον Χουάν Μάτους να έχει τον ενεργειακό σχηματισμό του "ναγουάλ", τον οποίο εφόσον τον διάλεγε το πνεύμα θα μπορούσε να γίνει ο ηγέτης μιας ομάδας πολεμιστών. Χρησιμοποίησε επίσης τον όρο "ναγουάλ" για να σηματοδοτήσει το μέρος της αντίληψης το οποίο βρίσκεται στην περιοχή του αγνώστου, ωστόσο είναι δυνατόν ο άνθρωπος να το φτάσει, το οποίο υπονοεί για την ομάδα των μάγων του, ότι ο Δον Χουάν ήταν με κάποιον τρόπο ο σύνδεσμος με αυτό το άγνωστο. Ο Καστανιέδα συχνά αναφέρεται σε αυτή την άγνωστη περιοχή ως μη συνηθισμένη πραγματικότητα, κάτι το οποίο δείχνει ότι αυτή η περιοχή αποτελεί μια πραγματικότητα, αλλά είναι θεμελιωδώς διαφορετική από τη συνηθισμένη φύση της πραγματικότητας της οποίας την εμπειρία έχουμε ως ανθρώπινα όντα τα οποία είναι απορροφημένα στις καθημερινές τους ασχολίες μέσω της κοινωνικής διαμόρφωσης και εκπαίδευσής τους. Η συνηθισμένη πραγματικότητα όπως έχουν την εμπειρία της οι άνθρωποι είναι απλώς μια "περιγραφή" η οποία έχει τοποθετηθεί μέσω της "εξημέρωσης" στη συνείδησή τους από τη στιγμή που ήταν βρέφη.

Ο Καστανιέδα αποσύρθηκε από τη δημόσια θέα το 1973, ζώντας σε ένα σπίτι με τις τρεις "μάγισσες", γυναίκες που είχαν κόψει τις σχέσεις με τις οικογένειές τους και είχαν αλλάξει τα ονόματά τους. Ίδρυσε την Cleargreen, έναν οργανισμό που προωθούσε την Προένταση (Tensegrity), μια σειρά ασκήσεων υποτίθεται Τολτέκικης προέλευσης και ισχυρίζονταν ότι ήταν ιδιαίτερα δυνατές πνευματικά. Μετά το θάνατο του Καστανιέδα το 1998, οι τρεις μάγισσες και άλλοι άνθρωποι που ήταν συνδεδεμένοι με τον Καστανιέδα εξαφανίστηκαν από την κοινή θέα.


Βιογραφικά Στοιχεία
Τα αρχεία των μεταναστών δείχνουν ότι ο Κάρλος Σέσαρ Αράνα Καστανιέδα γεννήθηκε στις 25 Δεκεμβρίου του 1925 στην Καχαμάρκα του Περού.[2] Τα αρχεία δείχνουν ότι το επίθετό του το πήρε από τη μητέρα του τη Σουσάνα Καστανιέδα Ναβόα (Susana Castañeda Navoa). Ο πατέρας του ήταν ο Σέσαρ Αράνα Μπουρουνγκαράι (Cesar Arana Burungaray). Το επίθετό του εμφανίζεται με τον χαρακτήρα ñ σε πολλά ισπανόφωνα λεξικά, αν και τα πιο διάσημα έργα του είναι δημοσιευμένα με την αγγλική εκδοχή του ονόματος. Μετακόμισε στις Ηνωμένες Πολιτείες στις αρχές της δεκαετίας του 1950 και έγινε ένας "ουδετεροποιημένος πολίτης" το 1957. Το 1960 παντρεύτηκε την Μάργκαρετ Ρούνιαν (Margaret Runyan) στην Τιχουάνα του Μεξικού. Έζησαν μαζί μόνο για έξη μήνες, αλλά το διαζύγιό τους βγήκε το 1973. Εκπαιδεύτηκε στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια (University of California, Los Angeles - UCLA) από όπου πήρε το πτυχίο του το 1962 και το διδακτορικό του το 1973. [3]

Τα πρώτα τρία βιβλία του Καστανιέδα, Οι Διδασκαλίες του Δον Χουάν, Μια Ξεχωριστή Πραγματικότητα και Ταξίδι στο Ιξτλάν, γράφτηκαν καθώς ο Καστανιέδα ήταν φοιτητής ανθρωπολογίας στο Πανεπιστήμιο UCLA (Καλιφόρνια). Έγραψε αυτά τα βιβλία ως την καταγραφή της έρευνάς του που περιέγραφε τη μαθητεία του με τον "Άνθρωπο της Γνώσης" ο οποίος αποκαλείται στα βιβλία ως Δον Χουάν Μάτους, ένας Ινδιάνος Γιάκι από το βόρειο Μεξικό. Το Μάρτιο του 1973 ο Καστανιέδα ήταν στο εξώφυλλο του περιοδικού Time (5 Μαρτίου 1973 - Vol. 101 No. 10). Το άρθρο τον περιέγραφε ως "ένα αίνιγμα το οποίο είναι τυλιγμένο σε μυστήριο". Από τη συνέντευξη αυτή και μετά ο Καστανιέδα εξαφανίστηκε από τη δημόσια θέα μέχρι τη δεκαετία του 1990.

Το 1974, το τέταρτο του βιβλίο, Ιστορίες Δύναμης, δημοσιεύτηκε. Αυτό το βιβλίο τελειώνει με τον Καστανιέδα να πηδάει από ένα βράχο στην άβυσσο και σηματοδότησε το τέλος της μαθητείας του στον Δον Χουάν. Ο Καστανιέδα συνέχισε να είναι διάσημος στο αναγνωστικό κοινό και στα επόμενα βιβλία του. Συνολικά 12 βιβλία του Καστανιέδα εκδόθηκαν, τα δύο από τα οποία εκδόθηκαν μετά το θάνατό του.

Στη δεκαετία του 1990 ο Καστανιέδα συνέχισε να εμφανίζεται στο κοινό για να προωθήσει την Προένταση (Tensegrity), μια σειρά κινήσεων που υποστήριζε ότι είχε κληροδοτηθεί από 25 γενιές Τολτέκων Σαμάνων.

Ο Καστανιέδα πέθανε στις 27 Απριλίου 1998 στο Λος Άντζελες λόγω επιπλοκών καρκίνου στο ήπαρ. Δεν έγινε δημόσια τελετή και η σορός του Καστανιέδα κάηκε ενώ οι στάχτες του στάλθηκαν στο Μεξικό. Σχεδόν δύο μήνες αργότερα, στις 19 Ιουνίου του 1998, εμφανίστηκε μια ανακοίνωση στον τύπο με τίτλο Ένας Αποσιωπημένος Θάνατος για τον Μυστικιστή Συγγραφέα Κάρλος Καστανιέδα (A Hushed Death for Mystic Author Carlos Castaneda) από το δημοσιογράφο J.R. Moehringer στους Los Angeles Times.[4]

Τέσσερις μήνες μετά το θάνατο του Καστανιέδα ο C. J. Castañeda, που είναι γνωστός και ως Adrian Vashon, του οποίου το πιστοποιητικό γεννήσεως δείχνει ότι ο Κάρλος Καστανιέδα είναι πατέρας του, αμφισβήτησε τη διαθήκη του Καστανιέδα δικαστικά. Για πολλά χρόνια ο Καστανιέδα ανέφερε τον Vashon ως γιο του. Η διαθήκη είχε υπογραφεί τέσσερις μέρες πριν το θάνατο του Καστανιέδα και ο Vashon αμφισβήτησε την αυθεντικότητά της. Τελικώς ο Vashon δεν δικαιώθηκε.[5]

Το έργο του
Είναι σαφές ότι η συνεισφορά του υπήρξαν τα βιβλία του και η διάδοση των Μαγικών Περασμάτων. O Κάρλος Καστανιέδα είχε την ευκαιρία να επιδείξει την πιθανή εξέλιξη του ανθρώπου.

Το 1993 ο Καστανιέδα ανακοίνωσε τα Μαγικά Περάσματα, την κορύφωση της τέχνης των τολτέκων Πολεμιστών, τα οποία μεταφέρθηκαν προφορικά στον Καστανιέδα από γενιά σε γενιά. Τις κινήσεις αυτές τις ονόμασε επίσης Tensegrity (στο βιβλίο "Μαγικά Περάσματα" της ελληνικής μετάφρασης μεταφράζεται ως Προένταση από το μεταφραστή), η οποία λέξη είναι δανεισμένη από την Αρχιτεκτονική και συνδυάζει τις έννοιες της "έντασης" (tension) και της "ακεραιότητας" (integrity). Παράλληλα, ίδρυσε την οργάνωση Cleargreen για τη διάδοση τους και έκανε πολλές εμφανίσεις για την περαιτέρω διάδοσή τους. Αυτή ήταν μια διαφοροποίηση σε σχέση με την προηγούμενη φάση της απομόνωσης, και εξέπληξε πολλούς δεδομένου ότι δεν ανέφερε τα μαγικά περάσματα σε προηγούμενα βιβλία του.

Τα έργα του Καστανιέδα, είναι όλα γραμμένα στα αγγλικά αν και ο ίδιος μιλούσε τέλεια καστιλιάνικα (στην πραγματικότητα, διόρθωσε ο ίδιος τις ισπανικές μεταφράσεις των βιβλίων του) και αποτελούν τη μεταφορά της κοσμοθεώρησης που τον εισήγαγε ο Δον Χουάν. Πολύ γρήγορα τα έργα του έγιναν κλασικά στην πνευματική λογοτεχνία και στη λογοτεχνία της Νέας Εποχής.

Κατά τα δύο πρώτα βιβλία ο Καστανιέδα επικεντρώνεται στην χρήση του πεγιότ το οποίο το ονομάζει μεσκαλίτο στο βιβλίο, και το θεωρεί ως μια δύναμη-προστάτη κατά ανάλογο τρόπο όπως και τα φυτά-συμμάχους που ανήκουν στο είδος Datura και τη χρήση των μανιταριών του είδους psilocybe (ψυχοτροπικά μανιτάρια), τα οποία χρησιμοποίησε ο Δον Χουάν ως μέσο για να δημιουργήσει στον Κάρλος Καστανιέδα αυτό που ονόμαζε "κατάσταση αυξημένης συνείδησης".

Από το τρίτο βιβλίο, "Ταξίδι στο Ιξτλάν", το κείμενο των βιβλίων του επικεντρώνεται στην επίτευξη "άλλων πραγματικοτήτων" χωρίς τη χρήση οποιουδήποτε παραισθησιογόνου. Στο τέταρτο βιβλίο, "Ιστορίες Δύναμης", διηγείται την "εγκατάλειψη του κόσμου" από την πλευρά του Δον Χουάν, αφήνοντας πίσω του τον Καστανιέδα ως κληρονόμο του και ως τον επόμενο "Ναγουάλ", ελεύθερο να βρει και να αποκτήσει τους δικούς του μαθητές.

1968 Οι Διδασκαλίες του Δον Χουάν - (The Teachings of Don Juan: A Yaqui Way of Knowledge, ISBN 0-520-21757-8), (ελλ. μτφ. Άγγελος Μαστοράκης για τις εκδ. "Καστανιώτη", 1999)
1971 Μια ξεχωριστή πραγματικότητα: παραπέρα συζήτηση με τον Δον Χουάν - ((A Separate Reality, ISBN 0-671-73249-8), (ελλ. μτφ. Λουκάς Θεοδωρακόπουλος για τις εκδ. "Καστανιώτη", α΄έκδοση 1978, β΄ 1999)
1973 Ταξίδι στο Ιξτλάν: τα διδάγματα του Δον Χουάν - (Journey to Ixtlan, ISBN 978-0-671-73246-2), (ελλ. μτφ. εκδ. "Καστανιώτη, 1978)
1975 Ιστορίες Δύναμης - (Tales Of Power, ISBN 978-0-671-73252-3), (ελλ. μτφ. Νίκος Σιδέρης εκδ. "Καστανιώτης", 1978)
1977 O Δεύτερος Κρίκος Δύναμης - (The Second Ring Of Power, ISBN 978-0-671-73247-9), (ελλ. μτφ. Ελευθερία Τσολάκη για τις εκδ. "Κάκτος", 1991)
1981 Το Δώρο του Αετού - (The Eagle's Gift, ISBN 978-0-671-73251-6), (ελλ. μτφ. Ελευθερία Τσολάκη, εκδ. "Κάκτος", 1991)
1984 Εσωτερική Φλόγα - (The Fire From Within, ISBN 978-0-671-73250-9), (ελλ. μτφ. Κώστας Τσαπόκας για τις εκδ. "Κάκτος", 1991)
1987 Η Δύναμη της Σιωπής - (The Power Of Silence, ISBN 978-0-671-73248-6), (ελλ. μτφ. Στέλλα Κωνσταντινέα για τις εκδ. "Κάκτος", 1988)
1993 Η Τέχνη των Ονείρων - (The Art Of Dreaming, ISBN 978-1-85538-427-9), (ελλ. μτφ. Ρένα Καρακατσάνη για τις εκδ. "Κάκτος", 1994)
1996 Silent Knowlegde (γνωστό και ως "Το μωβ βιβλίο (The Purple Book)», το οποίο πουλήθηκε μόνο στα εργαστήρια Tensegrity. ISBN 9781888294118}
1998 Η Ενεργός Πλευρά του Απείρου - (The Active Side of Infinity, ISBN 978-0-06-092960-2), (ελλ. μτφ. Αλέκος Μανωλίδης για τις εκδ. "Λιβάνης-Το Κλειδί", 2001)
1999 Μαγικά Περάσματα - (Magical Passes, ISBN 978-0-671-73247-9), (ελλ. μτφ. Χριστιάννα Σακελλαροπούλου για τις εκδ. "Λιβάνη-Το Κλειδί", 1998)
2001 Ο Τροχός του Χρόνου - (The Wheel of Time: Shamans of Ancient Mexico, Their Thoughts About Life, Death and the Universe, ISBN 978-0-7434-1280-3), (ελλ. μτφ. Αλέξανδρος Καλοφωλιάς για τις εκδ. "Λιβάνη-Το Κλειδί", 1999)
Η επιτυχία των βιβλίων του Καστανιέδα είχε ως αποτέλεσμα να εμφανιστούν και πολλοί ακόμα μάγοι ή πολεμιστές από την παράδοση των ινδιάνων ιθαγενών, κάποιοι από τους οποίους έρχονταν σε αντιπαράθεση μαζί του.

