Αποστολέας Θέμα: Απόψεις- Γνώμες- Εκτιμήσεις, περί "γίγνεσθαι".  (Αναγνώστηκε 2910 φορές)

0 μέλη και 1 επισκέπτης διαβάζουν αυτό το θέμα.

Συνδεδεμένος ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ

  • Γαμάω & Δέρνω
  • ******
  • Μηνύματα: 2978
  • Φύλο: Άντρας
  • No guts, no glory.
Απ: Απόψεις- Γνώμες- Εκτιμήσεις, περί "γίγνεσθαι".
« Απάντηση #60 στις: Δεκέμβριος 23, 2018, 06:09:24 μμ »
Ασφάλεια και ανασφάλεια.
 apenanti oxthi   Κυριακή, Δεκεμβρίου 23, 2018   ΒΙΒΛΙΑ
Ασφάλεια και ανασφάλεια.Είναι μεγάλος πειρασμός να μην προχωρούμε, να μένουμε εκεί που βρισκόμαστε, να πισωδρομούμε, με άλλα λόγια να βασιζόμαστε σ’ αυτά που έχουμε, γιατί ο,τι έχουμε, το γνωρίζουμε. Μπορούμε να στηριχτούμε σ’ αυτό, να αισθανθούμε ασφαλείς μέσα του. Φοβόμαστε, κι έτσι αποφεύγουμε να κάνουμε ένα βήμα προς το άγνωστο, το αβέβαιο. Γιατί πραγματικά, αν το βήμα μπορεί να μη μας φανεί ριψοκίνδυνο αφού το κάνουμε, πριν το κάνουμε οι προοπτικές μας φαίνονται πολύ ριψοκίνδυνες, και κατά συνέπεια τρομακτικές. Μόνο το παλιό, το δοκιμασμένο δίνει την αίσθηση της ασφάλειας· ή έτσι τουλάχιστο φαίνεται. Κάθε καινούργιο βήμα έχει μέσα του τον κίνδυνο της αποτυχίας, και αυτός είναι ένας από τους λόγους που οι άνθρωποι φοβούνται τόσο πολύ την ελευθερία. Βέβαια, σε κάθε στάδιο της ζωής μας το παλιό και το συνηθισμένο είναι διαφορετικά. Όταν είμαστε βρέφη, έχουμε μόνο το σώμα μας και το στήθος της μητέρας μας (αρχικά μη διαφοροποιημένα). Έπειτα αρχίζουμε να προσανατολιζόμαστε προς τον κόσμο, ξεκινώντας τη διαδικασία που χρειάζεται για να βρούμε μια θέση και για τον εαυτό μας μέσα σ’ αυτόν. Αρχίζουμε να θέλουμε να έχουμε πράγματα· έχουμε τη μητέρα μας, τον πατέρα, τ’ αδέρφια, τα παιχνίδια. Αργότερα, αποκτάμε γνώσεις, δουλειά, κοινωνική θέση, σύζυγο, παιδιά, και τότε έχουμε ένα είδος μετα-ζωής, όταν πια αποκτάμε ένα τάφο, μια ασφάλεια ζωής και κάνουμε τη «διαθήκη» μας. Παρόλη όμως την ασφάλεια του έχει, οι άνθρωποι συνήθως θαυμάζουν εκείνους που ανοίγουν καινούργια μονοπάτια, που έχουν το κουράγιο να προχωρούν. Στη μυθο- λογία, αυτός ο τρόπος ύπαρξης αντιπροσωπεύεται συμβολικά από τον ήρωα. Ήρωες είναι εκείνοι που έχουν το θάρρος ν’ αφήσουν ο,τι έχουν —τη γη τους, την οικογένεια τους, την περιουσία τους — και να φύγουν, όχι χωρίς φόβο αλλά και χωρίς να υποκύπτουν στο φόβο τους. Στη βουδιστική παράδοση, ο Βούδας είναι ο ήρωας που αφήνει όλη του την περιουσία, όλη τη σιγουριά που υπάρχει στην ινδουιστική θεολογία –τη θέση του, την οικογένεια του — και προχωράει σε μια ζωή πέρα από δεσμεύσεις. Ο Αβραάμ και ο Μωυσής είναι ήρωες στην εβραϊκή παράδοση. Ο Χριστιανός ήρωας είναι ο Ιησούς, που δεν είχε τίποτα και — στα μάτια του κόσμου — δεν ήταν τίποτα. Η δράση του όμως βγαίνει μέσα από την πληρότητα που του δίνει η αγάπη του για όλα τα ανθρώπινα πλάσματα. Οι Έλληνες έχουν κοσμικούς ήρωες, που σκοπός τους είναι η ικανοποίηση της αλαζονείας τους, η κυριαρχία. Παρόλα αυτά, όμοια με τους πνευματικούς ήρωες, ο Ηρακλής και ο Οδυσσέας προχωρούν χωρίς να δειλιάζουν μπροστά στους κινδύνους που τους περιμένουν. Οι ήρωες των παραμυθιών λειτουργούν με τον ίδιο τρόπο: φεύγουν, τραβάνε μπροστά και υπομένουν την ανασφάλεια. Θαυμάζουμε αυτούς τους ήρωες, γιατί βαθιά μέσα μας αισθανόμαστε ότι θα θέλαμε να είμαστε σαν κι αυτούς – αν βέβαια μπορούσαμε. Αλλά με το φόβο που έχουμε, πιστεύουμε ότι δε μπορούμε να γίνουμε έτσι, μόνο οι ήρωες μπορούν. Οι ήρωες γίνονται είδωλα. Προβάλλουμε σ’ αυτούς τη δική μας ικανότητα κίνησης, και μετά μένουμε εκεί που ήμασταν —«γιατί δεν είμαστε ήρωες».

Όλη αυτή η ανάλυση ίσως φαίνεται να υπονοεί ότι το να είσαι ήρωας είναι επιθυμητό, είναι όμως ταυτόχρονα ανόητο και ενάντια στο συμφέρον σου. Δεν είναι όμως έτσι τα πράγματα. Τα άτομα τα επιφυλακτικά, τα κτητικά άτομα απολαμβάνουν την ασφάλεια, αλλά στην πραγματικότητα είναι πολύ ανασφαλή. Εξαρτιόνται από αυτά που έχουν: χρήματα, κύρος, το εγώ τους — δηλαδή από πράγματα που είναι έξω απ’ αυτούς. Τι θα γίνουν όμως αν χάσουν ο,τι έχουν; Γιατί, πραγματικά, οτιδήποτε κι αν έχει κανείς μπορεί να χαθεί. Είναι πιθανό ότι η περιουσία μπορεί να χαθεί -και μαζί της τόσο η θέση όσο και οι φίλοι — και σε κάθε στιγμή ο καθένας μπορεί, και αργά ή γρήγορα θα υποχρεωθεί, να χάσει τη ζωή του. Αν είμαι ο,τι έχω κι αν ό,τι έχω χαθεί, τότε ποιος είμαι; Τίποτ’ άλλο, από μια νικημένη, άδεια, αξιολύπητη μαρτυρία ενός λαθεμένου τρόπου ζωής. Επειδή μπορεί να χάσω ο,τι έχω, είμαι αναγκαστικά συνεχώς ανήσυχος ότι θα χάσω αυτά που έχω. Φοβάμαι τους κλέφτες, τις οικονομικές αλλαγές, τις επαναστάσεις, τις αρρώστιες, το θάνατο · φοβάμαι ακόμα την αγάπη, την ελευθερία, την ανάπτυξη, την αλλαγή, το άγνωστο. Έτσι είμαι συνέχεια ανήσυχος, υποφέροντας από χρόνια υποχονδρία, που δε συνεπάγεται μόνο την απώλεια της υγείας μου αλλά και οποιουδήποτε άλλου αποκτήματος μου. Γίνομαι άνθρωπος αμυντικός, σκληρός, καχύποπτος, μοναχικός, που παρασύρομαι από την ανάγκη να έχω όλο και περισσότερα για να νιώθω μεγαλύτερη ασφάλεια. Ο Ίψεν έχει δώσει μια ωραία περιγραφή αυτού του εγωκεντρικού ανθρώπου στον Πέερ Γκύντ. Ο ήρωας είναι γεμάτος μόνο από τον εαυτό του. Μέσα στον απέραντο εγωισμό του πιστεύει ότι αυτός είναι ο εαυτός του, γιατί αυτός είναι ένα «σύμπλεγμα από επιθυμίες». Στο τέλος της ζωής του αναγνωρίζει, ότι, επειδή όλη του η ύπαρξη ήταν χτισμένη πάνω στην ιδιοκτησία του, δεν κατάφερε ποτέ να είναι ο εαυτός του. Ένιωθε ότι ήταν ένα κρεμμύδι χωρίς ψίχα, ένας μισοτελειωμένος άνθρωπος που ποτέ δεν υπήρξε ο εαυτός του. Η αγωνία και η ανασφάλεια που προκαλείται από τον κίνδυνο να χάσει κανείς ό,τι έχει, δεν υπάρχει στους ανθρώπους που προσπαθούν να είναι. Αν είμαι αυτός που είμαι και όχι αυτό που έχω, τότε κανένας δε μπορεί να μου στερήσει ή να με απειλήσει για την ασφάλεια και την αίσθηση της ταυτότητας μου. Το κέντρο μου είναι μέσα μου, η δυνατότητα μου να υπάρχω και να εκφράζω τις βασικές μου δυνάμεις είναι κομμάτι της δομής του χαρακτήρα μου και εξαρτάται από εμένα. Αυτό βέβαια αληθεύει σε φυσιολογικές συνθήκες ζωής, όχι σε περιπτώσεις αρρώστιας, αναπηρίας, βασανισμού ή άλλες συνθήκες ισχυρών εξωτερικών περιορισμών. Ενώ το έχει βασίζεται σε κάποιο πράγμα που φθείρεται με τη χρήση, το είναι αναπτύσσεται με την εξάσκηση. (Η «φλεγόμενη βάτος» που δεν καίγεται είναι ο βιβλικός συμβολισμός γι’ αυτό το παράδοξο). Οι δυνάμεις της λογικής, της αγάπης, της καλλιτεχνικής και πνευματικής δημιουργίας, όλες οι βασικές δυνάμεις αναπτύσσονται μέσα από τη διαδικασία της έκφρασης τους. Ο,τι ξοδεύεται δεν πάει χαμένο, αντίθετα ο,τι φυλάγεται είναι χαμένο. Όταν προσπαθώ να είμαι, ή μόνη απειλή για την ασφάλεια μου βρίσκεται μέσα μου: στην έλλειψη πίστης στη ζωή και στις δημιουργικές μου ικανότητες, στις τάσεις πισωδρόμησης, στην εσωτερική μαλθακότητα και στην προθυμία ν’ αφήσω τους άλλους ν’ αναλάβουν τη ζωή μου. Αλλά αυτοί οι κίνδυνοι εξαφανίζονται, δεν είναι συστατικά του είναι, ενώ ο κίνδυνος της απώλειας είναι έμφυτος στο έχει.


