Ierodoules.com

Forum => Γενική συζήτηση => Μήνυμα ξεκίνησε από: pontikos69 στις Ιούλιος 12, 2017, 11:55:16 μμ

Τίτλος: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: pontikos69 στις Ιούλιος 12, 2017, 11:55:16 μμ
 :hi:


(http://www.newside.gr/wp-content/uploads/2017/03/kkikeron.jpg)
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: pontikos69 στις Ιούλιος 13, 2017, 02:58:15 μμ
(https://s-media-cache-ak0.pinimg.com/736x/a9/61/a2/a961a28df79843a6c3f1a26d88c4a8bd--stephen-hawking-blog.jpg)
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: pontikos69 στις Ιούλιος 16, 2017, 02:06:58 μμ
 :hi:


(http://blogs.sch.gr/isiglavas/files/2012/09/ploutarxos1.jpg)
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: luke cage στις Ιούλιος 18, 2017, 12:12:10 πμ
ρνάκι άσπρο και παχύ
της μάνας του καμάρι,
εβγήκεν εις την εξοχή,
και στο χλωρό χορτάρι.
 
Απ’ τη χαρά του την πολλή
απρόσεχτο πηδούσε,
της μάνας του τη συμβουλή
καθόλου δεν ψηφούσε.
 
«Καθώς, παιδί μου, προχωρείς,
και σαν ελάφι τρέχεις,
να κακοπάθεις ημπορείς,
και πρέπει να προσέχεις»
 
Χαντάκι βρέθηκε βαθύ,
ορμά σαν παληκάρι,
να το πηδήσει προσπαθεί
και σπάζει το ποδάρι.


Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: luke cage στις Ιούλιος 18, 2017, 12:12:31 πμ
 :headbaning3: :headbaning3: :headbaning3: :headbaning3: :headbaning3: :headbaning3: :headbaning3: :headbaning3: :headbaning3: :headbaning3: :headbaning3: :headbaning3: :headbaning3: :tits123: :tits123: :tits123: :tits123:
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: luke cage στις Ιούλιος 22, 2017, 09:29:11 μμ
 :hi:


(https://scontent-mxp1-1.xx.fbcdn.net/v/t1.0-9/14141942_1774212569534456_498068267480724179_n.png?oh=e75b9ede8fc8d5319c933edeca58fb2b&oe=5A0846A5)
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: pontikos69 στις Αύγουστος 02, 2017, 01:46:58 μμ

Ο έξυπνος παραδέχεται-ο πονηρός δικαιολογείται- ο ηλίθιος επιμένει.


*Η μόνη αληθινή αποτυχία στη ζωή είναι αυτή που δεν γίνεται μάθημα.

*Εμπόδια είναι όλα εκείνα τα φρικτά πράγματα που βλέπεις όταν πάρεις τα μάτια σου από το στόχο.

*Η βία είναι το τελευταίο καταφύγιο των αποτυχημένων.

*Διαλλακτικός με τους ανθρώπους, διαλλακτικός με την αξιοπρέπεια.

*Θεέ μου πόσο μπλέ ξόδεψες για να μην βλέπω το πρόσωπο σου (Ελύτης).



*Ο έξυπνος παραδέχεται-ο πονηρός δικαιολογείται- ο ηλίθιος επιμένει.




ΤΑ ΕΦΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ
ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙΣ

Πλούτο χωρίς μόχθο

Πολιτική χωρίς αρχές

Απόλαυση χωρίς συναίσθημα

Γνώση χωρίς χαρακτήρα

Εμπόριο χωρίς ήθος

Επιστήμη χωρίς ανθρωπιά

Λατρείαχωρίς θυσία



Δύο λάθη μπορώ να κάνω στο δρόμο προς την αλήθεια. Να μην φτάσω μέχρι το τέλος και να μην ξεκινήσω καν.


(Βούδας)



Η ΒΕΡΓΑ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΟΣΟ ΚΑΙ ΑΝ ΛΕΠΤΑΙΝΕΙ ΔΕΝ ΣΠΑΖΕΙ.


ΠΑΡΟΙΜΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΙΘΙΟΠΙΑ




Δεν φαίνεται ποτέ κανείς τόσο γελοίος απο τις κακές ιδιότητες που έχει όσο απο τις καλές που προσποιείται οτι έχει!


Μέγας Βασίλειος



ΤΟΝ ΣΕΒΑΣΜΟ ΤΟΝ ΕΜΠΝΕΕΙΣ ΔΕΝ ΤΟΝ ΕΠΙΒΑΛΛΕΙΣ...!!!


αλλά ούτε και τον μηχανεύεσαι.....



www.hobby.gr (http://www.hobby.gr)

Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Αύγουστος 27, 2017, 09:22:11 πμ
Η πείνα τρέφεται απ' το φόβο
ο φόβος από τη σιωπή που ζαλίζει τους δρόμους
ο φόβος απειλεί.
Αν αγαπάτε θα πάθετε AIDS
αν καπνίζετε, θα πάθετε καρκίνο
αν αναπνέετε, θα μολυνθείτε
αν πίνετε, θα έχετε ατυχήματα.
Αν τρώτε θα πάθετε χοληστερίνη
αν μιλάτε θα μείνετε άνεργος.
Αν περπατάτε, θα νιώσετε βία.
Αν σκέφτεστε, θα νιώσετε αγωνία.
Αν αμφιβάλλετε θα τρελαθείτε.
Αν νιώθετε θα είστε μόνος.
Αυτοί που δουλεύουν φοβούνται οτι θα χάσουν τη δουλειά τους.
Αυτοί που δε δουλεύουν, φοβούνται οτι ποτέ δε θα βρουν
δουλειά.
Όποιος δε φοβάται την πείνα, φοβάται το φαγητό.
Οι αυτοκινητιστές φοβούνται να περπατήσουν και οι πεζοί φοβούνται μην τους πατήσουν. Η δημοκρατία φοβάται να θυμηθεί και η γλώσσα φοβάται να τα πει.
Οι άμαχοι φοβούνται τους στρατιωτικούς, οι στρατιωτικοί φοβούνται την έλλειψη όπλων, τα όπλα φοβούνται την έλλειψη πολέμων.
Είναι καιροί φόβου.
Φόβο της γυναίκας στη βία του άντρα
και φόβος του άντρα στη γυναίκα που δε φοβάται.
Φόβος στους κλέφτες και φόβος στην αστυνομία.
Φόβο στην πόρτα χωρίς κλειδαριά, στο χρόνο χωρίς ρολόγια, στο παιδί χωρίς τηλεόραση, φόβος στη νύχτα χωρίς υπνωτικά χάπια και στο πρωινό χωρίς χάπια για το ξύπνημα.
Φόβος στη μοναξιά και φόβο στο πλήθος.
Φόβο σε ότι ήταν.....
Φόβο σε ότι θα είναι.
Φόβο να πεθάνεις.
Φόβο να ζήσεις...
(Εντουάρντο Γκαλεάνο)
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Αύγουστος 28, 2017, 06:30:07 πμ
Νίκος Πουλαντζάς. Ένας κορυφαίος διανοητής του Μαρξισμού
Η ιστορία του Νίκου Πουλαντζά. Έγινε καθηγητής στη Γαλλία πριν να γίνει 30 χρόνων και αυτοκτόνησε στα 43 του

Ο Νίκος Πουλαντζάς θεωρείται σε παγκόσμιο επίπεδο ένας από τους κορυφαίους διανοητές του μαρξισμού, αλλά ταυτόχρονα ήταν μια πολυσχιδής προσωπικότητα που σκέπασε με μυστήριο η αυτοκτονία του στις 3 Οκτωβρίου του 1979. Πέθανε σε ηλικία μόλις 43 ετών, όμως είχε προλάβει να φέρει επανάσταση στην κοινωνική επιστήμη, ενώ θεωρείται εμβληματική μορφή στον πολιτικό χώρο της ανανεωτικής αριστεράς, όπως άλλωστε μαρτυρά σήμερα και η λειτουργία του Ινστιτούτου πολιτικού προβληματισμού, «Νίκος Πουλαντζάς». Ο  Νίκος Πουλαντζάς γεννήθηκε τα 1936 στην Αθήνα. Ο πατέρας του ήταν δικηγόρος και μεγάλωσε στην οδό Βερανζέρου, όπου τα βιώματα της κατοχής και του εμφυλίου διαδραμάτισαν καθοριστικό ρόλο στην πολιτική του συνείδηση.
Πήγε σχολείο στο Πειραματικό Σχολείο του Πανεπιστημίου Αθηνών και παράλληλα στο Γαλλικό Ινστιτούτο. Άρχισε να αναμειγνύεται ενεργά με την πολιτική κατά τη διάρκειά των σπουδών του στη Νομική, με αφορμή και τα γεγονότα της Κύπρου. Αποφοίτησε με βαθμό άριστα το 1957, αλλά δεν άσκησε ποτέ τη δικηγορία. Συνέχισε τις σπουδές του στη Φιλοσοφία του Δικαίου στα πανεπιστήμια του Μονάχου και της Χαϊδελβέργης και το 1964 ολοκλήρωσε τη διατριβή του στη Σορβόνη με θέμα «Φύση Πραγμάτων και Δίκαιο». Το 1966 παντρεύτηκε τη συγγραφέα και δυναμική εκπρόσωπο του γυναικείου κινήματος στη Γαλλία, Αννί Λεκλέρ, με την οποία απέκτησαν μια κόρη το 1971.
AdTech Ad
Ο Πουλαντζάς και ο Μάης του ΄68
Ο Νίκος Πουλαντζάς αναδείχτηκε με πρωτοφανή ταχύτητα στο πανεπιστημιακό προσωπικό της Γαλλίας. Προτού συμπληρώσει τα 30 του χρόνια, δίδασκε κοινωνιολογία στο 8ο Πανεπιστήμιο του Παρισιού (Βενσέν). Το 1969, λίγους μήνες μετά την εξέγερση των φοιτητών στο Παρίσι, εξέδωσε το βιβλίο «Πολιτική Εξουσία και Κοινωνικές Τάξεις», το οποίο μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες. Ήταν η αφορμή για να γίνει γνωστός στον κόσμο της διανόησης σε παγκόσμια κλίμακα. Σε επιστημονικό επίπεδο, πραγματευόταν την έννοια της «σχετικής αυτονομίας» του κράτους, που αμφισβητούσε την παραδοσιακή μαρξιστική αντίληψη ότι το κράτος αποτελεί εργαλείο της άρχουσας τάξης. Πίστευε δηλαδή ότι πέρα από τον οικονομικό παράγοντα, το κράτος επηρεάζεται και από τα άλλα στοιχεία της κοινωνικής δράσης, την πολιτική και την ιδεολογία.
Σε αυτές τις απόψεις είχε επηρεαστεί βαθιά από τον άλλο μεγάλο διανοητή του δομικού μαρξισμού, τον Γάλλο Λουί Αλτουσέρ, ο οποίος κατά σύμπτωση είχε επίσης μια προσωπική τραγική ιστορία. Έπασχε από μανιοκατάθλιψη, στραγγάλισε τη γυναίκα του και νοσηλεύτηκε χρόνια σε ψυχιατρεία.
Οι διαλέξεις του Νίκου Πουλαντζά ήταν ελκυστικές στους φοιτητές γιατί πέρα από το ενδιαφέρον που είχε το μάθημά του, το κλίμα στην αίθουσα ήταν άνετο. Επιπλέον, υπήρχε συνέπεια λόγων και έργων, καθώς ο διάσημος καθηγητής που διακήρυττε την αποφασιστική σημασία της πολιτικής, συμμετείχε ενεργά στον αντιδικτατορικό αγώνα, ως υπεύθυνος έκδοσης του περιοδικού «Αγώνας». Ήταν ενεργό μέλος του ΚΚΕ Εσωτερικού στο οποίο εντάχθηκε μετά τη διάσπαση του ΚΚΕ το 1968, ενώ νωρίτερα συμμετείχε στη νεολαία της ΕΔΑ. Για πολλούς, κορυφαία στιγμή του συγγραφικού έργου του Νίκου Πουλαντζά ήταν το βιβλίο «Φασισμός και δικτατορία» στο οποία ερμηνεύει την άνοδο του φασισμού στην Ευρώπη του μεσοπολέμου, ως αποτέλεσμα μιας κρίσης του καπιταλισμού σε ιμπεριαλιστικό περιβάλλον. Τονίζει ότι η εκδήλωση των ναζιστικών μορφωμάτων δεν θα ήταν εφικτή εάν δεν είχε προηγηθεί ο εκφασισμός του κοινωνικού σώματος ως μέσο αντεπανάστασης.
Το απροσδόκητο τέλος
Μετά το 1974 έδωσε αγώνα για τη συσπείρωση των αριστερών δυνάμεων. Το 1977 πολιτεύτηκε, αλλά η εκλογική συμμαχία στην οποία συμμετείχε απέτυχε στις κάλπες. Τότε, ο Νίκος Πουλανζτάς μιλούσε για τις ανεπάρκειες του Ευρωκομμουνισμού, αλλά και τις ιδιαιτερότητες που είχε πάντα η Ελλάδα. Όπως ανέφερε: «η ελληνική εργατική τάξη δεν έχει υψηλό επίπεδο συνείδησης. Στην Ελλάδα, δύσκολα θα βρείτε μια οικογένεια που να είναι εργάτες και ο πατέρας και ο γιος. Η κοινωνική κινητικότητα προς τη μικροαστική τάξη είναι πολύ μεγάλη. Ορισμένοι από την εργατική τάξη γίνονται μικροαστοί, μεταναστεύουν και γίνονται πράκτορες της μεγαλοαστικής τάξης. Έρχονται στο Λονδίνο και εργάζονται για τις ναυτιλιακές εταιρείες ή πάνε στην Αμερική. Αυτή η αδυναμία της εργατικής τάξης δεν είναι άσχετη με τις επιτυχίες που σημειώνει σήμερα στην Ελλάδα ο δογματισμός».

«Όταν κανένα τμήμα της κυρίαρχης τάξης δεν μπορεί να επιβάλει την ηγεσία του στο «συνασπισμό της εξουσίας», τότε το φασιστικό κράτος αντικαθιστά το δημοκρατικό κοινοβουλευτικό πολίτευμα, ως λύση στην κρίση της καπιταλιστικής κοινωνίας, η οποία απειλείται από την οργανωμένη εργατική τάξη»
Βλέποντας τη χρεοκοπία του σταλινισμού και τις αποτυχίες της σοσιαλδημοκρατίας, αφιερώθηκε στη μελέτη του μετασχηματισμού του κράτους και του ρόλου της δημοκρατίας στον σοσιαλισμό της. Τον Απρίλιο του 1977 είχε έρθει στην Ελλάδα να δώσει κάποιες διαλέξεις και είχε δηλώσει: «Θα φτιάξω ένα βιβλίο για το κράτος στο σύγχρονο καπιταλισμό και έπειτα θα κοιτάξω να αλλάξω επάγγελμα γιατί θα τα έχω πει όλα.» Το τελευταίο του βιβλίο είχε τίτλο: «Το κράτος, η εξουσία, ο σοσιαλισμός». Σε αυτό επέμενε στην πάλη κατά του καπιταλισμού με δημοκρατικά μέσα, ως έκφραση των μαζικών κινημάτων. Αυτή η αντίληψη συμπυκνώνεται στην περίφημη φράση του:«ο σοσιαλισμός ή θα είναι δημοκρατικός ή δεν θα υπάρξει».
Παρά τη φήμη που είχε αποκτήσει και τη γοητεία που εξέπεμπε στο εκάστοτε ακροατήριό του, ο Νίκος Πουλαντζάς δεν κατηγορήθηκε για υπεροπτική συμπεριφορά και όπως μαρτυρούσαν συνάδελφοί του, παρέμενε εξαιρετικά επιμελής στις εργασίες του και δεν διεκδικούσε ποτέ το αλάθητο. Όσοι τον γνώριζαν μιλούν για έναν άνθρωπο σχεδόν δισυπόστατο. Ήταν εργασιομανής και μπορούσε να κλείνεται επί ώρες στο γραφείο του μέσα σε στοίβες βιβλίων και σύννεφα καπνού, αφού κάπνιζε αρειμανίως. Ωστόσο, όταν σταματούσε τη δουλειά, ήταν εξωστρεφής, έβλεπε φίλους, έβγαινε βόλτες και άκουγε μουσική. Το βροντερό του χαμόγελο είναι μια ανάμνηση που διατηρούν όλοι οι φίλοι του. Στις 3 Οκτωβρίου του 1979, ο Νίκος Πουλαντζάς πήρε αγκαλιά τα βιβλία του κι πήδηξε από τον 13ο όροφο της πολυκατοικίας που έμενε στο Παρίσι.
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Σεπτέμβριος 18, 2017, 06:40:53 πμ
ΕΡΜΑΝ ΕΣΣΕ [HERMANN HESSE (1877-1962)]: Βιβλία

Του κόσμου αυτού όλα τα βιβλία
δεν σου φέρνουν ευτυχία,
αλλά μυστικά σε οδηγούν
στον εαυτό σου πίσω.

Εκεί τα πάντα που χρειάζεσαι θα εύρεις,
τ’ αστέρια, το φεγγάρι και τον ήλιο,
γιατί το φως που μ’ ερωτήσεις γυρεύεις,
κατοικεί μέσα σε σένα τον ίδιο.

Η σοφία που έψαχνες καιρό
μέσα σε κάθε βιβλιοθήκη,
τώρα λάμπει σε κάθε σελίδα –
γιατί τώρα σου ανήκει.

Απρίλιος 1918
Μετάφραση: Σμαρώ Τάση
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Σεπτέμβριος 22, 2017, 08:13:30 πμ
Ο μεγάλος διανοητής Βολταίρος
Ο άνθρωπος που θα έδινε και τη ζωή του ακόμα για το δικαίωμα στην ελευθερία του λόγου!

 
«Όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι, δεν είναι η καταγωγή, αλλά η αρετή που κάνει τη διαφορά», δήλωνε η κορυφαία για την ιστορία του πνεύματος μορφή του Διαφωτισμού, στρώνοντας το έδαφος για τις ραγδαίες εξελίξεις που θα δονούσαν την ευρωπαϊκή διανόηση.

Ο Φρανσουά Μαρί Αρουέ, γνωστός με το ψευδώνυμο Βολταίρος, ανέλαβε το έργο να υπερασπιστεί την ελευθερία του πνεύματος, την ανεξιθρησκία και τον διαχωρισμό εκκλησίας-κράτους, ενσαρκώνοντας με το έργο και τη ζωή του την ίδια την ουσία του Διαφωτισμού.

Δεν είναι εξάλλου τυχαίο ότι ο Διαφωτισμός αποκαλείται συχνά «η εποχή του Βολταίρου»!

Η φαρμακερή πένα, το χιούμορ που τσάκιζε κόκαλα και η διάχυτη ειρωνεία του γάλλου φιλοσόφου τον έκαναν στοχαστή πρώτης γραμμής, την ίδια ώρα που διακρίθηκε και στη συγγραφή έμμετρου λόγου και το θέατρο φυσικά, τη μεγάλη του αγάπη.

Τα σατιρικά του ποιήματα, οι επιθέσεις στην εκκλησία, τη γαλλική κυβέρνηση, την αριστοκρατία και η ανεκτικότητα που κήρυττε τον έφεραν πολλές φορές αντιμέτωπο με τις Αρχές, πεποιθήσεις που θα πλήρωνε με φυλακή και εξορία, μένοντας έτσι πιστός και κάνοντας πράξη τη φράση που τον έκανε διάσημο: «Δεν συμφωνώ με όσα λες, αλλά θα υπερασπιστώ και με το τίμημα της ζωής μου ακόμη το δικαίωμά σου να λες ελεύθερα όσα πρεσβεύεις».

Ο ανήσυχος υπερασπιστής του δικαιώματος στην ελεύθερη έκφραση και την επιλογή οποιουδήποτε δόγματος είναι δικαίως ο κυριότερος εκπρόσωπος του ευρωπαϊκού Διαφωτισμού...

Πρώτα χρόνια



Ο Φρανσουά Μαρί Αρουέ γεννιέται στις 21 Νοεμβρίου 1694 στο Παρίσι ως το νεότερο από τα πέντε παιδιά μιας αστικής οικογένειας, με τις φιλελεύθερες ιδέες να διαποτίζουν τον Βολταίρο ήδη από την παιδική του ηλικία. Ο πατέρας του ήταν συμβολαιογράφος, ενώ σε ηλικία 7 ετών η μητέρα του πεθαίνει και ο Βολταίρος στέλνεται έτσι εσώκλειστος σε περίφημο ιησουιτικό γυμνάσιο του Παρισιού.

Εκεί θα παραμείνει μέχρι το 1711, αν και για την εκπαίδευσή του μόνο πίκρα ένιωθε: «Δεν έμαθα τίποτα, εκτός από λατινικά και ανοησίες». Στο κολέγιο πάντως θα αναπτύξει την κλίση του στο θέατρο και την ποίηση, αλλά θα έρθει και σε επαφή με τη νομική επιστήμη, πάθη που δεν θα τον εγκατέλειπαν ποτέ.

Τελευταίος σταθμός πριν ριχτεί με τα μούτρα στην τέχνη και τη διανόηση, ο καιρός που υπηρέτησε ως προσωπικός βοηθός του γάλλου πρέσβη στην Ολλανδία, πριν εγκαταλείψει τελικά τη θέση για να αφοσιωθεί ολόψυχα σε ό,τι αγαπούσε...

Κυριότερα έργα



Επιστρέφοντας από την Ολλανδία, ο Βολταίρος δημοσιεύει μια σειρά σατιρικών στίχων που τον κάνουν δημοφιλή στις ανώτερες τάξεις της Γαλλίας, συγκεντρώνοντας πάντως την πρώτη κυβερνητική δυσαρέσκεια για την κοφτερή και δηκτική του πένα.

Πρώτο μεγάλο θεατρικό έργο, που θα του φέρει φήμη και χρήμα, είναι ο «Οιδίποδας» (Oedipe), στα χνάρια της τραγωδίας του Σοφοκλή. Το έργο θα ανέβει στο Παρίσι τον Νοέμβριο του 1717 και θα γίνει αυτόματα το θεατρικό γεγονός της χρονιάς.



Τα έργα του Βολταίρου χωρίζονται σε 5 κατηγορίες: ποίηση, μυθιστόρημα/διήγημα, θέατρο, ιστορικά έργα και φιλοσοφικά δοκίμια. Οι κυριότερες ποιητικές του συλλογές είναι τα έπη «Henriade» (Ερρικειάς) (1723) και η «Παρθένος της Ορλεάνης», το οποίο άρχισε να γράφει το 1730 παρέμεινε όμως ημιτελές, αλλά και το μακροσκελές «Puccele» (Παρθένος). Οι σατιρικοί του στίχοι, που διακωμωδούσαν την αριστοκρατία, τη γαλλική κυβέρνηση και τη ρωμαιοκαθολική εκκλησία θα του φέρουν πολλές προσωπικές περιπέτειες, όπως θα δούμε αργότερα.



Συνεπής στο θέατρο ως το τέλος της ζωής του, ο Βολταίρος, μετά τον «Οιδίποδα», θα φιλοτεχνήσει μια σειρά από τραγωδίες, με το σύνολο της θεατρικής του παραγωγής να αγγίζει τον αριθμό των 50-60 έργων, αν και τα περισσότερα δεν σώζονται. Πέρα από τα σατιρικά του έργα για το σανίδι και τις κωμωδίες (όπως η σπουδαία «Nanine), διακρίθηκε ιδιαίτερα στην τραγωδία και το δράμα (27 περίπου έργα), με τον μεγάλο δραματουργό να αποκρυσταλλώνει το ταλέντο του στα «Mariamne», «Μερόπη» (Merope), «Mahomet», «Βρούτος» (Brutus), «Εριφύλη» (Eriphile) και την περίφημη «Ζαΐρα» (Zaïre - 1732), που θα τον εγκαθιδρύσει ως κορυφαίο γάλλο θεατρικό συγγραφέα του καιρού του!



Στα ιστορικά και ιστοριογραφικά του πονήματα, που καταλαμβάνουν και το μεγαλύτερο ποσοστό της πολυγραφότατης πένας του, περιλαμβάνονται οι πραγματείες του για τον Κάρολο ΙΒ' και τον Πέτρο τον Μέγα, πρότυπα οξυδερκούς βιογραφικής αφήγησης, αλλά και οι αξιοσημείωτες «Εποχές» του («Εποχή του Λουδοβίκου ΙΔ'» και «Εποχή του Λουδοβίκου ΙΕ'»), που αποδεικνύουν την αξεπέραστη ικανότητά του στη γραφή και τη μελέτη των πηγών. Ο Βολταίρος εγκαινίασε μια νέα ιστοριογραφική παράδοση, καθώς εντόπιζε την εξέλιξη του ανθρώπινου πολιτισμού στη βάση της κοινωνικής ιστορίας και των τεχνών.



Στο μυθιστορηματικό/αφηγηματικό του έργο, τη δημοφιλέστερη εκδοχή της πένας του, που συχνά εκδιδόταν σε τεύχη, επιτέθηκε με σφοδρότητα στην εκκλησία και την πολιτική διαφθορά. Ξεχωρίζουν ως έξοχα δείγματα του δηκτικού, σπινθηροβόλου και σχεδόν αμείλικτου πνεύματός του η συλλογή διηγημάτων «Μικρομέγας» (Micromégas - 1752), το «Όνειρο του Πλάτωνα» (1756), το «Zadig» και κυρίως το περίφημο σατιρικό μυθιστόρημα «Candide» (1759). Η λογοτεχνική του πένα τα βάζει με τα παραδεδομένα ήθη της εποχής, τη θρησκευτική καταπίεση αλλά και τη μεταφυσική...



Το 1764 ο Βολταίρος δημοσιεύει το κυριότερο φιλοσοφικό του πόνημα, το «Φιλοσοφικό Λεξικό» (Dictionnaire philosophique), ένα εγκυκλοπαιδικό λεξικό όρων που αγκαλιάζει τις αρχές του Διαφωτισμού και του ορθολογισμού απορρίπτοντας συλλήβδην τις πεποιθήσεις της ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας. Στα κορυφαία του στοχαστικά πονήματα περιλαμβάνονται επίσης οι «Φιλοσοφικές» και «Αγγλικές Επιστολές» αλλά και το «Δοκίμιο περί των ηθών».

Εξορίες, φυλακίσεις και άλλες περιπέτειες



Ο Αρουέ υιοθετεί το λογοτεχνικό ψευδώνυμο Βολταίρος (αναγραμματισμός πιθανότατα του ονόματός του) τον καιρό που γράφει τη δική του εκδοχή του «Οιδίποδα». Οι περιπέτειές του με το γαλλικό κατεστημένο θα ξεκινήσουν ωστόσο πολύ νωρίτερα στη ζωή του: ήταν το 1715 όταν αυτο-εξορίζεται από το Παρίσι επειδή συνέθεσε ένα σατιρικό έργο για τον Φίλιππο Β' της Ορλεάνης, που συνέβαινε να είναι ο αντιβασιλιάς της Γαλλίας!