Στοιχεία από τη κοσμοθεώρησή του
Ήδη ξεκινώντας από το βιβλίο του "Διδασκαλίες του Δον Χουάν", προσδιόρισε το τι σημαίνει να βαδίζει κανείς στην ατραπό του πολεμιστή ή το μονοπάτι της αψογοσύνης. Οι αρετές και οι αρχές του πολεμιστή του επιτρέπουν να οδηγηθεί στο να αντιληφθεί τον κόσμο και την ύπαρξή του με έναν νέο τρόπο.

Το "ονείρεμα" και η "ανασκόπηση" μαζί, κάνουν ικανό να δημιουργήσουν το ενεργειακό "διπλό" - μια οντότητα η οποία δεν μπορεί να καταστραφεί και ικανή να δράσει μόνη της. [6]

Το ονείρεμα ξεκινάει με τον μαθητευόμενο να κινείται με συνείδηση στο περιβάλλον των ονείρων του με τέτοιο τρόπο όπως και στην καθημερινή του ζωή. Αυτή η τεχνική συμπληρώνεται από την "τέχνη της παραφύλαξης", η οποία έχει την ανασκόπηση ως βασικό συστατικό της το οποίο περιλαμβάνει το να ξαναζήσει ο μαθητευόμενος τις εμπειρίες της ζωής του, ώστε να καταλάβει πράγματα για τον ίδιο και να ανακτήσει τη χαμένη του ενέργεια από τα γεγονότα.

Μια από τις πιο σημαντικές ανακαλύψεις των Τολτέκων αφορούν το γεγονός ότι τα ανθρώπινα όντα έχουν ένα φωτεινό κουκούλι ή ενεργειακό πεδίο γύρω από το φυσικό τους σώμα. Επίσης είδαν ότι υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι με έναν ειδικό σχηματισμό που αποτελείται από δύο μέρη. Αυτοί είναι οι "ναγουάλ" ή οι "διπλοί άνθρωποι" σύμφωνα με τον Καστανιέδα. Λόγω της ειδικής ενεργειακής κατανομής, το ναγουάλ έχει μεγαλύτερα ποσά ενέργειας στη διάθεσή του.

Οι Μάγισσες
Αφού ο Καστανιέδα απομακρύνθηκε από τη δημόσια θέα το 1973, αγόρασε ένα μεγάλο σπίτι στο Λος Άντζελες το οποίο μοιραζόταν με τις τρεις γυναίκες ακολούθους του, οι οποίες έγιναν ευρύτερα γνωστές ως οι Μάγισσες. [7]

Οι Μάγισσες είχαν ως προϋπόθεση ένταξης στην ομάδα του Καστανιέδα το σπάσιμο των σχέσεων και δεσμών με φίλους και την οικογένειά τους. Επίσης, αρνούνταν να φωτογραφηθούν και πήραν καινούρια ονόματα η Ρεγγίνα Ταλ (Regina Thal) έγινε η Φλορίντα Ντόνερ (Florinda Donner-Grau), η Μαίρηαν Σίμκο έγινε η Ταΐσα Άμπελαρ {Taisha Abelar} και η Κάθλιν Πολμαν έγινε η Κάρολ Τιγγς (Carol Tiggs).
« Τελευταία τροποποίηση: Δεκέμβριος 07, 2017, 08:26:45 πμ από ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ »
No guts, no glory.

Αποσυνδεδεμένος ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ

  • Γαμάω & Δέρνω
  • ******
  • Μηνύματα: 1726
  • Φύλο: Άντρας
  • No guts, no glory.
Απ: Αξιοσημείωτοι Άνθρωποι.
« Απάντηση #18 στις: Δεκέμβριος 10, 2017, 10:05:52 πμ »
ΒΑΡΒΑΚΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ (1745 - 1825)
Ο ΠΕΙΡΑΤΗΣ - ΤΟ ΧΑΒΙΑΡΙ - Ο ΕΥΕΡΓΕΤΗΣ
Ο ΒΙΟΣ ΚΑΙ Η ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΤΟΥ

http://greekworldhistory.blogspot.gr/2015/02/1745-1825.html
No guts, no glory.

Αποσυνδεδεμένος ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ

  • Γαμάω & Δέρνω
  • ******
  • Μηνύματα: 1726
  • Φύλο: Άντρας
  • No guts, no glory.
Απ: Αξιοσημείωτοι Άνθρωποι.
« Απάντηση #19 στις: Δεκέμβριος 11, 2017, 07:44:28 πμ »
Τούλα Μπαρνασά – η ποιήτρια που τα έβαλε με το θάνατο


Μια οργισμένη ποιήτρια της ζωής και του λόγου.

Στο έργο της «ΠΕΡΙ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΘΗΡΙΩΝ», αναλύει τις μεταβλητές που διέπουν τη ζωή με έναν ολότελα δικό της αφυπνιστικό τρόπο.

Πρωταγωνιστής ο άνθρωπος με όπλο του την τέχνη, παλεύει το Θεό, παλεύει τους δαίμονες, για να δημιουργήσει όαση στην έρημο της μοναξιάς του – «Η τέχνη είναι θρησκεία χωρίς Θεό».

Ξεχασμένος από όλους, γίνεται ο τραγικός ήρωας που διαπραγματεύεται με το θάνατο, προκειμένου να αγγίξει τη αλήθεια –«Μήπως τραβά ο Θεός το νήμα της αλήθειας για να ξηλώνεται ο κόσμος υπηρετώντας τη δαιμονική του αυταπάτη;»

Τραυματισμένος από το αίμα του, πονάει τη συνείδησή του, που τον προτρέπει να δράσει – «Ένας αδρανής παρατηρητής του πόνου ήταν ο Θεός ανέκαθεν».

Μέσα στον τεράστιο χρόνο χτίζει και γκρεμίζει το σύμπαν, αμφισβητώντας την ουσία του – «Μήπως το σύμπαν δεν είναι άλλο παρά μονάχα μια ρυτίδα ύλης στο μάγουλο του Θεού;»

Επικαλείται τα αστέρια, το φως της ύπαρξης τους και βρίζει το χρόνο που του τα κλέβει μέσα από τα χέρια – «Ευθύνεσαι χρόνε ταφέα -των αστέρων θάνατε».

Χρησιμοποιεί τη γνώση, για να γνωρίσει τη θνητότητα της ζωής του – «Θνητή ψυχή μου κρατήσου ξύπνια».

Αποποιείται της στέρφας θρησκείας –«Μη λαμβάνετε μεταθανάτια δάνεια. Ας μοιράζουν οι θρησκείες το Θεό με δόσεις».

Εκπαιδεύει το μυαλό να ακούει αντίθετες θεωρίες, να διαμορφώνει άποψη περί φωτιάς και θανάτου – «Εξαίφνης, αντελήφθη πως μονάχα η εκδοχή του μάταιου διαμορφώνει τη νοημοσύνη».

Ζυμώνεται με τον κόσμο, τους νόμους, τα στερεώματα, φέρνει στο φως τα πλαστά έγγραφα της ειρήνης – «Στο αυτί της γαλήνης κοιμούνται οι κρότοι που θα ανατινάξουν το μάτι του κόσμου».

Ερωτεύεται, για να κερδίσει την αθανασία που δεν του προσφέρει ο θεός και τον κάνει ικέτη – «Άδικη του κόσμου η ικεσία».

Ονειρεύεται με τη σιωπή της νοημοσύνης τον μεγάλο έρωτα – «Ο μεγάλος έρωτας δεν ελεεί την προσωρινότητα διότι είναι επενέργεια ανώτερης νοημοσύνης».

Αντιπαλεύει τη φθορά του χρόνου και αγωνίζεται να περάσει όρθιος στην άλλη διάσταση – «Ο χρόνος είναι οντότητα φυλακισμένη. Έξω από τα χωρικά ύδατα δεν υφίσταται».

Αναμοχλεύει τη μνήμη που δεν τον απάτησε, για να καταλάβει τα μελλούμενα. Διαδηλώνει, αντιστέκεται στην τύχη του – «Σβήστε τα κλαδιά των άστρων μην ανάβετε τον ήλιο. Χωρίς τα φωτόνια ο χρόνος δεν βλέπει τη μύτη του».

Ποδοπατά την προσδοκία του θανάτου, κάνοντας ορατή την απέχθεια στην απελπισία του – «Η γνώση του θανάτου ράγιζε ανέκαθεν τα μάτια της ανθρωπότητας…»

Βάζει το Θεό να παλέψει με τον Έρωτα, για να καταγράψει τα αποτελέσματα της έρευνας και να καταλήξει ποιόν πρέπει να εμπιστεύεται, ποιος θα παλέψει πιο σκληρά για να τον κερδίσει, ποιος τον αγαπά τελικά περισσότερο- «Μήπως ο Θεός δεν είναι άλλο παρά μονάχα του έρωτα η συντέλεια καταμεσής στου απείρου τη μελλοθάνατη συνάθροιση;»

Δεν αναγνωρίζει κανένα έλεος , κανένα χάδι αγάπης για τη ζωή – «Μονάχος κανακεύτηκε ο εαυτοσπάραχτος χύνοντας βάλσαμο στο έλκος που έξυνε μέσα του ο θάνατος».

Δεν εμπιστεύεται το αγαθό σαν απόρροια του Θείου, αλλά σαν αυτοδύναμη αρετή – «Ερευνάτε το αγαθό. Δεν είναι απαραίτητα αληθές».

Προσπαθεί να ανοίξει τα μάτια της ανθρωπότητας στο σκοτάδι – «Σκοτάδι που φλέγεται από ερέβη είναι η ορατότητα».

Ψάχνοντας την αλήθεια, ανακαλύπτει την ΑΝΑΤΡΟΠΗ – «Όσο πιο σφιχτά φιμώνει την αμφιβολία η βεβαιότητα τόσο πιο επίμονα κλαψουρίζει της ανατροπής η πιθανότητα.

Εξυμνεί τη ποίηση, που του δίνει τη δυνατότητα να καταγγέλλει τη συνείδησή του και να πηγαίνει κόντρα στον καιρό, το χρόνο– «Μόνο η ποιητική συνείδηση υφαίνει ανάποδα στον ιστό του χρόνου».

Καταρτίζει καταστατικό ιδεολογίας, για να παλεύει με στόχο –« Η ιδέα είναι βόμβα που τοποθετεί η συνείδηση κάτω από κάθε άφθαρτου Θεού το θρόνο».

Κηρύττει επίθεση – «Θεέ αποκάλυψε επιτέλους την ύλη σου».

Και πηδάει στο κενό- « Μήπως το κενό είναι δυνάμει ζωτικό διότι χρειάζεται χώρο για να υφίσταται;»

Το ποιητικό βιβλίο «ΠΕΡΙ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΘΗΡΙΩΝ», αποτελεί μια πολιτική τομή στην φιλοσοφία ζωής του ανθρώπου, που περιχαράκωσε τη δράση του μέσα από τη θρησκεία και άλλες τεχνικές καθυπόταξης του είδους. Προτρέπει σε γνώση και δράση της τέχνης, που θα υπηρετήσει την ΑΝΑΤΡΟΠΗ. Ενέργεια που είναι ζητούμενη, στους καιρούς που ο θάνατος εξισώθηκε με την αδικία και την λεηλάτηση των δικαιωμάτων του ανθρώπου απέναντι στη ζωή.

Ο λόγος αυτός αποτελεί μαχόμενη ποίηση αξιώσεων. Εμπεριστατωμένος με λυρισμό και φιλοσοφικά νοήματα, δημιουργεί επίκαιρη μάχη με τη ζωή.

Η Τούλα Μπαρνασά έφυγε και μας άφησε πίσω διαθήκη, όχι μόνο το γραπτό της λόγο αλλά και τα ηθικά της δικαιώματα να αντιμετωπίζουμε το θάνατο με την αλαζονική λογική που του πρέπει. Στην δική μου φαντασία, απαντώντας του: "Ειλικρινά αγαπητέ μου δεν δίνω δεκάρα...".

Γιατί, τη μάχη με τη ζωή την κερδίζει πάντα, όποιος έχει το σθένος να μην υπολογίζει ακόμη και το θάνατο του.

Ένα μάθημα ζωής και θανάτου, για όλους εμάς τους πεθαμένους ζωντανούς που δεν τολμάμε ούτε το ανάστημα μας να σηκώσουμε, στον ανοιχτό τάφο που αναπνέουμε…
No guts, no glory.

Αποσυνδεδεμένος ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ

  • Γαμάω & Δέρνω
  • ******
  • Μηνύματα: 1726
  • Φύλο: Άντρας
  • No guts, no glory.
Απ: Αξιοσημείωτοι Άνθρωποι.
« Απάντηση #20 στις: Δεκέμβριος 12, 2017, 11:47:48 μμ »
Ποιος ήταν ο Εμμανουήλ Κριαράς

Γεννήθηκε στις 28 Νοεμβρίου του 1906 στον Πειραιά από οικογένεια κρητικής καταγωγής, ενώ τα πρώτα παιδικά του χρόνια έζησε στη Μήλο. Το 1914 με την οικογένειά του εγκαταστάθηκε στα Χανιά της Κρήτης, όπου και τελείωσε τις γυμνασιακές του σπουδές. Το 1924 ξεκίνησε τις σπουδές του στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, από την οποία αποφοίτησε το 1929. Από το 1930 έως το 1950 εργάστηκε στο Μεσαιωνικό Αρχείο της Ακαδημίας Αθηνών, αρχικά ως συνεργάτης και από το 1939 ως διευθυντής. Παράλληλα με την εργασία του στο Μεσαιωνικό Αρχείο συνέχισε τις σπουδές του· το 1930 μετέβη στο Μόναχο με υποτροφία της Ακαδημίας Αθηνών για να ενημερωθεί σε θεωρητικά και τεχνικά ζητήματα της λεξικογραφίας στο περιβάλλον του Thesaurus Linguae Latinae, το 1938-1939 και το 1945-1948, ως διδάκτορας πλέον, για μετεκπαίδευση στο Παρίσι, την πρώτη φορά στη βυζαντινολογία και τη δεύτερη στη συγκριτική γραμματολογία. Πήρε το διδακτορικό του δίπλωμα το 1938 από το Πανεπιστήμιο Αθηνών, με τη διατριβή Μελετήματα περί τας πηγάς του Ερωτοκρίτου.