Erich Fromm - Να έχεις ή να είσαι.
(εκδ. Μπουκουμάνη) – (Απόσπασμα από το κεφάλαιο VI, Άλλες Απόψεις του Έχει και του Είναι.)
No guts, no glory.

Συνδεδεμένος ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ

  • Γαμάω & Δέρνω
  • ******
  • Μηνύματα: 2978
  • Φύλο: Άντρας
  • No guts, no glory.
Απ: Απόψεις- Γνώμες- Εκτιμήσεις, περί "γίγνεσθαι".
« Απάντηση #61 στις: Δεκέμβριος 25, 2018, 10:13:32 πμ »
Ο Χριστός και η γέννησή του.
Το έτος 7 προ Χριστού, ο χρισμένος και ο Θεός Ήλιος.
Παύλος Μεθενίτης, news247 I 25 Δεκεμβρίου 2018 08:17

Να πούμε αρχικά πως ο Χριστός κρατούσε από μεγάλο τζάκι... Η Βίβλος Γενέσεως Ιησού Χριστού αναφέρει σαράντα ονόματα προγόνων! Ξεκινά από τον Πατριάρχη Αβραάμ και καταλήγει στον Ιωσήφ, τον «μνήστορα» της Μαρίας, της Παναγίας, από την οποία γεννήθηκε ο Ιησούς. Θα θυμάστε: «Αβραάμ, Ισαάκ, Ιακώβ, Ιούδας, Φαρές, Εσρώμ, Αράμ, Αμιναδάβ, Ναασσών, Σαλμών, Βοόζ, Ωβήδ, Ιεσσαί... », και πάει λέγοντας. Ένα εξαιρετικό γενεαλογικό δέντρο, στο οποίο φιγουράρει και ο βασιλιάς Δαυίδ.

Τώρα, όσον αφορά την ετυμολογία του ονόματος «Ιησούς», αυτό προέρχεται από το «Yesuah», που είναι συντετμημένος τύπος του «Yehosuah», το οποίο στα εβραϊκά σημαίνει «ο Γιαχβέ είναι σωτηρία». Τώρα, το «Μεσσίας», προέρχεται από το αραμαϊκό «mesiha», που σημαίνει «χριστός, χρισμένος», από το ρήμα «masah» δηλαδή «σημαδεύω, χρίω με λάδι». Ο Μεσσίας ήταν το πρόσωπο το οποίο περίμεναν οι Εβραίοι να έρθει ως σωτήρας και ελευθερωτής τους, λέει το Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας. Έτσι, ο Ιησούς ονομάστηκε Μεσσίας, ένα όνομα που αποδόθηκε ως Χριστός, δηλαδή «χρισμένος από το Θεό σωτήρας», όπως οι βασιλείς, οι ιερείς και οι Προφήτες.

Ο Ιουδαϊσμός δεν αποδέχεται τον χαρακτηρισμό του Ιησού ως Μεσσία, θεωρώντας τον έναν ακόμα Προφήτη στον μακρύ, μακρύτατο κατάλογο των Προφητών. Οι Ορθόδοξοι Εβραίοι ακόμα περιμένουν τον Μεσσία... Αλλά «χρισμένοι», δηλαδή εξέχοντες στη θέση, το αξίωμα ή την υπηρεσία που προσέφεραν στο λαό των Εβραίων, ήταν και άλλα βιβλικά πρόσωπα, όπως ο Μωυσής, ο Ααρών και ο Δαβίδ.

Τώρα, όσον αφορά τα Χριστούγεννα, την εορτή της Γέννησης του Ιησού, η ιστορία είναι κάπως περίπλοκη.

Λοιπόν, η γέννηση του Χριστού άρχισε να εορτάζεται την 25 Δεκεμβρίου από τον 4ο αιώνα, όταν ήταν Πάπας ο Ιούλιος ο Πρώτος. Από τη Δύση, η ίδια ημερομηνία πέρασε στην Ανατολή, τον ίδιο αιώνα, τον 4ο. Ο Ιουστινιανός το 529 κήρυξε την ημέρα των Χριστουγέννων επίσημη αργία. Τώρα, τα Χριστούγεννα γιατί να γιορτάζονται την 25 Δεκεμβρίου και όχι μια οποιαδήποτε άλλη ημερομηνία;

Διότι η Ιστορία λέει πως την ίδια ημερομηνία εορταζόταν στη Ρώμη ο «ακατανίκητος θεός Ήλιος»... «Dies Natalis Solis invicti» ήταν η ρωμαϊκή ονομασία για την εορτή των «γενεθλίων», εντός εισαγωγικών, του Θεού Ήλιου, την 25 Δεκεμβρίου. Επίσης, την ίδια ημερομηνία εορτάζονταν σε όλη την ρωμαϊκή επικράτεια τα γενέθλια του θεού Μίθρα, που είχε ταυτιστεί με τον Θεό Ήλιο...

Ασφαλώς και οι λειτουργοί της νέας θρησκείας αξιοποίησαν την ήδη «καταξιωμένη» και σεβαστή ημερομηνία της 25 Δεκεμβρίου για να γιορτάσουν τα γενέθλια του νέου Θεού. Οι Ρωμαίοι για αιώνες γιόρταζαν και χαίρονταν εκείνη την ημέρα. Ε, οι νέοι αρχιερείς δεν τους απογοήτευσαν, καθώς πολλά από τα έθιμα που τηρούνταν την ημέρα της παγανιστικής 25 Δεκεμβρίου, επέζησαν επί Χριστιανισμού, όπως είναι η αναταλλαγή δώρων, τα γλέντια και τα χαρτοπαίγνια, μόνο που μεταφέρθηκαν στην Πρωτοχρονιά.

Να πούμε επίσης πως, ο υπολογισμός του έτους μηδέν ή ένα, από τη γέννηση του Ιησού Χριστού, όταν στο θρόνο της Ρώμης καθόταν ο αυτοκράτορας Οκταβιανός Αύγουστος, ενώ βασιλιάς της Ιουδαίας ήταν ο Ηρώδης ο Μέγας, η αφετηρία δηλαδή της χρονολόγησης που ισχύει σήμερα σχεδόν σε όλο τον κόσμο, είναι κάτι συμβατικό...

Ο υπολογισμός του γενέθλιου έτους του Ιησού στηρίζεται στις εκτιμήσεις του αστρονόμου και μοναχού Διονυσίου του Μικρού, ο οποίος, τον τέταρτο αιώνα, καθόρισε, με τα πενιχρά δεδομένα που είχε στη διάθεσή του, το έτος 754 από κτίσεως Ρώμης ως το έτος γέννησης του Ιησού. Ακόμα κι αν ήταν έτσι όμως, ο υπολογισμός αυτού του έτους με τα σύγχρονα αστρονομικά δεδομένα πέφτει εφτά χρόνια νωρίτερα – ο Χριστός, με δυο λόγια, εάν βέβαια θέλουμε να είμαστε απολύτως ακριβείς, γεννήθηκε γύρω στο επτά ...προ Χριστού!

Πράγματι, όλες οι υπόλοιπες ιστορικές και επιστημονικές πληροφορίες, όπως το αστρονομικό φαινόμενο που αποκλήθηκε «άστρο της Βηθλεέμ», δηλαδή η συναστρία Κρόνου, Δία και Αφροδίτης, ή ο θάνατος του Ηρώδη, συνηγορούν υπέρ αυτής της χρονολογίας: επτά προ Χριστού!


Φάτνη - φωτογραφία αρχείου.
No guts, no glory.

Συνδεδεμένος ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ

  • Γαμάω & Δέρνω
  • ******
  • Μηνύματα: 2978
  • Φύλο: Άντρας
  • No guts, no glory.
Απ: Απόψεις- Γνώμες- Εκτιμήσεις, περί "γίγνεσθαι".
« Απάντηση #62 στις: Δεκέμβριος 27, 2018, 01:33:35 πμ »
Όσο ο χριστιανισμός κι οι χριστιανοί ιερείς, οποιαδήποτε θεική θρησκεία κι αν υπάρχει, συνεχίζουν να ασκούν την παραμικρότερη επίδραση πάνω στις λαϊκές μάζες, η λογική, η ελευθερία, η ανθρωπιά η δικαιοσύνη δεν θα θριαμβεύσουν πάνω στη γη· γιατί όσο οι λαϊκές μάζες θα' ναι βουτηγμένες μέσα στις θρησκευτικές προλήψεις, θα χρησιμεύουν πάντοτε σαν όργανο σ' όλους τούς δεσποτισμούς που συνασπίζονται ενάντια στην χειραφέτηση της ανθρωπότητας.


Μιχαήλ Μπακούνιν. Φεντεραλισμός, σοσιαλισμός, αντιθεολογισμός. Αθήνα: Ελεύθερος τύπος, σελ. 66
No guts, no glory.

Συνδεδεμένος ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ

  • Γαμάω & Δέρνω
  • ******
  • Μηνύματα: 2978
  • Φύλο: Άντρας
  • No guts, no glory.
Απ: Απόψεις- Γνώμες- Εκτιμήσεις, περί "γίγνεσθαι".
« Απάντηση #63 στις: Δεκέμβριος 29, 2018, 07:39:03 πμ »
ΓΝΩΜΕΣ
Βγήκε λοιπόν σεργιάνι το φασιστότσουρμο.
Υπέρμετρη βία από την αστυνομία στη σύλληψη του Ζακ Κωστόπουλου
Το πόρισμα της ΕΔΕ- καταπέλτης σε βάρος των οκτώ αστυνομικών για το φόνο του Ζακ Κωστόπουλου δεν άρεσε καθόλου στους "εγώ δεν είμαι ΧΑ, αλλά" των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, στον πρόεδρο των αστυνομικών και στον Άδωνι Γεωργιάδη.
Βίκυ Σαμαρά, news247, 28 Δεκεμβρίου 2018 19:55

Η δημοσίευσις είναι η ψυχή της Δικαιοσύνης. Τη ρήση αυτή έχει υιοθετήσει ως εμβληματική φράση η ΕΣΗΕΑ, γιατί -με όσα αρνητικά κι αν έχει να καταλογίσει κανείς στα ΜΜΕ- είναι η αλήθεια. Και χωρίς αυτή τη Δικαιοσύνη, δεν υπάρχει Δημοκρατία. Για αυτό και το δημοσιογραφικό απόρρητο άλλωστε είναι κατοχυρωμένο και συνταγματικά.

Σε μερικούς βέβαια δεν αρέσει ούτε η Δικαιοσύνη, ούτε η Δημοκρατία. Και δεν παύουν να μας το θυμίζουν σε κάθε ευκαιρία.

Το πόρισμα της ΕΔΕ για την υπόθεση Ζακ Κωστόπουλου, το οποίο είναι καταπέλτης για τους οκτώ άνδρες της ομάδας Δίας που ενεπλάκησαν, προκάλεσε ικανοποίηση στους δημοκράτες Έλληνες ανεξαρτήτως κομματικών φρονημάτων. Γιατί είναι μία από τις σπάνιες φορές που σε αυτή τη χώρα ΕΔΕ καταλήγει σε απόδοση ευθυνών και δη σε υπόθεση αστυνομικής βίας. Μία φορά που δε φταίει η ζαρντινιέρα και δεν προσπαθεί κανείς να μας πείσει ότι μας γελούν τα μάτια μας- προφανώς διότι τα στοιχεία είναι απλά συντριπτικά και διότι μόνο τυφλός από φανατισμό δε θα έβλεπε την αλήθεια.