Το μακρύ χέρι του νόμου ωστόσο τον βρίσκει και ο Βολταίρος θα περάσει 11 μήνες στη φυλακή για προσβολή του αξιωματούχου. Τον Μάιο του 1717 σέρνεται αλυσοδεμένος στη Βαστίλη, όπου και υιοθετεί το νέο του όνομα. Μετά την απόσυρση των κατηγοριών για το λιβελογράφημα και την απελευθέρωσή του, παρέμεινε στο Παρίσι συνεχίζοντας το λογοτεχνικό και δοκιμιακό του έργο, διαταράσσοντας τα κοινωνικά, πολιτικά και ηθικά θεμέλια της εποχής, μέχρι η μοίρα να του χτυπήσει ξανά την πόρτα το 1725.



Σε λογομαχία με νεαρό ευγενή (Guy Auguste de Rohan-Chabot), η οξύτητα του χαρακτήρα του Βολταίρου κλιμακώνει την κατάσταση και η σκηνή καταλήγει με τον στοχαστή να καλεί σε μονομαχία τον αντίπαλό του, μόνο για να γνωρίσει από πρώτο χέρι τη διαπλοκή της αριστοκρατίας: την προκαθορισμένη μέρα της μονομαχίας, ο Βολταίρος συλλαμβάνεται και στέλνεται πάλι στη Βαστίλη!

Αφού παρέμεινε έγκλειστος για δύο εβδομάδες, αποδέχθηκε πρόθυμα την επιλογή της εξορίας και εκδιώχθηκε άρον-άρον από τη Γαλλία. Ο φιλόσοφος θα παραμείνει τα επόμενα τρία χρόνια στη Βρετανία, απολαμβάνοντας το φιλελεύθερο πνεύμα που επικρατούσε στη χώρα και ερχόμενος σε επαφή με τα γραπτά του εμπειριστή φιλόσοφου Τζον Λοκ αλλά και την επιστημονική επανάσταση που ευαγγελιζόταν ο Ισαάκ Νεύτων.



Στην Αγγλία και τα αγγλικά θα συγγράψει τα πρώτα του φιλοσοφικά δοκίμια, αλλά και τα περίφημα «Αγγλικά Γράμματα» (Letters concerning the English Nation), που έπαιξαν τον δικό τους ρόλο στη διανόηση της χώρας. Πολλά από τα δοκίμια, ιστορικά έργα και βιογραφίες που έγραψε στην περίοδο της εξορίας του απαγορεύτηκαν στη Γαλλία.

Επιστρέφοντας στο Παρίσι, συνεχίζει τη θεατρική του παραγωγή, με τη φήμη που κατακτά να είναι μεγάλη. Με τα κέρδη μάλιστα από το ανέβασμα των παραστάσεών του επενδύει σε εταιρίες και έτσι λύνει το οικονομικό του πρόβλημα. Τα «Αγγλικά Γράμματα» εξαγρίωσαν ωστόσο τη γαλλική κυβέρνηση και τον κλήρο αναγκάζοντας τον συγγραφέα του να αποσυρθεί διακριτικά από τη δημόσια ζωή του Παρισιού και να αυτοεξοριστεί στη Λοραίνη, ένα σαφώς πιο ήσυχο περιβάλλον.

Εκεί θα παραμείνει για τα επόμενα 15 χρόνια, όπου και θα γνωρίσει τη σύντροφο της ζωής του, την Emile de Breteuil, στο πλευρό της οποίας θα παραμείνει μέχρι τον θάνατό της το 1749.



Στην περίοδο που πέρασε στη Λοραίνη, ο Βολταίρος πειραματίστηκε με τη φυσική και τη χημεία, έγραψε το σπουδαίο «Στοιχεία της νευτώνειας φιλοσοφίας» (1736), που συνέβαλε κι αυτό με τη σειρά του στην αναγνώριση του νέου επιστημονικού παραδείγματος στην Ευρώπη, αλλά και πλήθος τραγωδιών και μυθιστορημάτων. Είναι μια γόνιμη περίοδος για τον ίδιο.

Παρά την απαγόρευση να ζει στο Παρίσι και το μένος εκκλησίας και κυβέρνησης, η φήμη του Βολταίρου και το πνεύμα του δεν μπορεί να αγνοηθεί από την αριστοκρατία: γίνεται επίσημος ιστοριογράφος του βασιλιά και τακτικό μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας! Ταυτόχρονα, η εδώ και χρόνια αλληλογραφία που διατηρούσε με τον -μετέπειτα- Φρειδερίκο Β' της Πρωσίας θα τον φέρει στις Βρυξέλλες και αργότερα στο Βερολίνο, όπου θα περάσει ένα διάστημα δίπλα στον νεαρό και κατοπινό πρώσο μονάρχη. Την εποχή αυτή, στη δεκαετία του 1740, ταξιδεύει συχνά από τη Λοραίνη στο Βερολίνο, όπου συμμετέχει ακόμα και σε διπλωματική αποστολή της Γαλλίας για να πείσουν τον Φρειδερίκο Β' να συμμαχήσει με τους Γάλλους παρά το γεγονός ότι δεν τον εκτιμούσαν ιδιαίτερα στον θρόνο.



Ανεπιθύμητος πάντα στη Γαλλία, ο Βολταίρος εγκαταστάθηκε στη Γενεύη. Η δαιμόνια πένα του ωστόσο και το αντισυμβατικό του πνεύμα θα του φέρουν και πάλι περιπέτειες, καθώς οι επιθέσεις του στον κλήρο έφεραν τη μήνη των Αρχών της πόλης. Ο διανοητής που δεν έλεγε να καθίσει στα αυγά του εξαναγκάστηκε για άλλη μια φορά να εγκαταλείψει την πόλη όπου ζούσε και αυτή τη φορά θα βρει νέο καταφύγιο σε κτήμα που αγόρασε στα γαλλο-ελβετικά σύνορα, όπου θα περάσει το μεγαλύτερο μέρος από το υπόλοιπο της ζωής του.



Πάντα ενεργός και δραστήριος συγγραφικά, στρέφεται για άλλη μια φορά κατά της μισαλλοδοξίας, των θρησκευτικών διώξεων αλλά και της οργανωμένης πίστης, με τη λογική του φωνή να αρχίσει σιγά-σιγά να εισακούγεται στο Παρίσι: μέχρι τον θάνατό του το 1778, το γαλλικό κοινό θα αναγνώριζε τη μεγαλοφυΐα του και θα τον υποδεχόταν στη γενέτειρά του με τιμές!

Θάνατος



Γέρος πια και ταλαιπωρημένος, στα 84 χρόνια του, του επιτρέπεται να παραβρεθεί στο ανέβασμα της τραγωδίας του «Ειρήνη» στο Παρίσι: η υποδοχή του κόσμου ήταν αποθεωτική! Ο ίδιος δεν θα προλάβει ωστόσο να απολαύσει την καταξίωση, καθώς λίγο μετά, στις 30 Μαΐου 1778, η κορυφαία μορφή του Διαφωτισμού θα εγκαταλείψει τα εγκόσμια.

Όχι βέβαια ότι οι περιπέτειές του τελείωσαν με τον θάνατό του: λίγο πριν καταλήξει, του ζητήθηκε να αποκηρύξει τα γραπτά του για να ενταφιαστεί χριστιανικά. Ο ίδιος συμφώνησε σε μια μερική ανάκληση των γραπτών του (όχι όμως αποκήρυξη), δηλώνοντας στο νεκροκρέβατό του: «Πεθαίνω λατρεύοντας τον Θεό, που αγαπά τους φίλους μου, που δεν μισεί τους εχθρούς μου και που απεχθάνεται την καταπίεση».



Ένας ηγούμενος δέχεται να ενταφιαστεί η σορός του Βολταίρου στον περίβολο της μονής του και λίγο μετά καθαιρείται από τον επίσκοπο του Παρισιού! Αργότερα, η Επαναστατική Εθνοσυνέλευση θα μεταφέρει τα λείψανά του με τιμές στο Πάνθεο. Ο τάφος του ωστόσο καταστράφηκε αργότερα και η σορός του χάθηκε. Η καρδιά του Βολταίρου αφαιρέθηκε από το σώμα του και βρίσκεται σήμερα στην Εθνική Βιβλιοθήκη του Παρισιού. Όσο για τον εγκέφαλό του, αποσπάστηκε επίσης από το σώμα και -έπειτα από περιπέτειες ενός αιώνα περίπου!- τα ίχνη του χάθηκαν έπειτα από πώλησή του σε δημοπρασία.



Ο άνθρωπος που «παρενοχλούσε» τα ήθη της κοινωνίας και τα θεμέλια της σκέψης ακόμα και μετά τον θάνατό του, όντας ένα από τα μεγαλύτερα πνεύματα της χώρας αλλά και της Ευρώπης, έμελλε να εγκαθιδρύσει τον Διαφωτισμό στη Γηραιά Ήπειρο και να κατοχυρώσει τον ορθό λόγο ως το μόνο «άρθρο πίστης» του σύγχρονου Δυτικού.

Ένας από τους πλέον σφοδρούς επικριτές του διαμαρτυρόταν για τον Βολταίρο: «Το πηγαίο, άφθαστο και δηκτικό του πνεύμα δεν τραυματίζει απλώς, αλλά συντρίβει, σκοτώνει, μαστιγώνει, δηλητηριάζει, γκρεμίζει. Αν δεν έγραφε, θα δολοφονούσε και καλύτερα θα ήταν να δολοφονούσε»...
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: loretzo στις Σεπτέμβριος 22, 2017, 11:58:22 πμ
Καταλύτης στην ευρωπαική σκέψη.
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Οκτώβριος 06, 2017, 05:54:23 πμ
 t2045.gifΘου-Βου
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Οκτώβριος 09, 2017, 05:52:48 μμ
ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ..................

.....Η αρετή του χρηστού πολίτη έγκειται στο να μπορεί εξ ίσου καλά να είναι άρχοντας όσο και αρχόμενος......
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Οκτώβριος 09, 2017, 06:07:32 μμ
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Οκτώβριος 10, 2017, 07:28:28 πμ
Όταν ένας Έλληνας ταξιδεύει στην Ελλάδα, το ταξίδι του έτσι μοιραία μετατρέπεται σ’ επίπονη αναζήτηση του χρέους. Πώς να γίνουμε κι εμείς άξιοι των προγόνων, πώς να τη συνεχίσουμε, χωρίς να την ντροπιάσουμε, την παράδοση της ράτσας μας; Μια αυστηρή ασίγαστη ευθύνη βαραίνει στους ώμους σου, βαραίνει τους ώμους όλων των ζωντανών Ελλήνων. Ακαταμάχητη μαγική δύναμη έχει το όνομα, όποιος γεννήθηκε στην Ελλάδα έχει το χρέος να συνεχίσει τον αώνιο ελληνικό θρύλο....
Αληθινά τραγική ΄να ναι η θέση της Ελλάδας, βαριά πολύ η ευθύνη του σημερινού Έλληνα, απιθώνει στους ώμους μας επικίντυνο, δυσκολοεκτέλεστο χρέος, καινούριες δυνάμεις ανεβαίνουν από την Ανατολή, καινούριες από την Δύση, κι η Ελλάδα ανάμεσα πάντα στις δυο συγκρουόμενες ορμές, γίνεται πάλι στρόβιλος. Η Δύση, ακολουθώντας την παράδοση της λογικής της έρευνας, ορμάει να καταχτήσει τον κόσμο, κι η Ανατολή, σπρωγμένη από τρομακτικές υποσυνείδητες δυνάμεις, χιμάει και αυτή να κατακτήσει τον κόσμο, κι η Ελλάδα, ανάμεσα τους, γεωγραφικό και ψυχικό σταυροδρόμι του κόσμου, χρέος έχει να φιλιώσει τις δυο τούτες τεράστιες ορμές, βρίσκοντας τη σύνθεση. Θα μπορέσει;
Απόσπασμα από την «Αναφορά στον Γκρέκο» του Νίκου Καζαντζάκη από τις εκδόσεις Καζαντζάκη.
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Οκτώβριος 12, 2017, 05:41:53 μμ
 c0117.gif p0902.gif.
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Οκτώβριος 12, 2017, 07:32:16 μμ
Anthimos Ioannou
13 ώρες ·
TI EINAI ΠΟΙΗΣΗ
Ποίησηείναι να μπορείς,
μες στις ψυχές ν΄αγγίζεις
με χίλια τόσα χρώματα
μέσα να ζωγραφίζεις
να βάζεις λέξεις στη σειρά
να πλάθεις ιστορίες
να λες αλήθειες που πονούν
να ΄έχεις πάντ΄αξίες
ποίηση είναι,όνειρα
να πλάθεις που σε πάνε
πάντα σε μέρη ονειρικά
που σε γλυκομεθάνε
κι ο νους σου μα και η καρδιά
ν΄αγγίζουνε τ΄αστέρια
κι όταν κοιτάς τον ουρανό
να βλέπεις καλοκαίρια
ποίηση είναι χάρισμα
απ΄τον Θεό δοσμένο
που πάντα μέσα στη ψυχή
θα τόχεις φυλαγμένο
σαν ένα νάμα ιερό
πάντα να το χαρίζεις
κι ολο τον κόσμο με χαρά
μ΄αγάπη να δροσίζεις
ποίηση είναι τελικά
να ξέρεις να μοιράζεις
αυτά που σού΄δοσε ο Θεός
ποτέ να μη δειλιάζεις
ΑΝΘΙΜΟΣ ΙΩΑΝΝΟΥ

το έκλεψα από το fb
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Οκτώβριος 13, 2017, 12:22:48 μμ
http://www.helioskiosk.gr/resource.ashx?a=d4J7WbjWYqAFs97bXzNNcQPI7utybLPa (http://www.helioskiosk.gr/resource.ashx?a=d4J7WbjWYqAFs97bXzNNcQPI7utybLPa)
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: pontikos69 στις Οκτώβριος 13, 2017, 03:04:26 μμ
ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ  59125.gif
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Οκτώβριος 16, 2017, 03:00:07 πμ
Τη δύναμή σου την τρανή

Έρωτα, όποιος δε σε γνωρίζει

μάταια ελπίζει

να ιδεί τι μέγα κρύβουν οι ουρανοί.

Μακιαβέλι, τραγούδι στο θεατρικό έργο «Μανδραγόρας».


http://eranistis.net/wordpress/2015/02/25/%CE%BF-%CE%BC%CE%B1%CE%BA%CE%B9%CE%B1%CE%B2%CE%AD%CE%BB%CE%B9-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%AD%CF%81%CF%89%CF%84%CE%B1-2/ (http://eranistis.net/wordpress/2015/02/25/%CE%BF-%CE%BC%CE%B1%CE%BA%CE%B9%CE%B1%CE%B2%CE%AD%CE%BB%CE%B9-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%AD%CF%81%CF%89%CF%84%CE%B1-2/)
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Οκτώβριος 17, 2017, 03:09:46 πμ
Ένα απόγευμα με τον Αλμπέρ Καμύ: Τα 49 σημαντικότερα αποφθέγματά του



Ένας από τους σημαντικότερους φιλοσόφους και συγγραφείς του 20ου αιώνα, ο Αλμπέρ Καμύ, γεννήθηκε στις 7 Νοεμβρίου 1913 στην Αλγερία από Γάλλο πατέρα και Ισπανίδα μητέρα. Έγινε γνωστός στο ευρύ κοινό από τα μυθιστορήματά του «Ο Ξένος» και «Η Πανούκλα», τα θεατρικά του έργα «Καλιγούλας» και «Οι Δίκαιοι» αλλά και στα φιλοσοφικά του δοκίμια «Ο Μύθος του Σίσυφου» και «Ο Επαναστατημένος Άνθρωπος».

Ο Καμύ σκοτώθηκε το 1960 σε αυτοκινητικό δυστύχημα. Ήταν 47 ετών. Από τα 47 χρόνια της ζωής του τα 27 τα έζησε στη γενέθλια Αλγερία και τα 20 στη Γαλλία. Τιμήθηκε το 1957 με το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας. Άφησε πίσω του εξαιρετικά έργα και ορισμένα αξιοσημείωτα αποφθέγματα που σε κάνουν να σκέφτεστε.

Ας θυμηθούμε τα καλύτερα:

Γοητεία είναι ένας τρόπος να παίρνεις την απάντηση «ναι», χωρίς να έχεις κάνει κάποια ξεκάθαρη ερώτηση.
Μη βαδίζεις μπροστά μου γιατί μπορεί να μην σε ακολουθήσω. Μη βαδίζεις πίσω μου γιατί μπορεί να μη σε οδηγήσω. Βάδιζε πλάι μου και γίνε ο σύντροφός μου.
Η πραγματική γενοκτονία απέναντι στο μέλλον είναι να τα δίνεις όλα στο παρόν.
Μπορείς να κρίνεις το χαρακτήρα ενός άντρα παρατηρώντας την όψη της γυναίκας του.
Είναι προτιμότερο να ζω τη ζωή μου σαν να υπάρχει Θεός και να πεθάνω για να ανακαλύψω ότι δεν υπάρχει παρά να ζω τη ζωή μου σαν να μην υπάρχει και να πεθάνω για να ανακαλύψω ότι υπάρχει.
Από το κουτί της Πανδώρας όπου βρίσκονταν πλήθος τα κακά της ανθρωπότητας, οι Έλληνες άφησαν την ελπίδα να βγει τελευταία από τα άλλα, σαν το πιο τρομερό από όλα. Δε γνωρίζω πιο συγκινητικό συμβολισμό. Γιατί η ελπίδα, αντίθετα απ' ο,τι πιστεύουμε, ισοδυναμεί με παραίτηση. Και ζω σημαίνει δεν παραιτούμαι.
Ζωή είναι το άθροισμα των επιλογών μας.
Ελεύθερος είναι εκείνος που μπορεί να ζει χωρίς να λέει ψέματα.
Για να είμαστε ευτυχισμένοι, πρέπει να μη μας απασχολούν πολύ οι άλλοι.
Μια από τις χειρότερες αιτίες εχθρότητας είναι η λύσσα και η ποταπή επιθυμία να δεις να υποκύπτει, αυτός που τολμάει να αντιστέκεται σ’ αυτό που σε συνθλίβει.
Να αυτοκτονήσω ή να κάνω καφέ;
Τι είναι ένας επαναστάτης; Ένας άνθρωπος που λέει όχι.
Σε τελευταία ανάλυση, χρειάζεται περισσότερο κουράγιο για να ζήσεις παρά για να αυτοκτονήσεις.
Πρέπει να έχει κανείς έναν έρωτα, ένα μεγάλο έρωτα, για να του εξασφαλίζει άλλοθι στις αδικαιολόγητες απελπισίες που κυριεύουν όλους μας.
Το σχολείο μας προετοιμάζει για τη ζωή σε έναν κόσμο που δεν υπάρχει.
Ένας άντρας έχει πάντα δύο χαρακτήρες: τον δικό του και αυτόν που του δίνει η γυναίκα του.
Αγαπώ υπερβολικά τη χώρα μου για να είμαι εθνικιστής.
Το να δημιουργείς είναι σαν να ζεις δυο φορές.
Η ανάγκη να έχεις πάντα δίκιο, σφραγίδα ενός χυδαίου πνεύματος.
Δεν μου αρέσουν τα μυστικά των άλλων. Με ενδιαφέρουν όμως οι εξομολογήσεις τους.
Η παγίδα του μίσους είναι ότι σε δένει με τον χειρότερο εχθρό σου.
Στη μέση του χειμώνα, ανακάλυψα τελικά ότι μέσα μου υπάρχει ένα αόρατο καλοκαίρι.
Η πολιτική και η μοίρα της ανθρωπότητας διαμορφώνονται από ανθρώπους χωρίς ιδανικά και χωρίς μεγαλείο. Άνθρωποι που έχουν μεγαλείο μέσα τους δεν ασχολούνται με την πολιτική.
Είναι ευχαριστημένοι από τη ζωή μόνο αυτοί που δεν την έχουν ζήσει.
Η πραγματική γενναιοδωρία προς το μέλλον έγκειται στο να τα δίνουμε όλα στο παρόν.
Έχουμε εξορίσει την ομορφιά. Οι Έλληνες είχαν πάρει τα όπλα γι’ αυτήν (από την «Εξορία της Ελένης», 1948)
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.
Ακόμα κι όταν κάποιος είναι πεπεισμένος για την απελπισία του, πρέπει να δρα σαν να ελπίζει. Ή να αυτοκτονεί. Ο πόνος δεν δίνει δικαιώματα.
Οι άνθρωποι σπεύδουν να ασκήσουν κριτική για να μην κριθούν οι ίδιοι.
Χωρίς δουλειά, η ζωή σαπίζει, αλλά όταν η δουλειά είναι άψυχη, η ζωή εκφυλίζεται και ξεψυχάει.
Υπάρχουν κάποια πάθη τόσο δυνατά, που δεν μπορεί παρά να είναι αρετές.
Αυτοί που γράφουν ξεκάθαρα έχουν αναγνώστες. Αυτοί που γράφουν δυσνόητα, έχουν σχολιαστές.
Ο κόσμος όπου αισθάνομαι πιο άνετα, είναι ο Ελληνικός μύθος.
Επαναστατώ άρα υπάρχω.
Ο σκλάβος ξεκινά ζητώντας δικαιοσύνη και καταλήγει να περιμένει να φορέσει ένα στέμμα.
Σε συγχωρούν για την ευτυχία σου και τα πλούτη σου μόνο αν τα μοιράζεσαι γενναιόδωρα.
Μια ένοχη συνείδηση έχει ανάγκη να εξομολογηθεί. Ένα έργο τέχνης είναι μια εξομολόγηση.
«Το αλκοόλ σβήνει τον άνθρωπο για ν’ ανάψει το κτήνος», κάτι που τον κάνει να αντιληφθεί γιατί του αρέσει το αλκοόλ.
Υπάρχουν στους ανθρώπους περισσότερα πράγματα να θαυμάσουμε παρά να περιφρονήσουμε.
Το να αγαπάς ένα πλάσμα σημαίνει να έχεις αποδεχτεί να γερνάς μαζί του.
Η ζωή μπορεί να είναι υπέροχη και συνταρακτική, αυτή είναι όλη η τραγωδία της. Χωρίς ομορφιά, αγάπη ή κίνδυνο, θα ήταν σχεδόν εύκολο να ζεις.
Προπαντός όταν οι μέρες φαίνονται ατέλειωτες, είναι που αρχίζουν τα χρόνια να περνάνε γρήγορα.
Αν πρόκειται να μου συμβεί κάτι, θέλω να είμαι εκεί.
Στα τριάντα μου, σχεδόν από τη μια μέρα στην άλλη, γνώρισα τη φήμη. Τώρα ξέρω περί τίνος πρόκειται. Μικροπράγματα.
Να ζεις μέχρι δακρύων.
Ο άνθρωπος είναι το μόνο πλάσμα που αρνείται να είναι αυτό που είναι.
Ο ελεύθερος Τύπος μπορεί να είναι είτε καλός είτε κακός, αλλά χωρίς ελευθερία, είναι απόλυτα βέβαιο ότι ο Τύπος δεν μπορεί να είναι οτιδήποτε άλλο από κακός.
Από την εμπειρία κανείς δεν γίνεται σοφός, αλλά εμπειρογνώμων. Σε τι όμως;
Μιλώντας γι’ αυτά που αγνοείς, στο τέλος τα μαθαίνεις.



http://freedomwaymagazine.blogspot.gr/2017/03/5-pdffree-download.html (http://freedomwaymagazine.blogspot.gr/2017/03/5-pdffree-download.html)
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Οκτώβριος 19, 2017, 11:46:37 μμ
......!
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Οκτώβριος 21, 2017, 11:39:05 μμ
Νοσταλγία, Ράινερ Μαρία Ρίλκε (Rainer Maria Rilke)
Αυτό είναι η νοσταλγία: να κατοικείς στο κύμα

και να μην έχεις πατρίδα μες στον χρόνο.

Κ’ οι επιθυμίες αυτό ‘ναι: σιγαλή ομιλία

Της αιωνιότητας με καθημερινές ώρες.

Κ’ η ζωή ΄ναι αυτό: ώσπου από ένα χτες

να βγει η μοναχικότερη απ’ όλες τις ώρες ώρα,

που διαφορετικά απ’ τις άλλες αδερφές της

γελά και μπρος στο αιώνιο μόνο, θα σωπάσει

*********
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Οκτώβριος 24, 2017, 09:25:33 μμ
 t2045.gif
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Οκτώβριος 27, 2017, 09:13:51 πμ
Ισπανική ποίηση της γενιάς του ΄90
Poesía española de la generación de los ΄90

LUIS MUÑOZ  (Granada, 1966)

Μετάφραση: Στέλιος Καραγιάννης
Traducción: Stelios Karagiannis

Nació en Granada en 1966, en cuya universidad se licenció en Filología Española y  en Filología Románica. En 1994 preparó el libro colectivo El lugar de la poesía y ha  traducido, entre otros autores, a Giuseppe Ungaretti y a poetas británicos de la New  Generation. Actualmente es profesor visitante en la Universidad de Iowa, Estados  Unidos.

Γεννήθηκε στη Γρανάδα το 1966 όπου σπούδασε ισπανική και ρωμαϊκή φιλολογία. Ένας από τους σημαντικότερους ποιητές της γενιάς του ΄90. Είναι επισκέπτης καθηγητής  στο πανεπιστήμιο της Αϊόβα των Ηνωμένων Πολιτειών. Ποιητής, μεταφραστής και δο- κιμιογράφος ο Μουνιόθ εμφανίζεται με τα πιο αντιπροσωπευτικά του ποιήματα σε διάφορες ανθολογίες. Ποιήματά του μεταφράστηκαν σε διάφορες γλώσσες. Μετέφρασε στα  ισπανικά Giuseppe Ungareti και βρετανούς ποιητές της New Generation.

FABULA DEL TIEMPO

Seguramente, si lo piensas,
estos años no van a repetirse.
Vivirás su carencia irremediable,
se llenará de sombras tu mirada,
te habitará el vacío y, con el tiempo,
se destruirá tu imagen del espejo.
Y esperarás cansado, te aseguran,
muchas tardes morir en tu ventana,
buscando en la memoria
ese tiempo feliz, siempre perdido,
esa estación dorada que tuviste
y que debe ser ésta, más o menos.

ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

Σίγουρα, αν το σκεφτείς,
αυτά τα χρόνια δεν πρόκειται να επαναληφθούν.
Θα ζήσεις την αναπόφευκτη έλλειψή τους,
σκιές θα γεμίσει το βλέμμα σου,
το κενό θα σε καταλάβει, και με το χρόνο,
θα καταστραφεί η εικόνα σου στον καθρέφτη.
Και θα περιμένεις κουρασμένος, σε διαβεβαιώνουν,
πολλά βράδια να πεθάνεις στο παράθυρό σου,
ψάχνοντας στη μνήμη
εκείνο τον ευτυχισμένο, χαμένο πάντα χρόνο,
εκείνη τη χρυσή εποχή που είχες
και που πρέπει να είναι αυτή, λίγο πολύ.
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Οκτώβριος 27, 2017, 10:48:56 πμ
...
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Οκτώβριος 29, 2017, 05:13:44 μμ
 :thumbsup:.
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Νοέμβριος 02, 2017, 10:09:33 μμ
 t2045.gif
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Νοέμβριος 05, 2017, 07:31:28 πμ
Η ζωή μου όλη είναι ένα τσιγάρο
που δεν το γουστάρω κι όμως το φουμάρω.
Άκης Πάνου, 1933-2000, Έλληνας λαϊκός συνθέτης & στιχουργός

Η ζωή μου όλη είναι ένα τσιγάρο
που δεν το γουστάρω κι όμως το φουμάρω.

Άκης Πάνου, 1933-2000, Έλληνας λαϊκός συνθέτης & στιχουργός.
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Νοέμβριος 09, 2017, 09:09:59 μμ
ΟI Γραικοί εξεύρουν να γκρεμίζουν τυραννικάς οικοδομάς, αλλά δεν είναι καλοί να οικοδομήσωσιν ευνομουμένην Πολιτείαν.
Εμμανουήλ Ροΐδης
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Νοέμβριος 15, 2017, 09:12:01 πμ
Η ΑΡΠΑΓΗ
Μόλις της Κρήτης τις ακτές πάτησε κουρασμένος
Στα μάτια την εκοίταε
Βαθιά γοητευμένος

Πέρασαν μύρια κύματα' μονάχα ένας σταθμός
Κοιμήθηκε ταύρος λευκός
Και ξύπνησε Θεός

Ήθελε και δεν ήθελε η θωράτη αρπαγμένη
Τραγούδια της πατρίδας της
Έλεγε δακρυσμένη

Απόκαμε, κοιμήθηκε μιά κόρη πλανεμένη
Ξύπνησε σ' αγκαλιά Θεού
Εκούσια ερωμένη.

Ποίημα του Νίκου Νικολάου Χατζημιχαήλ
από την συλλογή " Ύδατα Υδάτων"
εκδόσεις ΚΑΡΒΑΣ - Λευκωσία.
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Νοέμβριος 16, 2017, 03:24:19 πμ
Ουμπέρτο Έκο – Υπεράσπιση της μαζικής κουλτούρας

Το κείμενο αποτελεί κεφάλαιο του βιβλίου Κήνσορες και θεράποντες. Είναι η συνέχεια/αντίλογος στο κεφάλαιο Το κατηγορητήριο της μαζικής κουλτούρας (διαβάστε το εδώ). Έχουν αφαιρεθεί οι βιβλιογραφικές υποσημειώσεις.



Υπεράσπιση της μαζικής κουλτούρας
του Ουμπέρτο Έκο

Κατ’ αρχήν, πρέπει να πούμε ότι ανάμεσα σ’ αυτούς που προασπίζονται την αξία της μαζικής παιδείας, υπάρχουν πολλοί που πραγματεύονται το θέμα απλουστευμένα, μέσα από το σύστημα, χωρίς καμιά προοπτική κριτικής, και δεν είναι σπάνιο να συνδέονται με τα συμφέροντα των παραγωγών. Μια τυπική περίπτωση είναι ο Έρνεστ Ντίχτερ που στο Strategia del desiderio αναπτύσσει μια παθιασμένη απολογία της διαφήμισης, βασισμένη στην αισιόδοξη «φιλοσοφία» της αύξησης των εμπειριών, που δεν είναι άλλο από την ιδεολογική μεταμφίεση μιας σαφούς οικονομικής δομής, η οποία στηρίζεται στην κατανάλωση για την κατανάλωση. Αντίθετα, σε άλλες περιπτώσεις, έχουμε μελετητές των ηθών, κοινωνιολόγους και κριτικούς, στους οποίους σίγουρα δεν μπορούμε να προσάψουμε την αισιοδοξία που τους επιτρέπει να βλέπουν μακρύτερα απ’ όσο οι αντίπαλοί τους «αποκαλυψιακοί». Έστω και αν φανούμε επιφυλακτικοί μπροστά στη θέρμη του Ντέηβιντ Μάνινγκ Ουάιτ ή του Άρθουρ Σλέσιντζερ (που εμμένει στις θέσεις μιας μάλλον υπερβολικά διαφωτιστικής αναμόρφωσης), δεν μπορούμε να παραβλέψουμε πολλές από τις διαπιστώσεις του Τζίλμπερτ Σέλντες, του Ντάνιελ Μπελ, του Έντουαρντ Σιλς, του Έρικ Λάραμπη, του Τζωρτζ Φρήντμαν και άλλων. Έτσι, θα προσπαθήσουμε κι εδώ να επεξεργαστούμε έναν πίνακα των προτάσεων.

α. Η μαζική κουλτούρα δεν είναι χαρακτηριστική του καπιταλιστικού καθεστώτος. Αναπτύσσεται σε κοινωνίες όπου το σύνολο των πολιτών συμμετέχει με ίσα δικαιώματα στη δημόσια ζωή, στην κατανάλωση, στην απολαβή των επικοινωνιών• γεννιέται αναπόφευκτα σε κάθε κοινωνία βιομηχανικού τύπου. Κάθε φορά που μια ομάδα εξουσίας, μια ελεύθερη ένωση, ένας πολιτικός ή οικονομικός οργανισμός θέλει να επικοινωνήσει με το σύνολο των πολιτών μιας χώρας, οφείλει να παραβλέψει την ποικιλία των διανοητικών επιπέδων και να καταφύγει στους τρόπους επικοινωνίας των μαζών, οπότε υφίσταται τους αναπότρεπτους κανόνες της «προσαρμογής στον μέσο όρο». Η μαζική παιδεία είναι ίδιον μιας λαϊκής δημοκρατίας, όπως η Κίνα του Μάο, όπου η πολιτική πολεμική γίνεται με μεγάλα πανό και σκίτσα· όλη η καλλιτεχνική παιδεία της Σοβιετικής Ένωσης είναι τυπική μαζική παιδεία, με όλα τα ελαττώματά της, όπου συμπεριλαμβάνονται ο αισθητικός συντηρητισμός, η ταξινόμηση των προτιμήσεων σύμφωνα με τις μέσες προτιμήσεις, η άρνηση προτάσεων ύφους που δεν ανταποκρίνονται σε ό,τι ήδη περιμένει το κοινό, η πατριαρχική δομή στην κοινοποίηση των αξιών.

β. Η εξοβελιστέα μαζική κουλτούρα δεν έχει αντικαταστήσει κάποια μυστηριώδη ανώτερη παιδεία· απλώς, διαδόθηκε σε τεράστιες μάζες που άλλοτε δεν είχαν καμία πρόσβαση στα αγαθά της παιδείας. Η εις βάρος της ιστορικής συνείδησης πληθώρα πληροφοριών για το παρόν προσλαμβάνεται από ένα τμήμα της ανθρωπότητας που κάποτε δεν είχε πληροφορίες για το παρόν (επομένως βρισκόταν μακριά από μια υπεύθυνη εισδοχή στην κοινή ζωή) και δεν είχε το χάρισμα της ιστορικής συνείδησης, παρά μόνον με τη μορφή σκληρωτικών εννοιών σχετικά με κάποιες παραδοσιακές μυθολογίες.

Όταν αναλογιστούμε τον πολίτη μιας σύγχρονης χώρας που διαβάζει στο ίδιο περιοδικό ειδήσεις για κάποια σταρ και πληροφορίες για τον Μιχαήλ Άγγελο, δεν θα πρέπει να τον συγκρίνουμε με τον αρχαίο ανθρωπιστή που κινούνταν με σαφέστατη ευχέρεια στους διάφορους χώρους του επιστητού, αλλά με τον χειρώνακτα ή τον μικρό τεχνίτη των προηγούμενων αιώνων που ήταν αποκλεισμένοι από την απόλαυση των πολιτιστικών αγαθών. Αυτοί, ακόμη κι όταν μπορούσαν να δουν έργα ζωγραφικής στην εκκλησία ή τα δημόσια κτίρια, τα προσελάμβαναν το ίδιο επιφανειακά όσο και ο σύγχρονος αναγνώστης που ρίχνει μια αφηρημένη ματιά στην έγχρωμη αναπαραγωγή κάποιου περίφημου έργου και ενδιαφέρεται περισσότερο για τις ανεκδοτικές λεπτομέρειες παρά για τις περίπλοκες τυπικές αξίες. Επομένως, ο άνθρωπος που σφυρίζει Μπετόβεν, επειδή τον άκουσε στο ραδιόφωνο, είναι ήδη ένας άνθρωπος που έχει πλησιάσει τον Μπετόβεν, έστω και στο απλό επίπεδο της μελωδίας (και δεν μπορούμε να αρνηθούμε ότι ακόμα και εκεί καταδεικνύεται με τρόπο απλό η μορφολογική νομοτέλεια που κυριαρχεί σε όλα τα επίπεδα, στην αρμονία, την αντίστιξη κλπ., του συνολικού μουσικού του έργου), ενώ άλλοτε μια τέτοια εμπειρία ήταν αποκλειστικότητα των εύπορων τάξεων και είναι πολύ πιθανόν ότι ανάμεσα στους αντιπροσώπους τους υπήρχαν πολλοί που, υποκύπτοντας στο τελετουργικό της συναυλίας, προσελάμβαναν τη συμφωνική μουσική με τον ίδιο επιφανειακό τρόπο. Προς τον σκοπό αυτό, παρατίθενται τα εντυπωσιακά μεγέθη που αποκτά η διάδοση της σοβαρής μουσικής στο ραδιόφωνο και τους δίσκους και αναρωτιόμαστε μήπως αυτή η συσσώρευση μουσικής πληροφόρησης δεν καταλήγει πολλές φορές σε ένα ισχυρό ερέθισμα για την απόκτηση αυθεντικών πολιτιστικών αγαθών (και πόσοι από μας δεν απέκτησαν κάποια μουσική μόρφωση ακριβώς μέσα απ’ το ερέθισμα των μαζικών καναλιών;).

γ. Είναι αλήθεια ότι τα mass media προτείνουν μαζικά και αδιάκριτα ποικίλα στοιχεία πληροφόρησης, όπου δεν διαχωρίζεται το αξιόλογο από το στοιχείο της απλής περιέργειας και ψυχαγωγίας• όμως, αν αρνηθούμε ότι αυτή η συσσώρευση πληροφόρησης μπορεί να καταλήξει σε μόρφωση, επιδεικνύουμε μια απαισιόδοξη αντίληψη για την ανθρώπινη φύση και θα πρέπει να πιστέψουμε ότι μια συσσώρευση ποσοτικών στοιχείων, που βομβαρδίζει με ερεθίσματα το μυαλό μεγάλου αριθμού ανθρώπων, μπορεί σε ορισμένες περιπτώσεις να επιφέρει την ποιοτική μεταλλαγή. Αυτού του είδους οι απαντήσεις είναι εύστοχες, ακριβώς επειδή αποκαλύπτουν την αριστοκρατική ιδεολογία των επικριτών των mass media και αποδεικνύουν ότι είναι εξίσου επικίνδυνη με την ιδεολογία όσων οικτίρουν τους κατοίκους της κοιλάδας της Όσσολα, επειδή οι παλαιοπώλες τους πήραν την παλιά ξύλινη σκάφη και το τραπέζι και τους έδωσαν ένα άθλιο έπιπλο από αλουμίνιο και φορμάικα• χωρίς να σκέφτονται ότι αυτό το άθλιο έπιπλο, που μπορεί να πλένεται και είναι χυδαία χαρωπό, δίνει κάποιες δυνατότητες υγιεινής στα σπίτια, όπου το παλιό έπιπλο με το βαρύ και σαρακοφαγωμένο ξύλο δεν αποτελούσε καν ένδειξη εκλεπτυσμένου γούστου· και ότι η υπόληψη για τα παραδοσιακά αυτά έπιπλα είναι απλώς μια αισθητική διαστρέβλωση της δικής μας ευαισθησίας, η οποία θεωρεί πολύτιμη αντίκα αυτό που, χωρίς την εμφάνιση του τραπεζιού από φορμάικα, δεν θα ήταν παρά αξιοθρήνητο δείγμα καθημερινής φτώχειας.

δ. Στον αντίλογο ότι η μαζική κουλτούρα διαδίδει ακόμη και προϊόντα ψυχαγωγίας, τα οποία κανείς δεν θα τολμούσε να χαρακτηρίσει θετικά (ερωτικά κόμικς, τηλεοπτικές μεταδόσεις πυγμαχίας, τηλεκουίζ που επικαλούνται τα σαδιστικά ένστικτα του ευρέος κοινού), μπορούμε να απαντήσουμε ότι από γενέσεως κόσμου, τα πλήθη αρέσκονταν στα ιπποδρόμια· μοιάζει λοιπόν φυσικό, εφόσον άλλαξαν οι συνθήκες παραγωγής και διάδοσης, οι αγώνες των μονομάχων, οι μάχες με αρκούδες et similia[1] να αντικαταστάθηκαν από άλλες μορφές χαμηλής ψυχαγωγίας, που όλοι εξορκίζουμε αλλά που δεν θα έπρεπε να θεωρούμε ως ιδιαίτερο σημείο παρακμής των ηθών.

ε. Η δημιουργία ομοιογένειας των προτιμήσεων θα μπορούσε στο βάθος να συντελέσει στην εξαφάνιση ορισμένων κοινωνικών διαφορών και στην ενοποίηση των εθνικών ευαισθησιών και θα επιτελούσε μια λειτουργία αντιαποικιακής αποσυμφόρησης σε πολλά μέρη του κόσμου.

στ. Η εκλαΐκευση των εννοιών με τη μορφή digest λειτούργησε προφανώς ως ερέθισμα, εφόσον στην εποχή μας παρακολουθούμε το φαινόμενο της «επανάστασης των paperbacks» στην Αμερική, έχουμε δηλαδή τη διάδοση τεράστιων ποσοτήτων από αξιόλογα διανοητικά έργα σε ολοκληρωμένες εκδόσεις και πολύ χαμηλές τιμές.

ζ. Είναι αλήθεια ότι η διάδοση των πολιτιστικών αγαθών, έστω και αν πρόκειται για τα πιο αξιόλογα, όταν γίνεται εντατική, αμβλύνει τις προσληπτικές ικανότητες. Αυτό, όμως, είναι ένα φαινόμενο «ανάλωσης» της αισθητικής ή πολιτιστικής αξίας που είναι κοινό σε κάθε εποχή, παρ’ ότι σήμερα προσλαμβάνει μακροσκοπικές διαστάσεις. Ακόμη και τον περασμένο αιώνα, αυτοί που είχαν ακούσει πολλές φορές και κατ’ επανάληψη μια κάποια σύνθεση, κατέληγαν στο να συνηθίσει το αυτί τους να προσλαμβάνει σχηματικά και επιφανειακά. Κάθε εκδήλωση υφίσταται μια τέτοια «ανάλωση», όταν η κοινωνία κυριαρχείται από τη μαζική παιδεία· και η καλύτερη απόδειξη είναι ότι οι ίδιες οι επικρίσεις για τη μαζική παιδεία, όταν διαδίδονται με βιβλία μεγάλου αριθμού αντιτύπων, με εφημερίδες και περιοδικά, γίνονται τέλεια προϊόντα μιας μαζικής παιδείας, επαναλαμβάνονται σαν σλόγκαν, εμπορευματοποιούνται σαν καταναλωτικά αγαθά και ευκαιρίες για σνομπ διασκέδαση (όπως δυστυχώς μας αποδεικνύεται από πολλά εγχώρια επεισόδια επικρίσεων για τη δημοσιογραφική έλλειψη ήθους, οι οποίες γίνονται από τις στήλες των εφημερίδων).

η. Τα mass media προσφέρουν ένα συνονθύλευμα πληροφοριών και στοιχείων για το σύμπαν χωρίς να προτείνουν κριτήρια διάκρισης· όμως, τελικά ευαισθητοποιούν τον σύγχρονο άνθρωπο στην αντιμετώπιση του κόσμου· και πράγματι, μήπως οι μάζες που υφίστανται μια τέτοιου είδους πληροφόρηση δεν μας φαίνεται ότι είναι πιο ευαίσθητες και ότι συμμετέχουν περισσότερο στα κοινά, είτε για το καλό είτε για το κακό, από τις μάζες του παλιού καιρού, που αντιμετώπιζαν με παραδοσιακό δέος ένα σύστημα αμετάβλητων και αναμφισβήτητων αξιών; Αν η εποχή μας είναι εποχή μεγάλων ολοκληρωτικών παραλογισμών, άραγε δεν είναι και εποχή μεγάλων κοινωνικών αλλαγών και εθνικών αναγεννήσεων για τους υπανάπτυκτους λαούς; Σημείο, λοιπόν, ότι τα μεγάλα κανάλια της επικοινωνίας ναι μεν διοχετεύουν αδιάκριτες πληροφορίες, αλλά προκαλούν και πολιτιστικές αναταραχές κάποιας σημασίας.

θ. Τέλος, δεν είναι αλήθεια ότι τα μαζικά μέσα είναι συντηρητικά τόσο στο ύφος, όσο και στις αξίες. Εφόσον αποτελούν ένα σύνολο νέων τρόπων ομιλίας, έχουν εισαγάγει νέα ήθη στην ομιλία, νέες μορφές ύφους, νέα συστήματα αντίληψης (αρκεί να σκεφτούμε τον μηχανισμό της αντίληψης της εικόνας, τους νέους κανόνες του κινηματογράφου, της άμεσης μετάδοσης, των κόμικς, το δημοσιογραφικό ύφος…): καλώς ή κακώς, πρόκειται για μια ανανέωση στο ύφος που συχνά έχει συνεχείς επιπτώσεις στις λεγόμενες ανώτερες τέχνες και υποκινεί την ανάπτυξή τους.
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Νοέμβριος 18, 2017, 08:39:38 μμ
Έλεγε ο Γκράμσι: Το παλιό πέθανε, το καινούργιο αργεί να εμφανιστεί, ζούμε στην εποχή των τεράτων.
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Νοέμβριος 21, 2017, 12:50:17 μμ
 t2045.gif
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Νοέμβριος 21, 2017, 11:17:12 μμ
«Και συ λοιπόν στέκεσαι έτσι βουβός με τόσες παραιτήσεις από φωνή από τροφή από άλογο από σπίτι στέκεις απαίσια βουβός σα πεθαμένος: Ελευθερία ανάπηρη πάλι σου τάζουν». (Μιχάλης Κατσαρός, ‘Υστερόγραφο’).

http://www.nostimonimar.gr/o-michalis-katsaros-ke-i-kata-saddoukeon-allagi/ (http://www.nostimonimar.gr/o-michalis-katsaros-ke-i-kata-saddoukeon-allagi/)
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Νοέμβριος 23, 2017, 12:52:29 μμ
 t2045.gif
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Νοέμβριος 23, 2017, 12:58:31 μμ
Αυτό.   59125.gif
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: luke cage στις Νοέμβριος 24, 2017, 11:57:43 πμ
Πολύ σωστό που το ζούμε καθημερινά.
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: tripokarydos στις Νοέμβριος 24, 2017, 12:58:20 μμ
                             :hi:          59125.gif               :hi:

Respect σε όλους τους Μύστες που προσθέτουν αυτές τις σκέψεις !!
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: Αδάμ30 στις Νοέμβριος 24, 2017, 02:26:29 μμ
 :hi:
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Νοέμβριος 25, 2017, 04:08:20 μμ
☀️
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: sailormoon στις Νοέμβριος 25, 2017, 04:12:19 μμ
(https://pbs.twimg.com/media/CeaborSXIAAQkWy.jpg)
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: sailormoon στις Νοέμβριος 25, 2017, 04:13:06 μμ
(https://s-media-cache-ak0.pinimg.com/originals/53/4f/69/534f69a904fd7ff628af25f095af2d3b.jpg)
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: sailormoon στις Νοέμβριος 25, 2017, 04:14:37 μμ
(http://balancelife.gr/wp-content/uploads/2017/10/einstein-324x235.jpg)
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: sailormoon στις Νοέμβριος 25, 2017, 04:15:37 μμ
(https://edoshonin.files.wordpress.com/2014/06/ignorance-3.jpg)
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: sailormoon στις Νοέμβριος 25, 2017, 04:16:41 μμ
(http://www.diaforetiko.gr/wp-content/uploads/2016/10/13cee27a2bd93915479f049378cffdd3-2.png)
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Νοέμβριος 26, 2017, 09:03:31 πμ
 t2045.gif
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: el mexicano στις Νοέμβριος 26, 2017, 11:13:14 πμ
(http://www.newside.gr/wp-content/uploads/2017/04/hrakleitos.jpg)
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: sailormoon στις Νοέμβριος 27, 2017, 05:39:13 μμ
(http://3.bp.blogspot.com/-sFwrm-PsDW0/VGf6FZml5fI/AAAAAAAACgI/he13hnTKFIA/s1600/anakalipto.jpg)
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: sailormoon στις Νοέμβριος 27, 2017, 05:41:15 μμ
(http://2.bp.blogspot.com/-TcGSrLln0hI/VGlJHyq0FtI/AAAAAAAAMNo/3o6wKMXuJJQ/s1600/%CF%80%CE%BB%CE%AC%CF%84%CF%89%CE%BD.jpg)
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Νοέμβριος 29, 2017, 07:56:43 μμ
 t2045.gif
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: golden axe στις Νοέμβριος 30, 2017, 12:41:19 πμ
 t1518.gif

(https://scontent-mxp1-1.xx.fbcdn.net/v/t1.0-9/24174701_1749050771794688_7006708602967471761_n.jpg?oh=842d02b0444871bb0719fd51f80901d1&oe=5ACBA928)
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Δεκέμβριος 01, 2017, 02:16:05 πμ
•   Είναι δυνατόν να είναι κάποιος τζέντλεμαν όταν του είναι σηκωμένη;

Comte de Sade, 1740-1814 , Γάλλος συγγραφέας.
 Μαρκήσιος Ντε Σαντ. Γάλλος συγγραφέας και φιλόσοφος με ηδονιστικές, κυρίως, και αθεϊστικές θεωρήσεις. Εμπνευστής του όρου «Σαδισμός».
Τα έργα του περιέχουν ακραίες μορφές ερωτικών πρακτικών και συχνά οι περιγραφές του κινούνται μέσα στα όρια της πορνογραφίας. Εξ αιτίας της προκλητικής γραφής του και των ιδεών του πέρασε 29 χρόνια έγκλειστος σε φυλακές και άσυλα.

Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: sailormoon στις Δεκέμβριος 01, 2017, 09:29:04 μμ
(https://lh3.googleusercontent.com/proxy/dg1ACqgNdtARBQ56NZm_p47DYG5SHSizODISoKWfAHyOaNMcVcWtXhhELpEU9PayINgNkBViCE2T58kdKVfTT2o0FT411mvQag=w1200-h630-p-k-no-nu)
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Δεκέμβριος 02, 2017, 09:15:34 μμ
«Όμοια, είναι καλό να εκπαιδεύονται οι νέοι και στη ζωγραφική, όχι για να αποφεύγουν τα λάθη στις προσωπικές τους αγορές και να μην εξαπατώνται στις αγοροπωλησίες ειδών οικοσκευής, αλλά μάλλον διότι η αγωγή αυτή επιτρέπει στον άνθρωπο να εκτιμά τη σωματική ομορφιά. Άλλωστε η αποκλειστική επιδίωξη του χρήσιμου ελάχιστα ταιριάζει στους μεγαλόψυχους και στους ελεύθερους».
Αριστοτέλης
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Δεκέμβριος 04, 2017, 07:01:08 πμ
Η 'πικρή' αλήθεια του σύγχρονου τρόπου ζωής μέσα σε 4 λεπτά
http://news247.gr/eidiseis/viral/h-pikrh-alhtheia-toy-sugxronoy-tropoy-zwhs-mesa-se-4-lepta.4965723.html?utm_source=News247&utm_medium=MintaXasete_article&utm_campaign=24MediaWidget (http://news247.gr/eidiseis/viral/h-pikrh-alhtheia-toy-sugxronoy-tropoy-zwhs-mesa-se-4-lepta.4965723.html?utm_source=News247&utm_medium=MintaXasete_article&utm_campaign=24MediaWidget)
Τι σημαίνει ευτυχία για τη σύγχρονη κοινωνία; Ο Βρετανός καλλιτέχνης, Στιβ Κατς, παρουσιάζει την ωμή αλήθεια σε μια μικρού μήκους ταινία που σίγουρα θα σας προβληματίσει

 
Που αναζητούμε σήμερα την ευτυχία; Στη σημερινή κοινωνία όλοι τρέχουμε από το πρωί μέχρι το βράδυ σε μια κούρσα που τελικά καταλήγει σε ένα διαρκές κυνήγι υλικών αγαθών. Ένα καλό αυτοκίνητο, καριέρα, ψώνια που τελικά δε φέρνουν την ευτυχία κάνοντας μας να την αναζητήσουμε στο αλκοόλ, και τα ψυχοφάρμακα και στο τέλος παγιδευμένοι συνεχίζουμε να ζούμε σαν μηχανές που δουλεύουν απλά για τα χρήματα, χάνοντας ουσιαστικά την ουσία της πραγματικής ευτυχίας που κρύβεται αλλού.
Τα παραπάνω καυτηριάζει με ωμό τρόπο ο καλλιτέχνης Στιβ Κατς που δημιούργησε ένα animation που παρομοιάζει τους ανθρώπους με ποντίκια και αξίζει να δείτε.
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: dikano στις Δεκέμβριος 05, 2017, 08:44:35 μμ
Νέλσον Μαντέλα: Οι 15 σοφές φράσεις του μεγάλου ηγέτη της Νότιας Αφρικής

    1-Όταν ανέβει κανείς ένα μεγάλο βουνό, καταλαβαίνει ότι έχει μπροστά του πολλά ακόμη να ανέβει
    2-Πάντα κάτι φαίνεται αδύνατο, μέχρι να πραγματοποιηθεί
    3-Ένα καλό μυαλό και μία καλή καρδιά είναι πάντα ένας τρομερός συνδυασμός
    4-Αν μιλήσεις σε κάποιον σε γλώσσα που καταλαβαίνει, μιλάς στο μυαλό του. Αν μιλήσεις στη γλώσσα του, μιλάς στην καρδιά του
    5-Κανείς δεν γεννιέται μισώντας κάποιον για το χρώμα του δέρματος, την καταγωγή ή τη θρησκεία του. Οι άνθρωποι πρέπει να μάθουν να μισούν κι αν μπορούν να διδαχθούν το μίσος, μπορούν να διδαχθούν και την αγάπη, γιατί η αγάπη έρχεται πιο φυσικά στην ανθρώπινη καρδιά, παρά το αντίθετο
    6-Θα καταφέρεις πιο πολλά σ’ αυτόν τον κόσμο μέσα από πράξεις συγχώρεσης, παρά από πράξεις εκδίκησης
    7-Έμαθα ότι το θάρρος δεν είναι η έλλειψη φόβου, αλλά ο θρίαμβος επί του φόβου. Γενναίος δεν είναι εκείνος που δεν νιώθει φόβο, αλλά εκείνος που τον υπερνικά
    8-Αν θέλεις να κάνεις ειρήνη με τον εχθρό σου, πρέπει να δουλέψεις μαζί του. Και τότε γίνεται σύμμαχός σου
    9-Η ελευθερία δεν θα είχε κανένα νόημα χωρίς ασφάλεια στα σπίτια και τους δρόμους
    10-Είναι προτιμότερο να ηγείσαι από την πίσω γραμμή και να αφήνεις άλλους να φαίνονται, ειδικά όταν γιορτάζεις την νίκη κάθε φορά που κάτι καλό συμβαίνει. Στην πρώτη γραμμή μπαίνεις μόνο όταν υπάρχει κίνδυνος. Τότε και οι άνθρωποι εκτιμούν την ικανότητα ηγεσίας σου
    11-Δεν υπήρξα μεσσίας, αλλά ένας συνηθισμένος άνθρωπος, που έγινε ηγέτης κάτω από εξαιρετικές συνθήκες
    12-Είναι σοφό το να πείθεις τους ανθρώπους να κάνουν πράγματα, κάνοντάς τους να πιστεύουν ότι ήταν δική τους ιδέα
    13-Μη με κρίνετε από τις επιτυχίες μου. Να με κρίνετε από το πόσες φορές έπεσα και σηκώθηκα ξανά
    14-Δεν είμαι άγιος, εκτός αν σκέφτεστε τον άγιο ως έναν αμαρτωλό που συνεχίζει να προσπαθεί
    15-Όταν ένας άνθρωπος έχει πράξει αυτό που θεωρεί καθήκον του προς το λαό και τη χώρα του, μπορεί να αναπαυθεί εν ειρήνη


Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Δεκέμβριος 07, 2017, 04:07:25 πμ
Ίσως η μεγαλύτερη τρέλα στη ζωή, είναι τελικά να την βλέπεις όπως ακριβώς είναι και όχι όπως θα ήθελες να είναι..
Δον Κιχώτης
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Δεκέμβριος 07, 2017, 08:23:38 πμ
Ρητά και αποφθέγματα του Κάρλος Καστανέντα

 
Ο εθνολόγος και συγγραφέας Κάρλος Καστανέντα γεννήθηκε στο Σάο Πάολο της Βραζιλίας το 1931 και πέθανε το 1998.Σπούδασε κοινωνική ανθρωπολογία στο Πανεπιστήμιο Μπέρκλεϊ της Καλιφόρνιας. Το 1968, πραγματοποιώντας εθνογραφική έρευνα σχετικά με την καλλιέργεια και τη χρήση παραισθησιογόνων φυτών από τους ιθαγενείς του Βόρειου Μεξικού, γνωρίστηκε με τον δον Χουάν, μάγο της φυλής των Γιάκι, και μυήθηκε στα μυστικά της φυλής μαθητεύοντας κοντά του για δέκα χρόνια.