Το 1948 ήταν υποψήφιος για την έδρα της νέας ελληνικής φιλολογίας στην Φιλοσοφική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, την οποία όμως κατέλαβε ο Λίνος Πολίτης. Δύο χρόνια αργότερα, εκλέχτηκε στην θέση του τακτικού καθηγητή της μεσαιωνικής ελληνικής φιλολογίας στο ίδιο Πανεπιστήμιο. Στην Θεσσαλονίκη δίδαξε κυρίως μεσαιωνική φιλολογία, εκτάκτως μεσαιωνική ελληνική ιστορία, νεοελληνική φιλολογία, αλλά και γενική και συγκριτική γραμματολογία, αφού χάρη στις δικές του ενέργειες ιδρύθηκε (το 1965) η πρώτη -και για πολλά χρόνια μοναδική στην Ελλάδα- έκτακτη αυτοτελής έδρα της Γενικής και Συγκριτικής Γραμματολογίας. Το διδακτικό έργο του Εμμανουήλ Κριαρά διακόπηκε βίαια τον Ιανουάριο του 1968, όταν η Χούντα των Συνταγματαρχών αποφάσισε να τον απολύσει για τα δημοκρατικά του φρονήματα. Η απόλυσή του από το Πανεπιστήμιο τον έστρεψε με μεγαλύτερη αποφασιστικότητα στη σύνταξη του ''Λεξικού της μεσαιωνικής ελληνικής δημώδους γραμματείας (1100-1669)'' (την απόφαση για τη συγκρότησή του είχε ήδη πάρει το 1956), ενώ από τότε μέχρι και σήμερα συνεχίζει το ερευνητικό και συγγραφικό του έργο. Η σύζυγός του, καθηγήτρια της ψυχοτεχνικής στη Βιομηχανική Σχολή της Θεσσαλονίκης (σημερινό Πανεπιστήμιο Μακεδονίας), Αικατερίνη Στριφτού-Κριαρά, με την οποία είχε παντρευτεί το 1936, απεβίωσε την 1η Μαΐου του 2000.

Επιστημονικό έργο

Ο Κριαράς αναφέρεται ως ένας πολυγραφότατος νεοέλληνας επιστήμονας, όπως παρατηρούσε το 2008 ο Παναγιώτης Ζιώγας: "Αν προσεγγίσουμε την παράμετρο Σελίδες των δημοσιευμάτων Κριαρά, τότε καταλήγουμε στις ακόλουθες διαπιστώσεις. Από τις είκοσι περίπου χιλιάδες σελίδες του μετρημένου έργου του Ε. Κριαρά, συντριπτική υπεροχή έχουν τα Λεξικογραφικά που υπερβαίνουν τις οκτώμισι χιλιάδες σελίδες, ακολουθούν τα Γραμματολογικά με περίπου έξι χιλιάδες, τα Σύμμικτα που υπερβαίνουν τις τρεις χιλιάδες, έπονται τα Επιστολογραφικά με περίπου χίλιες πεντακόσιες σελίδες, με τελευταία τα καθαρά Γλωσσικά που εγγίζουν τις εννιακόσιες σελίδες".

Από τα περισσότερα από 1.000 άρθρα και τα περίπου 60 βιβλία που έχει εκδώσει αυτοτελώς μέχρι σήμερα ο Κριαράς, ξεχωρίζουν οι μονογραφίες του για τον Ψυχάρη, τον Σολωμό και τον Παλαμά, οι εκδόσεις των παλαιότερων κειμένων της νεοελληνικής λογοτεχνίας (Πανώριας του Χορτάτση, των θεατρικών του Πέτρου Κατσαΐτη, κ.ά), οι ποικίλες μελέτες του για τον δημοτικισμό και κυρίως οι 14 πρώτοι τόμοι του Λεξικού της μεσαιωνικής ελληνικής δημώδους γραμματείας (1100-1669) που έχει καθιερωθεί διεθνώς ως Λεξικό Κριαρά. Είναι ίσως η επιτομή του έργου του. Το 1997, για προσωπικούς λόγους, ο Ε. Κριαράς εγκατέλειψε το μεσαιωνικό λεξικό του, παραδίδοντας το σχετικό λεξικογραφικό του αρχείο στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας της Θεσσαλονίκης. Το Κέντρο συνεχίζει την επεξεργασία του αρχείου και έχει εκδώσει τον 15ο (2006), 16ο (2008) και 17ο (2011) τόμο του Λεξικού, καθώς και δίτομη επιτομή των πρώτων 14 τόμων (με την επιμέλεια Ι. Ν. Καζάζη και Τ. Α. Καραναστάση), η οποία είναι διαθέσιμη στο διαδίκτυο. Στο λεξικογραφικό χώρο ανήκει και η σύνταξη από τον Ε. Κριαρά του Λεξικού της σύγχρονης ελληνικής δημοτικής γλώσσας, γραπτής και προφορικής το 1995 που εξέδωσε η Εκδοτική Αθηνών.

Δημοτικισμός και προσφορά στην πολιτεία

Παρά το πολυσχιδές επιστημονικό του έργο ο Κριαράς δεν υπήρξε «επιστήμονας του εργαστηρίου». Όπως δήλωνε σε συνέντευξή του στην Ο. Αντωνοπούλου το 2002: «Ο επιστήμονας δεν πρέπει να μένει μόνο στο εργαστήριο. Βέβαια το εργαστήριο χρειάζεται, διότι αλλιώς εργασία δε θα υπάρξει. Αλλά δε φτάνει αυτό. Εκείνος που έχει συνείδηση των καθηκόντων του των πνευματικών, πρέπει όσο γίνεται να εκλαϊκεύει την επιστήμη του. Αυτό επιδίωξα γενικότερα στη ζωή μου, αλλά κυρίως μετά το '74, όταν αποκαταστάθηκε η Δημοκρατία στον τόπο μας. Ο επιστήμονας πρέπει να είναι και ερευνητής και δάσκαλος, εκλαϊκευτής». Ο Κριαράς υπήρξε πιστός της δημοτικιστικής ιδεολογίας από τα μαθητικά του χρόνια, συγκεκριμένα από το 1923, και αγωνίστηκε με όλα τα μέσα που διέθετε για τα γλωσσικά του πιστεύω.

Σημαντική ήταν η συνεισφορά του τόσο στην αναγνώριση της δημοτικής ως επίσημης γλώσσας του ελληνικού κράτους όσο και στην καθιέρωση του μονοτονικού συστήματος γραφής. Είναι γνωστό ότι με το νόμο 309/23.1.76 η κυβέρνηση Κωνσταντίνου Καραμανλή με υπουργό παιδείας το Γεώργιο Ράλλη αποφάσισε την αναγνώριση της δημοτικής στο χώρο της παιδείας και της δημόσιας διοίκησης. Τότε δόθηκε στη σχολική χρήση ανασυγκροτημένη γραμματική της δημοτικής γλώσσας με βάση τη Νεοελληνική Γραμματική του Μανόλη Τριανταφυλλίδη. Η Γραμματική του Τριανταφυλλίδη, τυπωμένη το 1941, για να χρησιμεύσει στην εκπαίδευση χρειαζόταν συντόμευση και κάποια προσαρμογή στην εκπαιδευτική και γλωσσική πραγματικότητα. Το έργο αυτό ανέλαβε ειδική επιτροπή της οποίας μέλος υπήρξε και ο Κριαράς. Λίγα χρόνια αργότερα, το 1981-1982, η κυβέρνηση Ανδρέα Παπανδρέου πήρε δύο συμπληρωματικές αποφάσεις: πρώτον, να συντάσσονται οι νόμοι στη δημοτική γλώσσα και να μεταγραφούν οι σημαντικότεροι δικαστικοί κώδικες στη δημοτική και, δεύτερον, να καθιερωθεί το μονοτονικό σύστημα γραφής. Ο Κριαράς ήταν ο πρόεδρος της εικοσαμελούς επιτροπής που ανέλαβε και έφερε εις πέρας το δύσκολο έργο της μεταγραφής των δικαστικών κωδίκων και επίσης πρόεδρος της επιτροπής που εισηγήθηκε το είδος του μονοτονικού που επρόκειτο να εφαρμοστεί. Στα χρόνια που έχουν μεσολαβήσει από την καθιέρωση της δημοτικής μέχρι σήμερα ο Κριαράς συνεχίζει να υπερασπίζεται τη δημοτική γλώσσα. Αρθρογραφεί συχνά, προσπαθώντας να αντιμετωπίσει επιμέρους δυσκολίες στη χρήση της γλώσσας και προτείνοντας λύσεις. Παράλληλα, προσπάθησε να διαφωτίσει και το πλατύ κοινό για επιμέρους γλωσσικά ζητήματα μέσα από τηλεοπτικές εκπομπές (Τα πεντάλεπτα στην ΕΡΤ από το 1985 έως το 1987).

Βραβεία-Διακρίσεις

Η πολύπλευρη προσφορά του καθηγητή Κριαρά τόσο στην επιστήμη όσο και ευρύτερα στο ελληνικό έθνος είναι από καιρό αναγνωρισμένη και στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Η Ελληνική Δημοκρατία του έχει απονείμει κατά καιρούς τα παράσημα του Σταυρού των Ταξιαρχών του Τάγματος του Φοίνικος (δις), του Σταυρού των Ταξιαρχών του Τάγματος Γεωργίου Α΄ και του Ταξιάρχη του Τάγματος Τιμής. Η Γαλλία του απένειμε το παράσημο του Ιππότη της Λεγεώνας της Τιμής και η Ιταλία το παράσημο του Ταξιάρχη επί τιμή της Ιταλικής Δημοκρατίας. Το 1977 για το συνολικό επιστημονικό του έργο του απονεμήθηκε στη Βιέννη από το γερμανικό Alfred Toepfler Stiftung το σημαντικό Βραβείο Herder, ενώ έργα του έχουν κατά καιρούς τιμηθεί με τα βραβεία Zappas της Γαλλίας (το διδακτορικό του), Γουλανδρή (η μονογραφία του για το Σολωμό), Γεωργίου Φωτεινού της Ακαδημίας Αθηνών (η έκδοση της Πανώριας), κ.ά. Ο Κριαράς είναι σήμερα, μεταξύ πολλών άλλων, επίτιμος πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας Γενικής και Συγκριτικής Γραμματολογίας, της Πανελλήνιας Ένωσης Φιλολόγων, επίτιμο μέλος του Κέντρου Ελληνικής Γλώσσας και του Σικελικού Ινστιτούτου Βυζαντινών και Νεοελληνικών Σπουδών. Παράλληλα, είναι αντεπιστελλόν μέλος της Ακαδημίας Αθηνών και ξένος εταίρος της Ακαδημίας Arcadia της Ρώμης και της Ακαδημίας του Παλέρμου. Το 2006, με αφορμή τη συμπλήρωση 100 χρόνων από τη γέννησή του, τιμήθηκε από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης με την ανώτατη τιμητική του διάκριση, το Χρυσό Αριστοτέλη, ενώ την ίδια χρονιά αναγορεύτηκε επίτιμος διδάκτορας του Τμήματος Επικοινωνίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το Σεπτέμβριο του 2009 ο Εμμανουήλ Κριαράς συμπεριλήφθηκε στην τελευταία ("τιμητική") θέση του ψηφοδελτίου Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ για τις βουλευτικές εκλογές της 4ης Οκτωβρίου του 2009. Σε συνάντησή του με τον νέο πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου ο Κριαράς ζήτησε να καταργηθεί η διδασκαλία της αρχαίας ελληνικής γλώσσας στο Γυμνάσιο, επισημαίνοντας ότι η «ταυτόχρονη διδασκαλία νέων και αρχαίων ελληνικών στην πράξη προκαλεί σύγχυση, με αποτέλεσμα οι περισσότεροι μαθητές να είναι γλωσσικά ακατάρτιστοι».
Πέθανε, 22  Αυγούστου 2014 στη Θεσσαλονίκη.


«Ερωτεύτηκα πολύ.
Έζησα όλη μου τη ζωή ερωτευμένος.
Με την κυριολεξία του όρου.
Με συγκίνηση»,
λέει ο καθηγητής Εμμ. Κριαράς
«Έρωτας είναι η επιδίωξη του ιδανικού. Σε όλες του τις εκφάνσεις. Ξεχωρίζω δύο: τον σαρκικό- πνευματικό έρωτα προς τη- τον σύντροφο και τον έρωτα προς την εργασία. Αυτό που λέμε φιλεργία.
«Ο έρωτας είναι το αντίδοτο του θανάτου. Είναι ίσως η ίδια η ζωή. Μόνο όταν είσαι ερωτευμένος ζεις. Ειδάλλως είσαι... πέτρα...».
« Τελευταία τροποποίηση: Δεκέμβριος 12, 2017, 11:55:38 μμ από ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ »
No guts, no glory.

Αποσυνδεδεμένος ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ

  • Γαμάω & Δέρνω
  • ******
  • Μηνύματα: 1726
  • Φύλο: Άντρας
  • No guts, no glory.
Απ: Αξιοσημείωτοι Άνθρωποι.
« Απάντηση #21 στις: Δεκέμβριος 14, 2017, 02:50:53 πμ »
Παραολυμπιονίκης χαρίζει το μετάλλιό του για να αποκτήσει αμαξίδιο μικρή μαθήτρια
Συγκινητική πράξη ανθρωπιάς από τον Χάλκινο Παραολυμπιονίκη, Αλέξανδρο Κωνσταντινίδη, για την μικρή Ολίβια από τη Θεσσαλονίκη
news247 Δεκεμβρίου 13 2017 16:15

Το 14ο Εσπερινό ΕΠΑΛ Θεσσαλονίκης με προτροπή των μαθητών του διοργανώνει τη Δευτέρα 18 Δεκεμβρίου μία εθελοντική-φιλανθρωπική δράση, ένα φιλανθρωπικό Bazaar, στις εγκαταστάσεις του σχολείου, στην oδό Κατσιμίδη 11 με σκοπό τα έσοδα να διατεθούν  στην  μικρή Ολίβια, κόρη του μαθητή Δαμιανού Τσαμπάζη, που έχει άμεση ανάγκη από ένα ειδικό αναπηρικό αμαξίδιο.

Ωστόσο, η ευαισθησία των ανθρώπων δεν παύει να μας εκπλήσσει. Ο μαθητής του 14ου Εσπερινού ΕΠΑΛ και γνωστός παραολυμπιονίκης, Αλέξανδρος Κωνσταντινίδης, αποφάσισε να παραδώσει στο Διευθυντή του σχολείου το πρώτο του Παγκόσμιο Χάλκινο Μετάλλιο, που απέκτησε στην σφαιροβολία και δισκοβολία το 2011 στο παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου στην Νέα Ζηλανδία για το σκοπό αυτό.
Ο Αλέξανδρος επιθυμεί το μετάλλιό του να τεθεί σε δημόσιο πλειστηριασμό και τα έσοδά του να διατεθούν και αυτά για την αγορά του αμαξιδίου της μικρής Ολίβιας.
Η Διεύθυνση του σχολείου, με αυξημένο αίσθημα τιμής και ευθύνης αναλαμβάνει να εκπληρώσει την επιθυμία του Αλέξανδρου, αλλά και όλων των μαθητών.
No guts, no glory.