Όπως βέβαια θα περίμενε κανείς, υπήρξαν και αυτοί στους οποίους το πόρισμα δεν άρεσε καθόλου. Και άρχισαν να ψάχνουν τεχνικές λεπτομέρειες και πλάγιες οδούς αμφισβήτησης του, αφού επί της ουσίας βέβαια δεν έχουν να πουν τίποτα: Ως γνωστόν όταν δεν σε βολεύει καθόλου η αλήθεια, μία εύκολη γκεμπελική λύση είναι να αμφισβητήσεις αυτόν που τη λέει, εννοείται με άσχετα και αβάσιμα “επιχειρήματα”.

Στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης οι “δεν είμαι Χρυσή Αυγή, αλλά” κάνουν οπως πάντα φασαρία. Προσπαθούν να δείξουν ότι είναι περισσότεροι από ότι στην πραγματικότητα είναι και να σπείρουν απλώς σπόρους αμφιβολίας στα μυαλά όσων δεν έχουν ξεκάθαρη και κάθετη άποψη ή δεν είναι ιδιαίτερα πολιτικοποιημένοι. Είναι όμως μειοψηφία, ηχηρή μεν, αλλά μειοψηφία θλιβερή.

Ο πρόεδρος των αστυνομικών, ο “αυτή ειναι η πρακτική και σε όποιον αρέσει”, έσπευσε επίσης να επιχειρήσει την αμφισβήτηση του πορίσματος με θεωρίες συνομωσίας και υπόνοιες περί πολιτικής κατεύθυνσης. Τι εννοεί ο κύριος αυτός; Ότι οι αστυνομικοί είναι υποχείρια; Έτσι τους βλέπει μάλλον και έτσι τους θέλει. Εμείς πάλι τους θέλουμε αστυνομικούς, που πάει να πει αυτοί που διασφαλίζουν το νόμο και άρα τη Δικαιοσύνη. Ακόμη και όταν το νόμο τον παραβαίνουν “συνάδελφοι” τους.

Και από κοντά ο προερχόμενος από το ΛΑΟΣ αντιπρόεδρος της ΝΔ, αυτός που δε θα ησυχάσει αν δε διαλύσει μία ιστορική παράταξη της χώρας μόνο και μόνο για να γίνει ο ίδιος αρχηγός, ο Άδωνις Γεωργιάδης, θυμήθηκε να καταθέσει ερώτηση για τη διαρροή του πορίσματος της ΕΔΕ, όχι για το περιεχόμενο του, που δεν τόλμησε βέβαια να αμφισβητήσει. Δεν τον είχε πιάσει ο πόνος όταν διέρρεαν ψευδείς πληροφορίες ότι δήθεν ο Ζακ Κωστόπουλος είχε μαχαίρι, ούτε επιλεκτικά αποσπασματικά αποτελέσματα τοξικολογικών και ιατροδικαστικών. Εάν το πόρισμα βέβαια ήταν απαλλακτικό δε θα έκανε ερώτηση. Αλλά δεν ξέραμε να ρωτάμε τον κ.Γεωργιάδη πριν κάνουμε ρεπορτάζ. Διότι δημοσιογραφία είναι να δημοσιεύεις μόνο όσα κάποιος δε θέλει, τα υπόλοιπα είναι δημόσιες σχέσεις.

Ο δε πολιτευτής της ΝΔ, επίσης προερχόμενος από το ΛΑΟΣ, Θανάσης Πλεύρης που είναι συνήγορος των κατηγορούμενων ανδρών της ΔΙΑΣ έσπευσε να προσπαθήσει να θολώσει τα νερά με ένα εξώδικο που γνωρίζει πολύ καλά ότι καμία βάση δεν έχει παρά τη δημιουργία εντυπώσεων.

Τη δουλειά του κάνει βέβαια ο άνθρωπος ως δικηγόρος των αστυνομικών, διότι η ΕΔΕ αν και είναι τελείως διαφορετικό πράγμα από τη δικαστική διαδικασία, οπωσδήποτε δεν λειτουργεί υπέρ τους. Αλήθεια όμως, στη ΝΔ θεωρούν ότι συνάδει η ιδιότητα του ως πολιτευτή με αυτή του συνηγόρου ανθρώπων που η υπηρεσιακή διαδικασία έκρινε ότι συμπεριφέρθηκαν κατά τρόπο τέτοιο ώστε πια δεν αξίζουν να ανήκουν στο Σώμα; Θα είναι ξανά υποψήφιος; Και τι θα έλεγαν πολλοί από τη ΝΔ, με πρώτο και κύριο τον λαλίστατο Άδωνι, εάν ένας πολιτευτής του ΣΥΡΙΖΑ ήταν συνήγορος μέλους της 17 Νοέμβρη πχ;

Χέρι χέρι οι πρώην του Καρατζαφέρη και οι δειλοί χρυσαυγίτες, προσπαθούν να θολώσουν τα νερά. Δε θέλουν αλήθεια και δικαιοσύνη και κυρίως δεν θέλουν αστυνομικούς, αλλά μπασκίνες, ελεγχόμενους από αυτούς, υποχείρια πολιτικών ορέξεων και φορείς σκοταδισμού. Προσπαθούν να τρομοκρατήσουν κάθε έντιμο αστυνομικό και κάθε δημοκράτη πολίτη. Δε θα τους περάσει.

Ο Ζακ δυστυχώς δε θα γυρίσει πίσω, αλλά όλοι εμείς, η δημοκρατική πλειοψηφία, θα συνεχίσουμε να απαιτούμε δικαιοσύνη μέχρι τέλους και θα τη λάβουμε.

Yστερόγραφο:
Για να ξεκαθαρίσουμε ότι νομικά οι ισχυρισμοί αυτού του εσμου δεν ευσταθούν διόλου, σημειώνονται τα εξής, πέραν του καταρχήν προφανούς ότι διαρροές αντίστοιχου τύπου γίνονται διαρκώς και σε υψηλού ενδιαφέροντος υποθέσεις, χωρίς πχ να ιδρώσει το αυτί του κ.Γεωργιαδη όταν διέρρευσε η απόφαση του ΣτΕ για τις τηλεοπτικές άδειες.

Σύμφωνα με γνωμοδότηση του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, η ΕΔΕ έχει τα χαρακτηριστικά της ανάκρισης και ως εκ τούτου είναι μυστική και η μυστικότητα δεν αίρεται με την υποβολή του πορίσματος και πριν ασκηθεί η πειθαρχική δίωξη. Ομως αυτό ισχύει για την περίπτωση που προκύπτουν από τη δημοσιοποίηση τα στοιχεία των υπαλλήλων κατά των οποίων καταλογίζονται ευθύνες. Εν προκειμένω, δεν έχουμε δημοσιοποίηση των στοιχείων των κατηγορουμένων ώστε να βλάπτονται τα συμφέροντά τους.

Εξάλλου, εάν υπήρχε οποιοδήποτε ουσιαστικό θέμα, ο κ.Πλευρης δε θα περιοριζόταν σε εξώδικο, το οποίοείναι προειδοποιητικό έγγραφο και δεν έχει νομικές συνέπειες.
« Τελευταία τροποποίηση: Δεκέμβριος 29, 2018, 07:45:08 πμ από ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ »
No guts, no glory.

Συνδεδεμένος ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ

  • Γαμάω & Δέρνω
  • ******
  • Μηνύματα: 2978
  • Φύλο: Άντρας
  • No guts, no glory.
Απ: Απόψεις- Γνώμες- Εκτιμήσεις, περί "γίγνεσθαι".
« Απάντηση #64 στις: Ιανουάριος 06, 2019, 06:42:38 πμ »
Ημίαιμοι αριστεροί.
Περικλής Κοροβέσης - Εφημερίδα τών Συντακτών
04.01.2019, 17:15 |Συντάκτης: Περικλής  - Εφημερίδα τών Συντακτών
Ημίαιμοι αριστεροί. Ημίαιμοι αριστεροί. Ημίαιμοι αριστεροί. Ημίαιμοι αριστεροί.Ημίαιμη αριστερή φίλη μου παλαιόθεν (έχει ψηφίσει όλα τα κόμματα παραμένοντας πάντα στην Ανανεωτική Αριστερά) έχει την καλή συνήθεια να συμβουλεύει τους πάντες για τα πάντα. Ανήκοντας και εγώ στον κύκλο των προνομιούχων που δέχονται ακόμα δωρεάν συμβουλές -σε μια εποχή που τα πάντα τείνουν να μετατραπούν σε εμπορεύματα- επωφελήθηκα της ευκαιρίας για να διορθωθώ.

Δεν την άρεσε το προηγούμενο άρθρο μου, η αναφορά στις Κορεάτισσες που εξαναγκάστηκαν από τον αυτοκρατορικό στρατό του Χιροχίτο να ενταχθούν στις γραμμές του ως πόρνες. «Αυτά είναι παλιά και δεν αφορούν κανέναν. Ο κόσμος σήμερα πεινάει, δεν έχει να πληρώσει το ηλεκτρικό, μένει άνεργος και πετάγεται στους δρόμους». Και μου υπέδειξε ποια είναι η σωστή δημοσιογραφία που πρέπει να ακολουθήσω όχι μονάχα εγώ, αλλά όλοι οι συνάδελφοι σε αυτήν εδώ την εφημερίδα.

Μάταια προσπαθούσα να εξηγήσω πως το ένα δεν αποκλείει το άλλο. Τα δύο θέματα έχουν σχέση με τα ανθρώπινα δικαιώματα. Οταν σου αφαιρέσουν την ανθρώπινη ιδιότητα, τότε δεν έχει διαφορά αν είσαι άστεγος ή πόρνη. Και όσο και να γράψουμε εμείς εδώ στην «Εφ.Συν.» για φτώχεια, ανεργία και αστεγία, κανένας λογαριασμός δεν πληρώνεται και ο άστεγος παραμένει στο παγκάκι του. Εδώ χρειάζονται κινήματα.

Αργότερα σκεφτόμουν πώς είναι δυνατόν ένας αριστερός άνθρωπος να μην ταράζεται με αυτό το ολοκαύτωμα νεαρών κοριτσιών. Γιατί περί αυτού πρόκειται. 200.000 με 400.000 νεαρές όμορφες έφηβες (που τις επέλεγε ειδική επιτροπή) αρπάζονταν βίαια από τις οικογένειές τους, στην ουσία για να οδηγηθούν σε θάνατο. Ελάχιστες γύρισαν σπίτι τους. Οι πιο πολλές πέθαναν από αρρώστιες, πείνα, κακουχίες, εκτελέσεις ή εχθρικά πυρά.