Η εμπειρία του αυτή αποτέλεσε τη βάση της διδακτορικής του διατριβής (1972) και δημοσιεύτηκε σε τρεις τόμους: «Η διδασκαλία του Δον Χουάν», «Μια ξεχωριστή πραγματικότητα», «Ταξίδι στο Ιξτλάν», στους οποίους αναλύει το σύστημα γνώσης των ιθαγενών, που προϋποθέτει ένα διαφορετικό τρόπο ζωής. Άλλα έργα του είναι: «Ιστορίες δύναμης», «Ο δεύτερος κύκλος της δύναμης», «Το δώρο του αετού», «Εσωτερική φλόγα», «Η δύναμη της σιωπής», «Η τέχνη του ονείρου».

1. Ο εγωισμός είναι το υπ’ αριθμόν ένα πρόβλημα του πολεμιστή, γιατί καταναλώνει πολύ ενέργεια.

2. Μια από τις μεγαλύτερες δυνάμεις στη ζωή του πολεμιστή, είναι ο φόβος γιατί τον σπρώχνει στη μάθηση.

3. Οι άψογοι πολεμιστές μπορούν να δουν τρομαχτικούς κόσμους κι όμως την άλλη στιγμή λένε ένα αστείο γελώντας με τους φίλους τους, ή με ξένους.

4. Οι πολεμιστές προετοιμάζονται για να συνειδητοποιούν. Η πλήρης συνείδησή τους έρχεται μόνο όταν δεν έχει μείνει πια εγωισμός, μέσα τους. Μόνο όταν δεν είναι πια τίποτα, γίνονται τα πάντα.

5. Ο εγωισμός είναι η κινητήρια δύναμη για κάθε κρίση μελαγχολίας. Οι πολεμιστές δικαιούνται να έχουν έντονες στιγμές μελαγχολίας, αλλά η μελαγχολία υπάρχει μόνο και μόνο για να γελούν.

6. Οι πολεμιστές υπάρχουν για να εκπαιδεύουν τους εαυτούς τους. Να είναι αντικειμενικοί παρατηρητές ώστε να αντιλαμβάνονται τα μυστήρια του εαυτού τους και να απολαμβάνουν την ικανοποίηση της ανακάλυψης του τί είναι.

7. Το να είσαι άψογος σημαίνει πως κάνεις σωστή χρήση της ενέργειάς σου. Δεν είναι θέμα ηθικής αλλά στρατηγικής.

8. Το να είσαι άψογος σημαίνει να έχεις ελεύθερη ενέργεια, σημαίνει ότι έχεις ξεφορτωθεί τις λογικές απόψεις και τους λογικούς φόβους.

9. Το χιούμορ είναι ο μοναδικός τρόπος για να αντισταθμιστεί η ακαταμάχητη τάση της ανθρώπινης συνείδησης, που κατατάσσει και δημιουργεί άβολες κατηγορίες.

10. Προσοχή είναι η τιθάσευση και η αύξηση της συνείδησης, μέσω της διαδικασίας της Ζωής.

11. Μαντική είναι να εξοικονομείς ενέργεια. `Ένας πολεμιστής πρέπει να μάθει ότι η κρυμμένη δύναμη βρίσκεται μέσα του.

12. Η σιωπηλή γνώση στο πολεμιστή είναι θέμα βίωσης και όχι λογικής.

13. Σκοπός είναι η διεισδυτική μέθοδος που μας αναγκάζει να αντιλαμβανόμαστε. Δεν συνειδητοποιούμε επειδή αντιλαμβανόμαστε, αλλά μάλλον μπορούμε να αντιληφθούμε σαν αποτέλεσμα πίεσης και επέμβασης του σκοπού.

14. Το αίσθημα που ξέρουν όλοι ως έμπνευση είναι η ενεργοποίηση του δεσμού μας με το Σκοπό.

15. Σύμφωνα με τη σύνδεσή του με το Σκοπό, ένας πολεμιστής περνά τέσσερα στάδια : 1) Όταν είναι ένας σκουριασμένος αναξιόπιστος κρίκος με το Σκοπό. 2) Όταν έχει καταφέρει να τον καθαρίσει. 3) Όταν μαθαίνει να τον χειρίζεται. 4) Όταν μαθαίνει να δέχεται τις επιταγές του αφηρημένου.

16. Ένας πολεμιστής βρίσκεται σε συνεχή επιφυλακή ενάντια στη σκληρότητα της ανθρώπινης συμπεριφοράς.

17. Πόλεμος για ένα πολεμιστή είναι μια ολική πάλη ενάντια στην ατομικότητα που έχει στερήσει τον άνθρωπο από τη δύναμή του.

18. Η κατεύθυνση του μονοπατιού του πολεμιστή είναι προς την εκθρόνιση της σημασίας του «εγώ».

19. Το να είσαι άψογος είναι μόνο την καλύτερη χρήση της ενεργειακής σου στάθμης. Απαιτεί λιτότητα, περίσκεψη, απλότητα, αθωότητα και πάνω από όλα έλλειψη αυταρέσκειας.

20. Όταν νιώθει κάποιος σημαντικός γίνεται βαρύς, αδέξιος, ματαιόδοξος. Για να γίνει όμως Άνθρωπος της Γνώσης πρέπει να είναι ελαφρύς και ρευστός.

21. Μαγεία είναι η εφαρμογή της θέλησης κάποιου, σε ένα βασικό σημείο. Μαγεία σημαίνει παρέμβαση.

22. Η ιδέα του θανάτου είναι η μόνη που δίνει το μέτρο του πνεύματος ενός πολεμιστή.

23. Στον πολεμιστή ο θάνατος δε πρέπει να γίνει έμμονη ιδέα αλλά να αντιμετωπιστεί με αδιαφορία.



24. Η επίγνωση του θανάτου οδηγεί το πολεμιστή, τον κάνει να αποσπαστεί από τη ζωή και ταυτόχρονα να τη ποθεί σιωπηλά.

25. Για να γίνεις πολεμιστής πρέπει να είσαι καθαρός σα κρύσταλλος.

26. Ο πολεμιστής ξέρει ότι περιμένει και για τί πράγμα περιμένει. Ενώ περιμένει, δε θέλει τίποτα και έτσι όσο μικρό κι αν είναι αυτό που παίρνει, είναι πάντα περισσότερο από αυτό που επιθυμούσε να πάρει.

27. Ο πολεμιστής πρέπει να χρησιμοποιεί τη θέληση και την υπομονή του για να ξεχνά. Στη πραγματικότητα διαθέτει μόνο τη θέληση και την υπομονή του και με αυτά οικοδομεί.

28. Ο πολεμιστής πρέπει να είναι ο αφέντης της κάθε εκλογής του Πρέπει να καταλαβαίνει ότι η εκλογή είναι δική του ευθύνη και ότι δεν έχει καιρό για μετανιώματα και υποσχέσεις.

29. Η ζωή του πολεμιστή είναι μια άσκηση στη στρατηγική.

30. Ο πολεμιστής αισθάνεται τη κάθε του μάχη σα τη τελευταία του. Έτσι το αποτέλεσμα λίγο τον ενδιαφέρει.

31. Ο πολεμιστής γνωρίζει ότι ο κόσμος θ’ αλλάξει μόλις σταματήσει να μιλάει στον εαυτό του και πρέπει να είναι προετοιμασμένος γι’ αυτό το τράνταγμα.

32. Ο πολεμιστής αντιμετωπίζει το κόσμο σαν ένα μυστήριο και αυτά που κάνουν οι άνθρωποι σαν παντοτινή τρέλα.

33. Ένας πολεμιστής πρέπει να εξασκεί περισσότερο τ’ αυτιά του και όχι τα μάτια του.

34. Η θέληση είναι σα μια δύναμη που αποτελεί τη σύνδεση ανάμεσα στους ανθρώπους και το κόσμο.

35. Ο μέσος άνθρωπος αναζητά τη βεβαιότητα στα μάτια του θεατή και αυτό το ονομάζει αυτοπεποίθηση. Ο πολεμιστής επιδιώκει να είναι άψογος στα μάτια του και αυτό το ονομάζει ταπεινότητα.

36. Ένας πολεμιστής δέχεται με ταπεινότητα αυτό που είναι, όχι σα βάση για οίκτο αλλά σα ζωντανή πρόκληση.

37. Ο πολεμιστής δε σκύβει το κεφάλι του σε κανένα. Όμως ταυτόχρονα δεν επιτρέπει σε κανένα να σκύψει το κεφάλι του σε αυτόν.

38. Ένας πολεμιστής πρέπει να φοβάται τους κοινούς ανθρώπους, που είναι μαύροι μάγοι, γιατί έχουν χαράξει τα μονοπάτια της λογικής του. Δεν πρέπει να φοβάται τους πολεμιστές, αυτούς δηλαδή που φέρνουν ελευθερία.

39. Ο πολεμιστής ξεκινά με τη πεποίθηση ότι το πνεύμα του δεν έχει ισορροπήσει. Έτσι ζώντας με πλήρη έλεγχο και επαγρύπνηση αλλά χωρίς βιασύνη ή καταναγκασμό, κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί για να αποχτήσει αυτή την ισορροπία.

40. Υπάρχουν τρία είδη κακών συνηθειών και μια, η άψογη του πολεμιστή. Πρώτη κακή είναι να παραβλέπεις ό,τι γίνεται ή έγινε και να νιώθεις σα να μην έγινε τίποτα . Είναι ο δρόμος του φανατικού. Δεύτερη, να δεχόμαστε το καθετί όπως μας παρουσιάζεται και να νιώθουμε ότι ξέρουμε τι συμβαίνει. Αυτός είναι ο δρόμος του πιστού. Τρίτη, να βασανιζόμαστε από ένα γεγονός, είτε γιατί δε μπορούμε να το παραβλέψουμε, είτε γιατί δε μπορούμε να το δεχτούμε ολόψυχα. Αυτός είναι ο δρόμος του τρελού. Ο τέταρτος, ο σωστός δρόμος, είναι αυτός όπου ο πολεμιστής ενεργεί σαν να μην έχει συμβεί ποτέ τίποτα, γιατί δε πιστεύει σε τίποτα κι ωστόσο δέχεται καθετί όπως του παρουσιάζεται. Ποτέ δε νιώθει ότι γνωρίζει. Ενεργεί σα να ελέγχει τον εαυτό του, ακόμη κι αν τρέμουν τα πόδια του. Με αυτό το τρόπο σκορπίζονται οι βασανιστικές σκέψεις.

41. Μια από τις πράξεις του πολεμιστή είναι ότι ποτέ δε θα αφήσει τίποτα να τον επηρεάσει. Μπορεί να δει και το διάβολο, όμως ποτέ δε θα αφήσει κανένα να το μάθει. Ο έλεγχος ενός πολεμιστή πρέπει να είναι άψογος.

42. Ένας πολεμιστής δε πρέπει να αντικρίζει τον κόσμο με την αίσθηση ότι καθετί είναι βαρύ γι’ αυτόν.

43. Ένας κανόνας για το πολεμιστή είναι να παίρνει τις αποφάσεις του, τόσο προσεχτικά που τίποτα από ό,τι θα μπορούσε να συμβεί σαν αποτέλεσμά της να μην μπορεί να τον ξαφνιάσει και πολύ περισσότερο να εξαντλήσει τη δύναμή του.

44. Η ελευθερία του πολεμιστή είναι ή να ενεργεί άψογα, ή να ενεργεί σα μπούφος. Δεν έχει άλλη επιλογή.

45. Η ραχοκοκαλιά του πολεμιστή είναι η ταπεινότητα και η αποτελεσματικότητα.

46. Η αγαπημένη Ντάμα του πολεμιστή είναι η ζωντανή γη, που τον υποδέχεται, τον τρέφει, τον ντύνει και του δίνει όλα τα εφόδια για το πόλεμό του. Είναι ο ίδιος ο κόσμος.

47. Ένας πολεμιστής είναι πάντα χαρούμενος γιατί η αγάπη του είναι αμετάβλητη και, η αγαπημένη του, η γη, τον αγκαλιάζει και του προσφέρει ασύλληπτα δώρα. Η θλίψη ανήκει σε αυτούς που μισούν τη γη, που τους δίνει καταφύγιο.
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Δεκέμβριος 08, 2017, 04:42:45 πμ
<<Είναι συνηθισμένο ελάττωμα στους ανθρώπους να μην ανησυχούν για την ενδεχόμενη τρικυμία, όταν επικρατεί νηνεμία>>.

Νικολό Μακιαβέλι
Πολιτικός στοχαστής από τη Φλωρεντία, που δίδαξε την άσκηση της πολιτικής εξουσίας χωρίς ηθικούς φραγμούς.
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Δεκέμβριος 08, 2017, 06:58:47 μμ
Η ΑΝΕΛΕΗΜΟΝΗ ΚΡΑΥΓΗ
Φυσάει ουρανού & γης & μέσα στην καρδιά μας & μέσα στην καρδιά του κάθε ζωντανού μια γιγάντια πνοή, που τη λέμε Θεό. Μια ΚΡΑΥΓΗ μεγάλη. Το φυτό ήθελε ασάλευτο να κοιμάται δίπλα στα λιμνασμένα νερά. Μα η Κραυγή τινάζονταν μέσα του, του ταρακουνούσε τις ρίζες: «Φεύγα, αμόλα τη γης, περπάτα!» Αν το δέντρο μπορούσε να στοχαστεί & να κρίνει, θα φώναζε: «Δε θέλω, που με σπρώχνεις? Ζητάς τ' αδύνατα!» Μα η Κραυγή ταρακουνούσε τις ρίζες, ανήλεη, φώναζε: «Φεύγα, αμόλα τη γης, περπάτα»
Φώναζε χιλιάδες αιώνες & να, πεθυμώντας, αγωνιώντας, η ζωή ξέφυγε από το ασάλευτο δέντρο, λυτρώθηκε.
Πρόβαλε το ζώο, βολεύτηκε μέσα στο νερό, μέσα στη λάσπη, σκούληκας. «Καλά είμαι εδώ, ησυχία, ασφάλεια, δεν το κουνώ!»
Μα η φοβερή ΚΡΑΥΓΗ καρφώθηκε ανήλεη απάνω στα νεφρά του: «Φεύγα από τη λάσπη, σηκώσου ορθός, γέννησε ανώτερό σου! -Δε θέλω, δεν μπορώ! Εσύ δεν μπορείς, μα εγώ μπορώ. Σήκω απάνω»
Χιλιάδες αιώνες, & να, ξεπρόβαλε, τρεμάμενος απάνω στ' άπηχτα ακόμα πόδια του, ο άνθρωπος.
ΝΙΚΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Δεκέμβριος 13, 2017, 12:01:23 πμ
«Έρωτας είναι η επιδίωξη του ιδανικού. Σε όλες του τις εκφάνσεις. Ξεχωρίζω δύο: τον σαρκικό- πνευματικό έρωτα προς τη- τον σύντροφο και τον έρωτα προς την εργασία. Αυτό που λέμε φιλεργία. «Ο έρωτας είναι το αντίδοτο του θανάτου. Είναι ίσως η ίδια η ζωή. Μόνο όταν είσαι ερωτευμένος ζεις. Ειδάλλως είσαι... πέτρα...».

Εμμανουήλ Κριαράς
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: sailormoon στις Δεκέμβριος 13, 2017, 09:40:29 μμ
(https://s-media-cache-ak0.pinimg.com/originals/83/25/ab/8325ab20c747356e5f82585f7ccb70b6.jpg)
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: sailormoon στις Δεκέμβριος 13, 2017, 09:41:05 μμ
(https://pbs.twimg.com/media/CY9fsoyUEAEop0A.jpg)
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: sailormoon στις Δεκέμβριος 13, 2017, 09:44:54 μμ
(https://ayselfeyza0792.files.wordpress.com/2014/11/motivational-quote-on-value.jpg)
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: sailormoon στις Δεκέμβριος 13, 2017, 09:46:18 μμ
(https://i.pinimg.com/736x/40/17/02/4017022adb2d6b743a5a67d15fb72664--darwin-evolution-darwin-quotes.jpg)
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Δεκέμβριος 14, 2017, 10:48:48 πμ
 t2045.gif
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Δεκέμβριος 14, 2017, 10:50:59 πμ
(https://i.pinimg.com/736x/40/17/02/4017022adb2d6b743a5a67d15fb72664--darwin-evolution-darwin-quotes.jpg)

 sailormoon, κάνε μετάφραση στην Ελληνική γλώσσα παρακαλώ.
 :hi:
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Δεκέμβριος 15, 2017, 04:57:43 πμ
«Αν θέλεις να έχεις μια εικόνα του μελλοντικού κόσμου, φαντάσου μια μπότα να πατάει ένα ανθρώπινο πρόσωπο, για πάντα»
Τζορτζ Οργουελ.
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: giannismpam στις Δεκέμβριος 15, 2017, 11:43:39 μμ
Αυτή η προφητική φράση του Όργουελ έχει γίνει μια αποδεκτή καθημερινότητα μας.Ακόμα θυμάμαι σαν φοιτητής που είχα διαβάσει το 1984 και πόσο έβελπε το σκληρό μέλλον της ανθρωπότητας.
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Δεκέμβριος 16, 2017, 05:27:51 μμ
Αυτή η προφητική φράση του Όργουελ έχει γίνει μια αποδεκτή καθημερινότητα μας.Ακόμα θυμάμαι σαν φοιτητής που είχα διαβάσει το 1984 και πόσο έβελπε το σκληρό μέλλον της ανθρωπότητας.

Kαι που είσαι ακόμα....!?  Δυστυχώς, όπως λες, η σκληρότητα και η βία, έχουν γίνει αποδεκτές από τους πολλούς.
  :hi:
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Δεκέμβριος 19, 2017, 12:54:02 πμ
!
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Δεκέμβριος 31, 2017, 05:28:13 πμ
O Βίκτωρ Ουγκώ και ο αδέξιος λογοτεχνίσκος

Όταν ο Βίκτωρ Ουγκώ διηύθυνε ένα φιλολογικό περιοδικό, του έστειλε κάποιος αδέξιος λογοτεχνίσκος ένα άρθρο του για να το δημοσιεύσει. Κάτω από το άρθρο είχε προσθέσει την εξής παράκληση:
– Αν παρέλειψα που και που μερικά κόμματα και τελείες, σας παρακαλώ να τα βάλετε εσείς.
Και ο Ουγκώ του απάντησε:
– Αγαπητέ φίλε, άλλη φορά σας παρακαλώ να μου στέλνετε μονάχα τα κόμματα και τις τελείες. Τα υπόλοιπα θα τα βάζω εγώ.
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Ιανουάριος 01, 2018, 10:54:35 πμ
Ο πιο παράδοξος ισχυρισμός  για τον χρόνο προέρχεται από τον Αριστοτέλη στα “φυσικά”. Με βάση την θεωρία του, ο χρόνος δεν υπάρχει γιατί κανένα τμήμα του δεν υπάρχει. Για παράδειγμα, ούτε το μέλλον ούτε και το παρελθόν υπάρχουν γιατί το ένα δεν έχει έρθει ακόμα και το άλλο έχει ήδη περάσει και φυσικά, και τα δύο δεν υπάρχουν σε οποιαδήποτε παρούσα στιγμή. Ο χρόνος επομένως, ως οντότητα δεν μπορεί να γίνει αντιληπτός και άρα δεν μπορεί να υπάρχει.

Ως Έλληνες ίσως, χρειαζόμαστε μια τέτοια θεωρία για να αποδεσμευτούμε από το άγχος που σέρνει μαζί του ο χρόνος. Εάν όμως, δεχτούμε ότι είναι εκεί και μας κοιτάζει επίμονα πίσω από τους δείκτες, τότε μάλλον θα ήταν παρήγορο να πιστέψουμε πως μέσα στο χάος των ωρών, οι “ίδιες ευκαιρίες θα επανεμφανιστούν, καθώς οι άνθρωποι γίνονται κατά ημέρες, εβδομάδες, μήνες, σοφότεροι”...

 t07166.gif
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: madMan στις Ιανουάριος 01, 2018, 09:21:01 μμ
(https://s-media-cache-ak0.pinimg.com/originals/44/5a/ae/445aae0a45dc4fc7deb8fe0cc9f2de6a.jpg)
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: madMan στις Ιανουάριος 01, 2018, 09:24:43 μμ
(https://data.whicdn.com/images/238744742/superthumb.jpg)
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: madMan στις Ιανουάριος 01, 2018, 09:25:03 μμ
(https://data.whicdn.com/images/239733266/superthumb.jpg)
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Ιανουάριος 09, 2018, 11:36:07 πμ
Ούτε παρελθόν υπάρχει, ούτε μέλλον. Μονάχα μια σειρά από διαδοχικά παρόντα, ένα μονοπάτι που ατελεύτητα φθίνει και ατελεύτητα συνεχίζεται και που πάνω του προχωρούμε όλοι.
Γιουρσενάρ Μαργκεριτ



https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9C%CE%B1%CF%81%CE%B3%CE%BA%CE%B5%CF%81%CE%AF%CF%84_%CE%93%CE%B9%CE%BF%CF%85%CF%81%CF%83%CE%B5%CE%BD%CE%AC%CF%81
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Ιανουάριος 10, 2018, 08:26:10 μμ
Ο Φίλιπ Ροθ και οι μεταμορφώσειςΓράφει ο Θανάσης Μπαντές

Το ότι η εμφανισιακή μεταμόρφωση μεταλλάσσει την ψυχική διάθεση επιβεβαιώνεται καθημερινά στην πράξη. Και μόνο η αλλαγή ρούχων φέρνει ψυχικές μεταβολές.
Το ότι η εμφανισιακή μεταμόρφωση μεταλλάσσει την ψυχική διάθεση επιβεβαιώνεται καθημερινά στην πράξη. Και μόνο η αλλαγή ρούχων φέρνει ψυχικές μεταβολές.
Το μυθιστόρημα του Ροθ «Το Βυζί» ξεπερνά κάθε όριο. Ο κύριος Ντέηβιντ Άλαν Κέπες, καθηγητής λογοτεχνίας στο πανεπιστήμιο Καλών Τεχνών κι Επιστημών του Στόουνυ Μπρουκ έχει μεταμορφωθεί σε βυζί και νοσηλεύεται στο νοσοκομείο. Ζυγίζει 70 κιλά κι είναι ένα κι ογδόντα πέντε με μια τεράστια θηλή που δεν χωρά καμία διαπραγμάτευση. Φυσικά, όλο αυτό συνέβη τελείως απροσδόκητα, απροειδοποίητα. Θα λέγαμε κυριολεκτικά στα καλά καθούμενα. Οι εκτενείς περιγραφές αυτού του τεράστιου πλαδαρού όγκου είναι η επισφράγιση της ολοκληρωτικής καρναβαλικής φάρσας του Ροθ κι όσο για την ακόρεστη σεξουαλικότητα που αναπτύσσεται, δεν είναι παρά το κερασάκι πάνω στην αλλοπρόσαλλη τούρτα. Το παράλογο εκτυλίσσεται μεθοδικά, μέρα τη μέρα, ώρα την ώρα, ξετυλίγοντας τις σκέψεις του ασθενή σ’ ένα ντελίριο αλλοφροσύνης που διαρκώς κλιμακώνεται καθώς ο Κέπες δεν έχει άλλη επιλογή από τη λογική. Η διαρκής προσπάθεια εκλογίκευσης του απόλυτου παραλογισμού είναι η μέγιστη κωμικότητα, αφού λειτουργεί μονάχα αντίστροφα. Όσο πιο λογικά σκέφτεται ο Κέπες τόσο περισσότερο απομακρύνεται από την αλήθεια κι αυτό ξεπερνά κάθε βασανιστήριο. Νομοτελειακά μετατρέπεται στον έσχατο αυτοσαρκασμό. Ο δόκτωρ Κλίνγκερ προσπαθεί να τον συμφιλιώσει με την ανεπανόρθωτη αλήθεια, κάτι, που όπως είναι φυσικό, καθίσταται αδύνατο. Κι έτσι συνεχίζεται το παράλογο που παίρνει τη σπαρακτική μορφή της ματαιότητας μπροστά στο προδιαγεγραμμένο. Η αποδοχή μετατρέπεται σε λύτρωση. Ο συμβιβασμός σε σοφία. Η απλότητα των περιγραφών, των χαρακτήρων, των διαλόγων και κυρίως το εξωφρενικό που διαγράφεται μη εξελίξιμο σεναριακά, δίνουν την εντύπωση περισσότερο λογοτεχνικής άσκησης παρά ολοκληρωμένου μυθιστορήματος. Η απόλυτη στασιμότητα και η επανάληψη των προσώπων που εναλλάσσονται μπροστά στον Κέπες δίνουν μια απόχρωση καθαρά θεατρική. Η πρωταγωνιστική παρουσία ενός τεράστιου βυζιού είναι το γκροτέσκο που παίρνει διαστάσεις ιδεολογίας χωρίς όμως να ξεπέφτει στον εκχυδαϊσμό. Γιατί το χυδαίο κρύβεται πάντα πίσω από τη φτήνια της επιτηδευμένης πρόκλησης, της σεξουαλικότητας προς εμπορική χρήση κι ο Ροθ δεν έχει καμία σχέση με τέτοιες λογικές. Ο Ροθ παίζει με την ιδέα της μεταμόρφωσης και το βυζί δεν είναι παρά η αφετηρία της αντιστραμμένης λογικής, η ειρωνεία που ξεπερνά όλα τα όρια, δηλαδή η κωμικότητα.