Αποσυνδεδεμένος ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ

  • Γαμάω & Δέρνω
  • ******
  • Μηνύματα: 1726
  • Φύλο: Άντρας
  • No guts, no glory.
Απ: Αξιοσημείωτοι Άνθρωποι.
« Απάντηση #22 στις: Δεκέμβριος 16, 2017, 03:08:18 μμ »
Δεν μπορούμε να πιστέψουμε ότι ο Γιώργος Νταλάρας απάντησε σ' αυτές τις ερωτήσεις
Θέλει να διασκευάσει Nirvana, λέει ότι μπορεί να ραπάρει και πιστεύει ότι οι πρόσφυγες θα γεννήσουν τις νέες μουσικές.

'Αν θα μπορούσα να τραγουδήσω ραπ; (...) Λέτε να μην μπορώ να πω δυο ρίμες σωστά; Με πληγώνετε'. Όταν μια συνέντευξη του Γιώργου Νταλάρα περιλαμβάνει αυτήν τη φράση, τι διαφορετικό τίτλο θα μπορούσε να βάλει κανείς;
Η αλήθεια είναι πως όταν έστειλα τις ερωτήσεις, περίμενα να λάβω πίσω ένα mail, που θα έλεγε κάτι μεταξύ του 'δυστυχώς ο κ. Νταλάρας δεν έχει χρόνο, ίσως κάποια άλλη φορά' και του 'τράβα να κάνεις καμιά κανονική δουλειά, αντί να ενοχλείς τον κόσμο με τις χαζομάρες σου'.
Πέρασαν όμως δυο μέρες, δεν ήρθε τίποτα από αυτά πίσω, και εκεί που το θεωρούσα δεδομένο ότι απλώς θα φάω ένα ευγενικό άκυρο και έλεγα από μέσα μου 'δεν μπορούσες να κρατηθείς; ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΕΣ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΝΑ ΜΙΛΗΣΕΙΣ ΣΟΒΑΡΑ;', έπεσε η απάντηση από τον ουρανό.
Ο Γιώργος Νταλάρας, όχι μόνο απάντησε σε ό, τι τον ρωτήσαμε, αλλά έδειξε και να μη φοβάται καθόλου να τσαλακώσει αυτήν την υπερσοβαρή εικόνα που έχουμε όλοι για εκείνον. Και πίστεψέ με, όταν μια συνέντευξη δεν γίνεται γι' αυτόν τον λόγο, όταν δεν είναι δημοσιοσχετίστικη, όταν δεν σκοπεύει 'να δείξει το άλλο πρόσωπο ενός διάσημου και να τον κάνει πιο συμπαθή, πιο ανθρώπινο και μπλα μπλά μπλα', ξέρεις, όλη αυτή τη μόδα ξεπλύματος που βλέπουμε τα τελευταία χρόνια, τότε λοιπόν, η χαρά για τον ερωτώντα είναι πολύ μεγάλη.
Η συνέντευξη έγινε με αφορμή τα δύο live του Έλληνα καλλιτέχνη με την Εστουδιαντίνα στις 15 και 16 Ιανουαρίου στην Ιερά Οδό με τίτλο 'Μην μου γράφεις γράμματα… γιατί γράμματα δεν ξέρω και με πιάνουν κλάματα…', δυο μουσικές παραστάσεις για την ξενιτιά και την μετανάστευση, με ελληνικά τραγούδια και τραγούδια της Μεσογείου.
Και αυτά είναι όλα όσα συζητήσαμε.
Η μετανάστευση και οι προσφυγικές ροές από την Ανατολή προς τη Δύση, πιστεύετε θα γεννήσει νέες μουσικές; Βλέπετε να συντελείται αυτό το διάστημα ένα ανακάτεμα που να οδηγεί σε νέους ήχους;
Απόλυτα. Θα σας πω ένα μικρό παράδειγμα. Τον τελευταίο καιρό έχουμε παίξει δυο φορές στην Μυτιλήνη για το προσφυγικό. Σε μια απ’ αυτές, ζήτησα να παίξει μαζί μας ένας πρόσφυγας από τη Συρία, ο Ντάνι, νέο παιδί, μουσικός, που βίωνε ένα οικογενειακό δράμα. Αυτός έπαιζε ροκ μουσική. Το περίεργο και το συγκινητικό είναι ότι μου πρότεινε να παίξουμε μαζί στη σκηνή, μια μελωδία αραβική που έχει διασκευάσει ο Al di Meola. Αυτό δείχνει ήδη ένα σεβασμό και ένα ανοιχτό μυαλό. Είμαι σίγουρος ότι μέσα απ’ αυτή την επικοινωνία, θα γεννηθούν νέοι ήχοι. Και αυτή είναι η καλή πλευρά της διεθνοποίησης που δεν γίνεται παρεμβατικά, δεν επιβάλλεται από τον πιο δυνατό, αλλά γίνεται καλλιτεχνικά επί ίσοις όροις
Γιατί δεν γράφονται σήμερα τραγούδια για την ελληνική μετανάστευση, ενώ έχουν φύγει χιλιάδες Έλληνες και κυρίως νέοι άνθρωποι στο εξωτερικό;
Είναι ένα καλό ερώτημα. Γράφονται κάποια, όπως το 'Είναι Κάτι Ελλάδες' του Μερτζάνου και του Μωραΐτη και νομίζω ότι θα γραφτούν περισσότερα. Και τραγούδια και ποίηση σύγχρονη, αλλά και πεζογραφία. Μετά είναι ζωντανά τα μοναχικά τραγούδια - γιατί έτσι και αλλιώς έτσι εκφράστηκαν οι τραγουδοποιοί τα τελευταία 20 χρόνια, ίσως και παραπάνω - που νομίζω ότι συντροφεύουν αυτό το φευγιό, τον αποχωρισμό, την μοναξιά.
Έτσι και αλλιώς το μαζικό τραγούδι έχει υποχωρήσει εδώ και καιρό υπέρ της έκφρασης μοναχικών συναισθημάτων. Επίσης είναι μια πολιτική και κοινωνική έκφραση. Από το 'Ζούμε τις μικρές μας ιστορίες' των Κατσιμίχα, μέχρι το 'Μ’ αρέσει να μη λέω πολλά' των Υπογείων Ρευμάτων, ή 'Μοναξιά μου όλα, μοναξιά μου τίποτα' των Πυξ Λαξ και σχεδόν όλα τα τραγούδια του Περίδη, αρκετά του Μάλαμα... Αλλά και η 'Τράτα' του Θανάση Παπακωνσταντίνου, δεν είναι ένα άλλο είδους κοινωνικό τραγούδι; Να θυμηθώ και αυτά που έχω πει εγώ. Το 'Λεβερκούζεν' του Μάνου Ξυδού, δεν είναι ένα τραγούδι μοναξιάς; Ή 'Ο παλιός στρατιώτης' του Μαχαιρίτσα; Υπάρχουν βέβαια και αμιγώς πολιτικά τραγούδια, όπως το 'Ανεμολόγιο' ή το 'Χαίρε φτώχεια' του Μικρούτσικου και του Τριπολίτη, που εκφράζουν αυτό το αδιέξοδο.
Υπάρχει και ένας ακόμη λόγος. Η μετανάστευση η σημερινή, είναι ανθρώπων μορφωμένων, που καλύπτουν θέσεις εργασίας επιστημόνων κυρίως. Δεν ξέρω αν τα τραγούδια που θα γραφτούν, γιατί θα γραφτούν, ή τα τραγούδια που τους εκφράζουν, θα είναι σαν τα λαϊκά της δεκαετίας του ’60, σαν 'Το ψωμί της ξενιτιάς'. Δεν θέλω καθόλου να πω μ’ αυτό, ότι αυτά τα λαϊκά δεν έχουν την αξία τους. Θα την έχουν πάντα και θα λειτουργούν συναισθηματικά και βιωματικά, αλλά γράφτηκαν για εκείνη την εποχή και η κάθε εποχή έχει τη δική της έκφραση, χωρίς να παραγνωρίζει και να υποτιμάει το παρελθόν. Ειδικά όταν μιλάμε για τραγούδια ερμηνευμένα από ιστορικές, θρυλικές φωνές.
Πώς μπορεί κάποιος που δεν συνθέτει ο ίδιος τα τραγούδια του να έχει τον προσωπικό του ήχο; Πώς το έχετε καταφέρει αυτό;
Μα πρώτα από όλα είμαι μουσικός. Πώς μπορώ να μην έχω το δικό μου ήχο;  Και γράφω και τραγούδια. Και δεν τα εκδίδω, γιατί πιστεύω πως αυτά που έχω πει είναι ωραιότερα από τα δικά μου.
Γίνατε σταρ σε μια εποχή που ακόμα οι συνθέτες είχαν τον πρώτο λόγο. Νιώθετε καμιά φορά ευθύνη γιατί η ανάδειξη σε σταρ του τραγουδιστή και η παραγκώνιση του συνθέτη, έφερε το σημερινό τραγούδι σε αυτό το αδιέξοδο; Να έχει γεμίσει δηλαδή από τραγουδιστές, αλλά να μην υπάρχουν άνθρωποι που να γράφουν πια 'καλά' τραγούδια;
Όχι, όχι σταρ. Σταρ αφού σας αρέσει η λέξη, είναι τα τραγούδια. Των στιχουργών και των συνθετών. Είχα την τύχη να πω εξαιρετικά τραγούδια από πολύ μικρός. Ποιητών, συνθετών και στιχουργών. Τι άλλο μπορεί να ονειρευτεί ένας νέος άνθρωπος; Έχετε δίκιο όμως, οι εταιρείες από ένα σημείο και μετά, προφανώς για οικονομικούς κυρίως λόγους, προτίμησαν να δώσουν βάρος στον τραγουδιστή, ας τον πούμε έτσι σαν γενικό όρο για να συμφωνήσουμε, γιατί δεν ήταν όλοι τραγουδιστές με την μουσική έννοια της λέξης, με τραγούδια πιο εύκολα, έτοιμα, με προκατασκευασμένα ριφάκια και οι συνθέτες κάπως πήγαν πίσω. Υπάρχει κατά την άποψή μου, κάτι που ισχύει  για το τραγούδι και την τηλεόραση και για όλα. Πουλώντας το καλό επιβιώνεις, πουλώντας το κακό και το μέτριο πλουτίζεις. Τελικά τους βγήκε σε καλό όλο αυτό; Δεν νομίζω. Ποια τραγούδια μείνανε; Ο κόσμος που ακούει, πεισμώνει και αναζητεί το καλό τραγούδι ακόμα και αν δεν προβάλλεται.
Αν πηγαίνατε πίσω στον χρόνο, ποιο τραγούδι σας δεν θα θέλατε να είχατε πει ποτέ; Οποιοδήποτε, γνωστό ή άγνωστο στο ευρύ κοινό.
Είναι ελάχιστα αυτά. Όταν ήμουν πολύ μικρός, 17 χρονών, πρωτοείπα τραγούδια του αναμφισβήτητα μεγάλου λαϊκού συνθέτη, Γιώργου Μητσάκη. Υπήρχαν ανάμεσα σ’ αυτά και δυο 'Ο αναπτήρας' και το 'Αυτός είσαι' που δεν μου ταίριαζαν καθόλου. Δεν μου άρεσαν. Άκουγα τον εαυτό μου, ένα παιδί 17 χρονών και έλεγα 'δεν είμαι εγώ αυτός'. Πήγα λοιπόν στον κύριο Μάτσα κλαίγοντας σχεδόν, και του είπα 'δεν πειράζει, θα σταματήσω εδώ'. Το κατάλαβε και ήταν η αφορμή να γνωρίσω τον Κουγιουμτζή που μου άλλαξε τη ζωή.
Αν διασκευάζατε ένα ξένο τραγούδι που κυκλοφόρησε απ' το 1990 και μετά, ποιο θα ήταν αυτό;
Θα ήταν αρκετά. Μου αρέσει πολύ ο Sting. Κάναμε και τη διασκευή του 'Mad about you' με τον Νίκο Αντύπα. Θα ήθελα να διασκευάσω το 'The man who sold the world', τη διασκευή που έκαναν οι Nirvana και που τραγουδάει ο Kurt Cobain ή το 'Losing my religion' των REM. Τα θεωρώ λαϊκά τραγούδια.
Χιπχοπ ακούτε; Έχετε πιάσει ποτέ τον εαυτό σας να ραπάρει κάποιο στίχο ασυναίσθητα; Έχετε δοκιμάσει στο μπάνιο ή μπροστά στον καθρέφτη να δείτε αν θα μπορούσατε να πείτε δυο ρίμες σωστά και με ρυθμό;
Λίγο. Έχω ακούσει ενδιαφέροντα πράγματα με γερό στίχο, αλλά δεν καταλαβαίνω πολύ καλά τα λόγια στ’ αγγλικά. Είμαι όμως μεγάλος θαυμαστής των Active Member, που είναι αυτοί νομίζω που έκαναν το low bap που είναι ελληνική σχολή. Αυτοί ξεχωρίζουν για τον πολιτικό και κοινωνικό τους στίχο. Αν θα μπορούσα να τραγουδήσω ραπ; Δεν ξέρω. Μουσικός είμαι. Λέτε να μην μπορώ να πω δυο ρίμες σωστά; Με πληγώνετε. Απλώς δεν είμαι εκφραστής αυτού τους είδους. Υπάρχουν άλλοι που το κάνουν πολύ καλύτερα. Και να σας πω και κάτι; Ο Μιχάλης Μιτακίδης θα έλεγε καταπληκτικά τον 'Απόκληρο' του Τσιτσάνη. Και μια που μιλάμε για άλλο είδος, από την ελληνική ροκ μου αρέσουν πάρα πολύ τα Διάφανα Κρίνα και οι Tsopana Rave.  Το 'Mου το ‘χα πει' είναι φοβερό τραγούδι. Όπως και το τραγούδι 'Άντε να σταθώ στα πόδια μου' του Λεωνίδα Μπαλάφα.
Με όλο αυτό το θέμα που έχει προκύψει στο Χόλιγουντ, με τις επώνυμες καταγγελίες για σεξουαλική κακοποίηση (από τον Κέβιν Σπέισι μέχρι τον Ντάστιν Χόφμαν πρόσφατα), εσείς τι κρατάτε; Είχατε προσέξει να συμβαίνει κάτι αντίστοιχο και στο ελληνικό τραγούδι; Ήταν η σεξουαλική παρενόχληση ποτέ ένα σοβαρό θέμα ανάμεσα σε τραγουδιστές και τραγουδίστριες, συνθέτες και παραγωγούς δίσκων;
Αχά, τώρα θα ραπάρω και εγώ. 'Tα όνειρά σου μην τα λες γιατί μια κρύα μέρα, μπορεί και οι φροϊδιστές να ‘ρθουν στην εξουσία' που λέει και το τραγούδι. Δεν το έχω παρακολουθήσει πολύ. Ξέρω ότι έχει γίνει θέμα, παρότι στην Αμερική άλλο είναι το μεγάλο τους θέμα. Ξέρω επίσης ότι εκεί, ακουμπάς τη συνεργάτη σου στον ώμο και λες 'δεν κάνουμε κανένα καφέ' και σε τρέχει για sexual harassment. Πόσο είναι αλήθεια, πόσο είναι υποκρισία, πόσο είναι διαφήμιση, δεν το γνωρίζω.  Όσο για την ελληνική κοινωνία, νομίζω ότι είμαστε λίγο λιγότερο υποκριτές σ’ αυτό το θέμα. Γίνονται και εδώ τέτοια, αλλά πιστεύω τις περισσότερες φορές γίνονται με αμοιβαία συγκατάθεση. Αυτό δε σημαίνει ότι οι γυναίκες στην Ελλάδα, δεν έχουν υποφέρει. Και από υποτίμηση και από σαρκασμό και από ανισότητα και από βία και από σεξισμό. Έχω την αίσθηση χωρίς να είμαι σίγουρος, ότι η σεξουαλική παρενόχληση δεν είναι πολύ ψηλά στην λίστα. Ίσως η σεξουαλική αμέλεια από τους συζύγους ή τους συντρόφους είναι πιο ψηλά. Είναι μεγάλη κουβέντα.
Σας έχουν πάρει ποτέ τηλέφωνο το μεσημέρι να σας ξυπνήσουν για να σας ρωτήσουν τι κινητή εταιρεία έχετε και αν θέλετε να την αλλάξετε; Πώς αντιμετωπίζετε αυτά τα παιδιά που κάνουν αυτές τις εφήμερες δουλειές για ελάχιστα χρήματα λόγω ανεργίας;
Όχι εμένα, την Άννα αρκετές φορές. Αυτό είναι πιο μεγάλο πρόβλημα και από τη σεξουαλική παρενόχληση. Η διάλυση των εργασιακών σχέσεων και η δουλεία αυτών των νέων ανθρώπων. Αυτό είναι σοβαρό θέμα και καλά κάνετε και το θίγετε. Γιατί ελάχιστη συζήτηση και ελάχιστη διαμαρτυρία γίνεται.
Ο ένας εγγονός σας, ο μεγαλύτερος, ο Φάνης, σε δέκα χρόνια περίπου όταν και θα μπορεί να ψηφίσει, ανακοινώνει στο κυριακάτικο οικογενειακό τραπέζι ότι θα ψηφίσει Χρυσή Αυγή. Πώς αντιδράτε;
Αυτό που λέτε δεν είναι καθόλου αστείο. Παρακολουθώ πολύ τα εγγόνια μου, έχουν πολύ καλούς γονείς και πιστεύω ότι δε θα συμβεί ποτέ αυτό. Εντοπίζετε όμως έναν μεγάλο κίνδυνο και καλό είναι να το γνωρίζουν και οι παππούδες και οι γιαγιάδες και οι μπαμπάδες και οι μαμάδες. Είμαστε όλοι παραδείγματα για τα μικρά παιδιά και χωρίς πίεση, γιατί μπορεί να υπάρξει αντίδραση, αλλά με ηρεμία και υπομονή, πρέπει να τους εξηγούμε το κίνδυνο που παραμονεύει.
Ποια είναι η σχέση σας με το ίντερνετ; Διαβάζετε ειδήσεις online; Μπαίνετε YouTube; Έχετε κάποιο μυστικό λογαριασμό στο Facebook για να επικοινωνείτε μόνο με τους φίλους σας;
Προσπαθώ. Μαθαίνω και προσπαθώ να μάθω σωστά. Να φιλτράρω τις ειδήσεις. Εμένα με απασχολεί όπως καταλαβαίνετε η νομοθεσία των πνευματικών και συγγενικών δικαιωμάτων. Χρειάζεται ενημέρωση των νέων ανθρώπων κυρίως, που θεωρούν πολύ λογικό να πληρώνουν το μίλκο ή τη σοκολάτα ή τα τσιγάρα στο περίπτερο, αλλά τα τραγούδια και τα έργα να τα κατεβάζουν τσάμπα. Είναι ηθικό και πραγματικό το θέμα για τους συνθέτες και τους στιχουργούς. Το θέμα των πνευματικών δικαιωμάτων στο διαδίκτυο είναι θέμα πολιτικής απόφασης. Και όχι δεν έχω μυστικό λογαριασμό στο Facebook. Θέλω να επικοινωνώ με τους φίλους μου ανθρώπινα. Να τους βλέπω, να τους ακούω. Χρησιμοποιώ όμως τη σελίδα κυρίως για ενημέρωση, ή για κάποια πράγματα που θεωρώ ότι είναι ανακοινώσιμα σε όλους τους διαδικτυακούς φίλους και ακροατές.
Έχετε πάει ποτέ σε μια μεγάλη ροκ συναυλία στην Ελλάδα; Από Rolling Stones μέχρι U2. Τι σας έκανε εντύπωση;
Σχεδόν σε όλες. Η αρτιότητα της παραγωγής μου έκανε και μου κάνει εντύπωση, πέρα από το οτιδήποτε άλλο. Και το πόσο κοντά είναι το live με τις εκτελέσεις στο στούντιο. Αυτό που οι άλλοι θεωρούν τελειομανία, εγώ το ζηλεύω και το προσπαθώ. Το θεωρώ σεβασμό στο κοινό.
Game of Thrones έχετε δει ποτέ; Βλέπετε ξένες σειρές;
Ελάχιστα. Βλέπω μετά μανίας ντοκιμαντέρ κάθε είδους.
Έχετε πάει έστω και μια φορά γήπεδο παρέα με τον Λευτέρη Παπαδόπουλο;
Το ξέρετε βέβαια, γι’ αυτό με ρωτάτε. Μια από τις φορές μάλιστα ήταν τραυματική. Πήγαμε με τον Λουκιανό (Κηλαϊδόνη) και την Άννα στο Ολυμπιακό Στάδιο.  Έπαιζε φιλικό ΑΕΚ-ΠΑΟΚ. Ήταν η τελευταία εμφάνιση του Γιώργου Κούδα, τον οποίο αγαπάμε πολύ και εγώ και ο Λουκιανός. Κάτσαμε με μια παρέα Παοκτζίδων και παραδίπλα καθόταν ο Λευτέρης. 'Βρε καλώς τα πουλάκια μου' μας λέει, 'τι θέλετε εσείς εδώ;' 'Ήρθαμε για τον ΠΑΟΚ' έκανε τη βλακεία να ψελλίσει κάποιος από μας.  Δε θέλεις να ξέρεις τις ακούσαμε. Κάναμε χρόνια να ξαναπατήσουμε σε γήπεδο.
Αν μπορούσατε σήμερα, στο 2017, να περάσετε μια μέρα με τον Μάνο Λοΐζο, πώς θα την περνούσατε;
Θα πήγαινα να τον έπαιρνα με το αυτοκίνητο από το σπίτι, θα περνούσαμε μετά από τον Λευτέρη, τον οποίο θα βάζαμε να καθίσει μπροστά και ο Μάνος θα καθόταν πίσω με το γνωστό του ύφος. Θα έτρεχα πολύ και θα έκανα επικίνδυνες προσπεράσεις και ο Λευτέρης θα άρχιζε τον εξάψαλμο. 'Θα με σκοτώσεις ρε μ....'. Μετά θα πηγαίναμε σε μια ταβέρνα, ίσως θα ήταν και ο Καρούζος ή ο Γιώργος Κακουλίδης και θα συζητούσαμε επί ώρες για σημαντικά και ασήμαντα, από την πολιτική κατάσταση μέχρι βαθμολογία εμφάνισης νέων τραγουδιστριών και ηθοποιών και μετά θα πηγαίναμε να βρούμε τον Αχιλλέα τον Θεοφίλου και θα παίζαμε πόκα, όπου εγώ θα βαριόμουν πρώτος και θα με διώχνανε.
No guts, no glory.