Από ό,τι γνωρίζω, δεν υπάρχει προηγούμενο φαινόμενο στην Ιστορία. Μια μαζική γυναικοκτονία. Το μόνο έγκλημά τους, ότι ήταν γυναίκες σε μια κατεχόμενη χώρα, νέες και όμορφες. Με άλλα λόγια, το να είσαι γυναίκα σε κάνει εν δυνάμει υποψήφιο θύμα. Περιττό να πούμε πως αυτό το έγκλημα πολέμου έμεινε ατιμώρητο, όπως και σήμερα παραμένει ατιμώρητη η καθημερινή βία εναντίον των γυναικών σε όλο τον κόσμο.

Η Joni Seager*, καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο της Βοστόνης και σύμβουλος για την περιβαλλοντική πολιτική και την ισότητα των φύλων στον ΟΗΕ, εξέδωσε πρόσφατα έναν παγκόσμιο άτλαντα για την κατάσταση των γυναικών στον κόσμο που αφορά τη βία κατά των γυναικών. Οι στατιστικές, αναφέρει η Seager, εδώ είναι τελείως αναξιόπιστες. Για έναν απλό λόγο. Τα πιο πολλά περιστατικά βίας δεν καταγγέλλονται. Και η αιτία είναι πως συχνά θεωρούνται τα θύματα υπαίτια επειδή «προκάλεσαν». Ή το κράτος τα θεωρεί «ιδιωτική υπόθεση». Κοινώς, βρείτε τα μεταξύ σας.

Εν τούτοις ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας εκτιμά πως οι γυναίκες που έχουν υποστεί σεξουαλική ή φυσική βία είναι παγκοσμίως μία στις τρεις. Λιγότερο από τις μισές γυναίκες ομολογούν στον περίγυρό τους ένα περιστατικό βίας. Από αυτές ελάχιστες καταθέτουν μήνυση στην αστυνομία ή απευθύνονται σε άλλον φορέα. Στις λεγόμενες αναπτυγμένες χώρες η βία δεν είναι λιγότερη από ό,τι στις καθυστερημένες χώρες. Μπορεί το βιοτικό επίπεδο να είναι διαφορετικό, αλλά η αντίληψη περί γυναικών είναι η ίδια. Δηλαδή, πρόοδος: μηδέν στο πηλίκο.

Στις ΗΠΑ από το 2004 μέχρι το 2014 είχαν δολοφονηθεί 10.018 γυναίκες. Στον Καναδά ο αριθμός φτάνει στις 1.017. Στο Μεξικό υπολογίζονται σε δεκάδες χιλιάδες. Στη Γαλλία σκοτώνεται μία γυναίκα κάθε τρεις μέρες. Στην Αργεντινή κάθε τριάντα ώρες όπως και στην Ιαπωνία.

Στη Ρωσία έχουμε 15.000 τον χρόνο. Αυτά ενδεικτικά. Στον πλούσιο κόσμο οι πρώτες πέντε χώρες στις δολοφονίες είναι οι ακόλουθες: Αυστρία, Γερμανία, Χονγκ Κονγκ, Ιαπωνία, Λουξεμβούργο. Στις φτωχές χώρες πρωταγωνιστούν: Ελ Σαλβαδόρ, Τζαμάικα, Γουατεμάλα και Νότια Αφρική. Ολες οι δολοφονίες έχουν ένα κοινό γνώρισμα.

Αυτές οι γυναικοκτονίες έχουν γίνει κατά κανόνα σε οικογενειακό περιβάλλον από έναν πρώην σύζυγο ή εραστή. Ετσι όταν μια γυναίκα αποφάσιζε να αφήσει έναν οικογενειακό εφιάλτη καταδικαζόταν από τον άντρα της στην εσχάτη των ποινών.

Μιλάμε για διακρίσεις και ανισότητες, ρατσισμό, ισλαμοφοβία, ομοφοβία κ.λπ. Αλλά τη μεγάλη και διαρκή διάκριση που ζούμε καθημερινά την έχουμε συνηθίσει. Τις γυναίκες δίπλα μας. Και αυτή η συνήθεια στην ανισότητα, στην ακραία της μορφή, φτάνει στο έγκλημα. Οσο δεν υπάρχει ισότητα ανάμεσα στα δύο φύλα, δεν μπορεί να υπάρξει και Δημοκρατία. Τουλάχιστον για τους ημίαιμους του ΣΥΡΙΖΑ, δεν θα μπορούσε να υπάρξει ένα αυστηρότερο νομοθετικό πλαίσιο;

*Joni Seager, «The women’s atlas», εκδόσεις New Internationalist and Myriad Books. Τα στοιχεία είναι από αυτό το βιβλίο.
No guts, no glory.

Συνδεδεμένος ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ

  • Γαμάω & Δέρνω
  • ******
  • Μηνύματα: 2978
  • Φύλο: Άντρας
  • No guts, no glory.
Απ: Απόψεις- Γνώμες- Εκτιμήσεις, περί "γίγνεσθαι".
« Απάντηση #65 στις: Ιανουάριος 07, 2019, 07:02:42 μμ »
Πόσες «Μάνδρες», πόσα «Μάτια» φιλοξενεί η Αττική;
Πηγή: Eurokinissi

Πόσα ακόμα «Μάτια», όπως της Ραφήνας, υπάρχουν στην Αττική και σε όλη την Ελλάδα; Πόσες είναι οι παγίδες θανάτου για εκατοντάδες εργαζόμενους, κατοίκους, τουρίστες, ηλικιωμένους ή άλλες ευπαθείς ομάδες, που σε μια έκτακτη κατάσταση πιθανώς να εγκλωβιστούν αναμένοντας ένα μοιραίο τέλος; Πόσες και ποιες είναι οι εκτάσεις που η πιθανότητα να συμβεί ένα τέτοιο κακό είναι μεγάλες και τι μέτρα παίρνει το κράτος; Πώς προετοιμάζεται για την αντιμετώπισή του;

Ερωτήματα όπως αυτά ακούγονται όλο και πιο πολύ τις τελευταίες μέρες, όσο περισσότερο συνειδητοποιούνται τα αίτια της μεγάλης τραγωδίας που εξακολουθούν να βιώνουν εκατοντάδες λαϊκές οικογένειες στην Ανατολική Αττική.

Κι όσο προσπαθούμε να βρούμε απαντήσεις στα παραπάνω ερωτήματα, τόσο περισσότερο γίνεται αντιληπτό ότι η Αττική, το μεγαλύτερο αστικό κέντρο της χώρας, είναι μια τεράστια ανοχύρωτη για το λαό περιοχή. Ο τελευταίος χρόνος είναι αρκετά χαρακτηριστικός αφού το χειμώνα λαϊκά νοικοκυριά πνίγηκαν στις λάσπες ειδικά στη Μάνδρα, με 24 μάλιστα νεκρούς. Το καλοκαίρι που διανύουμε, στον πρώτο καύσωνα που συνδυάστηκε με δυνατό αέρα θρηνούμε ήδη πάνω από 80 νεκρούς... Τον περσινό Σεπτέμβρη αποκαλύφθηκε όλη η γύμνια του κρατικού μηχανισμού σε ό,τι αφορά την πρόληψη σοβαρών ατυχημάτων, όταν βυθίστηκε το ανεφοδιαστικό πλοιάριο στο Σαρωνικό, μαυρίζοντάς τον ολόκληρο με μαζούτ. Το περσινό καλοκαίρι επίσης είχαν γίνει στάχτη χιλιάδες στρέμματα δάσους. Το γεγονός ότι η Ελλάδα είναι σεισμογενής περιοχή και τακτικά δίνει ισχυρούς σεισμούς τόσο στην Αττική όσο και στην υπόλοιπη χώρα είναι άλλο ένα καμπανάκι κινδύνου, αν αναλογιστεί κανείς τις τραγικές ελλείψεις στην αντισεισμική θωράκιση.

Οι εκατοντάδες χιλιάδες των εργατικών - λαϊκών στρωμάτων που ζουν στο Λεκανοπέδιο και στις παρυφές του, λοιπόν, είναι εκτεθειμένα σε τεράστιους κινδύνους εξαιτίας της έλλειψης σχεδιασμού, προετοιμασίας και μέτρων πρόληψης για την αντιμετώπιση τέτοιων καταστροφών. Εκεί άλλωστε εντοπίζονται και οι διαχρονικές ευθύνες όλων των κυβερνήσεων, όπως και της σημερινής ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, που προσπαθούν πάντα μπροστά στα αποτελέσματα του εγκλήματος να ξεγλιστρήσουν, επικαλούμενες πότε τα ακραία καιρικά φαινόμενα, πότε την «κλιματική αλλαγή», κάνοντας «μπαλάκι» τις ευθύνες ανάμεσα σε «αρμόδιους» και «αναρμόδιους». Η άκρη του κουβαριού που μπερδεύουν οι αστικές κυβερνήσεις όμως υπάρχει. Είναι το γεγονός ότι τα μέτρα προστασίας δεν υπάρχουν, πόροι δεν διατίθενται για την επάνδρωση μηχανισμών και για τη δημιουργία υλικοτεχνικής υποδομής, καθώς οι προτεραιότητες του αστικού κράτους είναι άλλες και όχι η προστασία της ανθρώπινης ζωής.

Δεν δίνεται προτεραιότητα σε βασικά έργα για τις λαϊκές ανάγκες (π.χ. αντιπλημμυρικής και αντισεισμικής προστασίας, ελεύθεροι χώροι), τα έργα που προτάσσονται αφορούν ιεραρχήσεις για την ενίσχυση των μονοπωλιακών ομίλων. Είναι χαρακτηριστικό ότι με βάση το πρόσφατο Ρυθμιστικό Σχέδιο για την Αττική, που εγκρίθηκε το 2014 επί ΝΔ και ουσιαστικά επανεπιβεβαιώθηκε με τις εξαγγελίες των «αναπτυξιακών» συνεδρίων της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, προωθείται ο σχεδιασμός της άρχουσας τάξης για την περιοχή, δίνοντας προτεραιότητα σε έργα που αφορούν τον τουρισμό πολυτελείας, τη μεταφορά εμπορευμάτων, τη διαμόρφωση βιομηχανικών και επιχειρηματικών πάρκων, τη χωροθέτηση αξόνων εφοδιαστικής αλυσίδας και ό,τι άλλο υπηρετεί τη στρατηγική η Αττική να γίνει η «καρδιά» της διαδικασίας μετατροπής της χώρας σε διαμετακομιστικό και ενεργειακό κέντρο.

Η επίγνωση, από το λαό, της κατάστασης και των κινδύνων που υπάρχουν είναι σημαντικός όρος για να εντείνεται η πάλη, η διεκδίκηση μέτρων πρόληψης καταστροφών, όπως αυτή που ζούμε στην Ανατολική Αττική.