Ο Φίλιπ Ροθ (Αγγλικά: Philip Milton Roth) είναι Αμερικανός συγγραφέας. Το πρώτο του βιβλίο «Αντίο Κολόμπους» εκδόθηκε το 1959 και συνεχίζει να γράφει μέχρι σήμερα, έχοντας κερδίσει πολλά λογοτεχνικά βραβεία και μεγάλη αναγνώριση από κοινό και κριτικούς. Ορισμένα από τα πιο γνωστά έργα του είναι το «Αντίο Κολόμπους», το «Σύνδρομο Πόρτνοϊ» του 1969 και η σειρά μυθιστορημάτων με αφηγητή το alter ego του Νέιθαν Ζούκερμαν . To 2012 τιμήθηκε με το Βραβείο Πρίγκιπας της Αστούριας.
Ο Φίλιπ Ροθ (Αγγλικά: Philip Milton Roth) είναι Αμερικανός συγγραφέας. Το πρώτο του βιβλίο «Αντίο Κολόμπους» εκδόθηκε το 1959 και συνεχίζει να γράφει μέχρι σήμερα, έχοντας κερδίσει πολλά λογοτεχνικά βραβεία και μεγάλη αναγνώριση από κοινό και κριτικούς.
Όμως ποια είναι η ουσία της ίδιας της έννοιας μεταμόρφωση; Οι άνθρωποι μπορούν να μεταμορφωθούν; Κι αν ναι κατά πόσο γίνεται αυτό συνειδητά; Και τι επίδραση μπορεί να φέρει στον ψυχισμό τους; Ο σπουδαίος Χάξλεϊ στο μυθιστόρημα «Κολασμένος χορός» κατευθύνει έναν από τους κεντρικούς χαρακτήρες, που βασανίζεται από τη διστακτικότητα και την έλλειψη πυγμής, να γίνεται άλλος άνθρωπος φορώντας μια περούκα. Παρουσιάζει δηλαδή την περούκα ως μηχανισμό ψυχικής κι όχι εμφανισιακής μεταμόρφωσης. Το ότι η εμφανισιακή μεταμόρφωση μεταλλάσσει την ψυχική διάθεση επιβεβαιώνεται καθημερινά στην πράξη. Και μόνο η αλλαγή ρούχων φέρνει ψυχικές μεταβολές. Τα επίσημα ρούχα διαφέρουν από τα ρούχα της δουλειάς όχι για την ποιότητα ή την καλαισθησία, αλλά για τις συναισθηματικές αλλαγές που επιφέρουν. Η συντριπτική πλειοψηφία των γυναικών μαρτυρά ότι η χρήση καλλυντικών συμβάλλει θετικά στην ψυχολογία τους. Το κατά πόσο όλα αυτά είναι τεχνητά διαμορφωμένα μέσα από μηχανισμούς διαφήμισης, μίμησης, ανάγκης ένταξης κλπ, δεν αλλάζουν καθόλου την ουσία, που επιβεβαιώνει ότι οι εξωτερικές μεταβολές, οι μεταμορφώσεις αυτής της μικρής κλίμακας, έχουν σαφείς ψυχολογικές διαστάσεις. Η ανάγκη της μεταμόρφωσης ως ψυχική επικοινωνία χάνεται μέσα στα βάθη της ιστορίας. Οι θρησκευτικοί τελετάρχες δεν ήταν δυνατό να φορούν τα ίδια ρούχα με τους υπόλοιπους. Η διαφοροποίησή τους από το πλήθος, η δική τους δηλαδή μεταμόρφωση, διασφάλιζε και το δέος μπροστά στο θεό. Και μόνο ο παγκόσμιος θεσμός του καρναβαλιού πιστοποιεί την αναγκαιότητα της μεταμόρφωσης ως ψυχική διαφυγή. Η αλλαγή παρουσιαστικού αποτελεί ξεκάθαρα και ψυχική ανανέωση και το καρναβάλι είναι η θεσμοθετημένη αποχαλίνωση αυτού του μηχανισμού. Είναι το ξέφρενο γλέντι, η διονυσιακή λατρεία, που μόνο μεταμορφωμένος μπορεί να ζήσει κανείς. Κάθε καρναβαλική μεταμόρφωση συνοδεύεται κι από την αντίστοιχη συμπεριφορά κι αυτό είναι η οριστική μεταμόρφωση, δηλαδή η επισφράγιση της καρναβαλικής αναγκαιότητας.

Όμως οι μεταμορφώσεις δεν προέρχονται, ούτε αφορούν μόνο το εξωτερικό παρουσιαστικό. Έχουν και άλλες βαθύτερες κι ανεξιχνίαστες διαστάσεις. Αφορούν την ίδια την πολυπλοκότητα της ανθρώπινης φύσης, που οφείλει να εκφραστεί με κάθε τρόπο. Παρακολουθούμε ανθρώπους πράους να μεταμορφώνονται στιγμιαία σε λύκους για ασήμαντη αφορμή. Ανθρώπους κυνικούς και πεζούς να εκδηλώνουν ποιητική διάθεση. Σπαγκοραμμένους σε κρίσεις γενναιοδωρίας. Ο δόκτωρ Τζέγκιλ που γίνεται κύριος Χάιντ δεν είναι η λογοτεχνική απεικόνιση του αμφίσημου, αλλά η ίδια η ανθρώπινη υπόσταση, που περικλείει άπειρες μορφές έτοιμες να έρθουν στο φως ανά πάσα στιγμή. Γι’ αυτό και ξεπέρασε τα λογοτεχνικά όρια κι έγινε κομμάτι της γλώσσας σε παγκόσμιο επίπεδο. Γιατί όρισε την ανθρώπινη συμπεριφορική πολλαπλότητα. Το φυσικό τοπίο, το αλκοόλ, η εργασιακή πίεση, το βιομηχανικό περιβάλλον κλπ, μεταλλάσσουν τους ανθρώπους. Φυσικά δεν μιλάμε για κυκλοθυμίες ή για ψυχικές παθολογίες διχασμένης συμπεριφοράς. Μιλάμε για τις μικρές καθημερινές μεταμορφώσεις των ανθρώπων που νοηματοδοτούν την ίδια την ύπαρξη. Εξάλλου, ο ίδιος ο καθορισμός κοινωνικών ρόλων επιβεβαιώνει την αναγκαιότητα της μεταμόρφωσης σε κοινωνικό επίπεδο. Ο ίδιος άνθρωπος είναι σύζυγος και πατέρας κι εργαζόμενος και φίλος και θαμώνας καφενείου και καταναλωτής και κριτής και θύτης και θύμα. Όλοι αυτοί οι ρόλοι δεν είναι παρά αντίστοιχες συμπεριφορές. Όλες αυτές οι διαφορετικές συμπεριφορές δεν είναι παρά μικρές μεταμορφώσεις.

Εξάλλου, ο ίδιος ο καθορισμός κοινωνικών ρόλων επιβεβαιώνει την αναγκαιότητα της μεταμόρφωσης σε κοινωνικό επίπεδο. Ο ίδιος άνθρωπος είναι σύζυγος και πατέρας κι εργαζόμενος και φίλος και θαμώνας καφενείου και καταναλωτής και κριτής και θύτης και θύμα. Όλοι αυτοί οι ρόλοι δεν είναι παρά αντίστοιχες συμπεριφορές. Όλες αυτές οι διαφορετικές συμπεριφορές δεν είναι παρά μικρές μεταμορφώσεις.
Εξάλλου, ο ίδιος ο καθορισμός κοινωνικών ρόλων επιβεβαιώνει την αναγκαιότητα της μεταμόρφωσης σε κοινωνικό επίπεδο.
Και κάπως έτσι φτάνουμε στη βαθύτερη και ριζικότερη ανθρώπινη μεταμόρφωση, τη σωματική μεταμόρφωση, που συντελείται ακαριαία από τυχαίους παράγοντες ή σταδιακά από την ηλικία, με όλες τις ψυχολογικές της προεκτάσεις. Γιατί εδώ κρύβεται η ανεπανόρθωτη οδύνη του ανεπιθύμητου. Το οδοιπορικό της φθοράς. Οι δυσάρεστες σωματικές μεταμορφώσεις είναι η συνείδηση της αδυναμίας και γι’ αυτό, αρχικά τουλάχιστο, είναι αποκρουστικές. Η προσπάθεια του ανθρώπου να τις καταπολεμήσει, κι εδώ μιλάμε για τις ηλικιακές μεταμορφώσεις, δεν είναι παρά η αντίστασή του στο χρόνο, δηλαδή η αποθέωση της ματαιότητας. Τα ασύλληπτα κέρδη της βιομηχανίας (από καλλυντικά μέχρι εγχειρίσεις) που έχει στηθεί γύρω από το θέμα καταδεικνύουν το κωμικό ανθρώπινο ασυμβίβαστο. Είναι η ιστορία του Κέπες που αρνείται ότι είναι βυζί. Που προτιμά να θεωρείται τρελός παρά βυζί. Που προσπαθεί να ορθώσει τη λογική και σπάει τα μούτρα του. Η ερμηνείες που δίνει ότι τρελάθηκε από τη λογοτεχνική διδασκαλία κι ότι ταυτίστηκε με τον Κάφκα ή τον Γκόγκολ σε μια ανεξέλεγκτη ψυχική διαταραχή είναι ο δικός του μάταιος αγώνας. Οι αναζήτηση των ενοχών και η εκδοχή ότι πληρώνει την αλαζονεία και την πικρόχολη χαρά για τη συντριβή της πρώτης του γυναίκας είναι μια ακόμη δικαιολογία. Ο δόκτωρ Κλίνγκερ προσπαθεί να τον λογικέψει. Να τον συμβιβάσει. Να του κάνει αποδεκτή τη νέα του υπόσταση. Η αποδοχή της μοίρας, της κάθε μοίρας, από τα γηρατειά μέχρι οποιαδήποτε ανεπιθύμητη κι αμετάκλητη μεταμόρφωση, μετατρέπεται σε μέγιστη επαναστατικότητα. Ο Κέπες έγινε βυζί κι αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει.

Ο άνθρωπος όμως οφείλει να συνεχίσει σε κάθε περίπτωση. Οφείλει να ζήσει. Οφείλει να αναζητά τη ζωή, δηλαδή να σχεδιάζει το μέλλον. Η αποδοχή οποιασδήποτε κατάστασης δεν ταυτίζεται με την παραίτηση. Η αισιοδοξία μετατρέπεται σε ύψιστη αγωνιστικότητα κι αυτό δεν έχει καμία σχέση με την άρνηση. Η άρνηση των γηρατειών ή της σωματικής αναπηρίας ή του χωρισμού ή του οτιδήποτε είναι η στείρα εμμονή στο παρελθόν, με δυο λόγια η ολοκληρωτική καταστροφή. Η αποδοχή είναι η συνείδηση της πραγματικότητας που θεμελιώνει το μέλλον. Είναι η δύναμη της ζωής που οφείλει να εξακολουθήσει έστω και σαν ψευδαίσθηση, γιατί η ψευδαίσθηση είναι η υποκειμενική αποδοχή κι αυτό είναι η βαθύτερη ευτυχία, ενώ η άρνηση διαλύει όλες τις ψευδαισθήσεις: «Τώρα πια δεν φοβάμαι τα ακατάσχετα γέλια, αλλά τις σοβαρές συμβουλές, τις ιδέες κάποιου άλλου για το πώς θα συνεχίσω τη ζωή που ζω………Βαρέθηκα να τρέμω μήπως χάσω την Κλαίρη. Ας φύγει, ας βρει άλλο εραστή….Βαρέθηκα να τρέμω μήπως χάσω την καλοσύνη της. Βαρέθηκα και την πάρλα του πατέρα μου. ……..Φίλε μου, θέλω να βγάλω λεφτά. Δε μου φαίνεται και τόσο δύσκολο. Αφού οι Μπήτλς γεμίζουν ολόκληρο στάδιο, γιατί να μην το γεμίσω κι εγώ;…….Κι έπειτα θα ‘χω γκόμενες. Θέλω πιτσιρίκες….Αφού τις βρίσκουνε οι Ρόλινγκ Στόουνς θα τις βρούμε κι εμείς………εμένα με λένε Ντέηβιντ “Βύζο” Άλαν Κέπες και θα ζήσω με το σπαθί μου».
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Ιανουάριος 19, 2018, 09:02:53 πμ
ΧΡΟΝΟΣ: Ο ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΕΑΣ
*Σπύρος Μανουσέλης

 
Αντίθετα με ό,τι πιστεύαμε επί αιώνες, το Σύμπαν δεν είναι στατικό αλλά εξελίσσεται δημιουργώντας νέες, πιο σύνθετες δομές. Γεγονός που υποδεικνύει τη δημιουργική δράση του χρόνου στην οργάνωση του σύν-παντος. Εξάλλου τα επικρατέστερα γνωστικά μας μοντέλα προϋποθέτουν έναν μονόφορο, δηλαδή μη αναστρέψιμο, χρόνο: το «βέλος του χρόνου» δεν είναι αμφίδρομο, αλλά κινείται αποκλειστικά από το παρελθόν προς το μέλλον (και ποτέ αντίστροφα).

Στο παρόν άρθρο -το πρώτο στην αρχή του «νέου χρόνου»- θα εξετάσουμε γιατί η σύγχρονη επιστήμη, μολονότι επιμένει να παραβλέπει τη σημασία του χρόνου, είναι πλέον υποχρεωμένη να αποδεχτεί και κυρίως να εξηγήσει την εγγενή χρονικότητα όλων των φυσικών φαινομένων: στο «συν+παν» τα πάντα εξελίσσονται... συν τω χρόνω. Τίποτε δεν παραμένει στατικό και αμετάβλητο, ούτε και αυτή η ίδια η έννοια του χρόνου.

Αραγε, μπορούν να περιγραφούν με τη γλώσσα της επιστήμης φαινόμενα εξ ορισμού μοναδικά και ανεπανάληπτα στον χρόνο; Αν, όπως λέγεται, κάθε φυσική επιστήμη συγκροτείται πάνω στη μελέτη εμπειρικών, διυποκειμενικά επιβεβαιωμένων και επαναλαμβανόμενων φαινομένων, τότε πώς νομιμοποιείται ο επιστημονικός λόγος όταν περιγράφει φαινόμενα «μοναδικά», όπως η αρχή του σύμπαντος, της ζωής, ή και του ίδιου του χρόνου;

Τέτοια σπάνια κοσμογονικά συμβάντα οι ειδικοί τα αποκαλούν «ανωμαλίες» ή «μοναδικότητες» επειδή οι γνωστές εξισώσεις και τα μαθηματικά εργαλεία που διαθέτουμε δεν μπορούν να εφαρμοστούν για την περιγραφή τους και καταρρέουν. Χαρακτηριστικά παραδείγματα τέτοιων «ανωμαλιών» είναι τόσο η Μεγάλη Εκρηξη (Big Bang), από την οποία υποτίθεται ότι προέκυψαν τα πάντα, όσο και η Μεγάλη Σύνθλιψη (Big Crunch), που θεωρείται ένα από τα πιο πιθανά σενάρια για το τέλος του υπαρκτού χωροχρόνου και όλων όσα περιέχονται μέσα σε αυτόν.

Οταν η κλασική επιστήμη απώλεσε τον χρόνο
Προσβλέποντας σε μια «αντικειμενική» και άρα διαχρονική περιγραφή του παρόντος, του παρελθόντος και του μέλλοντος όλων των φυσικών φαινομένων η κλασική φυσική, ήδη από την εποχή του Γαλιλαίου και του Νεύτωνα, όφειλε να υποβαθμίσει τον χρόνο σε απλή γεωμετρική παράμετρο, μετρήσιμη με κάποιον λίγο - πολύ ακριβή τρόπο (π.χ. ρολόγια) από όλους τους παρατηρητές που βρίσκονται στο ίδιο σύστημα αναφοράς. Κατά συνέπεια, η «χρονικότητα» και η «ιστορικότητα» των φαινομένων που όλοι οι άνθρωποι διαπιστώνουν στην καθημερινή τους ζωή έπρεπε να θυσιαστεί στον βωμό της «αντικειμενικής» γνώσης.

Ο ίδιος ο χρόνος, θεωρούμενος ως μια απλή παράμετρος στη μαθηματική περιγραφή της κίνησης, μπορεί κάλλιστα να λαμβάνει θετικές ή και αρνητικές τιμές, και αυτή η χρονική αντιστροφή από το t στο -t δεν επηρεάζει καθόλου τους βασικούς νόμους που περιγράφουν τη δυναμική των υλικών αντικειμένων. Κάθε διεργασία στη φύση μπορεί να συντελείται ελεύθερα, όχι μόνο από το παρελθόν προς το μέλλον αλλά και αντιστρόφως, από το μέλλον στο παρελθόν, χωρίς αυτό να επηρεάζει ουσιαστικά τα παρατηρούμενα φαινόμενα.

Αυτή η αντιδιαισθητική συμμετρία μεταξύ παρελθόντος και μέλλοντος αποτελεί θεμελιώδη παραδοχή όχι μόνο της κλασικής νευτώνειας φυσικής αλλά και της πολύ πιο ανατρεπτικής σύγχρονης φυσικής: τόσο η θεωρία της σχετικότητας όσο και η κβαντική φυσική υιοθετούν μια «κλασική» -δηλαδή αχρονική- περιγραφή του φυσικού κόσμου.

Δεν θα πρέπει λοιπόν να μας εκπλήσσει το ότι, από τη σκοπιά της φυσικής, η κοινή ανθρώπινη αντίληψη για τον χρόνο κατέληξε να θεωρείται μια υποκειμενική αυταπάτη: μια ιδιαίτερα «επίμονη ψευδαίσθηση», όπως ακούραστα επαναλάβανε ο Αϊνστάιν. Ακόμη και για τον πατέρα του τόσο ανοίκειου σχετικιστικού χωροχρόνου, η ανθρώπινη «αίσθηση» του χρόνου αποτελούσε τροχοπέδη στη βαθύτερη και πληρέστερη κατανόηση του Σύμπαντος.

Πάντως, το όνειρο μιας αντικειμενικής -και άρα αχρονικής- περιγραφής της φύσης αποδείχτηκε αναμφίβολα γόνιμο και συνέβαλε στην ανάπτυξη της λεγόμενης «κλασικής» επιστήμης. Ηδη όμως από τα μέσα του 19ου αιώνα άρχισε δειλά δειλά να αμφισβητείται.

Τα αίτια αυτής της αμφισβήτησης θα πρέπει να αναζητηθούν όχι τόσο στην επίμονη παρουσία του χρόνου όσο κυρίως στην ανάπτυξη νέων επιστημονικών ιδεών: στις θερμοδυναμικές θεωρίες της φυσικής, στις εξελικτικές θεωρίες της βιολογίας και, πιο πρόσφατα, στην ανακάλυψη της χρονικότητας των βασικών κοσμολογικών και αστροφυσικών φαινομένων.

Αναζητώντας τον «χαμένο» χρόνο
Σήμερα θα μπορούσε κάποιος να μιλήσει για κυριολεκτική «εισβολή του χρόνου» σε όλους τους τομείς της επιστημονικής γνώσης. Η «αχρονική», μέχρι πρόσφατα, επιστήμη θα συνειδητοποιήσει και -προς μεγάλη της έκπληξη- θα ανακαλύψει ότι οι περισσότερες φυσικοχημικές διεργασίες, καθώς και όλα ανεξαιρέτως τα βιολογικά και τα κοσμολογικά φαινόμενα είναι χρονικά «μη αναστρέψιμα».

Θεωρείται πλέον επαρκώς επιβεβαιωμένο ότι ο χρόνος δεν είναι απλώς μια γεωμετρική μεταβλητή αλλά ο αποφασιστικός παράγοντας που διαμορφώνει την πολύπλοκη οργάνωση και τη συμπεριφορά των θερμοδυναμικά «ανοιχτών» συστημάτων: των συστημάτων δηλαδή που υπάρχουν και εξελίσσονται επειδή μπορούν να ανταλλάσσουν ύλη, ενέργεια και πληροφορίες με το περιβάλλον τους. Τα σμήνη γαλαξιών, οι έμβιοι οργανισμοί, αλλά και οι ανθρώπινες κοινωνίες αποτελούν τυπικά παραδείγματα τέτοιων ανοιχτών συστημάτων.

Ιδού πώς συνοψίζει τη δημιουργική αρχή της «χρονικότητας» ο βραβευμένος με Νόμπελ Ιλια Πριγκοζίν στο ενδιαφέρον βιβλίο του «Το τέλος της βεβαιότητας» (εκδ. Κάτοπτρο): «Δεν είμαστε εμείς οι άνθρωποι οι γεννήτορες του βέλους του χρόνου. Αντίθετα, είμαστε τα παιδιά του».

Πάντως, η σχεδόν καθολική αναγνώριση της «χρονικότητας» έχει ιδιαίτερα ανατρεπτικές και επώδυνες συνέπειες για την «κλασική» επιστημονική κοσμοαντίληψη. Καταρχάς, μας επιβάλλει όχι μόνο να αναγνωρίσουμε αλλά και να εξηγήσουμε σε τι συνίσταται η ουσιαστική ασυμμετρία ανάμεσα στο παρελθόν, το παρόν και το μέλλον. Ο χρόνος όχι μόνο δεν αποτελεί, όπως πιστεύαμε, μια ανθρώπινη ψευδαίσθηση αλλά ενυπάρχει και εξηγεί την ανάδυση όλων των πολύπλοκων δομών: από την οργάνωση και τη λειτουργία των ζωντανών οργανισμών μέχρι τη διαμόρφωση και την εξέλιξη των ουράνιων σωμάτων.

Επιπλέον, ο χρονικός προσανατολισμός, δηλαδή η πανταχού παρούσα «μη αναστρεψιμότητα» (irreversibility) των περισσότερων φυσικών διαδικασιών, αποτελεί τον κανόνα, ενώ η χρονική «αναστρεψιμότητα» την εξαίρεση. Σε συνθήκες μακριά από τη θερμοδυναμική ισορροπία η οργάνωση και η συμπεριφορά ενός συστήματος δεν είναι προδιαγεγραμμένες.

Το μέλλον των πολύπλοκων ανοιχτών συστημάτων δεν είναι προκαθορισμένο ούτε βέβαια προβλέψιμο! Ή τουλάχιστον δεν είναι περισσότερο προβλέψιμο απ’ ό,τι είναι η ζωή ενός ανθρώπου ή μιας κοινωνίας. Και σε αυτό ακριβώς συνίσταται η πολυπλοκότητά τους.

Από αυτήν την άποψη, το δεύτερο θερμοδυναμικό αξίωμα περί μεγιστοποίησης της εντροπίας επιδέχεται μια διαφορετική και πολύ πιο ενδιαφέρουσα «ανάγνωση»: λόγω της μη αναστρεψιμότητας του χρόνου δεν μπορούμε να προβλέψουμε το μέλλον ενός πολύπλοκου συστήματος. Και έτσι ο χρόνος γίνεται ο εγγυητής της ελεύθερης ανάπτυξης του Σύμπαντος.

Το βέλος του χρόνου σκοτώνει την... ψευδαίσθηση της αιωνιότητας
Τίποτα δεν απεικονίζει καλύτερα τη μονοσήμαντη, ανομοιόμορφη και μη αναστρέψιμη ροή του χρόνου, δηλαδή τη χρονική ασυμμετρία μεταξύ παρελθόντος και μέλλοντος, από την έννοια του «βέλους του χρόνου». Ωστόσο, το βέλος του χρόνου θα κάνει την είσοδό του στην επιστημονική σκέψη με δύο φαινομενικά διαφορετικές εκδοχές: μία αισιόδοξη και μία απαισιόδοξη.

Η αισιόδοξη εκδοχή είναι αυτή της βιολογικής εξέλιξης και της σταδιακής πολυπλοκοποίησης της ζωής πάνω στη Γη, όπως περιγράφονται από τη θεωρία της φυσικής επιλογής του Δαρβίνου. Ενώ μια πεσιμιστική εκδοχή του βέλους του χρόνου προκύπτει από τη θερμοδυναμική των κλειστών συστημάτων, και ειδικότερα από την αρχή της μεγιστοποίησης της εντροπίας.

Από τα δύο βασικά αξιώματα της θερμοδυναμικής προκύπτει ότι, εφόσον η συνολική ενέργεια ενός κλειστού συστήματος είναι σταθερή (πρώτο αξίωμα), τότε αυτό το σύστημα τείνει να περνά από τις λιγότερο πιθανές καταστάσεις τάξης και οργάνωσης σε ολοένα πιο πιθανές καταστάσεις αποδιοργάνωσης και αταξίας (μεγιστοποίηση της εντροπίας).