Αποσυνδεδεμένος ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ

  • Γαμάω & Δέρνω
  • ******
  • Μηνύματα: 1726
  • Φύλο: Άντρας
  • No guts, no glory.
Απ: Αξιοσημείωτοι Άνθρωποι.
« Απάντηση #23 στις: Δεκέμβριος 17, 2017, 09:43:26 πμ »
 s14091.gif
Κοιτώντας τον κόσμο μέσα από τον φακό ενός ανθρώπου που δεν βλέπει
http://news247.gr/eidiseis/afieromata/koitwntas-ton-kosmo-mesa-apo-ton-fako-enos-anthrwpoy-poy-den-vlepei.4988424.html






Πορτραίτο της Ιωάννας-Μαρίας το οποίο το τράβηξε η ίδια κατά τη ρύθμιση της κάμερας:
No guts, no glory.

Αποσυνδεδεμένος ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ

  • Γαμάω & Δέρνω
  • ******
  • Μηνύματα: 1726
  • Φύλο: Άντρας
  • No guts, no glory.
Απ: Αξιοσημείωτοι Άνθρωποι.
« Απάντηση #24 στις: Δεκέμβριος 20, 2017, 09:19:08 μμ »
Ο κύριος Λεωνίδας, ο Βιβλιοθηκάριος των Αστέγων, και μερικοί ακόμα υπέροχοι ανιδιοτελείς άνθρωποι…
Περάσαμε μια μέρα στο Κέντρο Ημέρας Αστέγων της PRAKSIS, γνωρίζοντας τις δομές που βοηθούν τους συμπολίτες μας να βγάλουν το πετσί της αστεγίας από πάνω τους. Της Αναστασίας Βαϊτσοπούλου. 19.12.2017


«Οκτάωρη! Οκτάμηνη! Τρία χρόνια στον αέρα έψαχνα δουλειά. Ξαφνικά έγινε…», φωνάζει η Άννα ενθουσιασμένη. Είμαστε στην οδό Δεληγιώργη του Μεταξουργείου, στο εσωτερικό ενός κτιρίου που προσφέρει τη δυνατότητα σε ανθρώπους  που βρέθηκαν στον δρόμο ή φιλοξενούνται σε ξενώνες και καταλήψεις να εκμεταλλευτούν βασικές υπηρεσίες, όπως είναι η ιατρική φροντίδα, ένα απλό καθημερινό ντουζ, το πλύσιμο των ρούχων τους, αλλά και να δεχθούν συμβουλές και καθοδήγηση για την εύρεση εργασίας, βασικό βήμα για την επανένταξή τους στον κοινωνικό ιστό. Είναι το Κέντρο Ημέρας Αστέγων της PRAKSIS.

Μπαίνοντας μέσα, ο πρώτος χώρος που συναντάει κανείς είναι η κοινωνική υπηρεσία. Εκεί, οι ενδιαφερόμενοι συμπληρώνουν το ιστορικό κι ενημερώνοναι για το πώς λειτουργεί το Κέντρο. Ποτήρια για νερό, καφέ ή τσάι και κομμάτια κέικ περιμένουν στον πάγκο ακριβώς απέναντι, ενώ λίγο πιο μέσα είναι το σαλόνι που μπορούν να καθίσουν και να δουν τηλεόραση. Είναι μεσημέρι και περίπου 25 άτομα ξεκουράζονται εκεί. Είναι σχετικά λίγοι, γιατί οι περισσότεροι έχουν πάει στα συσσίτια, συνήθως τις ώρες αιχμής δεν χωράς να περάσεις από τον κόσμο.


Στον χώρο υποδοχής μπορεί να πάρει κανείς ένα ποτήρι νερό, τσάι ή καφέ και να καθίσει στο βάθος, όπου υπάρχει και τηλεόραση.


Η πρώτη επαφή με την κοινωνική υπηρεσία.

Ο κύριος σκοπός είναι «ο άνθρωπος σιγά-σιγά να ενταχτεί ξανά στο κοινωνικό σύνολο. Το δύσκολο κομμάτι είναι να βοηθήσουμε τους ανθρώπους αυτούς να βγάλουν το πετσί της αστεγίας από πάνω τους», μου λέει ο Αλέξης Μαργαλιάς, γενικός διευθυντής της PRAKSIS, που στοχεύει στην καταπολέμηση του κοινωνικού και οικονομικού αποκλεισμού ευπαθών κοινωνικά ομάδων και στην υπεράσπιση των ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων τους.

Πώς ξεκίνησε όμως το Κέντρο Ημέρας; Όπως αναφέρει ο διευθυντής της PRAKSIS, «μια μέρα περπατούσαμε με τον Τζανέτο Αντύπα, τον πρώην πρόεδρο της PRAKSIS που δυστυχώς χάσαμε μέσα στη χρονιά, και είδαμε έναν άνθρωπο να πλένει τα πόδια του σε έναν πυροσβεστικό κρουνό. Εκείνος παρατήρησε το προφανές, πως λείπει από την Ελλάδα ένα μέρος όπου οι άνθρωποι θα μπορούν να κάνουν το μπάνιο τους και να πλένουν τα ρούχα τους, να παρέχουν στον εαυτό τους κάποια στοιχειώδη καθημερινά. Κι έτσι, το φτιάξαμε…»


Εκατοντάδες άνθρωποι καθημερινά περνούν από το κέντρο για να ικανοποιήσουν βασικές τους ανάγκες…


…όπως το πλύσιμο των ρούχων αλλά και των ίδιων.

Φυσικά, είναι όλοι ευπρόσδεκτοι. Δεν έχει σημασία η εθνικότητα, δεν υπάρχει κανενός είδους γραφειοκρατικός έλεγχος εγγράφων, δεν παίζει ρόλο το φύλο και η σεξουαλικότητα, ούτε αν κάποιος είναι τοξικοεξαρτημένος. «Οι άνθρωποι που έχουν ανάγκη τέτοιες υπηρεσίες είναι αποκλεισμένοι από το υπάρχον σύστημα της χώρας, είτε κοινωνικό είτε ιατρικό. Το μόνο κριτήριο είναι να μην παίρνει κάποιος άνθρωπος τις υπηρεσίες του από αλλού. Δεν ελέγχουμε τίποτα άλλο. Είναι η μοναδική δομή στην Ελλάδα που λειτουργεί έτσι» σημειώνει ο Αλέξης Μαργαλιάς, σημειώνοντας και την ύπαρξη των άλλων δύο Κέντρων Ημέρας στον Πειραιά και στην Θεσσαλονίκη που προσφέρουν τις ίδιες υπηρεσίες.