Πόλεις - βραδυφλεγείς βόμβες

Δεκάδες εκατομμύρια τόνοι πετρελαιοειδών αποθηκευμένοι και υπό επεξεργασία, τεράστιες βιομηχανίες χημικών, πλαστικών, τσιμέντου, χαλυβουργίες, τροφίμων, ναυπηγεία, εταιρείες ανακύκλωσης, σκραπατζίδικα, αποθήκες όλων των ειδών... Και όλα αυτά σε απόσταση αναπνοής από ένα αεροδρόμιο, αλλά και τις αυλές σπιτιών λαϊκών οικογενειών. Μέσα από αυτήν τη χαβούζα περνάει μια από τις κεντρικές οδικές αρτηρίες που συνδέει την Αττική με την Πελοπόννησο και τη Δυτική Ελλάδα. Ο λόγος για το Θριάσιο Πεδίο, που φιλοξενεί 7-10.000 ρυπογόνες βαριές βιομηχανίες, αποτελώντας μια βραδυφλεγή βόμβα για τη δημόσια υγεία, τη ζωή και την ασφάλεια όλων των κατοίκων του Λεκανοπεδίου.

Κι όμως! Αυτή η γενική παραδοχή δεν έχει οδηγήσει στην κατάρτιση ενός λεπτομερούς σχεδιασμού, τόσο για την πρόληψη όσο και για την άμεση αντιμετώπιση ενός βιομηχανικού ατυχήματος μεγάλης έκτασης. Ενός ατυχήματος που μπορεί να προέλθει από πυρκαγιά (ανατριχιαστική ήταν η εικόνα της περασμένης Δευτέρας με τις φλόγες να γλείφουν τη μάντρα της «Motor Oil»), από έναν ισχυρό σεισμό, ακόμα και από ανθρώπινο λάθος. Η ανεξέλεγκτη συμβίωση βιομηχανίας - κατοικίας στην περιοχή, η γειτνίαση σε πολύ μικρή απόσταση επικίνδυνων εγκαταστάσεων, όπως διυλιστηρίων με εγκαταστάσεις υγραερίων και πολεμικής βιομηχανίας, είναι ενδεικτικά παραδείγματα της πιθανότητας πρόκλησης ενός μεγάλου ατυχήματος που θα επηρεάσει κατοικημένες περιοχές. Εφιάλτη για την περιοχή αποτελεί το «φαινόμενο του ντόμινο», δηλαδή μια πιθανή διαδικασία αλυσιδωτών εκρήξεων, που αν ξεκινήσουν δύσκολα σταματούν και κανείς δεν μπορεί να υπολογίσει τι θα αφήσουν πίσω τους.

Μέσα στο Θριάσιο Πεδίο, που για την κυβέρνηση και την αστική τάξη αποτελεί «λυδία λίθο» του σχεδιασμού για μετατροπή της Αττικής σε κόμβο διαμετακόμισης, ζουν και εργάζονται εκατοντάδες χιλιάδες εργατοϋπάλληλοι. Η ρυμοτομία στην περιοχή είναι ανύπαρκτη, αφού αυτό που κυριαρχεί είναι η άναρχη εγκατάσταση των βιομηχανικών μονάδων. Βιομηχανική ζώνη και οικιστικός ιστός είναι ένα, εργοστάσια φτάνουν μέχρι την παραλία. Το σκηνικό λαβυρίνθου, με τα αδιέξοδα, τα στενοσόκακα, τους «βουβούς» δρόμους, θυμίζει το μοιραίο Μάτι της Ραφήνας, όμως στο Θριάσιο δεν υπάρχουν πεύκα, αλλά τεράστιες δεξαμενές πετρελαίου, αγωγοί αερίου, αποθήκες με εύφλεκτα υλικά, με πλαστικά, με μηχανήματα κάθε είδους...

Στο Θριάσιο δεν έχει πραγματοποιηθεί ποτέ (ή τουλάχιστον τα τελευταία χρόνια) μία άσκηση με ευθύνη του κράτους για την άμεση εκκένωση της περιοχής, οι χιλιάδες εργάτες που περνούν εκεί τη μισή ζωή τους δεν έχουν ενημερωθεί με επίσημο τρόπο τι να κάνουν σε περίπτωση ατυχήματος. Κανένας δεν γνωρίζει πόση ώρα χρειάζεται για την ασφαλή μετακίνηση ενός μέρους ή του συνόλου των εργαζομένων σε ασφαλές σημείο άπαξ και σημάνει συναγερμός. Τα μέχρι τώρα δείγματα, με τα συχνά ατυχήματα, όπως στα ΕΛΠΕ με τους 5 νεκρούς πριν από δύο χρόνια, ή η πυρκαγιά σε εταιρεία ανακύκλωσης τον Ιούνη του 2015 στον Ασπρόπυργο, που μετέτρεψε όλη την Αττική σε θάλαμο αερίων, είναι συνεχή προειδοποιητικά μηνύματα προς τις κρατικές υπηρεσίες, αλλά η ανταπόκριση είναι μηδενική.

Η ύπαρξη σχεδίων στα χαρτιά, χωρίς αυτά να έχουν ποτέ επικαιροποιηθεί, χωρίς να έχουν γίνει ασκήσεις ετοιμότητας, χωρίς να έχει ποτέ ενημερωθεί ο πληθυσμός, η ανεπάρκεια υποδομών, οδών διαφυγής, μέσων και οργανωτικών μέτρων για την περίπτωση που θα απαιτηθεί εκκένωση της περιοχής σε κάποιο ατύχημα, είναι ορισμένες μόνο από τις πλευρές που αναδεικνύουν ότι η όλη δραστηριότητα στην περιοχή είναι ένα παιχνίδι διαρκείας με τη φωτιά.

Το πρόβλημα γιγαντώνεται αν αναλογιστεί κανείς ότι και η άλλη έξοδος από το Λεκανοπέδιο, αυτή του άξονα Αθηνών - Λαμίας, επίσης περνάει μέσα από μια τεράστια βιομηχανική ζώνη, που μπορεί να δώσει ατύχημα μεγάλης έκτασης. Εύκολα σκέφτεται κανείς τι κινδύνους γεννά το γεγονός ότι το Λεκανοπέδιο μπορεί ουσιαστικά να «κλειστεί» από τις δύο αυτές εξόδους, που και οι δύο είναι παγιδευμένες, αφού περνούν μέσα από τις βιομηχανικές ζώνες. Ο πολύωρος εγκλωβισμός εκατοντάδων οδηγών στην Εθνική οδό στο ύψος της Κινέτας, κατά την πρόσφατη πυρκαγιά, ο εφιάλτης που έζησαν και περιγράφεται μέσα από μαρτυρίες, με τις φλόγες να διασχίζουν το οδόστρωμα και τους καπνούς να προκαλούν ασφυξία, είναι ίσως μια μικρογραφία σε ενδεχόμενο βιομηχανικό ατύχημα μεγάλης έκτασης ή άλλη έκτακτη κατάσταση (π.χ. σεισμό), που πιθανόν να απαιτήσει μαζική μετακίνηση κόσμου και βαρέων οχημάτων.

«Μη επιλέξιμη» η αντισεισμική προστασία του λαού

Κάθε Σεπτέμβρη στην Αττική ξυπνά ο εφιάλτης του 1999, με το σεισμό των 5,9 Ρίχτερ, που άφησε 143 νεκρούς, αποκαλύπτοντας σε όλο του το μεγαλείο ένα ακόμα διαχρονικό έγκλημα σε βάρος του λαού, αυτό της τραγικής έλλειψης αντισεισμικής θωράκισης.

Από τότε μπορεί να έχουν περάσει σχεδόν 20 χρόνια, όμως δεν έχουν αλλάξει και πολλά πράγματα σε σχέση με την προστασία των λαϊκών νοικοκυριών, ή των εργαζομένων στους χώρους δουλειάς και στα δημόσια κτίρια. Άλλωστε οι εικόνες των εργοστασίων που κατέρρευσαν σαν χάρτινος πύργος το 1999 παρασύροντας στο θάνατο δεκάδες εργάτες είναι χαρακτηριστικές του εγκλήματος.

Τα έργα αντισεισμικής θωράκισης δεν είναι «επιλέξιμα» για χρηματοδότηση, αφού δεν λειτουργούν ανταποδοτικά για μονοπωλιακούς ομίλους, δεν εξασφαλίζουν αναπαραγωγή των κερδών τους σε βάθος χρόνου, όπως συμβαίνει π.χ. με τους αυτοκινητόδρομους και τα διόδια.

Τα στοιχεία για όλη την Ελλάδα είναι συντριπτικά, και προφανώς αυτή η κατάσταση αποτυπώνεται και στην Αττική, που συγκεντρώνει σχεδόν το μισό πληθυσμό της χώρας.

Ας δούμε μερικά χαρακτηριστικά παραδείγματα:
- Μετά το σεισμό του 1999, 429 σχολικές μονάδες στην Αττική, από τις 2.465 που ελέγχθηκαν, κρίθηκαν ακατάλληλες για χρήση. Όμως μόνο ένα μικρό ποσοστό, μερικές δεκάδες, έχουν αποκατασταθεί, ενισχυθεί ή αντικατασταθεί.

- Από τις περίπου 14.500 σχολικές μονάδες σε όλη τη χώρα, οι 4.440 έχουν κτιστεί πριν από το 1959 και οι 3.880 έχουν κτιστεί πριν από το 1985, δηλαδή το 57,4% των σχολικών μονάδων χαρακτηρίζονται «γερασμένες», αφού έχουν κτιστεί χωρίς ή με ελάχιστες αντισεισμικές προδιαγραφές.

- Από τις υπόλοιπες 6.180 που έχουν χτιστεί μετά το 1985, μόλις οι 3.050 έχουν κτιστεί με πιο αυστηρές αντισεισμικές προδιαγραφές μετά το 1995.

- Μέχρι σήμερα σε ελάχιστα κτίρια, και κυρίως σχολεία, έχουν γίνει οι αναγκαίες παρεμβάσεις ενίσχυσης.

Ακόμα κι αυτός ο στοιχειώδης προσεισμικός έλεγχος των σχολείων σταμάτησε το Μάρτη του 2010, εξαιτίας των περικοπών σε δαπάνες και προσωπικό, με αποτέλεσμα να «αποψιλωθούν» τα συνεργεία ελέγχων και να παγώσουν οι διαδικασίες.

Υπάρχουν επίσης εκτιμήσεις ότι το 50% των νοσοκομειακών κτιρίων, δηλαδή κάπου 300 ανεξάρτητα από στατικής πλευράς κτίρια, χρειάζονται λεπτομερέστερο έλεγχο ή και παρέμβαση. Σε κάθε περίπτωση, το 80% των 4.000.000 κτιρίων της χώρας έχουν κτιστεί πριν από το 1985, δηλαδή πριν τεθεί σε εφαρμογή ο σύγχρονος αντισεισμικός κανονισμός, και επομένως χρήζουν ελέγχων και ενισχύσεων.

Η εγκληματική ευθύνη του αστικού κράτους αναδεικνύεται και από άλλα παραδείγματα. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις όπου, μετά το σεισμό του 1999 στην Αττική, κτίρια που είχαν αρχικά χαρακτηριστεί «κίτρινα» «αποχαρακτηρίστηκαν» στη συνέχεια χωρίς να γίνει ουσιαστικός έλεγχος.