Σύμφωνα με το δεύτερο θερμοδυναμικό αξίωμα, με το πέρασμα του χρόνου η ενέργεια ενός κλειστού συστήματος υποβαθμίζεται, και άρα η συνολική εντροπία του μπορεί μόνο να αυξάνεται. Αν μάλιστα ολόκληρο το Σύμπαν θεωρηθεί ως ένα κλειστό σύστημα, τότε η σταδιακή ενεργειακή υποβάθμισή του θα οδηγήσει αναπόφευκτα στη μεγιστοποίηση της εντροπίας του, δηλαδή στον θερμικό θάνατό του.

Η αχίλλειος πτέρνα αυτής της πεσιμιστικής εκδοχής του βέλους του χρόνου, η μεγιστοποίηση δηλαδή της εντροπίας, είναι ότι προέκυψε αποκλειστικά από τη μελέτη «κλειστών» συστημάτων ή, έστω, των συστημάτων που βρίσκονται κοντά στην κατάσταση της θερμοδυναμικής ισορροπίας (ελάχιστες ανταλλαγές ύλης-ενέργειας με το περιβάλλον τους).

Σύντομα, όμως, έγινε σαφές ότι τέτοια κλειστά συστήματα που δεν ανταλλάσσουν καθόλου ύλη και ενέργεια με το περιβάλλον τους δεν υπάρχουν στη φύση. Και η μετέπειτα ανάπτυξη της θερμοδυναμικής των «ανοιχτών συστημάτων» επιβεβαίωσε περίτρανα ότι τα ανοιχτά συστήματα όσο βρίσκονται μακριά από τη θερμοδυναμική ισορροπία όχι μόνο δεν καταρρέουν αλλά μπορούν να αυτοοργανώνονται και να δημιουργούν ολοένα και πιο πολύπλοκες δομές!

Τίποτα δεν δραπετεύει απ’ τον κύκλο του χρόνου
Μολονότι ο ποταμός του χρόνου φαίνεται να ρέει αδιάκοπα, ο ίδιος ο χρόνος εξακολουθεί να θεωρείται «άπαυστος», «ατέλεστος» και «ανώλεθρος». Με άλλα λόγια, είναι αιώνιος. Μια ιδέα για τον χρόνο, την οποία συνοψίζει θαυμάσια ο Πλάτων στον «Τίμαιο»: ο πατέρας του Σύμπαντος, δηλαδή ο Κοσμικός Νους που ταυτίζεται με τη Φύση, «σκέφτηκε να δημιουργήσει κάποια κινητή εικόνα της αιωνιότητας. Ενώ λοιπόν έβαζε τάξη στον ουρανό, έφτιαξε και τη ρυθμικά κινούμενη εικόνα της ακίνητης στην ενότητά της αιωνιότητας -το δημιούργημα που έχουμε ονομάσει χρόνο»... «Ο χρόνος λοιπόν γεννήθηκε μαζί με τον ουρανό· και αφού γεννήθηκαν μαζί, θα διαλυθούν μαζί, αν βέβαια χρειαστεί ποτέ να διαλυθούν» («Τίμαιος» 37 d και 38 b, μτφ. Β. Κάλφας, εκδ. Εστία).

Αν, όπως υποστηρίζει ο νεοπλατωνιστής Πλωτίνος (βλ. «Εννεάς Τρίτη»), η αιωνιότητα είναι το πρότυπο του χρόνου, τότε η ιδέα του «απείρου» αποτελεί το πρότυπο της αιωνιότητας. Πράγματι, η αφηρημένη μαθηματική ιδέα του απείρου, αν χωροποιηθεί, γεννά τον απόλυτο χώρο, ενώ, αν χρονοποιηθεί, γεννά τον απόλυτο χρόνο!

Ανατρέχοντας στην ιστορία των ανθρώπινων ιδεών σχετικά με τον χρόνο διαπιστώνει κανείς τη σταδιακή μετάβαση από τον κυκλικό χρόνο των αρχαίων Ελλήνων στον τελεολογικό και γραμμικό χρόνο των εβραίων-χριστιανών, και από αυτόν στον μαθηματικοποιημένο άχρονο χρόνο της κλασικής φυσικής. Μόνο πρόσφατα η ανθρώπινη σκέψη άρχισε να αναγνωρίζει ότι ο χρόνος παίζει δημιουργικό και αυτοτελή ρόλο στην εξέλιξη της φύσης.

Είτε όμως ως ποταμός που ρέει ατέρμονα, όπως ήθελε να τον βλέπει ο Ηράκλειτος, είτε ως ακίνητος σκοτεινός ωκεανός μέσα στον οποίο φαίνεται να ταξιδεύει το Σύμπαν, όπως ακράδαντα πίστευε ο Πλάτωνας, ο χρόνος υπήρξε (και παραμένει) η πιο σκοτεινή, ασαφής και αινιγματική κατηγορία της ανθρώπινης σκέψης.



*Ο Σπύρος Μανουσέλης είναι βιολόγος, συγγραφέας και αρθρογράφος στην Εφημερίδα των Συντακτών όπου έχει δημοσιευθεί το κείμενο αυτό
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Ιανουάριος 20, 2018, 04:16:08 πμ
Γαμάτε, γιατί χανόμαστε
Τζιμάκος Πανούσης
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Ιανουάριος 20, 2018, 08:55:50 μμ
   Ένα γνωρίζω, πως δεν γνωρίζω τίποτε. (Εν οίδα ότι ουδέν οίδα). 
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Ιανουάριος 21, 2018, 08:33:05 πμ
“Το γέλιο διώχνει τον φόβο, και χωρίς φόβο δεν μπορεί να υπάρξει πίστη, επειδή χωρίς τον φόβο του διαβόλου δεν υπάρχει πια ανάγκη για θεό.”

-Το Όνομα του Ρόδου-
κινηματογραφική μεταφορά

Umberto Eco ( 05-01-1932 , 19-02-2016 )
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Ιανουάριος 23, 2018, 08:36:17 πμ

Της αγάπης αίματα με πορφύρωσαν
και χαρές ανείδωτες με σκιάσανε
οξειδώθηκα μες στη νοτιά των ανθρώπων
μακρινή μητέρα ρόδο μου αμάραντο
Στ’ ανοιχτά του πελάγου με καρτέρεσαν
Με μπομπάρδες τρικάταρτες και μου ρίξανε
αμαρτία μου να `χα κι εγώ μιαν αγάπη
μακρινή μητέρα ρόδο μου αμάραντο
Τον Ιούλιο κάποτε μισανοίξανε
τα μεγάλα μάτια της μες στα σπλάχνα μου
την παρθένα ζωή μια στιγμή να φωτίσουν
μακρινή μητέρα ρόδο μου αμάραντο


<<Τη γλώσσα μου έδωσαν Ελληνική.
Το σπίτι φτωχικό στις αμμουδιές του Ομήρου...>>
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Ιανουάριος 23, 2018, 11:22:19 μμ
The Mythologists

Στην Ελληνική Μυθολογία οι Κουρήτες ήταν Δαίμονες [Δαΐμονες, Ειδήμονες} που η λατρεία τους εντοπίζεται κυρίως στη Φρυγία και στη Κρήτη που κατά παράδοση ονομαζόταν και Κουρήτις.
Αναφέρονται όμως και σε άλλες ελληνικές περιοχές ταυτιζόμενοι αλλού με τους Τελχίνες, αλλού με τους Κορύβαντες και αλλού με τους Καβείρους ακόμα δε και με τους Ιδαίους Δακτύλους.
Στη Φρυγία φέρονται ως ακόλουθοι τής Κυβέλης – Ήρας στην οργιαστική της λατρεία. Αντίθετα στη Κρήτη μνημονεύονται ως «άγρυπνοι φύλακες» τού Δία που κάλυπταν με τις ένοπλες ορχήσεις και τον θόρυβο των όπλων τους και των κρουστών οργάνων τους, τους κλαυθμούς του για να μη τον ακούσει ο θεός Κρόνος. Αλλά και γενικότερα πιστεύονταν ως ακόλουθοι τού Δία όπως οι Σάτυροι τού Διονύσου. Ο αριθμός των Κουρητών έφθανε τους δέκα και τα ονόματά τους έλαβαν πολλές πόλεις της Κρήτης.
Σ΄ αυτούς αποδίδεται κατά τις τοπικές παραδόσεις η εφεύρεση τού πολεμικού χορού τής «πυρίχης» ενώ στην Εύβοια θεωρούνταν οι εφευρέτες των κυνηγετικών όπλων και τιθασευτές.
Γενικά πιστεύονταν ότι αυτοί έθεσαν τις βάσεις τού πολιτισμού τής κοινής συμβίωσης των ανθρώπων, προστατεύοντας τις πόλεις και τους πολίτες με ομόνοια και ευνομία διευκολύνοντας την ιδιωτική ζωή με τη διδασκαλία τής χρήσης τής φωτιάς, τής κατεργασίας μετάλλων, τής χρήσης τούη τόξου καθώς και τής υπόδειξης θρεπτικών ειδών, όπως το μέλι, και άλλων τροφίμων.
Καλό ξημέρωμα!
Φωτό: Οι Κουρήτες χορεύουν, ενώ ο μικρός Δίας θηλάζει την αίγα Αμάλθεια. Η γυναίκα που κάθεται αριστερά είναι πιθανόν η Νέμεση ή η Κρήτη.
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: pontikos69 στις Ιανουάριος 24, 2018, 02:32:50 μμ
99 διαχρονικά μαθήματα που μας διδάσκει η ζωή

(http://i0.wp.com/www.newside.gr/wp-content/uploads/2018/01/99-diaxronika-mathimata.jpg)

Τι σε έχει διδάξει η ζωή; Σκέψου όλα τα πράγματα που θα ήθελες να πεις στον εαυτό σου, αν μπορούσες να ταξιδέψεις πίσω στον χρόνο και να δώσεις στον νεότερο σου εαυτό μερικές συμβουλές για τη ζωή.

1. Αυτό που κάνεις σήμερα είναι σημαντικό διότι ανταλλάσσεις μια μέρα της ζωής με αυτό.

2. Στη ζωή, συνήθως παίρνεις αυτό που ζητάς, αλλά σπάνια έρχεται έτσι όπως νόμιζες ότι θα ερχόταν.

3. Ποτέ μην αφήσεις μια άσχημη μέρα να σε κάνει να αισθάνεσαι ότι έχεις μια άσχημη ζωή.

4. Απλά επειδή σήμερα είναι μια χάλια μέρα αυτό δεν σημαίνει ότι αύριο δεν μπορεί να είναι η καλύτερη μέρα της ζωής σου. Απλά πρέπει να φτάσεις εκεί.

5. Πες την αλήθεια ή τελικά κάποιος θα την πει για σένα.

6. Ένα λάθος είναι ατύχημα. Η εξαπάτηση και τα ψέματα δεν είναι λάθη. Είναι σκόπιμες επιλογές.

7. Μερικές φορές το άτομο που θέλεις περισσότερο είναι το πρόσωπο με το οποίο είσαι καλύτερα χωρίς αυτό.

8. Μερικοί άνθρωποι δεν μπορούν να χωνέψουν το ότι προχωράς με τη ζωή σου και έτσι προσπαθούν να κάνουν το παρελθόν σου να σε παρασύρει. Μην τους βοηθήσεις αναγνωρίζοντας τη συμπεριφορά τους. Συνέχισε να προχωράς μπροστά.

9. Περιέβαλλε τον εαυτό σου με θετικούς ανθρώπους που θα σε ωθήσουν προς το καλύτερο. Εξάλειψε όσους προσπαθούν να σε απομακρύνουν από αυτό.

10. Μην αφήσεις κάτι που δεν έχει σημασία να σε κάνει να χάσεις κάτι που έχει σημασία.

11. Μερικές φορές οι άνθρωποι δεν είναι αυτό που φαίνονται και μερικές φορές οι άνθρωποι είναι πολλά περισσότερα από ότι πίστευες αρχικά.

12. Το να αγαπάς κάποιον δεν έχει να κάνει με το να το λες κάθε μέρα, έχει να κάνει με το να το δείχνεις κάθε μέρα και με κάθε τρόπο.

13. Ωριμότητα δεν είναι όταν αρχίζουμε να μιλάμε για μεγάλα πράγματα, είναι όταν αρχίσουμε να κατανοούμε τα μικρά πράγματα.

14. Από όλα τα πράγματα που μπορούν να κλαπούν από εσένα – τα υπάρχοντα σου, η νιότη σου, η υγεία σου, οι λέξεις σου, τα δικαιώματα σου – αυτό που δεν μπορεί κανείς να σου πάρει είναι η ελευθερία σου να επιλέξεις σε τι θα πιστέψεις και τι εσύ και η καρδιά σου θα αγαπήσετε.

15. Όταν μπορείς να συγχωρέσεις τον εαυτό σου και τους άλλους και να σταματήσεις να είσαι φυλακισμένος, μπορείς να αγαπήσεις τη ζωή σου.

16. Το να μην συγχωρείς είναι σαν να πίνεις δηλητήριο και να περιμένεις το άλλο πρόσωπο να πεθάνει.

17. Η ηλικία κάνει ρυτίδες στο σώμα. Το να παρατάς τα όνειρα σου, κάνει ρυτίδες στην ψυχή.

18. Το παρελθόν δεν μπορεί να σε βλάψει πια – εκτός και αν του το επιτρέψεις.

19. Το να μένεις στο αναλλοίωτο παρελθόν είναι χάσιμο ενέργειας και δεν σε αφήνει να δημιουργήσεις ένα καλύτερο μέλλον.

20. Μερικές φορές πρέπει να αφήσεις συναισθηματικά τα πράγματα που κάποτε σήμαιναν πολλά για εσένα, έτσι ώστε να μπορέσεις να προχωρήσεις πέρα από το παρελθόν και τον πόνο που σου φέρνει και να ανοίξεις το επόμενο κεφάλαιο στη ζωή σου.

21. Το μονοπάτι για τον προορισμό μας δεν είναι πάντοτε ευθεία. Πάμε από λάθος δρόμους, χανόμαστε, και γυρίζουμε πίσω. Αλλά ίσως δεν έχει σημασία ποιο δρόμο ακολουθούμε. Ίσως αυτό που έχει σημασία, είναι το ότι έχουμε ξεκινήσει.

22. Δεν έχει σημασία αν έχεις αποτύχει ή αν σε έχουν νικήσει. Το μόνο που έχει σημασία είναι ότι μαθαίνεις κάτι, σηκώνεσαι ξανά στα πόδια σου και προσπαθείς ξανά. Επειδή, η νίκη είναι καλό πράγμα, αλλά το να νικάς όταν κανείς δεν πίστευε ότι θα τα καταφέρεις είναι φοβερό συναίσθημα.

23. Το να ξέρεις τον εαυτό σου είναι ένα πράγμα, αλλά το να πιστεύεις πραγματικά και να ζεις σαν τον εαυτό σου είναι άλλο πράγμα. Με τόση κοινωνική κλιμάκωση στην κοινωνία μας, μερικές φορές ξεχνάμε ποιοι είμαστε.

24. Ο πιο σίγουρος τρόπος για να πετύχεις, είναι πάντα να δοκιμάζεις μια ακόμα φορά.

25. Μπορείς να δυναμώσεις από τον πόνο, αν δεν τον αφήσεις να σε καταστρέψει.

26. Πες στην επιτροπή αρνητικότητας που συνεδριάζει μέσα στο κεφάλι σου να κάτσει κάτω και να το βουλώσει.

27. Ζήσε με τέτοιο τρόπο που αν κάποιος αποφάσιζε να μιλήσει άσχημα για σένα, κανείς δεν θα τον πίστευε.

28. Αν αγαπάς κάποιον, πες του το. Γιατί οι καρδιές συχνά ραγίζουν από λέξεις που δεν λέγονται.

29. Η ζωή είναι μικρότερη από τι φαίνεται συνήθως. Μερικές φορές μας δίνονται μόνο μερικά λεπτά να είμαστε με αυτούς που αγαπάμε και εκατοντάδες ώρες για να ξοδέψουμε με το να τους σκεφτόμαστε.

30. Αγάπα τις στιγμές που περνάς με τους φίλους και την οικογένεια σου, επειδή σε ένα δευτερόλεπτο μπορούν να φύγουν μακριά σου για πάντα.

31. Τα πράγματα αλλάζουν, αλλά ο ήλιος ανατέλλει πάντα την επόμενη μέρα. Τα άσχημα νέα: τίποτα δεν είναι μόνιμο. Τα καλά νέα: τίποτα δεν είναι μόνιμο.

32. Είναι ο δικός σου δρόμος, και μόνο δικός σου. Άλλοι μπορεί να περπατήσουν μαζί σου, αλλά κανείς δεν μπορεί να περπατήσει για εσένα.

33. Συχνά δεχόμαστε την αγάπη που νομίζουμε ότι μας αξίζει.

34. Αν κάποιος δεν μπορεί να σε δεχθεί στα χειρότερα σου, δεν τους αξίζει το καλύτερο σου.

35. Χωρίς επικοινωνία δεν υπάρχει σχέση, χωρίς σεβασμό δεν υπάρχει αγάπη, χωρίς εμπιστοσύνη δεν υπάρχει λόγος να συνεχίσετε.

36. Αν αφήσεις κάποιον τουλάχιστον πες του το γιατί, επειδή το να ξέρεις ότι δεν αξίζεις μια εξήγηση είναι χειρότερο από το να σε παρατάνε.

37. Μίλα όταν είσαι πολύ θυμωμένος, και θα κάνεις την καλύτερη ομιλία για την οποία θα μετανιώσεις ποτέ.

38. Επέλεξε τις λέξεις σου προσεκτικά – δεν μπορείς να τις πάρεις πίσω από τη στιγμή που θα τις πεις. Τα σκληρά λόγια είναι σαν σφαίρες – μπορούν να αφήσουν βαθιές πληγές. Και τις περισσότερες φορές, λέγοντας «συγνώμη» δεν είναι αρκετό για να επουλωθούν οι πληγές που αφήνεις.

39. Ποτέ μην παίρνεις μια μεγάλη απόφαση όταν είσαι θυμωμένος μέσα σου και ποτέ μην δίνεις μια μεγάλη υπόσχεση όταν είσαι ενθουσιασμένος.

40. Δεν έχει κανένα νόημα να είσαι δεύτερος στη ζωή κάποιου όταν ξέρεις ότι είσαι αρκετά καλός για να είσαι πρώτος στη ζωή κάποιου άλλου.

41. Πάρε όλο το χρόνο που χρειάζεσαι για να θεραπευθείς συναισθηματικά. Το να προχωρήσεις μπροστά δεν παίρνει μια μέρα, χρειάζεται πολλά μικρά βήματα για να απαλλαγείς από τον σπασμένο σου εαυτό.

42. Υπάρχει διαφορά από το να τα παρατάς και από το να ξέρεις πότε είναι αρκετά.

43. Μερικές φορές ένα διάλειμμα από τη ρουτίνα σου είναι το μόνο πράγμα που χρειάζεσαι.

44. Όταν βρίσκεις τον εαυτό σου απομονωμένο στην απραξία και την απόγνωση και δεν μπορείς να βρεις την έξοδο από το σκοτάδι, θυμήσου ότι αυτό είναι το ίδιο με το μέρος που οι κάμπιες βρίσκονται πριν ανοίξουν τα φτερά τους.

45. Μην μετράς τον αριθμό των φίλων που έχεις. Μέτρα τον αριθμό των φίλων στους οποίους μπορείς να βασιστείς.

46. Μερικές φορές, οι άνθρωποι που είναι χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά σου, μπορούν να σε κάνουν να αισθανθείς καλύτερα από τους ανθρώπους που βρίσκονται δίπλα σου. Αυτό είναι ένα σημάδι αγάπης και αληθινής φιλίας.

47. Υπάρχουν στιγμές που η οικογένεια σου μοιάζει σαν ξένοι και οι ξένοι μοιάζουν σαν οικογένεια.

48. Η ζωή δεν έχει να κάνει με το να κάνεις τους άλλους χαρούμενους. Η ζωή έχει να κάνει με τον να μοιράζεσαι την χαρά σου με τους άλλους.

49. Όταν κάποιος σου λέει, «Έχεις αλλάξει», μπορεί να στο λέει επειδή έχεις σταματήσει να ζεις τη ζωή με τον δικό τους τρόπο.

50. Αν είσαι τυχερός αρκετά για να έχεις κάτι που σε κάνει να διαφέρεις από όλους τους άλλους, μην αλλάξεις ποτέ.

51. Γνώριζε την αξία σου! Όταν δίνεις τον εαυτό σου κάποιον που δεν σε σέβεται, παραδίδεις κομμάτια της ψυχής σου που ποτέ δεν θα πάρεις πίσω.

52. Οι ατέλειες είναι σημαντικές, έτσι είναι και τα λάθη. Γίνεσαι καλύτερος μαθαίνοντας από τα λάθη σου και γίνεσαι αληθινός με το να μην είσαι τέλειος.

53. Ο καλύτερος τρόπος για να αποκτήσεις αυτοπεποίθηση είναι να κάνεις αυτό που φοβάσαι να κάνεις.

54. Το μυαλό είναι σαν αλεξίπτωτο. Δεν λειτουργεί εκτός και αν το ανοίξεις.

55. Η διαφορά μεταξύ αυτού που είσαι και αυτού που θες να γίνεις, είναι αυτό που κάνεις.

56. Αν πραγματικά θέλεις να ξέρεις που οδεύεις, κοίτα που αφιερώνεις το χρόνο σου.

57. Βρίσκεσαι εκεί που είσαι αυτή τη στιγμή, λόγω αυτών που έχεις πράξει ή αυτών που δεν έχεις πράξει.

58. Βεβαιώσου ότι έχεις γευτεί τα λόγια σου, πριν τα ξεστομίσεις.

59. Άφησε τη συνεχή ανάπτυξη και βελτίωση στη ζωή σου να σε κρατάνε τόσο απασχολημένο που να μην έχεις καθόλου χρόνο για να επικρίνεις τους άλλους.

60. Όταν προσπαθείς να ελέγξεις τα πάντα, δεν μπορείς να απολαύσεις τίποτα. Πήγαινε μεγάλους περίπατους. Αφέσου σε μεγάλες συζητήσεις. Αμφισβήτησε τις υποθέσεις σου. Αγάπα τον εαυτό σου. Δώσε προσοχή στη στιγμή. Έχε λίγη τρέλα μέσα σου. Μέτρησε τις αρετές σου. Αφέσου για λίγο.

61. Ακριβώς όπως δεν μπορούμε να δούμε αν ένας σπόρος έχει βγάλει ρίζες μέχρι τη στιγμή που θα εμφανιστεί στην επιφάνεια, έτσι δεν μπορούμε να δούμε τη δική μας ανάπτυξη μέχρι τη στιγμή που θα κάνει το ίδιο.

62. Ποτέ μην αλλάξεις για να εντυπωσιάσεις κάποιον. Άλλαξε επειδή σε κάνει καλύτερο άτομο και σε οδηγεί σε ένα καλύτερο μέλλον.

63. Τα συναισθήματα είναι σαν σα κύματα στον ωκεανό. Δεν μπορούμε να τα σταματήσουμε από το να έρχονται, αλλά μπορούμε να επιλέξουμε σε ποια θα σερφάρουμε.

64. Το να είμαστε ευτυχισμένοι δεν μας κάνει πάντα ευγνώμονες, αλλά το να είμαστε ευγνώμονες πάντα θα μας κάνει ευτυχισμένους.

65. Χαμογέλα με την κάθε ευκαιρία. Όχι επειδή η ζωή είναι εύκολη, τέλεια ή ακριβώς όπως την είχες προβλέψει, αλλά επειδή επιλέγεις να είσαι χαρούμενος και ευγνώμων για όλα τα καλά πράγματα που έχεις και για όλα τα προβλήματα που ξέρεις ότι δεν έχεις.

66. Είναι καλό να έχεις χρήματα και τα πράγματα που τα χρήματα μπορούν να αγοράσουν, αλλά είναι επίσης σημαντικό να βεβαιωθείς ότι δεν έχεις χάσει την επαφή με τα πράγματα που τα χρήματα δεν μπορούν να αγοράσουν.

67. Αν το βρίσκεις δύσκολο να είσαι ευγνώμων για οτιδήποτε, κάθισε, κλείσε τα μάτια σου, πάρε μια βαθιά αργή ανάσα και να είσαι ευγνώμων για το οξυγόνο. Κάθε ανάσα που παίρνεις είναι συγχρονισμένη με την τελευταία ανάσα κάποιου άλλου.

68. Η ζωή είναι σαν ένα ουράνιο τόξο. Χρειάζεσαι και τον ήλιο και τη βροχή για να κάνεις τα χρώματα να εμφανιστούν.

69. Είναι καλύτερα να είσαι μόνος με αξιοπρέπεια από το να είσαι σε μια σχέση που απαιτεί να θυσιάζεις τον αυτοσεβασμό σου.

70. Η εσωτερική γαλήνη ξεκινάει τη στιγμή που επιλέγεις να είσαι χαρούμενος αντί να είσαι πληγωμένος. Δεν σημαίνει ότι τα παρατάς.

71. Αποφάσισε να χαμογελάς και να κάνεις το καλύτερο για σένα. Είναι καλό για την υγεία σου.

72. Μην αφήνεις τη μοναξιά να σε οδηγήσει πίσω στην αγκαλιά κάποιου που ξέρεις ότι δεν ανήκετε μαζί.

73. Η αγάπη δεν έχει να κάνει με το σeξ, τα φανταχτερά ραντεβού ή την επίδειξη. Έχει να κάνει με το να είσαι με ένα άτομο που μπορεί να σε κάνει χαρούμενο/η με ένα τρόπο που κανείς άλλος δεν μπορεί.

74. Υπάρχουν άνθρωποι στη ζωή σου μπορείς να εμπνεύσεις εν γνώσει απλά με το να είσαι ο εαυτός σου.

75. Όλοι λένε ότι η αγάπη πονάει, αλλά αυτό δεν είναι αλήθεια. Η μοναξιά πονάει. Η απόρριψη πονάει. Το να χάνεις κάποιον πονάει. Η ζήλια πονάει. Ο καθένας συγχέει αυτά τα πράγματα με την αγάπη, αλλά στην πραγματικότητα η αγάπη είναι το μόνο πράγμα σε αυτό τον κόσμο που μπορεί να καλύψει όλο τον πόνο και να κάνει κάποιον να αισθανθεί υπέροχα και πάλι. Η αγάπη είναι το μόνο πράγμα στον κόσμο που δεν πονάει.

76. Η αληθινή φιλία είναι μια υπόσχεση που δόθηκε από την καρδιά. Αθόρυβα. Άγραφα. Απρόσβλητη από την απόσταση. Άτρωτη από τον χρόνο.