«Προσπαθούμε να τους κάνουμε να ενδιαφερθούν για τον εαυτό τους. Γι’ αυτό έχουμε κομμωτήριο, γιατί όταν κάποιος αρχίζει κι ενδιαφέρεται για την εμφάνισή του, σημαίνει ότι θέλει να γίνει αποδεκτός κι αρεστός και σε κάποιους άλλους», προσθέτει. Είναι ένα πρώτο βήμα για να μπορέσουν να ενταχτούν, κατεύθυνση προς την οποία τους βοηθάνε οι εργασιακοί σύμβουλοι, προκειμένου να βρουν μια δουλειά και να μπουν σε μια τροχιά αποκατάστασης.


Μετανάστες, πρόσφυγες και ημεδαποί συμβιώνουν αρμονικά στο Κέντρο Ημέρας.


Σημαντική παροχή πρωτοβάθμιας ιατρικής βοήθειας.


Δύο φορές την εβδομάδα, οι οικογένειες μπορούν να πηγαίνουν στην Παιδική Γωνιά και να απασχολούνται τα παιδιά τους.

Το φαινόμενο της αστεγίας ολοένα και αυξάνεται. «Δυστυχώς, η ζήτηση είναι πολύ μεγαλύτερη από αυτό που μπορούμε να προσφέρουμε. Με χωρητικότητα 250 ατόμων σε ημερήσια βάση, δεν μπορούμε να ανταποκριθούμε σε όλες τις ανάγκες, οπότε αναγκαστικά λειτουργούμε με ραντεβού. Οι ανάγκες είναι απεριόριστες και οι πόροι περιορισμένοι» λέει ο γενικός διευθυντής, ενώ η υπεύθυνη του Κέντρου Ημέρας, Ιωάννα Περτσινίδου, συμπληρώνει πως στις έκτακτες περιπτώσεις είτε ιατρικές είτε καιρικές (π.χ. έντονο ψύχος), ανατρέπεται η διαδικασία των προκαθορισμένων συναντήσεων. «Όταν πέφτει η θερμοκρασία, βγαίνουμε στους δρόμους και κάνουμε street work, μοιράζοντας ζεστό τσάι, σταφίδες και σνακ».

Στις υπόλοιπες υπηρεσίες/διευκολύνσεις που παρέχει το Κέντρο Υπάρχει ας προστεθούν δύο δωμάτια, ένα για θηλασμό αλλά κι ένας χώρος με παιχνίδια, μόνο για τις οικογένειες κάθε Τρίτη και Πέμπτη. Αναπτύχθηκε χάρη στους εθελοντές, ακριβώς όπως η κινηματογραφική λέσχη τα Σαββατοκύριακα και η βιβλιοθήκη.


Ο κύριος Λεωνίδας συγκέντρωσε τα βιβλία και έκανε την ταξινόμηση και καταλογογράφησή τους.

Ο κύριος Λεωνίδας είναι εθελοντής στην PRAKSIS από την αρχή της λειτουργίας του Κέντρου Ημέρας. Ήταν πολιτικός μηχανικός και ασχολείται με την αρχαία φιλοσοφία, μεταφράζοντας αγγλικά ή γαλλικά φιλοσοφικά βιβλία. «Μένω στα Δικαστήρια και τον Δεκέμβριο του ‘13 ψάχνοντας να δώσουμε κάτι ρούχα, είδα τυχαία μια ανακοίνωση για την PRAKSIS. Πήγα στα κεντρικά γραφεία στην Στουρνάρη και με ρώτησαν αν ενδιαφέρομαι να γίνω εθελοντής. Γιατί όχι; Κάναμε ένα σεμινάριο και ξεκίνησα» αναφέρει στην Popaganda.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ

Κυριακή στο Αλβανικό Σχολείο στο κέντρο της Αθήνας
GO
Όταν άρχισαν να έρχονται δωρεές βιβλιών, ο κύριος Λεωνίδας έπιανε κουβέντα με τους ανθρώπους γύρω από αυτά. «Με ρώτησαν, λοιπόν, αν θέλω να ασχοληθώ με τη δημιουργία βιβλιοθήκης, η οποία επίσημα ξεκίνησε τον Δεκέμβρη του ‘14», εξιστορεί το χρονικό. Η βιβλιοθήκη είναι πραγματικά εντυπωσιακή. Έχει πάνω από 4.000 τίτλους, με πολλά ξενόγλωσσα βιβλία σε αγγλικά, γαλλικά και λίγα γερμανικά, ενώ αναζητούν κι αραβικά. Καλύπτουν όλες τις κατηγορίες, από γεωγραφία, τέχνη, ιστορία, φυσική, φιλοσοφία, ψυχολογία, και φυσικά λογοτεχνία. Αλλά διαθέτουν κι εγκυκλοπαίδειες, λεξικά και ορισμένα σπάνια βιβλία τυπωμένα τους προηγούμενους αιώνες. «Όλα φτιάχνονται με βάση τι ζητάνε οι άνθρωποι. Όταν εμφανιστηκε ο πρώτος άνθρωπος που μας είπε “να ‘χαμε ένα βιβλίο να διαβάσουμε”, καταλάβαμε ότι πρέπει να φτιάξουμε μια βιβλιοθήκη» προσθέτει ο Αλέξης Μαργαλιάς.

Χρειάζεται η βιβλιοθήκη σε κάποιον που δεν έχει που να μείνει τα βράδια; Μήπως είναι μια πολυτέλεια, ίσως μια ψευδαίσθηση κανονικότητας, που περισσότερο συμβάλλει στο να κοιμούνται καλύτερα τα βράδια εκείνοι που την έφτιαξαν παρά εκείνοι που τη χρησιμοποιούν; «Μη θεωρείς δεδομένο ότι κάποιος που είναι τρία ή περισσότερα χρόνια στον δρόμο, θέλει να μπει ξανά σε σπίτι. Πρώτα πρέπει να ενδιαφερθεί ξανά για τον εαυτό του. Κι αυτό καλύπτει ένα ευρύ φάσμα, από την καθαριότητα μέχρι το να περάσει το χρόνο του εκδηλώνοντας την επιθυμία να διαβάσει. Όταν προχωρήσει αρκετά αυτή η διαδικασία, είναι σχεδόν έτοιμος να δεχτεί τη βοήθεια εργασιακών συμβούλων για να βρει δουλειά», είναι η απάντηση του γενικού διευθυντή της PRAKSIS.

Η βιβλιοθήκη είναι δανειστική, ο κόσμος έρχεται και παίρνει βιβλία, τα κρατάει για μια εβδομάδα ή και περισσότερο. «Υπάρχει κίνηση κι ενδιαφέρον. Κατά καιρούς κάνουμε και προβολές, κυρίως ντοκιμαντέρ, και οργανώνουμε συζητήσεις για διάφορα θέματα, από φιλοσοφία και ιστορία μέχρι τεχνολογία κι αρχιτεκτονική. Ό,τι θα ενδιέφερε τον καθένα από μας» σχολιάζει ο κύριος Λεωνίδας που κέρδισε επάξια τον τίτλο του βιβλιοθηκάριου, ενώ τονίζει ότι πηγαίνουν πολύ αξιόλογοι άνθρωποι εκεί, με ενδιαφέροντα. «Το βλέπω από τα βιβλία που ζητάνε και διαβάζουν. Και δεν υπάρχουν απώλειες. Κάποιοι μπορεί να αργήσουν πέντε-έξι μήνες να επιστρέψουν το βιβλίο, όμως τελικά το θυμούνται και το φέρνουν πίσω»


Όταν έρχεται χειμώνας…


…η ανάγκη για έναν ζεστό χώρο και ένα αφέψημα γίνεται πιο έντονη.

Καμιά δεκαριά άτομα είναι τακτικοί επισκέπτες, μόνιμοι και φανατικοί. Αν καμιά φορά δεν δουλεύει η βιβλιοθήκη, τους κακοφαίνεται πολύ. «Σας χάσαμε» λένε. Όπως υπολογίζει χοντρικά ο κύριος Λεωνίδας, η βιβλιοθήκη αυτή έχει εξυπηρετήσει γύρω στους 150 ανθρώπους.

«Τους δίνει διέξοδο το διάβασμα και φαίνεται» μου λέει και προσθέτει η Ιωάννα Περτσινίδου: «Το μαγικό πράγμα που κάνει η βιβλιοθήκη κι αυτού του είδους η ενασχόληση είναι ότι βοηθά αυτούς τους ανθρώπους να κάνουν διάλειμμα από μια καθημερινότητα πολύ φιξαρισμένη – το πρωί πηγαίνουν στο Κέντρο Ημέρας, το μεσημέρι στο συσσίτιο, το βράδυ θα βρουν την γωνιά τους και θα κοιμηθούν. Είναι ανυπολόγιστης αξίας, αν συντελέσει η δραστηριότητα αυτή στο να κάνουν το κλικ και να θυμηθούν την πραγματικότητα που είχαν πριν».

Ξανά ο λόγος στον κύριο Λεωνίδα που με το επικοινωνιακό του χάρισμα, κυρώς την ικανότητά του να ακούει, γίνεται ο φίλος που πολλές φορές ψάχνουν απεγνωσμένα οι επισκέπτες του Κέντρου. «Νομίζω ότι το εκτιμούν πολύ. Δεν προσπαθείς απλά να τους δώσεις ένα βιβλίο, αλλά να τους προσεγγίσεις. Πολλές φορές, σε βλέπουν διαφορετικά. Έρχονται και σου λένε πράγματα έξω από το πλαίσιο των δραστηριοτήτων του Κέντρου. Θέλουν μια ανθρώπινη επαφή και προσπαθούμε να την καλλιεργούμε», αναφέρει ο ίδιος.


Η Ιωάννα Περτσινίδου, υπεύθυνη του Κέντρου Ημέρας Αθήνας.


Η Μαρία πηγαίνει στην βιβλιοθήκη για να βλέπει τους φίλους της, να ανταλλάσσει καμιά κουβέντα και να γαληνεύει…

Η Μαρία, 58 ετών, δεν έχει σπίτι από το 2011. «Σε αυτά που θέλω, με καλύπτει το Κέντρο, γι’ αυτό εξακολουθώ κι έρχομαι. Έχω άμεση επικοινωνία με τον γιατρό, ας πούμεμεθαύριο πρέπει να κάνω εγχείρηση κοίλης, αλλά πηγαίνω και στη βιβλιοθήκη και στους εργασιακούς συμβούλους. Αν δεν έχουν εδώ την υπηρεσία που θέλω, πάω αλλού» λέει. Είναι μόνη της, χωρίς παιδιά και γονείς, και για να βρει ένα χαρτζιλίκι μαζεύει ανακυκλώσιμα υλικά.

«Έχω ανάγκη από ένα εισόδημα. Κοίτα να δεις τι αδικία γίνεται. Εμείς που μένουμε σε κλειστή δομή φιλοξενίας, σ’έναν ξενώνα δηλαδή, δεν μπορούμε να πάρουμε ούτε το μέρισμα, ούτε επίδομα. Γιατί είμαστε έτσι αποκλεισμένοι;» αναρωτιέται. «Όλοι παίρνουμε αντικαταθλιπτικά. Η ψυχολογία μου θα ήταν καλύτερη αν είχα έστω κι 100€ το μήνα σε σταθερή βάση, για να μη φοράω μεταχειρισμένα παπούτσια και ρούχα. Ό,τι φοράω αυτήν την στιγμή, εκτός από το εσώρουχό μου, είναι χαρισμένα. Τώρα ψάχνω μια νυχτικιά για το νοσοκομείο, γιατί δεν έχω. Δεν είναι ευχάριστο αυτό. Όταν μένεις άστεγος, δεν μπορείς να πάρεις πολλά πράγματα. Παίρνεις μόνο πράγματα που φαντάζεσαι ότι θα σε εξυπηρετήσουν, ένα καλό ζευγάρι παπούτσια, δύο ζευγάρια κάλτσες».


Άνθρωποι μέσα στην κρίση, πέρασαν από αυτό το κατώφλι και τα κατάφεραν.

Η Μαρία πηγαίνει στο Κέντρο Ημέρας για να δει γνωστούς της, να μάθει αν δικαιούται κάτι ή αν βρέθηκε καμια θέση εργασίας. «Τις Τετάρτες πηγαίνω στην βιβλιοθήκη. Το καλό είναι ότι τα άτομα που βρισκόμαστε στη βιβλιοθήκη, είμαστε διαφορετικά. Δεν μπορώ να κάνω παρέα με λαμόγια και εμπόρους. Δεν ήμουν ποτέ λαμόγιο, έκανα κάποιες κακές επιλογές και με την κρίση, ξέμεινα. Δεν κολλάω με τέτοια άτομα. Ενώ με τα παιδιά στην βιβλιοθήκη που έχουμε σαν χόμπι το διάβασμα, έχουμε επικοινωνία. Ένα παιδί είχε κερδίσει πρόσκληση σε θέατρο τις προάλλες και μας ρώτησε ποιός θέλει να πάει. Ενδιαφερόμαστε για εκδηλώσεις, θέατρα, συναυλίες. Προσπαθούμε να συνεχίσουμε τα χόμπι που είχαμε όταν είχαμε λεφτά»

Στην βιβλιοθήκη, η Μαρία γαληνεύει, βλέπει τους φίλους της, λένε κανένα αστείο, ανταλλάσσουν απόψεις, πράγμα που βοηθάει πολύ στην ψυχολογία της. «Με πρόχειρους υπολογισμούς, μπορώ να πω ότι περίπου 150 άνθρωποι βρήκαν δουλειά μέσω του προγράμματος Στέγασης κι Επανένταξης που ξεκίνησε το 2015» λέει ο Αλέξης Μαργαλιάς, ενώ χαιρετά έναν άνδρα στο διάδρομο που ενώ ήταν τοξικοεξαρτημένος, πάλεψε με τα προβλήματά του κι εν τέλει βρήκε δουλειά.

Πολλοί άνθρωποι που πέρασαν από το Κέντρο Ημέρας Αστέγων, επέστρεψαν ύστερα ως εθελοντές. Η δική τους διαδρομή είναι το καλύτερο παράδειγμα και το πιο ουσιαστικό κουράγιο. Είναι άνθρωποι που μέσα στην κρίση, πέρασαν από εκείνο το κατώφλι και τα κατάφεραν. Και δεν ξέχασαν ότι είναι η σειρά τους να προσφέρουν…

Κέντρα Ημερήσιας Υποδοχής Αστέγων PRAKSIS
Αθήνα: Δεληγιώργη 26-28, Μεταξουργείο/ 210 5244574 – 210 5244576 – 210 5244578
Πειραιάς: Ζωσιμάδων 44/ 6985866432
Θεσσαλονίκη: Μοναστηρίου 62, 2310 527938
« Τελευταία τροποποίηση: Δεκέμβριος 21, 2017, 03:02:13 πμ από ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ »
No guts, no glory.