Η κατάργηση ελεγκτικών υπηρεσιών των πολεοδομιών επιδείνωσε ακόμη περισσότερο το υπάρχον πρόβλημα, καθώς πλέον δεν προβλέπεται ούτε τυπικά ο έλεγχος από την πλευρά του κράτους και η ευθύνη μετακυλίεται πλήρως στον ιδιοκτήτη που πρέπει να απευθυνθεί σε μεμονωμένο μηχανικό, ενώ είναι χαρακτηριστικό ότι ζητείται από τον ιδιοκτήτη να επιλέξει με ποιο κανονισμό θα γίνει η κατασκευή.

Όταν βρέχει πνιγόμαστε...

Εμβληματικό παράδειγμα για το τι σημαίνει «ανοχύρωτη πόλη» είναι η παντελής απουσία αντιπλημμυρικής προστασίας για ολόκληρο το Λεκανοπέδιο. Κάθε φθινόπωρο με τα πρωτοβρόχια δεκάδες εργατογειτονιές κοιμούνται και ξυπνούν με την αγωνία της βροχής. Αυτοσχέδια οχυρωματικά έργα στα σπίτια προσπαθούν να υποκαταστήσουν τις εγκληματικές ελλείψεις διαχρονικά όλων των κυβερνήσεων και της Τοπικής Διοίκησης.

Η Μάνδρα, το Περιστέρι, το Μενίδι, η Ν. Ιωνία, τα Α. Λιόσια, η Κοκκινιά, ο Πειραιάς, το Κερατσίνι είναι κάθε χειμώνα ψηλά στη λίστα του «ραντεβού» με τα λασπόνερα.

Το έγκλημα στη Μάνδρα με τους 24 νεκρούς στις 15 Νοέμβρη 2017 ήταν η κορυφαία πράξη του δράματος των τελευταίων ετών, που δείχνει πόσο χαμηλά έχουν το αστικό κράτος και όλες ανεξαιρέτως οι κυβερνήσεις την προστασία της ανθρώπινης ζωής. Η διαρκής προσπάθεια να χρεώσουν την ευθύνη στα ίδια τα λαϊκά νοικοκυριά, δηλαδή στους πνιγμένους για τον πνιγμό τους, είναι τεράστια πρόκληση. Η επίκληση της αυθαίρετης δόμησης, των μπαζωμένων ρεμάτων είναι μια προσπάθεια όλων των κυβερνήσεων, και της σημερινής ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, να βρουν άλλοθι για την ενοχή τους. Τα εργατικά - λαϊκά στρώματα που στοιβάχτηκαν στις γειτονιές αυτές, ακολούθησαν κατά πόδας την άναρχη επέκταση των βιομηχανικών ζωνών και άλλων μεγάλων επιχειρήσεων, όπως συμβαίνει σε όλο τον κόσμο.

Η κατάσταση στην Αττική αντικατοπτρίζει ακριβώς την έλλειψη ενός ολοκληρωμένου σχεδιασμού πρόληψης και αντιμετώπισης των πλημμυρών, ενώ και σε αυτό το μέτωπο αποκαλύπτεται ότι ο χωροταξικός σχεδιασμός δεν βασίζεται στο κριτήριο κάλυψης των αναγκών του λαού, αλλά στην ενίσχυση της κερδοφορίας του κεφαλαίου.

Μια σειρά μεγάλων έργων δεν είναι ενταγμένα σε ένα συνολικό σχεδιασμό για κάθε περιοχή και γενικότερα για κάθε λεκάνη απορροής, επηρεάζοντας την αντιπλημμυρική προστασία. Σε πολλές περιοχές που αναπτύχθηκαν άναρχα με αυθαίρετη δόμηση, τα υφιστάμενα έργα αποχέτευσης ομβρίων και οι υφιστάμενες μελέτες είναι ανεπαρκείς, άλλα έργα δεν έχουν ακόμη ολοκληρωθεί.

Το πρόβλημα της επικινδυνότητας από ενδεχόμενη πλημμύρα είναι γνωστό στους αρμόδιους φορείς από σχετικές μελέτες (π.χ. μελέτη Αναπτυξιακού Συνδέσμου Δυτικής Αττικής του 2010, έκθεση ΥΠΕΚΑ για Προκαταρκτική Αξιολόγηση Κινδύνων Πλημμύρας για τα 14 υδατικά διαμερίσματα της χώρας του 2012, παλιότερες ημερίδες ΤΕΕ και σχετική βιβλιογραφία). Η συνεχιζόμενη για χρόνια προκλητική έλλειψη σχετικών έργων αντιπλημμυρικής προστασίας συνιστά προδιαγεγραμμένο έγκλημα σε βάρος των λαϊκών στρωμάτων.

Επίσης, ενώ η δασική βλάστηση συμβάλλει στη συγκράτηση του νερού και στην προστασία του εδάφους από τη διάβρωση, η δασοκτόνα πολιτική και η πολιτική εμπορευματοποίησης της γης που αποτελούν την πραγματική αιτία καταστροφικών πυρκαγιών, έχουν επιδεινώσει το πρόβλημα στις περιοχές που έχουν πληγεί από πυρκαγιές, χωρίς να έχουν πραγματοποιηθεί αναγκαία αντιπλημμυρικά έργα.

Το καλοκαίρι καιγόμαστε...
Η τελευταία βδομάδα απέδειξε με τον πιο τραγικό τρόπο πόσο ανοχύρωτο είναι το Λεκανοπέδιο της Αττικής και απέναντι στις πυρκαγιές.

Τα δεκάδες θύματα στο Μάτι της Ραφήνας είναι μια ακόμα τραγική επιβεβαίωση των ελλείψεων σε μέσα πυροπροστασίας, πρόληψης αλλά και καταστολής πυρκαγιών. Κάθε χρόνο άλλωστε οι κάτοικοι του Λεκανοπεδίου γίνονται μάρτυρες καταστροφής των βουνών που το περιβάλλουν. Από τον Υμηττό μέχρι την Πάρνηθα και από την Πεντέλη μέχρι τα Γεράνεια είναι διαρκώς στο επίκεντρο των καταστροφικών πυρκαγιών.

Οι ευθύνες της κυβέρνησης και των προκατόχων της εντοπίζονται σε ζητήματα όπως η διατήρηση όλου του αντιδασικού νομοθετικού πλαισίου.

Οι πρόσφατες φονικές πυρκαγιές επιβεβαιώνουν τη μείωση των κρατικών δαπανών με αποτέλεσμα την «αποψίλωση» του Πυροσβεστικού Σώματος, τις τραγικές ελλείψεις σε υλικοτεχνικό εξοπλισμό, τα χάλια που έχει το δασικό οδικό δίκτυο, τα απαρχαιωμένα οχήματα με το 55% περίπου να είναι πέραν της 20ετίας, χωρίς ουσιαστικές προσλήψεις για την κάλυψη των πραγματικών αναγκών, με εργαζόμενους τριών ταχυτήτων και με τσακισμένα εργασιακά δικαιώματα. Επίσης, ότι δεν γίνονται έγκαιρα οι απαραίτητοι καθαρισμοί, οι αποψιλώσεις για τη δημιουργία αντιπυρικών ζωνών, δεν συντηρούνται τα υδροστόμια. Δεν υπάρχουν αναλώσιμα υλικά, με τους πυροσβέστες να αναγκάζονται να συντηρούν οι ίδιοι τις στολές τους και τα ατομικά μέσα προστασίας τους. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι πετσοκομμένοι προϋπολογισμοί της Δασικής Υπηρεσίας και του Πυροσβεστικού Σώματος διατηρούνται σε πολύ χαμηλά επίπεδα, αφού το ποσοστό που διατίθεται από τον κρατικό προϋπολογισμό για την προστασία των δασών είναι της τάξης του 0,035%. Ενώ ο μέσος όρος της μείωσης των δαπανών για το Πυροσβεστικό Σώμα, μέσα από τους προϋπολογισμούς των ετών 2015, 2016, 2017, 2018 της σημερινής κυβέρνησης, σε σχέση με τον τελευταίο προϋπολογισμό προ οικονομικής κρίσης του 2009, διαμορφώνεται στα 121.193.043 ευρώ και είναι μεγαλύτερος από τον μέσο όρο των μειώσεων της τελευταίας 10ετίας, που είναι 118.878.723 ευρώ.

Ειδικά το τελευταίο έγκλημα έφερε στην επιφάνεια τον ανεπαρκή συντονισμό των εμπλεκόμενων φορέων, τη μη ύπαρξη ενός ολοκληρωμένου σχεδίου διαφυγής, τη μη εκπαίδευση του πληθυσμού αλλά και του προσωπικού της Πολιτικής Προστασίας ώστε να εκκενωθεί άμεσα ο χώρος που απειλείται από πιθανή επέκταση της πυρκαγιάς.

Όλα τα παραπάνω έχουν ως αποτέλεσμα να μπαίνουν σοβαρά εμπόδια στην αντιμετώπιση των πυρκαγιών, να χάνονται ανθρώπινες ζωές, να καίγονται δάση και περιουσίες. Την ίδια στιγμή, και στην Αθήνα, το Πυροσβεστικό Σώμα αποδυναμώνεται περαιτέρω για να καλύπτει τις ανάγκες των επιχειρηματικών ομίλων που εκμεταλλεύονται τα αεροδρόμια.

Τα εκατομμύρια των κατοίκων της Αττικής έχουν γίνει μάρτυρες τα τελευταία δέκα χρόνια, εξαιτίας όλων αυτών των ελλείψεων, απανωτών εγκλημάτων. Εκτός από τα περιαστικά δάση και τα βουνά, που αποψιλώνονται χρόνο με το χρόνο, έχουν ζήσει και πυρκαγιές μέσα στον αστικό ιστό, σε βιομηχανίες, όπως στα ΕΛΠΕ, στο εργοστάσιο «Simmetal» στη Μάνδρα, στην Ανακύκλωση στον Ασπρόπυργο κ.α., με το καθένα από αυτά τα παραδείγματα να αποδεικνύει με τη σειρά του τις ανεπάρκειες που γεννά η κυβερνητική πολιτική.

Διεκδικήσεις σε σύγκρουση με την κυρίαρχη πολιτική

Η αποτελεσματική προστασία εργαζομένων και πληθυσμού μπορεί σήμερα να επιτευχθεί με βάση το κατακτημένο επίπεδο της επιστήμης και της τεχνικής. Στο πλαίσιο του σημερινού καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης, ο χωροταξικός σχεδιασμός, η λειτουργία κάθε εργασιακού χώρου και υποδομής δεν γίνονται με γνώμονα την ικανοποίηση του συνόλου των κοινωνικών αναγκών.

Για να καλυφθεί λοιπόν ολόπλευρα αυτή η ζωτική λαϊκή ανάγκη, απαιτείται ένας ριζικά διαφορετικός δρόμος ανάπτυξης, που θα αντιμετωπίζει τα θέματα πρόληψης και διαχείρισης έκτακτων καταστάσεων με γνώμονα τις ανάγκες της κοινωνίας και όχι με γνώμονα τη διασφάλιση της κερδοφορίας του κεφαλαίου, που αποτελεί το κριτήριο σήμερα στο πλαίσιο του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης.