77. Οι καλές σχέσεις δεν έχουν να κάνουν μόνο με τις καλές στιγμές που μοιράζεστε. Έχουν να κάνουν επίσης με τα εμπόδια που περνάτε μαζί και το γεγονός ότι εξακολουθείτε να λέτε «σ’αγαπώ» στο τέλος.

78. Κάνε μικρά πράγματα με τεράστια ποσά αγάπης. Θα δεις γιατί.

79. Μερικές φορές, οι άνθρωποι δεν παρατηρούν τα πράγματα που κάνουν οι άλλοι μέχρι να σταματήσουν να τα κάνουν.

80. Μερικές φορές, περιμένουμε περισσότερα από τους άλλους επειδή είμαστε πρόθυμοι να κάνουμε τόσα πολλά για αυτούς.

81. Κοίτα τον εαυτό σου και θυμήσου, άνθρωποι σε πολύ χειρότερες καταστάσεις έχουν κάνει πολύ δυσκολότερα πράγματα από αυτό.

82. Το καλύτερο πράγμα που μπορείς να κάνεις στη ζωή είναι να ακολουθήσεις τη διαίσθηση σου. Πάρε ρίσκα. Μην κάνεις απλά τις ασφαλείς και εύκολες επιλογές επειδή φοβάσαι αυτό που μπορεί να συμβεί. Αν το κάνεις αυτό, τίποτα δεν πρόκειται να συμβεί, ποτέ.

83. Τις περισσότερες φορές, η ευτυχία δεν προέρχεται από τα χρήματα ή τη φήμη ή τη δύναμη. Προέρχεται από τους καλούς φίλους, την οικογένεια και από την ταπεινότητα που οδηγεί σε μια καλή ζωή.

84. Το ψέμα γίνεται και με τις λέξεις και με τη σιωπή.

85. Όταν κάτι κακό συμβαίνει μπορείς είτε να το αφήσεις να σε ορίσει, να σε καταστρέψει ή μπορείς να το αφήσεις να σε δυναμώσει.

86. Μην σπαταλάς το χρόνο σου με το να είσαι αναστατωμένος για κάτι που δεν μπορεί να αλλάξει. Ξεκίνα ξανά αμέσως και κάντο καλύτερα αυτή τη φορά.

87. Καμία σχέση δεν είναι ποτέ χάσιμο χρόνου. Αν δεν σου έδωσε αυτό που ήθελες, σου έμαθε τι είναι αυτό που ΔΕΝ θέλεις.

88. Δεν μπορείς πάντα να είσαι ευχάριστος. Με αυτό τον τρόπο σε εκμεταλλεύονται. Μερικές φορές πρέπει να θέτεις όρια.

89. Ο δρόμος προς την επιτυχία είναι πάντα υπό κατασκευή.

90. Το να μην προσπαθείς είναι αποτυχία.

91. Μην φοβάσαι να πηγαίνεις σιγά, να φοβάσαι όταν μένεις στάσιμος για πάντα.

92. Η μόνη φορά που πρέπει να κοιτάξεις πίσω είναι για να δεις πόσο μακριά έχεις φτάσει.

93. Σταμάτα να σπαταλάς το χρόνο σου μετανιώνοντας για αυτά που έκανες ένα χρόνο πριν. Ξεκίνα να κάνεις αυτό που πρέπει να κάνεις τώρα, έτσι ώστε σε ένα χρόνο από τώρα να μην μετανιώνεις για αυτό που έκανες σήμερα.

94. Δεν είναι το πόσες φορές έπεσες, είναι το πόσες φορές σηκώθηκες πάλι πάνω.

95. Ακολούθα την καρδιά σου, ανεξάρτητα από το τι θα σου πουν οι άλλοι. Στο τέλος της μέρας εσύ είσαι αυτός που πρέπει να ζήσει με τις αποφάσεις σου, όχι αυτοί.

96. Μια από τις σπουδαιότερες ελευθερίες είναι πραγματικά να μην νοιάζεσαι για το τι σκέφτονται οι άλλοι για εσένα.

97. Το πιο δύσκολο κομμάτι της ανάπτυξης είναι το να αφήνεις πίσω σου αυτό που ήσουν και να κινείσαι προς κάτι που δεν είσαι.

98. Τα καλύτερα πράγματα συμβαίνουν όταν δεν το περιμένεις. Απλά κάθισε αναπαυτικά και απόλαυσε την βόλτα.

99. Μερικές φορές θα πρέπει να σταματήσεις να ανησυχείς, να αναρωτιέσαι και να αμφιβάλλεις. Έχε πίστη στο ότι τα πράγματα θα πάνε καλά, ίσως όχι όπως τα είχες σχεδιάσει, αλλά ακριβώς όπως είναι γραφτό να γίνουν.

Πηγή: tilestwra.com
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Ιανουάριος 26, 2018, 02:40:11 πμ
 Παν. Κονδύλης: Οι ελίτ, ο λαϊκισμός και η ισότητα

Η κατ’ αρχήν δεδομένη δυνατότητα να εμφανισθεί ο καθένας ως ίσος προς ίσον απέναντι σε οποιονδήποτε επηρεάζει την κοινωνική συμπεριφορά, κατά τρόπο ώστε τελικά οι εντολές δεν εκφέρονται ως εντολές, αλλά ως οδηγίες, τις οποίες πρέπει να ακολουθήσει κανείς γιατί αυτό υπαγορεύουν τα πράγματα.
Η κατ’ αρχήν δεδομένη δυνατότητα να εμφανισθεί ο καθένας ως ίσος προς ίσον απέναντι σε οποιονδήποτε επηρεάζει την κοινωνική συμπεριφορά, κατά τρόπο ώστε τελικά οι εντολές δεν εκφέρονται ως εντολές, αλλά ως οδηγίες, τις οποίες πρέπει να ακολουθήσει κανείς γιατί αυτό υπαγορεύουν τα πράγματα.
Κείμενο: Παναγιώτης Κονδύλης

Απόσπασμα από το βιβλίο Η παρακμή του αστικού πολιτισμού, σ.240, 241, 242.

[…] Βεβαίως δεν είναι δυνατόν να λεχθεί ότι στη μαζική δημοκρατία, όπως τη γνωρίζουμε, έχει ήδη πραγματοποιηθεί η ισότητα με την υλική έννοια του όρου. Όμως η πραγματικότητα της ισότητας είναι για τη λειτουργία της μαζικής δημοκρατίας πολύ λιγότερο σημαντική από τη δυνατότητα της ισότητας. Η Ισότητα αναγνωρίζεται από όλους ως απτή δυνατότητα (ακόμη και όσοι δέχονται την ισότητα μόνον ως τυπική Ισότητα των ευκαιριών, ομολογούν ότι οι ευκαιρίες αυτές μπορούν ν’ αξιοποιηθούν από τον καθένα, ότι δηλαδή καθένας μπορεί ν’ ανέβει την κοινωνική κλίμακα ως την κορυφή της, αρκεί να το μπορεί) και η καθημερινή ομολογία πίστεως της μαζικής δημοκρα­τίας στην αρχή της ισότητας ανοίγει ipso facto έναν ορίζοντα προσ­δοκιών, ο οποίος θέτει σε κίνηση αντίστοιχες συμπεριφορές. Με άλλα λόγια: η κατ’ αρχήν κατάφαση της ισότητας και το γεγονός της κοινωνικής κινητικότητας δημιουργούν συνθήκες, υπό τις όποιες τις δράσεις και τις αντιδράσεις των ανθρώπων συχνά τις καθορίζουν ψυχολογικοί παράγοντες και ένα υποκειμενικό αίσθημα γοήτρου. Το αίσθημα της ισότητας είναι εντονότερο από την πραγματικότητα της ισότητας. Γι’ αυτό η συναναστροφή των ανθρώπων γίνεται όλο και πιο εξισωτική, ήτοι ο τόνος της συναναστροφής τούτης δεν ανταποκρίνεται αναγκαστικά, και ανταποκρίνεται συνεχώς λιγότερο, στις πραγματικά υφιστάμενες διαφορές κοινωνικής θέσης και γοήτρου ανάμεσα στα άτομα και στις ομάδες.

Η κατ’ αρχήν δεδομένη δυνατότητα να εμφανισθεί ο καθένας ως ίσος προς ίσον απέναντι σε οποιονδήποτε επηρεάζει την κοινωνική συμπεριφορά, κατά τρόπο ώστε τελικά οι εντολές δεν εκφέρονται ως εντολές, αλλά ως οδηγίες, τις οποίες πρέπει να ακολουθήσει κανείς γιατί αυτό υπαγορεύουν τα πράγματα.

Κάθε ελίτ, εφ’ όσον εγείρει αξιώσεις πάνω στην εξουσία αυτήν, υποχρεώνεται να αγωνιστεί για να κερδίσει την εύνοια των εκλογέων, οπότε πρέπει να επηρεάσει τη βούληση τους και συνάμα να επηρεασθεί και η ίδια από τη βούληση τούτην.

Στο βαθμό που ο υφιστάμενος γίνεται «συνεργάτης», οι εργασιακές σχέσεις γίνονται πραγματιστικότερες και η ιδέα του ρόλου παραμερίζει την ιδέα της ιεραρχίας. Περιοριστικές και αυστηρά ιεραρχημένες μορφές εργασίας δεν φαίνονται πια παραγωγικές, εφ’ όσον μάλιστα οι νέες εργασιακές διαδικασίες με την περίπλοκη τεχνική τους απαιτούν υψηλοτέρα προσόντα, ενισχυμένη ευθύνη και περισσότερη συμμετοχή.

Η αντίληψη, ότι ο προϊστάμενος βρίσκεται ψηλότερα μόνο και μόνο επειδή έχει να παίξει διαφορετικό ρόλο κι όχι επειδή έχει τίποτε μυστηριώδη χαρίσματα, καθησυχάζει την εξισωτική συνείδηση και τη συμφιλιώνει με τις πραγματικότητες του καταμερισμού της εργασίας. Άλλωστε η εκτόπιση της ιδέας της ιεραρχίας από την ιδέα του ρόλου συντείνει από μόνη της στην επίταση της εναλλαξιμότητας και της προσωρινότητας των θέσεων των ατόμων μέσα στη διαδικασία της κοινωνικής εργασίας. Η εξουσία ή η αυθεντία με την παραδοσιακή της έννοια ξεφτίζει, και στη θέση της μπαίνει ως ενοποιητικό στοιχείο η σταθερότητα των δομών και των μηχανισμών, εντός και στο όνομα των οποίων μοιράζονται οι ρόλοι.

Παρ’ όλα αυτά η μαζική δημοκρατία πραγματοποίησε την ισότητα στην άσκηση εξουσίας τόσο λίγο όσο και την ισότητα στην κατανάλωση. Η αντίφαση ανάμεσα στην αναγκαιότητα εξουσίας και στη γενική ομολογία πίστεως προς την αρχή της ισότητας λύθηκε με την υποταγή της εξουσίας στους ίδιους κανόνες του παιγνιδιού, που ισχύουν και στους άλλους τομείς της κοινωνικής ζωής της μαζικής δημοκρατίας. Έτσι, η άσκηση εξουσίας είναι κατ’ αρχήν ανοιχτή στον καθένα, εφ’ όσον αποδειχθεί ικανός να εκμεταλλευθεί τις προσφερόμενες ευκαιρίες καλύτερα από τους ανταγωνιστές του. Τούτο σημαίνει αντικατάσταση της ταξικής κυριαρχίας από την κυριαρχία ελίτ, οι οποίες αδιάκοπα συγκροτούνται, διαλύονται ή μεταβάλλουν τη σύνθεση τους, αφού τα μέλη τους δεν πρέπει να κατέχουν εξ υπαρχής ορισμένες κοινωνικές προϋποθέσεις.

Η συμμετοχή στις ελίτ δεν είναι ούτε κληρονομική ούτε αναγνωρίζεται με βάση οποιαδήποτε προσωπική ιδιότητα, εκτός από την ικανότητα να αντιμετωπίζονται με ε­πιτυχία οι εκάστοτε αντίπαλοι εντός και εκτός της ελίτ· επομένως οι ελίτ μπορούν να γίνουν μόνιμα όργανα άσκησης εξουσίας μονάχα μετά την κατάτμηση της κοινωνίας σε άτομα και την επιβολή των εξισωτικών άρχων και στάσεων. Διαμορφώνονται μέσα στην πολιτική, στην οικονομία και στην κοινωνική ζωή, ανταγωνίζονται η μία την άλλη ή κλείνουν μεταξύ τους συμμαχίες και πορίζονται τη νομιμοποίηση τους από το γεγονός ότι είναι ανοιχτές για τον καθένα, ήτοι δεν παραβιάζουν την υπέρτερη αρχή της ισότητας (των ευκαιριών).

Ανταγωνιστικές πολιτικές ελίτ, οι οποίες πολεμούν η μία την άλλη για την κατάκτηση της κρατικής εξουσίας, πρέπει να νομιμοποιηθούν επιπρόσθετα με την ετυμηγορία του εκλογικού σώματος. Κάθε ελίτ, εφ’ όσον εγείρει αξιώσεις πάνω στην εξουσία αυτήν, υποχρεώνεται να αγωνιστεί για να κερδίσει την εύνοια των εκλογέων, οπότε πρέπει να επηρεάσει τη βούληση τους και συνάμα να επηρεασθεί και η ίδια από τη βούληση τούτην. Η διέξοδος από τη διελκυστίνδα της αντικειμενικής διπλής ανάγκης να ασκηθεί εξουσία και ταυτόχρονα να ληφθούν υπόψιν οι ποικίλες επιθυμίες των εκλογέων είναι ο λαϊκισμός, ο οποίος σε διάφορες παραλλαγές και σε διάφορους βαθμούς αποτελεί φαινόμενο αναπόσπαστο από την πολιτική και κοινωνική ζωή της μαζικής δημοκρατίας.

Λαϊκισμός είναι λοιπόν ο τρόπος, με τον οποίο γεφυρώνεται (προσωρινά) η αντίφαση ανάμεσα στην αρχή της γενικής ισότητας και στην (προσωρινή) έμπρακτη εξουσία μιας ελίτ μέσα στις συνθήκες της μαζικοδημοκρατικής πολιτικής. Συνίσταται στο ότι οι πολιτικές ελίτ, παρά την επιδίωξη τους να κρατήσουν για τον εαυτό τους το μονοπώλιο των αποφάσεων, υποχρεώνονται να αποτίσουν φόρο τιμής σε ορισμένες διαδεδομένες ιδέες ή προκαταλήψεις που κολακεύουν τις μάζες.

Έτσι π.χ. κάθε ελίτ αποκρούει την υποψία ότι η εξουσία της μέσα στο κράτος ή η συναφής της αξίωση θα ήταν ποτέ δυνατόν να επηρεάσει δυσμενώς ή και να άρει την ισότητα ανάμεσα σε όλα τα μέλη της κοινωνίας· απεναντίας, αυτοπαρουσιάζεται ως η πιο αξιόπιστη εγγύηση για τη διαφύλαξη ή την επέκταση τούτης της ισότητας. Ισχυρίζεται ότι είναι σαρξ εκ της σαρκός του λαού, άριστος γνώστης και ερμηνευτής των ενδόμυχων ευχών και ονείρων του, κοντολογής πιστός εκτελεστής της λαϊκής βούλησης.
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Ιανουάριος 28, 2018, 09:25:26 πμ
Το αληθινό και το δίκαιο έχουν απ' τη φύση μεγαλύτερη δύναμη απ' το ψέμα και το άδικο.
 

Αριστοτέλης 384-322 πΧ
Αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος, από τα Στάγειρα της Χαλκιδικής.
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: διονυσιος λορβας στις Ιανουάριος 29, 2018, 11:19:41 πμ
Μακάρι πολλά πραγματα απο αυτα που διαβάζουμε να τα εκανα πράξη στη ζωή μου.
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Φεβρουάριος 05, 2018, 04:32:03 μμ
Έτσι.
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Φεβρουάριος 16, 2018, 05:04:21 πμ
Όλοι μας ως το τέλος της ζωής μας κουβαλάμε τα υπολείματα από τη γέννησή μας, τις μεμβράνες & το κέλυφος από τ' αυγό ενός αρχέγονου κόσμου. Πολλοί δεν καταφέρνουν ποτέ να γίνουν άνθρωποι. Παραμένουν βάτραχοι, σαύρες, μυρμήγκια. Πολλοί είναι άνθρωποι από τη μέση κι απάνω & ψάρια από τη μέση & κάτω. Ο καθένας, ωστόσο, αντιπροσωπεύει μια προσπάθεια της φύσης να δημιουργήσει μια ανθρώπινη ύπαρξη. Οι ρίζες μας είναι κοινές. Όλοι προερχόμαστε από την ίδια μήτρα. Το κάθε άτομο ξεπετιέται από την ίδια άβυσσο, αγωνίζεται να πετύχει το σκοπό του. Καταλαβαίνουμε ο ένας τον άλλο, μα κάθε άνθρωπος μπορεί να εξηγήσει μόνο τον εαυτό του.
(ΕΡΜΑΝ ΕΣΣΕ, "Ντέμιαν")

https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%88%CF%81%CE%BC%CE%B1%CE%BD_%CE%88%CF%83%CF%83%CE%B5
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Φεβρουάριος 19, 2018, 12:36:41 πμ
.
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: luke cage στις Φεβρουάριος 21, 2018, 12:27:42 μμ
 291.gif 291.gif 291.gif 291.gif 291.gif 291.gif 291.gif :ugly_tocktock: :ugly_tocktock: :ugly_tocktock:


(https://scontent-sof1-1.xx.fbcdn.net/v/t1.0-9/28166995_1846781202021644_481044837974897405_n.jpg?oh=af275808ede7a6db6e97339afeed1313&oe=5B0CAE19)
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Φεβρουάριος 22, 2018, 02:10:36 πμ
291.gif 291.gif 291.gif 291.gif 291.gif 291.gif 291.gif :ugly_tocktock: :ugly_tocktock: :ugly_tocktock:


(https://scontent-sof1-1.xx.fbcdn.net/v/t1.0-9/28166995_1846781202021644_481044837974897405_n.jpg?oh=af275808ede7a6db6e97339afeed1313&oe=5B0CAE19)

Αχαχαχαχαχα...  291.gif 291.gif :84: fhg9876.gif fhg9876.gif fhg9876.gif
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Φεβρουάριος 23, 2018, 10:41:26 πμ
Καθημερινοί τρομοκράτες


Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να αντιμετωπίσουμε τα βάσανά μας. Μια πολύ κοινή στρατηγική είναι η προσπάθειά μας να τα ξεφορτώσουμε σε κάποιον συνάνθρωπό μας. Βραχυπρόθεσμα αυτό μοιάζει με το ανθρώπινο ισοδύναμο της σειράς υπαιτιότητας σε μια φάρμα: το αφεντικό σας βάζει τις φωνές∙ εσείς φωνάζετε στο παιδί σας∙ το παιδί σας κλωτσάει το σκύλο.

Δυστυχώς τα βάσανα δεν είναι σαν το ποδόσφαιρο. Δεν μπορούμε να τα «κάνουμε πάσα» σε κάποιον άλλον και επομένως να μη μας ανήκουν πια. Αν προσπαθήσουμε, θα δούμε ότι αυτό έχει ένα πολλαπλασιαστικό αποτέλεσμα. Δηλαδή, δε μπορούμε να ξεφορτωθούμε τα προβλήματά μας με το να τα μεταφέρουμε σε άλλους. Αυτό απλώς αυξάνει την παρουσία τους στον κόσμο. Οι άνθρωποι που ψάχνουν άλλους ανθρώπους απλώς για να τους κάνουν συνένοχους στα βάσανά τους, στην πραγματικότητα υποφέρουν διπλά: πρώτον, από αυτό που πρωτίστως τους ενοχλεί και, δεύτερον, από την αυταπάτη ότι κάνοντας τους άλλους συνένοχους θα ελαφρύνουν τα δικά τους προβλήματα.


 
Τα πιο φρικιαστικά παραδείγματα ως προς αυτή την περίπτωση παρέχονται από μανιακούς δολοφόνους, τρομοκράτες και γενοκτονικούς μαζικούς δολοφόνους. Τέτοιοι άνθρωποι κατοικούν σε ένα κόσμο κόλαση, στον οποίο διψούν να κάνουν κακό στους άλλους και τελικά να πεθάνουν και οι ίδιοι. Προκαλούν άσπλαχνα πόνο και βάσανα στα θύματά τους και οδυνηρές μνήμες μιας ζωής στους φίλους και στις οικογένειες των θυμάτων. Μερικοί από αυτούς εμφανίζονται ανίκανοι να νιώσουν τα άλλα άτομα σαν ανθρώπους – ίσως επειδή δεν βιώνουν τους εαυτούς τους σαν ανθρώπους. Το ίδιο μπορεί να ειπωθεί για οποιονδήποτε εσκεμμένα δημιουργεί τέτοια βάσανα στον κόσμο. Υπάρχουν ήδη αρκετά, μέσω φυσικών αιτιών και του φυσικού αγώνα της ζωής. Γιατί να κάνουμε τα πράγματα πιο δύσκολα από ότι είναι; Το να μεταφέρουμε τα βάσανα μας στους γύρω μας είναι ο χείριστος τρόπος να τα αντιμετωπίσουμε, για εμάς και για όλους όσους συναναστρεφόμαστε.

Οι άνθρωποι που ακολουθούν αυτό το βλαβερό μονοπάτι, είτε λειτουργούν μόνοι τους, είτε υποτάσσουν τους πόρους ολόκληρων πληθυσμών στη βλαβερή τους θέληση, δε βρίσκουν ούτε καταφύγιο, ούτε ασφαλές λιμάνι σε αυτόν τον κόσμο. Είναι κυνηγημένοι, καταδιωγμένοι και κατάπτυστοι και τελικά συναντούν την καταδίκη που έχουν ορίσει οι ίδιοι. Μπορούν να εξαπλώσουν τα βάσανά τους στους άλλους για κάποιο καιρό, αλλά όχι για πολύ. Δεν μπορούν ούτε να κάνουν ολόκληρο τον κόσμο να υποφέρει ούτε να υποχρεώσουν τον κόσμο να ανεχθεί την κόλασή τους.


"Η θέληση αυτού που ευχαριστιέται από τη σφαγή των ανθρώπων δεν μπορεί να επιβληθεί στον κόσμο."
Λάο Τσε

 
Βάλτε τέλος στα βάσανα εντός σας. Αν υποφέρεται από μια ασθένεια, αυτή η ασθένεια είναι μέσα στο κορμί σας και πρέπει να γιατρευτεί εκεί. Γιατί θα έπρεπε η δυσαρέσκεια να είναι τόσο διαφορετική; Αλλά φαίνεται ότι είναι πολύ πιο δύσκολο για τους ανθρώπους να κατέχουν τη δυσαρέσκειά τους, γιατί πρέπει να δεχτούν την υπευθυνότητα για ό,τι σκέφτονται, προκειμένου να εξαλείψουν τη δυσαρέσκεια μέσα τους. Είναι πολύ ευκολότερο, τουλάχιστον βραχυπρόθεσμα, να κατηγορείτε τους άλλους: «Αυτός με κάνει δυστυχισμένη» ή «αυτή δεν με εκτιμά» ή «η κοινωνία μου φέρεται άδικα». Είναι πολύ δυσκολότερο να παραδεχτείτε ότι μερικές από τις πεποιθήσεις ή τις προσδοκίες σας δουλεύουν ενάντια στα καλύτερα συμφέροντά σας και ακόμη δυσκολότερο να αποφασίσετε τι να κάνετε ώστε να το αντιμετωπίσετε. Μακροπρόθεσμα όμως, ο μόνος τρόπος να σταματήσετε τα βάσανά σας είναι να τα αποκηρύξετε. Αλλά για να το κάνετε αυτό, πρέπει να παραδεχθείτε ότι σας ανήκουν, πρώτα από όλα.


Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό...
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Μάρτιος 03, 2018, 05:43:58 πμ
«Έχεις τα πινέλα, έχεις τα χρώματα, ζωγράφισε τον παράδεισο και μπες μέσα».
Ν. Καζαντζάκης
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Μάρτιος 11, 2018, 11:12:47 μμ
Υπάρχει κανείς, που δεν θα ήθελε να ζήσει τέτοια "ανάποδη" ζωή?

 m0150.gif  18181.gif veh166pl.gif sd789f.gif 065.gif t1594.gif
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Μάρτιος 12, 2018, 02:04:44 μμ
''Θα δώσω σίδερο χαλκό,
χαλκό θα πάρω πίσω
καράβι μαύρο θ ανεβώ,
ξανά να μη γυρίσω.

Θα αφήσω ότι αγάπησα,
για ένα ταξίδι μόνο
κι αν θα σου πουν πως μ’ είδανε
μ’ ένα κουπί στον ώμο

δεν θα ‘ναι που ναυάγησα
και χάθηκα στο κόσμο
μα θα ‘ναι που λαχτάρησα
του γυρισμού το δρόμο.

Γιατί όσοι ανοίγουνε πανιά
Βοριά έχουν στη ψυχή τους
δεν τους κρατάνε τα νησιά
κι η πιο ζέστη η αγκαλιά
πάλι τους διώχνει μακριά
πάλι τους φέρνει πίσω.

Ποίηση: Γιώργος Δάγλας
Ζωγραφική: Christian Schloe
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Μάρτιος 14, 2018, 03:39:35 πμ
Τα τετραθέμελα του κόσμου τούτου: Ψωμί, Κ ρ α σ ί , Φωτιά, Γ υ ν α ί κ α ...
Ν.Καζαντζάκης
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Μάρτιος 16, 2018, 12:46:25 πμ
Το σπήλαιο του Πλάτωνα

Το πιο διάσημο ίσως νοητικό πείραμα δεν είναι άλλο από την περίφημη αλληγορία του σπηλαίου που δίνει ο Πλάτωνας στην «Πολιτεία» του. Στόχος του μεγάλου φιλοσόφου είναι να μιλήσει για το εάν οι αισθήσεις μας αρκούν για να προσεγγίσουμε την Αλήθεια.

Μια ομάδα ανθρώπων, λέει ο Πλάτωνας, ζουν αλυσοδεμένοι σε ένα σπήλαιο για ολόκληρη τη ζωή τους, δίχως να μπορούν να στρέψουν το κεφάλι τους. Το μόνο που βλέπουν είναι ο τοίχος μπροστά τους, ενώ ακούνε -χωρίς όμως να βλέπουν- άλλους ανθρώπους πίσω τους. Εκεί, δηλαδή πίσω τους, καίει επιπλέον μια φωτιά που ρίχνει φως στον τοίχο που βρίσκεται εμπροσθέν τους. Όταν άνθρωποι περνούν μεταξύ τοίχου και φωτιάς, οι σκιές τους διαγράφονται πάνω στον τοίχο, ενώ οι δεσμώτες ακούνε μόνο μια υπόκωφη ηχώ. Η μόνη πραγματικότητα για αυτούς είναι οι σκιές!