Αποσυνδεδεμένος ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ

  • Γαμάω & Δέρνω
  • ******
  • Μηνύματα: 1726
  • Φύλο: Άντρας
  • No guts, no glory.
Απ: Αξιοσημείωτοι Άνθρωποι.
« Απάντηση #25 στις: Ιανουάριος 13, 2018, 02:08:34 πμ »
Κωστής Παλαμάς
1859 – 1943

 Έλληνας ποιητής, δοκιμιογράφος, κριτικός λογοτεχνίας, διηγηματογράφος και θεατρικός συγγραφέας, από τις σπουδαιότερες πνευματικές φυσιογνωμίες του νέου Ελληνισμού. Αποτέλεσε κεντρική μορφή της λογοτεχνικής «γενιάς του 1880» και της αποκαλούμενης «Νέας Αθηναϊκής Σχολής», η οποία συσπείρωνε νέους ποιητές που αντιδρούσαν στις υπερβολές του αθηναϊκού ρομαντισμού και ενδιαφέρονταν για την καθιέρωση της δημοτικής στον ποιητικό λόγο. Στο ποιητικό του έργο, που ξεπερνά τις είκοσι συλλογές, κυριαρχεί η Ελλάδα ως ιδανικό και αντικείμενο αγάπης, η πορεία του ελληνικού έθνους μέσα στους αιώνες, η προσπάθεια δημιουργικής αφομοίωσης του αρχαιοελληνικού πνεύματος και της λαϊκής παράδοσης και το πνεύμα της οικουμενικότητας του ελληνικού πολιτισμού.


Ο Κωστής Παλαμάς γεννήθηκε στην Πάτρα στις 13 Ιανουαρίου του 1859 και καταγόταν από παλαιά μεσολογγίτικη οικογένεια, που είχε να επιδείξει εθνικούς αγωνιστές και πνευματικούς δημιουργούς. Σε ηλικία επτά ετών έμεινε ορφανός από πατέρα και μητέρα και πήγε να ζήσει στο Μεσολόγγι με τον θείο του Δημήτριο Παλαμά. Στο Μεσολόγγι, που τόσο αγάπησε και τραγούδησε νοσταλγικά, έζησε έως το 1875, οπότε έφυγε για την Αθήνα και γράφτηκε στη Νομική Σχολή. Δεν άργησε να καταλάβει, πως η πραγματική του κλίση ήταν η ποίηση και εγκαταλείποντας τις σπουδές του αφοσιώθηκε ολόψυχα στην τέχνη του λόγου και ιδιαίτερα του ποιητικού. Άλλωστε, από τα εννιά του χρόνια έγραφε στίχους και διάβαζε Έλληνες και ξένους ποιητές.

Το 1879 άρχισε να δημοσιογραφεί στις εφημερίδες και τα περιοδικά του καιρού του και το 1886 τύπωσε την πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο Τραγούδια της Πατρίδος μου. Στο βιβλίο αυτό, όπως και στα άλλα δύο που ακολούθησαν, Ο Ύμνος στην Αθηνά (1889) και Τα μάτια της ψυχής (1992), ο Παλαμάς φανερώνει τις πρώτες νεανικές του προσπάθειες, προικισμένος με πλούσια ευγένεια και ευαισθησία. Μαζί με τον Δροσίνη, τον Πολέμη και άλλους ποιητές της Νέας Σχολής, χρησιμοποιεί τη δημοτική γλώσσα, σε αντίθεση με τους ρομαντικούς καθαρευουσιάνους ποιητές, Σούτσο, Βασιλειάδη, Παράσχο και άλλους.

Στις 27 Δεκεμβρίου του 1887 παντρεύτηκε τη Μαρία Βάλβη, γόνο πολιτικής οικογένειας του Μεσολογγίου, με την οποία απέκτησε τρία παιδιά, τον Λέανδρο (1891-1958), τη Ναυσικά και τον Άλκη. Στις 15 Οκτωβρίου 1897, ο Παλαμάς διορίστηκε γραμματέας του Πανεπιστημίου Αθηνών, σε ένδειξη τιμής για το ποιητικό του έργο. Γι’ αυτό και οι εφημερίδες του καιρού (Εστία, Άστυ, Ακρόπολις), επαίνεσαν ζωηρότατα την απόφαση του τότε Υπουργού Παιδείας, Ανδρέα Παναγιωτόπουλου, βρίσκοντας την ευκαιρία να εγκωμιάσουν τον ποιητή. Λέγεται ότι, όταν ο Παλαμάς παρουσιάστηκε να αναλάβει υπηρεσία, ο τότε πρύτανης του Πανεπιστημίου, Αλκιβιάδης Κρασσάς, του είπε: «Ελπίζω, κύριε Παλαμά, τώρα που έχετε μια αξιοπρεπή θέση, ότι θα παύσετε... να γράφετε ποιήματα». Ευτυχώς, η ελπίδα του διαπρεπούς αστικολόγου της εποχής εκείνης διαψεύστηκε και η ελληνική τέχνη κέρδισε μια κορυφαία ποιητική φυσιογνωμία.

Τον ίδιο χρόνο με τον διορισμό του εκδίδει τη συλλογή Ίαμβοι και Ανάπαιστοι, που αποτελεί σταθμό στο έργο του. Στο μικρό αυτό βιβλίο, ο ποιητής δείχνει πιο ώριμος, έχει προσωπικό τόνο, δίνει λιτά και επιγραμματικά τις συγκινήσεις που του χαρίζει ο κόσμος της ιστορίας και της ζωής, όπως επισημαίνει η ποιήτρια Σοφία Μαυροειδή-Παπαδάκη. Ο θάνατος του μικρού παιδιού του, του Άλκη, συντρίβει την πατρική του καρδιά, που ζητά τη λύτρωση στην ποίηση. Γράφει τότε τον Τάφο (1898), «τα λυρικά αυτά δάκρυα, που αποκρυσταλλώθηκαν σε σταλακτίτες», όπως γράφει ο κριτικός Ανδρέας Καραντώνης.

Το 1904 ο Παλαμάς κυκλοφορεί την ποιητική συλλογή Ασάλευτη Ζωή, έργο ωριμότητας του ποιητή, όπου η αγνή συγκίνηση δένεται σφιχτά με το στοχασμό και τη γλαφυρότητα του στίχου. Ακολουθούν ποιητικές συλλογές, όπως Οι καημοί της λιμνοθάλασσας, Πολιτεία και Μοναξιά, Οι Βωμοί και οι δύο μεγάλες επικές συνθέσεις του Ο δωδεκάλογος του γύφτου (1907) και Η φλογέρα του Βασιλιά (1910), που τον ανεβάζουν στην κορυφή του ποιητικού Παρνασσού. Τελευταία του ποιητική συλλογή Οι νύχτες του Φήμιου (1935).

Εκτός από ποίηση, ο Παλαμάς έγραψε ένα θεατρικό έργο, την Τρισεύγενη (1903), που ξεχωρίζει για τη γνήσια ποιητική συγκίνηση, μια σειρά διηγημάτων με καλύτερο τον Θάνατο του Παληκαριού και πλήθος κριτικών δοκιμίων. Το 1926 έγινε μέλος της Ακαδημίας Αθηνών και το 1930 πρόεδρός της. Το 1934 ήταν υποψήφιος για το Νόμπελ Λογοτεχνίας, καθώς η φήμη του είχε προ πολλού διαβεί τα σύνορα του ελληνικού κράτους. Ιδιαίτερα τον απασχόλησε το Γλωσσικό Ζήτημα. Υπήρξε ένθερμος υποστηρικτής της δημοτικής και κορυφαία μορφή του δημοτικιστικού κινήματος με το κύρος του, αλλά και με τις κυρώσεις που υπέστη για τον γλωσσικό του αγώνα (προσωρινή απομάκρυνσή του από το πανεπιστήμιο). Αξιοσημείωτη ήταν η στάση του στα Ευαγγελικά και τα Ορεστειακά.

Ο Κωστής Παλαμάς πέθανε στις 27 Φεβρουαρίου του 1943 και η κηδεία του την επομένη στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών εξελίχθηκε σε αντικατοχικό συλλαλητήριο.

Η συνεισφορά του Κωστή Παλαμά στα ελληνικά γράμματα υπήρξε τεράστια. Ανανέωσε σημαντικά την ποιητική μορφή, αξιοποιώντας στο έπακρο τις δυνατότητες της λογοτεχνικής μας παράδοσης, από τον Όμηρο και τον Ρωμανό τον Μελωδό, ως τον Κάλβο, τον οποίο καθιέρωσε, και το δημοτικό μας τραγούδι. Παράλληλα, έκανε ένα τεράστιο λογοτεχνικό άνοιγμα προς τις λογοτεχνίες της Ευρώπης, μπολιάζοντας την ποίησή του με τα σύγχρονα ρεύματα του Παρνασσισμού, του Συμβολισμού και του Ρεαλισμού. Με αγνό πανανθρώπινο ιδεαλισμό και πηγαία λυρική πνοή, ο Παλαμάς δημιούργησε μια ολόκληρη εποχή κι έγινε δάσκαλος στις νεώτερες γενιές. Δίκαια, λοιπόν, θεωρείται, ύστερα από τον Διονύσιο Σολωμό, ο δεύτερος εθνικός μας ποιητής.



Παιδί, το περιβόλι μου που θα κληρονομήσεις,
όπως το βρεις κι όπως το δεις να μη το παρατήσεις.
Σκάψε το ακόμα πιο βαθιά και φράξε το πιο στέρεα,
και πλούτισε τη χλώρη του και πλάτυνε τη γη του,
κι ακλάδευτο όπου μπλέκεται να το βεργολογήσεις,
και να του φέρεις το νερό το αγνό της βρυσομάνας.
Κι αν αγαπάς τ’ ανθρώπινα κι όσα άρρωστα δεν είναι,
ρίξε αγιασμό και ξόρκισε τα ξωτικά, να φύγουν,
και τη ζωντάνια σπείρε του μ’ όσα γερά, δροσάτα.
Γίνε οργοτόμος, φυτευτής, (γίνε) διαφεντευτής.
Κι αν είναι κι έρθουνε χρόνια δίσεχτα,
πέσουν καιροί οργισμένοι,
κι όσα πουλιά μισέψουνε σκιασμένα, κι όσα δέντρα,
για τίποτ’ άλλο δε φελάν παρά για μετερίζια.
Μη φοβηθείς το χαλασμό. Φωτιά! Τσεκούρι!
Τράβα, ξεσπέρμεψέ το, χέρσωσε το περιβόλι,
κόφτο, και χτίσε κάστρο απάνω του και ταμπουρώσου μέσα,
για πάλεμα, για μάτωμα, για την καινούργια γέννα.
Π’ όλο την περιμένουμε κι όλο κινάει για να ‘ρθει,
κι όλο συντρίμμι χάνεται στο γύρισμα των κύκλων.
Φτάνει μια ιδέα να στο πει, μια ιδέα να στο προστάξει,
κορώνα ιδέα, ιδέα σπαθί, που θα είναι απάνου απ’ όλα.

Κωστής Παλαμάς
No guts, no glory.

Αποσυνδεδεμένος ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ

  • Γαμάω & Δέρνω
  • ******
  • Μηνύματα: 1726
  • Φύλο: Άντρας
  • No guts, no glory.
Απ: Αξιοσημείωτοι Άνθρωποι.
« Απάντηση #26 στις: Ιανουάριος 18, 2018, 06:45:20 πμ »
Ο εκδότης της Σχεδίας ανυπομονεί να την κλείσει


http://www.oneman.gr/keimena/diabasma/sthles/rec/o-ekdoths-ths-sxedias-anypomonei-na-thn-kleisei.5021061.html
No guts, no glory.

Αποσυνδεδεμένος ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ

  • Γαμάω & Δέρνω
  • ******
  • Μηνύματα: 1726
  • Φύλο: Άντρας
  • No guts, no glory.
Απ: Αξιοσημείωτοι Άνθρωποι.
« Απάντηση #27 στις: Ιανουάριος 18, 2018, 08:10:03 πμ »
Μπουτάρης: Σταρ ήμουν και όντας σταρ ανέβασα τον Δήμο


Έντονη αντιπαράθεση σημειώθηκε στη διάρκεια της συνεδρίασης του δημοτικού συμβουλίου Θεσσαλονίκης μεταξύ του Γιάννη Μπουτάρη και του επικεφαλής της μείζονος αντιπολίτευσης, Σταύρου Καλαφάτη, με αφορμή την πρόσφατη συνέντευξη του δημάρχου σε οίκο ανοχής.

     
«Ο δήμος εγκρίνει τις άδειες των οίκων ανοχής. Ποια είναι η δουλειά του δημάρχου; Να φροντίζει να έχουν οι πολίτες τις καλύτερες δυνατές συνθήκες, όποια δουλειά κι αν κάνουν. Ήρθαν οι κυρίες στο δημαρχείο και ζητήσαμε να πάνε σε έναν χώρο που δεν έχει οικογένειες», είπε ο κ. Μπουτάρης με αφορμή τη συνέντευξη που έδωσε μέσα από οίκο ανοχής. «Εάν δεν ντρέπεστε, γιατί είστε σεμνότυφοι, να πάτε να δείτε τι τάξη και τι ευπρέπεια επικρατεί στις οδούς Γεωργίου Ανδρέου και Νικηφόρου Ουρανού. Εάν θέλετε να κρύβεστε πίσω από το δάχτυλο σας μην πάτε», πρόσθεσε.


 
Νωρίτερα, ο κ. Καλαφάτης αναφερόμενος στη συγκεκριμένη συνέντευξη, την οποία χαρακτήρισε «πιπεράτη», είπε: «Δεν θα σχολιάσω τις προσωπικές σου επιδόσεις, αλλά τις δημαρχιακές σου επιδόσεις. Οι δημαρχιακές σου επιδόσεις είναι άστα να πάνε. Τις συνεντεύξεις δεν τις δίνεις ως Γιάννης Μπουτάρης, αλλά με την ιδιότητα του δημάρχου […] δεν μπορώ να περιγράψω αυτό που συμβαίνει με σένα. Λειτουργείς ως σελέμπριτι και σταρ. Η Θεσσαλονίκη, όμως, έχει ανάγκη από δήμαρχο. Τι να πει κανείς όταν από τη μία έχουμε Ζουράρι και από την άλλη Μπουτάρη. Αλίμονο στην πόλη».