Το εργατικό - λαϊκό κίνημα εμπλουτίζει διαρκώς τις διεκδικήσεις γύρω από τα κρίσιμα για τους εργαζόμενους ζητήματα προστασίας της ζωής και της περιουσίας τους, σε αντιπαράθεση με τη διαχρονική κυβερνητική πολιτική που θυσιάζει τις ανάγκες τους στο βωμό της καπιταλιστικής κερδοφορίας.

Οι διεκδικήσεις των ταξικών συνδικάτων και των Λαϊκών Επιτροπών περιλαμβάνουν μεταξύ άλλων:
Να ληφθούν όλα τα αναγκαία μέτρα πυροπροστασίας, αντισεισμικής και αντιπλημμυρικής θωράκισης, πρόληψης εργατικών ατυχημάτων και βιομηχανικών ατυχημάτων μεγάλης έκτασης, με ουσιαστικό κρατικό έλεγχο των ευθυνών των εργοδοτών.
Να εκπονηθούν συγκεκριμένα σχέδια με βάση τους κινδύνους ανά περιοχή, με επαρκή εκπαίδευση όλων των εμπλεκόμενων φορέων αλλά και εργαζομένων και κατοίκων.
Χωροταξικό σχεδιασμό με βάση τις εργατικές - λαϊκές ανάγκες και όχι το επιχειρηματικό κέρδος.
Αποφασιστική ενίσχυση του δυναμικού και της υλικοτεχνικής υποδομής των κρατικών ελεγκτικών μηχανισμών.
Ενιαίο, καθολικό, αποκλειστικά δημόσιο και δωρεάν σύγχρονο σύστημα Υγείας - Πρόνοιας, που θα χρηματοδοτείται αποκλειστικά από το κράτος. Δωρεάν χορήγηση φαρμάκων. Η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και όλες οι παροχές των ασφαλιστικών ταμείων να περάσουν στην αποκλειστική ευθύνη του κράτους, με χρηματοδότηση 100%.
Να ενισχυθούν με το αναγκαίο μόνιμο προσωπικό τα δημόσια νοσοκομεία.
Να δημιουργηθούν σύγχρονα δημόσια Κέντρα Υγείας με το απαραίτητο προσωπικό και εξοπλισμό.




Το άρθρο δημοσιεύεται στον «Ριζοσπάστη του Σαββατοκύριακου», 28 - 29 Ιούλη 2018.
« Τελευταία τροποποίηση: Ιανουάριος 07, 2019, 07:05:25 μμ από ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ »
No guts, no glory.

Συνδεδεμένος ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ

  • Γαμάω & Δέρνω
  • ******
  • Μηνύματα: 2978
  • Φύλο: Άντρας
  • No guts, no glory.
Απ: Απόψεις- Γνώμες- Εκτιμήσεις, περί "γίγνεσθαι".
« Απάντηση #66 στις: Ιανουάριος 11, 2019, 05:26:30 μμ »
Επειδή είδα να γράφονται κάποιες αηδιες σχετικά με δύο θέματα έχω να καταθέσω την άποψη μου αν ενδιαφέρει κάποιον.
   Πρώτο θέμα, η κάθε χώρα,ο κάθε λαός μπορεί να αυτοπροσδιορίζεται όπως θέλει και στην προκειμένη η βόρεια Μακεδονία με όλη την ιστορία που κουβαλά από πίσω της αυτή η περιοχή. Από την άλλη όμως από όσο φαίνεται βρισκόμαστε σε μια προπολεμική περίοδο όπου οι μεγάλες δυνάμεις μετράνε τα κουκιά και τα βάζουν μέσα στο τσουβαλι. Αυτό συμβαίνει και με το "κόψιμο" που έχουν ΗΠΑ και ΕΕ για την βόρεια Μακεδονία.
   Δεύτερο θέμα είναι ο συμψηφισμός ή όχι των ιμπεριαλισμων. Επειδή ασχολήθηκα αρκετά με το θέμα του προσφυγικού, θα ήθελα να πω πως οι Σύριοι είδαν ρωσικά πολεμικά να βομβαρδίζουν, να αφήνουν πίσω τους αμέτρητους νεκρούς και ερείπια. Σήμερα άκουσα από αριστερό ότι είναι κακός ο συμψηφισμός του αμερικανικού ιμπεριαλισμού με τον ρωσικό. Είναι και η Ρωσία μια από αυτές τις δυνάμεις που μετράνε κουκιά και τα βάζουν μέσα στο τσουβάλι τους για το μέλλον. Υπάρχουν τμήματα της αριστεράς που τρέφουν μια συμπάθεια για την Ρωσία λόγω του παρελθόντος αλλά hello ,ο Πούτιν είναι σκατοιμπεριαλιστης που υπερασπίζεται την αστική τάξη της χώρας του και προσπαθεί να προβάλλει ως υπερδύναμη. Όλες οι υπερδυνάμεις θα δώσουν απλόχερα εργάτες στην πολεμική κρεατομηχανή.
Τάδε έφη ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ.
« Τελευταία τροποποίηση: Ιανουάριος 11, 2019, 05:32:40 μμ από ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ »
No guts, no glory.

Συνδεδεμένος ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ

  • Γαμάω & Δέρνω
  • ******
  • Μηνύματα: 2978
  • Φύλο: Άντρας
  • No guts, no glory.
Απ: Απόψεις- Γνώμες- Εκτιμήσεις, περί "γίγνεσθαι".
« Απάντηση #67 στις: Ιανουάριος 11, 2019, 05:39:41 μμ »
Δημήτρης Νανόπουλος: «Η αληθινή επανάσταση πραγματοποιείται με το μυαλό»
  Βρισκόμαστε στην τέταρτη βιομηχανική επανάσταση, ο άνθρωπος αλλάζει. Μετατρέπεται σε ένα υβρίδιο βιοτεχνολογίας. Σε λίγα μόλις χρόνια ο εποικισμός στον Άρη θα είναι πραγματικότητα, η μνήμη θα αποθηκεύεται σε τσιπάκια και θα υπάρχουν φεγγαρόπαιδα. Όλα αυτά δεν είναι πλέον σενάρια επιστημονικής φαντασίας. Η Γη θα μετεξελιχθεί σε ένα τεχνολογικό πάρκο και πιθανόν οι περισσότεροι να μεταναστεύσουν σε άλλους πλανήτες. Όσοι απομονωθούν θα χάσουν το τρένο της προόδου.

« Τελευταία τροποποίηση: Ιανουάριος 11, 2019, 05:41:24 μμ από ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ »
No guts, no glory.

Συνδεδεμένος ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ

  • Γαμάω & Δέρνω
  • ******
  • Μηνύματα: 2978
  • Φύλο: Άντρας
  • No guts, no glory.
Απ: Απόψεις- Γνώμες- Εκτιμήσεις, περί "γίγνεσθαι".
« Απάντηση #68 στις: Ιανουάριος 12, 2019, 07:47:24 μμ »
Dimitris Tsirkas
10 Ιανουαρίου στις 5:47 μ.μ. ·
https://www.facebook.com/leninkokkinou/timeline?lst=1537217483%3A1393195391%3A1547315378

Ένας Γάλλος συγγραφέας προκάλεσε σάλο δηλώνοντας δημόσια ότι προτιμά τις νεότερες γυναίκες, ενώ αυτές άνω των 50 του είναι αόρατες. Αν αποδεικνύουν κάτι οι αντιδράσεις γύρω από τις δηλώσεις του δεν είναι παρά η αδυσώπητη υποκρισία που χαρακτηρίζει τη δημόσια σφαίρα.

Τη στιγμή που η κοινωνία θεοποιεί τη νεότητα και στήνει μια ολόκληρη βιομηχανία που υπόσχεται να καθυστερήσει το γήρας, πρωτίστως για τις γυναίκες, αγανακτεί όταν κάποιος παραδέχεται ανοικτά ότι του αρέσει το κυρίαρχο πρότυπο. Ενώ όλα τα μήντια είναι φορτωμένα με εικόνες νέων, όμορφων, γυμνασμένων και ιατρικά «ενισχυμένων» γυναικών (και αντρών) προκαλείται σκάνδαλο αν τολμήσει κανείς να δηλώσει την επιθυμία του γι αυτά ακριβώς τα σώματα.

Έτσι λειτουργεί η ιδεολογία σήμερα. Στον δημόσιο λόγο είσαι υποχρεωμένος να πλειοδοτείς διαρκώς υπέρ της διαφορετικότητας και της συμπερίληψης. Να εντοπίζεις την ομορφιά στον καθένα και την κάθε μία ξεχωριστά, ανεξάρτητα από την ηλικία, την εμφάνιση, τα κιλά, τον σεξουαλικό της προσανατολισμό. Να εξεγείρεσαι απέναντι στη σεξουαλική αντικειμενοποίηση, τις διακρίσεις και τους αποκλεισμούς. Όσο πιο φωναχτά και συναισθηματικά φορτισμένα, τόσο καλύτερα. Την ίδια στιγμή, το σύστημα της αντικειμενοποίησης, των διακρίσεων, της απομάγευσης και τηςεμπορευματοποίησης κάθε πτυχής των ανθρώπινων σχέσεων προχωρά ακάθεκτο και είσαι μέρος του είτε το θες, είτε όχι.

Αυτή η αντίφαση είναι προϋπόθεση για τη σταθερότητα του συστήματος. Η παθιασμένη υπεράσπιση της ισότητας και της συμπερίληψης στον δημόσιο λόγο ξορκίζει και υπεραναπληρώνει τις ανισότητες και τους αποκλεισμούς της κοινωνικής πραγματικότητας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η ελίτ του Χόλυγουντ που ενώ ενσαρκώνει στον υπερθετικό βαθμό όλα σχεδόν τα αντιδραστικά πρότυπα, επιδίδεται διαρκώς σε προοδευτικά και αγαπησιάρικα κηρύγματα.

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ειρωνεία (και πρόκληση) από μια πενηντάρα σταρ του σινεμά που έχει ξοδέψει μερικά εκατομμύρια στις πλαστικές, τους πέρσοναλ τρέινερς, τις ειδικές δίαιτες και τα πανάκριβα καλλυντικά για να έχει το σώμα και να δείχνει σαν 25αρα, να προσπαθεί να πείσει μια μέση πενηντάρα εργαζομένη ότι παραμένει όμορφη και ερωτεύσιμη και όποιος διαφωνήσει είναι σεξιστής και μισογύνης. Ο προοδευτισμός στα λόγια σου επιτρέπει να συμμετάσχεις ολόψυχα και απενεχοποιημένα στη δομικά άνιση και άδικη κοινωνική συνθήκη. Από την πλευρά των ευνοημένων, φυσικά.
« Τελευταία τροποποίηση: Ιανουάριος 12, 2019, 07:58:00 μμ από ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ »
No guts, no glory.

Συνδεδεμένος ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ

  • Γαμάω & Δέρνω
  • ******
  • Μηνύματα: 2978
  • Φύλο: Άντρας
  • No guts, no glory.
Απ: Απόψεις- Γνώμες- Εκτιμήσεις, περί "γίγνεσθαι".
« Απάντηση #69 στις: Ιανουάριος 17, 2019, 04:15:36 πμ »
Για ποια πατρίδα μιλάνε οι μακεδονομάχοι; Για αυτή της eldorado gold;
Σκουριές, νότια Μακεδονία.
No guts, no glory.