Απαντώντας ο κ. Μπουτάρης υποστήριξε ότι: «Σταρ ήμουν, δεν έγινα τώρα. Στα κρασιά είμαι σταρ. Στα περιβαλλοντικά είμαι σταρ. Εάν ζηλεύεις που με γράφουν οι New York Times και εσένα δεν σε γράφει ούτε η “Φωνή του Λαγκαδά” δεν μ’ αφορά. Δεν έγινα από τον δήμο σταρ, αλλά όντας σταρ ανέβασα τον δήμο».
« Τελευταία τροποποίηση: Ιανουάριος 19, 2018, 06:47:46 πμ από ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ »
No guts, no glory.

Αποσυνδεδεμένος ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ

  • Γαμάω & Δέρνω
  • ******
  • Μηνύματα: 1726
  • Φύλο: Άντρας
  • No guts, no glory.
Απ: Αξιοσημείωτοι Άνθρωποι.
« Απάντηση #28 στις: Ιανουάριος 18, 2018, 11:00:20 μμ »
....δεν σε αναφέρει ούτε η φωνή του Λαγκαδά...  m0105.gif  t1518.gif  s14091.gif

Λα-γκα-δι-α-κός..  m0530.gif Λα-γκα-δί-α-κός... m1236.gif  s14113.gif  m0530.gif  m0530.gif
« Τελευταία τροποποίηση: Ιανουάριος 18, 2018, 11:12:12 μμ από ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ »
No guts, no glory.

Αποσυνδεδεμένος ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ

  • Γαμάω & Δέρνω
  • ******
  • Μηνύματα: 1726
  • Φύλο: Άντρας
  • No guts, no glory.
Απ: Αξιοσημείωτοι Άνθρωποι.
« Απάντηση #29 στις: Ιανουάριος 22, 2018, 09:27:57 πμ »
Ηλίας Πετρόπουλος, ο συγγραφέας που πολέμησε το κατεστημένο και καταδικάστηκε ως πορνογράφος.
Έγραψε ότι ο Ελ Γκρέκο ήταν Εβραίος, ο Σολωμός ομοφυλόφιλος και ότι ο Εμπειρίκος φωτογράφιζε αιδοία
 Στις 13 Σεπτεμβρίου 2003, σε μια τελετή με λίγους φίλους, ριχνόταν σ’ έναν υπόνομο του Παρισιού η τέφρα του συγγραφέα Ηλία Πετρόπουλου, όπως είχε ζητήσει ο ίδιος και μάλιστα δημοσίως και εγγράφως. Είχε πεθάνει δέκα ημέρες πριν, στα 75 του χρόνια. Πέθανε από καρκίνο στο Παρίσι, όπου είχε επιλέξει να ζει τα τελευταία 29 χρόνια, με τη σύζυγο και συμπαραστάτη του Μαίρη Κουκουλέ, από τότε που έφυγε από την Ελλάδα. Δεν είναι βέβαιο ότι είχε ρίξει από την αρχή μαύρη πέτρα. Η απόφαση του ήρθε συν τω χρόνω, καθώς αποκοβόταν όλο και περισσότερο. Προτιμούσε να ζει και να δουλεύει σ’ έναν ξένο τόπο, στον δικό του κόσμο των «επιλήψιμων» θεμάτων, των αποβλήτων, του υπόκοσμου, του περιθωρίου, των αντιεξουσιαστών, αυτών που δεν βολεύονται με δότες αλήθειες και «τάξεις». «Επί χρόνια λοιπόν ο Πετρόπουλος μάζευε, συγκέντρωνε, συναρμολογούσε όψεις του άτυπου ελληνικού πολιτισμού, εκείνου που δεν θα βρείτε σε κανένα βιβλίο, εκείνου που δεν θα σας δείξει κανένας ξεναγός, εκείνου που οι ίδιοι οι Έλληνες έχουν για πολύ καιρό αγνοήσει, αρνηθεί, απορρίψει», γράφει ο Ζακ Λακαριέρ προλογίζοντας τα «Ποιήματα του Πετρόπουλου». Τα βιβλία του προσπόρισαν φήμη, φανατικούς αναγνώστες και πολέμιους. Πράγμα που δεν φαίνεται να τον ενοχλούσε. «Είμαι πολύ υπερήφανος που καταδικάστηκα ως πορνογράφος». «Χρειάζεται μεγάλο ταλέντο για να καταλήξεις αντιπαθητικός», γράφει στο «Κυρίως αυτό», ένα λεύκωμα με κολάζ. Και διώξεις. Ήδη πριν φύγει από την Ελλάδα, είχε εκτίσει επί χούντας ενάμιση χρόνο φυλακή. Γιατί τελικά δεν ήθελε να επιστρέψει την Ελλάδα; «Γιατί δεν έχω διάθεση να ξαναπέσω σε κραδασμούς. Εδώ δουλεύω ήσυχα. Δουλεύω 365 ημέρες τον χρόνο και δεν μου φτάνουν. Δεν μ’ ενδιαφέρει να γυρίσω. Το κλίμα το πνευματικό δεν είναι καθόλου καλό». Και το αιτιολογεί: «Τότε ιδιαίτερα από το 1955 ως το 1965, ζήσαμε μια αναγέννηση, πνευματική και καλλιτεχνική. Πού είναι οι διάδοχοι του Θεοδωράκη, του Χατζιδάκη, του Σαββόπουλου, του Ταχτσή, του Βασιλικού, του Μυταρά, του Φασιανού, του Τσόκλη, για ν’ αναφέρω μερικούς. Δεν έχει σημασία αν μας αρέσουν ή όχι. Σημασία έχει ότι όλοι αυτοί εμφανίστηκαν σαν μια λάβα ενός ηφαιστείου. Τι υπάρχει σήμερα; Μια αρνητική στάση απέναντί τους».   Του επισημαίνω ότι αν δικαζόταν σήμερα για τα βιβλία του θα αθωωνόταν. «Πιθανόν. Αλλά τότε το κατηγορητήριο είχε μια βάση πολιτική. Στην περίπτωση των Ρεμπέτικων π.χ. το κατηγορητήριο μιλούσε για εξύβριση των σωμάτων ασφαλείας, του κράτους, της θρησκείας για έλλειψη σφραγίδων της λογοκρισίας. Στην ακροαματική διαδικασία όμως το δικαστήριο, εγκαταλείποντας όλο το κατηγορητήριο, με δικάζει ως πορνογράφο. Καταλαβαίνετε το μέγεθος της ατιμίας; Ε, λοιπόν, 20 χρόνια μετά, εγώ σας λέω ότι είμαι πολύ υπερήφανος που καταδικάστηκα ως πορνογράφος». Και να γιατί: «Για να το πω πιο απλά, πιο επιγραμματικά, η μόνη επανάσταση που υπάρχει σήμερα στην ανθρωπότητα είναι η ερωτική. Όλες οι άλλες πήγαν περίπατο. Μπορεί να είσαι επαναστάτης όντας πορνογράφος. Και δεν είναι τυχαίο ότι όλους, εκτός από τους τρομοκράτες, τους χαϊδεύει η μπουρζουαζία. Ποτέ όμως τους πορνογράφους. Γι’ αυτούς υπάρχει η φυλακή ή τουλάχιστον το φτύσιμο εκ μέρους της κοινωνίας». «Αν βρίσκω κάτι συμπαθητικό είναι ο διάβολος, ποτέ ο Θεός» -Γι’ αυτό και η εμμονή σας μ’ αυτά τα θέματα; «Όχι, έτυχε. Είναι ένα θέμα ιδιοσυγκρασίας, αν θέλετε». -Θέλω να πω με την έννοια της επανάστασης. «Α ναι, βεβαίως. Δηλαδή τι τα θέλετε; Είμαι με τον διάβολο. Αν βρίσκω κάτι συμπαθητικό είναι ο διάβολος, ποτέ ο Θεός». Βιβλία με υποδειγματική τάξη ολόγυρα του, αλλά και ντοσιέ δήλωναν στη ράχη τους, με τον δικό του καλλιγραφικό χαρακτήρα, το περιεχόμενο τους: Πρωκτός, Κλανιόλα, Τριλογία του κώλου και άλλα παρεμφερή. Θέματα που ενδεχομένως μπορούσε να σοκάρουν τον επισκέπτη ο οποίος δεν τον γνώριζε, αλλά που ο ίδιος όταν ερχόταν ο λόγος, ανέπτυσσε σοβαρότατα, σαν να επρόκειτο για επιστημονική εργασία-που προφανώς εννοούσε. Αδυναμίες του: η γυναίκα, το πούρο, ο καφές, όχι ποτά, όχι ουσίες. Σε διάβασμα, λέει, δαπανά τον περισσότερο χρόνο του: «Διάβασμα είναι η δουλειά. Ένα λεξικό το διαβάζω σαν μυθιστόρημα, δυο και τρεις φορές, ξανά και ξανά, μεθοδικά και αποδελτιώνω». -Αναρωτιέμαι, πού βρίσκετε το υλικό για τα θέματά σας; «Έχω μνήμη, θυμάμαι, αλλά υπάρχει κι ένα υλικό που έφερα φεύγοντας από την Ελλάδα, σχεδόν ένας τόνος. Έτσι έχουν τα πράγματα. Ξέρετε τι περιμένω τόσα χρόνια; Να βγει κάποιος στην Αθήνα και να με λιανίσει, αλλά τεκμηριωμένα. Το περιμένω». Χαρακτηριστικό γνώρισμα του Πετρόπουλου, εκτιμώ, είναι το ότι δεν δίσταζε να εκτεθεί, αλλά και να προκαλέσει, χωρίς ίσως να είναι αυτή η πρόθεση του, καθώς για τον ίδιο τίποτα δεν απαγορευόταν, τίποτα δεν ήταν ταμπού. Ενδεικτικά, η απάντηση του σε ερώτηση σχετικά μ’ ένα δημοσίευμα του, ότι ο Ελ Γκρέκο ήταν Εβραίος: Διονύσιος Σολωμός «Λοιπόν, αν αποκαλυφθεί μια μέρα, κι αυτό το θέτω σαν ερώτημα ότι και ο Σολωμός ήταν Εβραίος, τι θα πουν; Όταν έγραψα ότι ο Σολωμός ήταν ομοφυλόφιλος, δεν το ήξερε κανένας στην Ελλάδα. Κυκλοφόρησε τότε ένα φυλλάδιο, που έλεγε ότι προσβάλλω τον εθνικό μας ποιητή. Ο Βάρναλης όμως το ήξερε και σε συζήτηση μας στου Απότσου το είχε παραδεχτεί». -Στο βιβλίο του «Ο Σολωμός χωρίς μεταφυσική», πάντως, δεν υπάρχει τέτοια νύξη. «Το ’30 δημοσίευσε το βιβλίο αυτό. Μετά έχουμε άλλου είδους προβλήματα: Ο Σολωμός ήταν μασόνος. Το ξέρουμε πολύ καλά πια. Εγώ το ξέρω από το πορτρέτο του. Έχει τη μασονική χειρονομία. Μετά, πιθανότατα, ήταν καρμπονάρος, όπως ο Κάλβος και ο Φώσκολος και πιθανότατα και οι τρεις ήταν Εβραίοι. Θα ξέρετε ίσως ότι ο Σολωμός υπέγραφε πάντα με λατινικά στοιχεία: SOLOMON, ποτέ Σολωμός. Το Σολωμός είναι μια μπουρδολογία νεοελληνική. Κι ας μην ξεχνάμε, ότι δεν ξέρουμε από πού κρατάει το ποδαράκι του. Ο πατέρας του, έτσι φλου, ξέρουμε ότι ήρθε από τα Χανιά και ήταν έμπορος. Θα ‘θελα λοιπόν να μάθω ποιος ήταν και γιατί του δόθηκε αυτός ο ψευτότιτλος του Λίμπρο ντ’ όρο, του κόντε». -Το αποτέλεσμα μιας τέτοιας έρευνας θα εντυπωσίαζε ίσως, αλλά σε τι θ’ άλλαζε την αξία του ποιητικού έργου του Σολωμού; «Απλώς θα ξεσκόνιζα αυτό τα αντικείμενο το οποίο μου πασάρουν κάτω από αυτό το χρώμα. Στην Ελλάδα αυτό το λέμε τρέλα. Εγώ το λέω πάθος. Αρνούμαι να χάψω αυτό που μου πασάρουν σαν ιερή αλήθεια». Ανδρέας Εμπειρίκος Αναλόγου προκλητικότητας και η αναφορά του σε χήρες που «νέμονται την εθνική κληρονομιά των λογοτεχνών και των καλλιτεχνών». Ειδικότερα: «Ξέρετε ότι η χήρα του Ανδρέα Εμπειρίκου έχει εξαφανίσει χειρόγραφά του; Ξέρετε ότι ο Εμπειρίκος είχε φωτογραφίσει αιδοία κι άφησε μια καταπληκτική συλλογή φωτογραφιών, 40 χρόνια πριν από τον διάσημο… αιδοιοφωτογράφο Μακαρόνι, τον Ιταλό; Ε, λοιπόν, η κυρία Εμπειρίκου τις κατέστρεψε αυτές τις φωτογραφίες, μαζί με αναλόγου περιεχομένου ποιήματα». Στη συνέχεια, ο Πετρόπουλος εξηγεί γιατί διατηρεί αυτή την αρνητική εικόνα για την Ελλάδα: «Κοιτάξτε, είμαι αθεϊστής, είμαι πορνογράφος, είμαι λιμπερτέν, είμαι αναρχικός κι αντιλαμβάνεστε ότι όλα όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα τα βλέπω μ’ ένα ειρωνικό μάτι». – Τη Γαλλία πώς τη διαλέξατε; «Τους σιχαίνομαι τους Γάλλους, μου γυρίζουν τ’ άντερα. Αυτός ο κωλολαός μου γυρίζει τ’ άντερα». – Μα καλά που θα θέλατε να ζείτε; «Στην Ιταλία, στη Ρώμη». – Έχετε παρτίδες με Έλληνες; «Όχι» – Από έλλειψη χρόνου ή άλλο λόγο; «Όχι δεν θέλω. Κάνω παρέα με πολλών ειδών ανθρώπους: Αμερικανούς, Γάλλους κι αναρχικούς. Γενικά κάνω παρέα με ανθρώπους που με σπρώχνουν στην καταστροφή…» – Αυτό πάλι… «Άμα κάνεις παρέα με αναρχικούς, κατά κανόνα καταδικάζεσαι δια της σιωπής, αλλά αυτές είναι οι παρέες μου». Η συνέντευξη τελείωσε με την απάντηση του στο ερώτημα, ποια είναι συνοπτικά η φιλοσοφία, η βιοθεωρία, το «πιστεύω» του: «Δεν πιστεύω σε τίποτα δοτό, ό,τι κι αν είναι αυτό: κόμμα, εκκλησία, στρατός. Θέλω να ερευνήσω, να βρω τη δική μου αλήθεια»....

No guts, no glory.