Συνδεδεμένος ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ

  • Γαμάω & Δέρνω
  • ******
  • Μηνύματα: 2978
  • Φύλο: Άντρας
  • No guts, no glory.
Απ: Απόψεις- Γνώμες- Εκτιμήσεις, περί "γίγνεσθαι".
« Απάντηση #70 στις: Ιανουάριος 21, 2019, 10:43:08 πμ »
Christoph Schott - Avaaz <avaaz@avaaz.org>
20 Ιαν στις 9:39 π.μ.
Ανάλαβε δράση τώρα!
Αγαπημένοι φίλοι και φίλες,
Δεχόμαστε εισβολή.

Το ίντερνετ υποτίθεται θα έφερνε την ανθρωπότητα πιο κοντά από ποτέ – γεφυρώνοντας σύνορα, έθνη και θρησκείες.

Αλλά οι δυνάμεις του φασισμού που βύθισαν τον κόσμο στο σκοτάδι πριν από 80 χρόνια απλώνουν και πάλι τα πλοκάμια τους κι επιστρατεύουν λεγεώνες ψεύτικων προφίλ στα κοινωνικά δίκτυα για να μας βάλουν να φαγωθούμε μεταξύ μας. Για να μας κάνουν να μην εμπιστευόμαστε, να μισούμε, ακόμη και να σκοτώνουμε ο ένας τον άλλο.

Αθώοι άντρες και γυναίκες δολοφονήθηκαν στην Ινδία επειδή διαδόθηκαν ψέματα για αυτούς στο WhatsApp, ότι δήθεν κλέβουν παιδιά. Μια μελέτη-ορόσημο στη Γερμανία βρήκε ότι όταν αυξάνεται η χρήση του Facebook σε μια κοινωνία, αυξάνονται κι οι επιθέσεις στους πρόσφυγες. Κι ένας φασίστας έγινε πρόεδρος της Βραζιλίας διαδίδοντας βρώμικα ψέματα για τους αντιπάλους του στα κοινωνικά δίκτυα που έγιναν viral – μέχρι που το 89% των ψηφοφόρων τα πίστεψαν!

Είναι ένας κανονικότατος πόλεμος προπαγάνδας – όχι μέσα απ’ τα ραδιόφωνα στα σπίτια μας, αλλά μέσα απ΄ τα κινητά στις τσέπες μας.

Υπάρχει όμως τρόπος να το σταματήσουμε.

Στις εκλογές της Βραζιλίας, το Avaaz έκανε ένα πείραμα: 6 άνθρωποι εκπαιδεύτηκαν για να εξιχνιάσουν τα κυκλώματα της προπαγάνδας, και κατάφεραν να βάλουν λουκέτο σε πηγές που διέδιδαν ψευδείς ειδήσεις σε *16 εκατομμύρια* κόσμο. Απλά φαντάσου τι μπορούμε να καταφέρουμε με μια ομάδα ανθρώπων 10 φορές μεγαλύτερη!

Αναμένουμε κρίσιμες εκλογές μέσα στους επόμενους μήνες, σε Ευρώπη, Ελλάδα, Καναδά, Ινδία και αλλού – πρέπει να κινηθούμε γρήγορα. Στήριξε τώρα: Aν καταφέρουμε να συγκεντρώσουμε αρκετές δωρεές, θα προσλάβουμε, θα εκπαιδεύσουμε και θα θέσουμε σε λειτουργία τις πιο εξελιγμένες ομάδες ειδικών για να υπερασπιστούμε τις δημοκρατίες μας. Οι παππούδες και οι γιαγιάδες μας είπαν «Πότε ξανά» στον φασισμό, και τώρα είναι η σειρά μας να τηρήσουμε αυτή τους την υπόσχεση. Αν δεν αγωνιστούμε για να νικήσει η αλήθεια, δε θα το κάνει κανείς:

Ο φόβος κι ο θυμός βγάζουν προς τα έξω το χειρότερο πρόσωπο της ανθρωπότητας. Κι εκείνοι που θέλουν να μας διχάσουν έχουν βρει ένα πανίσχυρο εργαλείο στα κοινωνικά δίκτυα -- εκεί όπου ψεύτικα blogs βρίσκουν μεγαλύτερη απήχηση από άρθρα του BBC.

Αβαζίτισσες και αβαζίτες έχουν μπει σ’ αυτή μάχη απ’ την αρχή. Έχουμε πιέσει τους διευθυντές των κοινωνικών δικτύων να λάβουν μέτρα, συναντηθήκαμε με νομοθέτες απ’ τη Μπραζίλια μέχρι το Βερολίνο κι εξιχνιάσαμε ορισμένα απ’ τα μεγαλύτερα κυκλώματα παραπληροφόρησης του κόσμου. Δεν είναι όμως αρκετό. Η Ευρώπη κι ο Καναδάς έχουν αποφύγει προς το παρόν τη στροφή προς την άκρα δεξιά, αλλά οι φετινές εκλογές μπορούν να φέρουν τα πάνω κάτω.

Το πείραμά μας στη Βραζιλία απέδειξε ότι μπορούμε να βάλουμε φρένο στην προπαγάνδα – εντοπίζοντας τις ψευδείς ειδήσεις και καταγγέλλοντας εκείνους που τις αναρτούν και τις διαδίδουν. Αλλά για να δουλέψει αυτό, πρέπει να προσλάβουμε και να εκπαιδεύσουμε μεγαλύτερες ομάδες, για να εντοπίσουν, να διεισδύσουν και να κλείσουν αυτά τα τεράστια κυκλώματα παραπληροφόρησης. Και με τις εκλογές να πλησιάζουν, πρέπει να το κάνουμε ΤΩΡΑ!

Το κίνημα του Avaaz αντλεί τη δύναμή του απ’ την αλήθεια ότι αυτά που μας ενώνουν είναι πολύ περισσότερα από όσα μας διχάζουν. Αυτή η ενότητα είναι ο μεγαλύτερος φόβος και τρόμος των τρολ – γι’ αυτό τσόνταρε τώρα για να την απελευθερώσουμε και να δημιουργήσουμε τη συλλογική δύναμη που θα υπερασπιστεί την αλήθεια, πριν είναι αργά:

Αυτό είναι ένα κάλεσμα στα όπλα. Για όλους και όλες μας. Για να αγωνιστούμε για αυτόν τον κόσμο που είναι πολύ όμορφος για να πέσει στα νύχια του φασισμού και των εμπόρων του μίσους. Και το πεδίο της μάχης μας είναι τα κοινωνικά δίκτυα, το νευρικό σύστημα που συνδέει την ανθρωπότητα… εκεί πρέπει να νικήσουμε.

Με ελπίδα και αποφασιστικότητα,
Christoph, Bert, Marigona, Allison, Camille, Jenny, Rosa, Ricken και όλη η ομάδα του Avaaz
« Τελευταία τροποποίηση: Ιανουάριος 21, 2019, 10:47:05 πμ από ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ »
No guts, no glory.

Συνδεδεμένος ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ

  • Γαμάω & Δέρνω
  • ******
  • Μηνύματα: 2978
  • Φύλο: Άντρας
  • No guts, no glory.
Απ: Απόψεις- Γνώμες- Εκτιμήσεις, περί "γίγνεσθαι".
« Απάντηση #71 στις: Ιανουάριος 23, 2019, 07:03:05 πμ »
Εγωιστής είναι τελικά ένας δειλός, τόσο δειλός που δεν μπορεί να κάνει τίποτα ουσιαστικό, ούτε να αγαπάει τον εαυτό του.
Εγωιστής δεν είναι εκείνος που αγαπάει τον εαυτό του, όπως επιπόλαια νομίζουμε.
Εγωιστής είναι εκείνος που δεν αγαπάει τον εαυτό του.
Που γι’ αυτό ακριβώς προσπαθεί να πείσει τους άλλους πως αξίζει, πως είναι σπουδαίος.
Επειδή δεν το πιστεύει ο ίδιος.
Αγωνίζεται με κάθε τρόπο να επιβάλει τούτη την καλή μαρτυρία, ώστε η μαρτυρία να επιστρέψει στον ίδιο και να γλιτώσει από την αυτοαμφισβήτηση.

Γι’ αυτό άλλωστε ο εγωισμός ενέχει βία.
Γιατί κουβαλάει αγωνία, ανάγκη και τρόμο πτώσης στο εσώτερο κενό.
Τάδε έφη ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ.
No guts, no glory.

Συνδεδεμένος ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ

  • Γαμάω & Δέρνω
  • ******
  • Μηνύματα: 2978
  • Φύλο: Άντρας
  • No guts, no glory.
Απ: Απόψεις- Γνώμες- Εκτιμήσεις, περί "γίγνεσθαι".
« Απάντηση #72 στις: Ιανουάριος 24, 2019, 09:08:51 πμ »
«Όλα είναι ψέματα, όλα είναι στρεβλά, δεν υπάρχει κανένας σεβασμός, δεν υπάρχουν λόγια, μόνο το χρήμα μετράει. Ξέρω ότι θα αφήσω αυτόν τον κόσμο χωρίς λύπη»


https://www.diaforetiko.gr/alen-ntelon-xernao-me-ayto-ton-kosmo-feygo-choris-lypi/
No guts, no glory.

Συνδεδεμένος ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ

  • Γαμάω & Δέρνω
  • ******
  • Μηνύματα: 2978
  • Φύλο: Άντρας
  • No guts, no glory.
Απ: Απόψεις- Γνώμες- Εκτιμήσεις, περί "γίγνεσθαι".
« Απάντηση #73 στις: Ιανουάριος 29, 2019, 10:54:13 πμ »
............
No guts, no glory.

Συνδεδεμένος ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ

  • Γαμάω & Δέρνω
  • ******
  • Μηνύματα: 2978
  • Φύλο: Άντρας
  • No guts, no glory.
Απ: Απόψεις- Γνώμες- Εκτιμήσεις, περί "γίγνεσθαι".
« Απάντηση #74 στις: Ιανουάριος 29, 2019, 07:35:10 μμ »
Τα πάντα στο Σύμπαν λειτουργούν νομοτελειακά. Τίποτα δεν συμβαίνει στην τύχη. Ακόμα κι όταν έχουμε την αίσθηση «του τυχαίου», απλά αγνοούμε τους νόμους που το διέπουν.
Ο άνθρωπος σαν ένα λειτουργικό μόριο του Σύμπαντος, διέπεται κι εκείνος από συμπαντικούς νόμους που ισχύουν καθολικά για όλους. Μέσα από τη γνώση αυτών των νόμων οδηγείται στην ευημερία. Αποκτά την αίσθηση της ασφάλειας,της πληρότητας, της ψυχικής γαλήνης. Φθάνει στην κατάσταση που ο Επίκουρος ονόμαζε ΑΤΑΡΑΞΙΑ.

Εν το σοφόν, επίστασθαι γνώμην όκη κυβερνάται πάντα διά πάντων.
ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΣ
μτφρ. Μια είναι η σοφία. Να γνωρίσετε με ποιό τρόπο όλα κυβερνώνται με μέτρο μέσα από όλα.
No guts, no glory.