Κατόπιν, κάποιοι απελευθερώνονται από τα δεσμά. Βλέπουν τη φωτιά και τα αντικείμενα που σχημάτιζαν τις σκιές. Βρίσκουν έναν τρόπο να βγουν από το σπήλαιο, στο φως του ήλιου. Τα μάτια τους δυσκολεύονται να προσαρμοστούν στο δυνατό φως, όμως σταδιακά γνωρίζουν τον πραγματικό κόσμο. Εάν αποφασίσουν να ξαναμπούν στη σπήλια, τα μάτια τους θα προσαρμοστούν ξανά στο σκοτάδι. Εάν επιπλέον επιχειρήσουν να εξηγήσουν την πραγματικότητα στους άλλους κρατούμενους, ενδεχομένως να αντιμετωπιστούν ως τρελοί και να δεχτούν το μίσος και την οργισμένη αντίδρασή τους. Τι πρέπει να κάνουν λοιπόν, ρωτάει ο μεγάλος φιλόσοφος και δίνει ο ίδιος την απάντηση: όσοι ελευθερώθηκαν είναι οι φιλόσοφοι κι αυτοί έχουν χρέος να επιστρέψουν πίσω και να διδάξουν και τους υπόλοιπους...


Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Μάρτιος 18, 2018, 11:40:55 πμ
 t2045.gif
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Μάρτιος 21, 2018, 05:19:43 πμ
“Το κατά Κοραή άγιο φως”
Γράφοντας στα 1826, ο μεγάλος Έλληνας Διαφωτιστής καταπιάνεται με το πολύκροτο -από εκείνη την εποχή- αυτό ζήτημα, αναφερόμενος στη θαυματοπλασία και τους “μωρούς” που κατατρέχουν κατ’ έτος στα Ιεροσόλυμα, ξοδεύοντας χρηματικά ποσά που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για την πνευματική αναγέννηση του νέου Ελληνισμού.
Για να εκφράσει το σύνολο των σκέψεών του, ο συγγραφέας χρησιμοποιεί έναν διάλογο μεταξύ δύο φανταστικών προσώπων, του Φώτιου και τουΚαλλίμαχου. Με τη βοήθεια της διαλεκτικής αυτής τεχνικής ο αναγνώστης έρχεται αντιμέτωπος με πλείστες χρήσιμες πληροφορίες, γνώσεις αλλά και συμπεράσματα.
Στο έργο του, ο Κοραής αποπειράται να εξετάσει το “άγιο φως” από όλες τις διαθέσιμες για την εποχή του οπτικές. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η ιστορική ανασκόπηση του “θαύματος”, η οποία και εμπεριέχει αναπάντεχες Μυθικιστικές προεκτάσεις. Κι αυτό διότι ο Έλληνας Διαφωτιστής αναδεικνύει μία σειρά από καταγεγραμμένες μαρτυρίες τέλεσης τέτοιου είδους “θαυματουργικών” φαινομένων, πολύ πριν τον ένατο αιώνα, περίοδο κατά την οποία ένας Φράγκος μοναχός αναφέρθηκε για πρώτη φορά στο “θαύμα” του “Παναγίου Τάφου“.
Αναφέρονται χαρακτηριστικά οι περιπτώσεις του αόρατου πυρός που άναβε τα ξύλα στους ναούς της Λυδίας στην πόλη Εγνατία της σημερινής Ιταλίας (Παυσανίας V, 27), μία αντίστοιχη περίπτωση θαύματος σε ιερό του Διονύσου στη Μακεδονία (Αριστοτέλης, Περί θαυμασ. ακουσμ. κ. 133), καθώς επίσης και του σφαιροειδούς φωτός που εμφανιζόταν κατά τον 5ο μ.α.χ.χ αιώνα στο ιερό της Αφροδίτης, κατά την εορτή της, στην Ηλιούπολη της Συρίας (Ζώσιμος Ι, 58).
Όμως ο Κοραής δεν στέκεται μόνο εκεί. Από τη στιγμή που εντοπίζει την προέλευση της εγκαθίδρυσης του “θαύματος” στον Δυτικό -τότε- κόσμο (και συγκεκριμένα στη Γαλλία), αναζητά μία αντίστοιχη καταγεγραμμένη παράδοση πέρα από την Ανατολή. Και την βρίσκει.
Πιο συγκεκριμένα, αναφέρεται εκτενώς σε γυναικείο μοναστήρι που ίδρυσε τον 6ο μεταχριστιανικό αιώνα (569 μ.α.χ.χ) στη σημερινή Γαλλική πόλη Πουατιέ (Poitiers), η σύζυγος του βασιλιά της Γαλλίας Κλοταίρου (Clotaire), Ραδεγόνδη (Radegonde).
Στο μοναστήρι αυτό, πέρα από έναν μεγάλο αριθμό “ιερών κειμηλίων” που υποτίθεται ότι φιλοξενούνταν, λάμβανε χώρα κάθε “Μ. Παρασκευή” (σε σταθερή, δηλαδή, ημερομηνία κατά τη διάρκεια του Πάσχα) ένα παράξενο φαινόμενο: Ένα θαυματουργό φως “κατέλαμπε την εκκλησίαν, όπου το επρόσμεναν προσευχόμενοι οι πιστοί“. Ο Κοραής θεωρεί την καταγεγραμμένη αυτή παράδοση ως τη βάση πάνω στην οποία οι Δυτικοί έχτισαν τον μύθο του “αγίου φωτός”, ενώ στη συνέχεια προβαίνει στην εξιστόρηση της εκμετάλλευσής του από Καθολικούς και Ορθόδοξους Χριστιανούς (σε συνεργασία πάντα με τους Άραβες) μέσα στον χρόνο.
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Μάρτιος 21, 2018, 07:41:28 μμ
Παν. Κονδύλης: Ο «ελληνοκεντρισμός» και η νεοελληνική ιδεολογία
από Ερανιστής

                                Ο «ελληνοκεντρισμός» και η νεοελληνική ιδεολογία.
Κείμενο: Παναγιώτης Κονδύλης

Καθώς το έθνος και το κράτος έμειναν πάντοτε ασύμμετρα μεγέθη στη νεοελληνική ιστορία (όσο κι αν το έθνος σμικρύνθηκε με διαδοχικούς ακρωτηριασμούς), καθώς δηλαδή το έθνος δεν μπήκε ποτέ εξ ολοκλήρου στα όρια του κράτους για να υποστεί την εκλογίκευση των σύγχρονων θεσμών, κρατήθηκε στη σφαίρα του μύθου ή μάλλον αποτέλεσε τον ίδιο τον μύθο που χρησίμευσε ως άξονας της νεοελληνικής ιδεολογίας. Ο νεοελληνικός μύθος αναφέρεται λοιπόν στο έθνος και όχι στο κράτος, είναι προϊόν της ιστορικής και ιδεολογικής κατίσχυσης ενός εννοιολογικά ασαφούς έθνους απέναντι στο αστικό εθνικό κράτος και ονομάζεται, με έναν πολυσήμαντο όρο, «ελληνοκεντρισμός». Η πολυσημία του όρου αυτού αντιστοιχεί στην πολυσημία ενός έθνους ιστορικά και εννοιολογικά αποσυνδεδεμένου από το αστικό εθνικό κράτος και έχει ως συνέπεια να φορτίζεται ό,τι εκάστοτε χαρακτηρίζεται ως «ελληνικό», με στοιχεία και γνωρίσματα μη επιδεχόμενα σαφείς ιστορικούς και κοινωνιολογικούς προσδιορισμούς. Ο ελληνοκεντρισμός θα μπορούσε να είναι κατά βάση μονοσήμαντος αν είχε υποταχθεί απόλυτα και μόνιμα στα αιτήματα ενός σύγχρονου αστικού εθνικισμού, για να χρησιμεύσει ως μέσο συσπείρωσης ολόκληρου του έθνους για αστικούς σκοπούς. Όμως υπό τις δεδομένες συνθήκες έγινε το αντίθετο: ο αστικός εθνικισμός απορροφήθηκε από τον ελληνοκεντρισμό και στο πλαίσιο του αναμίχθηκε και συμβιβάσθηκε με προαστικές αντιλήψεις περί έθνους, φυλής κτλ., χωρίς να μπορέσει παράλληλα να επιβάλει τα ειδοποιά του γνωρίσματα, οπότε η ανάμιξη αυτή μάλλον θα τον ισχυροποιούσε παρά θα τον εξασθένιζε. Μέσα από τη θετική ή αρνητική, μερική ή ολική αντιπαράθεση, συμπαράθεση ή επικάλυψη αστικού και πατριαρχικού εθνικισμού διαμορφώθηκε η πολυσημία του ελληνοκεντρισμού, η οποία του επέτρεψε να εκπληρώσει τη λειτουργία της κατ’ εξοχήν νεοελληνικής ιδεολογίας, εφ’ όσον στην ασαφή και κυμαινόμενη γλώσσα του μπορούσαν να αρθρωθούν πολλές και ποικίλες τάσεις.

 Καθώς όμως η κάθε μία από τις τάσεις αυτές επιδίωκε, όπως είναι ευνόητο, να μονοπωλήσει τον χώρο του ελληνοκεντρισμού προβάλλοντας τα δικά της συμφέροντα και αιτήματα ως συμφέροντα και αιτήματα ολόκληρου του έθνους, ο ελληνοκεντρισμός δεν αποτέλεσε μονάχα κοινό παρονομαστή, αλλά ταυτόχρονα και πεδίο μάχης, στο όποιο έπρεπε να επικρατήσει όποιος ήθελε να εγείρει αξιώσεις κοινωνικής, πολιτικής ή ιδεολογικής κυριαρχίας στο ελληνικό περιβάλλον. Υπήρξαν βέβαια και (αριστερές) μειοψηφίες, οι οποίες στήριξαν τις δικές τους αξιώσεις κυριαρχίας σε διεθνιστικά ιδεολογήματα, όμως αυτές ποτέ δεν μπόρεσαν, ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο, να ασκήσουν ευρύτερη επιρροή -κι όποτε την άσκησαν, αυτό έγινε επειδή υιοθέτησαν (και) πατριωτικά ή εθνικά συνθήματα. Σήμερα πάντως η αριστερά, η όποια επί δεκαετίες είχε το σθένος να λέει ότι το νεοελληνικό έθνος είναι φυλετικό και πολιτισμικό προϊόν των τελευταίων αιώνων και ότι η ιστορία του δεν νοείται έξω από τις συνυφάνσεις της με την ιστορία των υπόλοιπων βαλκανικών εθνικοτήτων, έχει ενστερνισθεί στο σύνολο της, ρητά ή σιωπηρά, τις ελληνοκεντρικές θέσεις και σταμάτησε εντελώς κάθε ιδεολογική πολεμική στα θέματα του περιούσιου λαού και της τρισχιλιετούς ιστορίας, κάνοντας έτσι μιαν άμεση ή έμμεση αναδίπλωση σ’ ένα κρίσιμο σημείο. Στην πραγματικότητα η ιδεολογική επιβολή του ελληνοκεντρισμού ήταν αναπόδραστη μέσα στις συγκεκριμένες νεοελληνικές συνθήκες. Γιατί μόνον αυτός μπορούσε, ακριβώς χάρη στην ασάφεια του, να γεφυρώνει τις διαφορετικές αντιλήψεις για το έθνος, οι οποίες ήσαν παράλληλα ενεργές, κι έτσι να συνενώνει προς τα έξω δυνάμεις ετερογενείς προς τα έσω· μόνον αυτός μπορούσε να περιβάλει με υψηλούς νομιμοποιητικούς τίτλους και να κάμει ηθικά ενδιαφέρουσες για τη διεθνή κοινή γνώμη τις ελληνικές εθνικές διεκδικήσεις, και μάλιστα σε χώρους εθνολογικά και πολιτικά διαμφισβητούμενους· μόνον αυτός μπορούσε, τέλος, να δώσει τα εντελώς απαραίτητα ψυχολογικά και εκλογικευτικά αντισταθμίσματα σε ένα αδύναμο έθνος, το όποιο, παρά τη μεγάλη ιδέα που είχε για τον εαυτό του, δοκίμασε επανειλημμένους εξευτελισμούς, αποκτώντας έτσι τη συναίσθηση ότι είναι παίγνιο στα χέρια των ισχυρών της γης, και το οποίο επί πλέον δεν πρόσφερε τίποτε ούτε στη θεωρητική σκέψη ούτε στον τεχνικό πολιτισμό.

Η πρώτη μορφή ελληνοκεντρισμού και συνάμα η πρώτη μορφή σύγχρονης εθνικής συνείδησης υπήρξε ο κλασικισμός, δηλαδή η στροφή προς την αρχαία Ελλάδα ως πηγή άντλησης ουσιωδών κοσμοθεωρητικών και βιοπρακτικών απόψεων και επίσης ως πρότυπο, η δημιουργική μίμηση του όποιου φαινόταν ο καλύτερος δρόμος για την αναγέννηση του ελληνικού έθνους. Τούτος ο κλασσικιστικός-ανθρωπιστικός ελληνοκεντρισμός, ο οποίος απέδιδε τη (δυνητική) προνομιακή θέση του νέου Ελληνισμού στο γεγονός της άμεσης καταγωγής του από τους φυσικούς φορείς ενός πολιτισμού με πανανθρώπινη σημασία, δηλαδή του αρχαιοελληνικού, πρωτοεμφανίστηκε και γνώρισε την πρώτη θεωρητική του επεξεργασία στα προεπαναστατικά παροικιακά κέντρα της δυτικής Ευρώπης, ιδιαίτερα σε κύκλους έμπορων, διατεθειμένων να ανοιχθούν ιδεολογικά προς τον ευρωπαϊκό Διαφωτισμό και να παρακάμψουν τον ακοσμικό βυζαντινισμό της Εκκλησίας για να ανασυνδεθούν με την εγκοσμιολατρία της αρχαιότητας. Δεν χρειάζεται να τονίσουμε ιδιαίτερα ότι το σχήμα αυτά δεν παρουσίαζε καμμιά πρωτοτυπία, αφού αντανακλούσε, και μάλιστα μάλλον θαμπά, τη βασική κατασκευή, η οποία στήριξε στην Ευρώπη την ιδεολογική πάλη των ανερχόμενων αστικών ή εν πάση περιπτώσει λαϊκών και εκκοσμικευτικών δυνάμεων. Η αρχαιολατρία, και μάλιστα η ελληνολατρία, αποτέλεσε από την Αναγέννηση και μετά τυπικό όπλο ενάντια στον παραδοσιακό Χριστιανισμό και επίσης ενάντια στην εποχή της αδιαμφισβήτητης ιδεολογικής του κυριαρχίας, δηλαδή τον Μεσαίωνα. Όταν λοιπόν ορισμένες ομάδες Νεοελλήνων τον 18ο αι. υιοθέτησαν την ελληνολατρία υπό τη μορφή της αρχαιολατρίας προκειμένου να εκφρασθούν ιδεολογικά, προσχωρούσαν σε μιαν ήδη διαμορφωμένη ευρωπαϊκή παράδοση, Η οποία ακριβώς τότε εμπλουτιζόταν και διευρυνόταν με τον Διαφωτισμό. Η αρχαία Ελλάδα -ως σύμβολο μιας συγκροτημένης πολιτισμικής αντίληψης με ειδοποιά γνωρίσματα και όχι απλώς ως μνήμη και χρήση ορισμένων κειμένων- ανακαλύφθηκε λοιπόν (ή εφευρέθηκε) στη δυτική Ευρώπη και από δυτικοευρωπαίους στοχαστές για να εισαχθεί από εκεί στον ελληνόφωνο χώρο, αρχικά ως αστική, και μάλιστα αστικοεθνική, ιδεολογία από αστικούς ή οιονεί αστικούς φορείς. Ο ελληνικός αρχαιολατρικός ελληνοκεντρισμός δεν θα πρόβαλλε ποτέ τις ιδεολογικές του αξιώσεις -και είναι αμφίβολο αν θα σχηματιζόταν καν- αν το κλασσικό και ανθρωπιστικό ιδεώδες δεν είχε αναφανεί και διαδοθεί στη δυτική Ευρώπη για λόγους αναφερόμενους αποκλειστικά στις ιδιαιτερότητες και στις τροπές της δυτικοευρωπαϊκής ιστορίας. Μονάχα το ήδη τετελεσμένο γεγονός της εμφάνισης και της διάδοσης του σε ευρωπαϊκό επίπεδο έδωσε στους Νεοέλληνες ελληνοκεντρικούς αρχαιολάτρες τη δυνατότητα να ισχυρισθούν ότι ο τόπος τους είναι η κοιτίδα του πολιτισμού κτλ. και ότι επομένως και η σημερινή Ελλάδα θα πρέπει να αντιμετωπίζεται ανάλογα από την «πολιτισμένη ανθρωπότητα»· όμως ο ισχυρισμός αυτός θα προκαλούσε τόση θυμηδία όση και ένας αντίστοιχος ισχυρισμός των Κιργιζίων ή των Εσκιμώων λ.χ., αν η πρωτοπορία της «πολιτισμένης ανθρωπότητας» δεν είχε ανακαλύψει τον αρχαιοελληνικό πολιτισμό (δηλαδή μιαν ιδεολογικά χρήσιμη εκδοχή του) προτού καν υπάρξουν Νεοέλληνες. Άλλωστε δεν πρέπει να λησμονείται ότι η νεοελληνική επιστημονική συνεισφορά στη διερεύνηση του αρχαίου πολιτισμού στάθηκε μηδαμινή. Υπήρξαν βέβαια φιλόλογοι και αρχαιολόγοι ισάξιοι πολλών καλών δυτικοευρωπαίων συναδέλφων τους (και αυτοί πάλι μπορούν να μετρηθούν στα δάχτυλα του ενός χεριού), όμως από τη νεότερη Ελλάδα δεν εκπορεύθηκε καμμιά συνολική θεώρηση και ερμηνεία του αρχαίου πολιτισμού, ικανή να εμψυχώσει και να ενεργοποιήσει πρακτικά το κλασσικό-ανθρωπιστικό Ιδεώδες σε διεθνή κλίμακα.

Ο αρχαιολατρικός ελληνοκεντρισμός στην αστικοεθνική του εκδοχή, όπως εμφανίσθηκε στους κόλπους του προεπαναστατικού νεοελληνικού Διαφωτισμού και όπως ενέπνευσε όσους αγωνιστές της Επανάστασης θεωρούσαν τον εαυτό τους απόγονο του Λεωνίδα, δεν μπόρεσε να διαμορφωθεί αυτόνομα και να επικρατήσει στην αμιγή του μορφή, εφ’ όσον οι φορείς του ούτε μεταφυτεύθηκαν αυτούσιοι στο ελεύθερο κράτος ούτε και προσδιόρισαν την ιδεολογία του. Η εθνική ιδέα υιοθετήθηκε, καθώς είδαμε, από κοινωνικά στρώματα αρχικά ξένα προς αυτή, για να ερμηνευθεί τώρα με κριτήρια προαστικά-πατριαρχικά, και αντίστοιχες τροποποιήσεις υπέστη και ο ελληνοκεντρισμός. Η πατριαρχική του μεθερμηνεία απαιτούσε τη διεύρυνση του, ήτοι την αποσύνδεση του από τη μονομερή αρχαιολατρία και τη συναφή του με χριστιανικές άξιες και χριστιανικά ιδεώδη· η διεύρυνση έγινε δηλαδή κατά τρόπο ώστε να ικανοποιεί, σε μεγάλο τουλάχιστον βαθμό, την Εκκλησία ως έναν από τους σημαντικότερους πατριαρχικούς-προαστικούς κοινωνικούς παράγοντες με σαφείς και ρητές ιδεολογικές αξιώσεις. Ο ευρύτερος αυτός ελληνοκεντρισμός, ο οποίος ανταποκρινόταν (κατά μέγα μέρος) στις προσδοκίες των πατριαρχικών κοινωνικών δυνάμεων και περιέκοπτε (κατά μέγα μέρος) τις ριζοσπαστικές επόψεις του αστικού αρχαιολατρικού ελληνοκεντρισμού, κωδικοποιήθηκε με την ιστορική κατασκευή της αδιάσπαστης τρισχιλιετούς ιστορίας των Ελλήνων, ήτοι αφ’ ενός της φυλετικής τους συνέχειας και αφ’ ετέρου της ουσιώδους ενότητας ελληνικού και χριστιανικού πνεύματος. Η κατασκευή αυτή έκανε δυνατή την οργανική συμπερίληψη του Βυζαντίου, του πρωταρχικού ιστορικού ενσαρκωτή των χριστιανικών ιδεών και άξιων, στην ελληνική ιστορία και έτσι αποκαθιστούσε όχι μόνον ιδεολογικά, αλλά και ιστορικά την Εκκλησία. Οι πλείστοι εκπρόσωποι του προεπαναστατικού νεοελληνικού Διαφωτισμού, συμφωνώντας και στο σημείο αυτό με τους δυτικοευρωπαίους ομοϊδεάτες τους, είχαν τηρήσει απέναντι στο Βυζάντιο στάση είτε εφεκτική είτε απορριπτική, θεωρώντας το ως έκφανση και αποκύημα σκοταδισμού και δεισιδαιμονίας· συχνότατα συνέδεαν βέβαια τα αρχαιοελληνικά και τα χριστιανικά ιδεώδη, όμως αυτό δεν το έκαναν κατασκευάζοντας έναν αδιάσπαστο ελληνοχριστιανικό πολιτισμό avant la lettre, παρά ακολουθώντας μιά πάγια επιχειρηματολογική τακτική του δυτικοευρωπαϊκού Διαφωτισμού γενικά: ερμήνευαν τον Χριστιανισμό νεωτεριστικά και εγκοσμιολατρικά για να δείξουν έτσι ότι η Εκκλησία παραποιεί το «αληθινό» του πνεύμα και ότι μόνος ο Διαφωτισμός είναι ο «γνήσιος» ερμηνευτής των επιταγών του Θεού ακριβώς γιατί αποκρούει τόσο τη δεισιδαιμονία όσο και τη στείρα άρνηση των εγκόσμιων· όμως αυτήν την (πεφωτισμένη) θρησκεία λίγα πράγματα τη χώριζαν από τον (μετριοπαθή) παγανισμό. Εντελώς διαφορετικό νόημα και περιεχόμενο παίρνει η προσέγγιση Ελληνισμού και Χριστιανισμού στο πλαίσιο της ιστορικής κατασκευής της τρισχιλιετούς φυλετικής και πνευματικής συνέχειας του ελληνικού έθνους. Στην αρχαία ελληνική κοσμοθεωρία και βιοθεωρία δεν εξαίρονται τώρα τα παγανιστικά και εγκοσμιολατρικά στοιχεία, αλλά οι θεοκρατικές και πνευματοκρατικές εκείνες επόψεις, οι όποιες ερμηνεύονται ως προπαρασκευαστικές μορφές και προπομποί των χριστιανικών αληθειών. Με τους όρους αυτούς η Εκκλησία συγκατανεύει στον ελληνοκεντρισμό, βλέποντας άλλωστε ότι το ελεύθερο ελληνικό κράτος αποτελεί πραγματικότητα και ότι η ίδια χρειάζεται την υποστήριξη του. Ως ένας από τους κεντρικούς στύλους της εθνικής ιδεολογίας, ο θεολογικά χροιασμένος αυτός ελληνοκεντρισμός συγκεντρώνει στο εξής τα πολεμικά του πυρά εναντίον κάθε είδους «υλισμού», «δαρβινισμού» κτλ. — τάσεων που εισχώρησαν κάπως συστηματικότερα στον ελληνικό πνευματικό χώρο μόλις από τις αρχές του εικοστού αιώνα και μετά, περιοριζόμενες ωστόσο στο αναγνωστικό κοινό διαφόρων μεταφράσεων, χωρίς να διεισδύσουν στο σύστημα της παιδείας.

Έτσι ο ελληνοχριστιανικός ελληνοκεντρισμός, στηριζόμενος στην κατασκευή της ιστορικής συνέχειας του έθνους, υπερφαλάγγισε τον αρχαιολατρικό ελληνοκεντρισμό, ο όποιος παραμέριζε το Βυζάντιο και τις συναφείς άξιες. Θα πρέπει να σημειώσουμε ότι και το πατριαρχικό-ελληνοχριστιανικό ιδεολόγημα, το ίδιο οποίος και το αστικό-αρχαιολατρικό, είχε τα προηγούμενα του στον ευρωπαϊκό χώρο, απ’ όπου και μεταφυτεύθηκε για να ικανοποιήσει, φυσικά, επιτόπιες ανάγκες. Η προσέγγιση Ελληνισμού και Χριστιανισμού, στη μορφή που μας ενδιαφέρει εδώ, επιχειρήθηκε σε ευρεία έκταση κατά την εποχή της Παλινόρθωσης από τις ανασυντασσόμενες αντεπαναστατικές δυνάμεις, οι όποιες προσπάθησαν να εξουδετερώσουν τα νεωτεριστικά και ριζοσπαστικά στοιχεία του αρχαιολατρικού Ιακωβινισμού, διαγράφοντας μιαν εικόνα της αρχαιότητας συμβιβάσιμη με τα πατριαρχικά-φεουδαλικά χριστιανικά ιδεώδη. Αλλά και στον εικοστό αιώνα οι Έλληνες ιδεολόγοι του ελληνοχριστιανικού πολιτισμού βρήκαν στηρίγματα σε αντίστοιχες ευρωπαϊκές τάσεις, οι όποιες εμφανίσθηκαν όταν η αστική ιδεολογία, μπροστά στον σοσιαλιστικό κίνδυνο, αναδιπλώθηκε και ήρθε κοντά στον Χριστιανισμό, αντιπαραθέτοντας το «ελληνοχριστιανικό πνεύμα της Δύσης» στον «ασιατικό μπολσεβικισμό». Μολονότι όμως ο ελληνοχριστιανικός ελληνοκεντρισμός, σε διάφορες παραλλαγές, άσκησε καθοριστική ιδεολογική επίδραση σ’ ολόκληρη την ίσαμε τώρα ζωή του ελεύθερου ελληνικού κράτους και μολονότι η ταυτόχρονη πίεση των ριζοσπαστικών και των χριστιανικών τάσεων εγκλώβιζε τους μετριοπαθείς αρχαιολάτρες σε μιά διελκυστίνδα, εμποδίζοντας τους να εμμείνουν όσο ίσως θα επιθυμούσαν στις παγανιστικές και εγκοσμιολατρικές όψεις της αρχαιοελληνικής κοσμοθεωρίας και βιοθεωρίας -ωστόσο συνέχιζε να υφίσταται, και συχνότατα να εκρήγνυται. Η ιστορική και εννοιολογική διάσταση των συστατικών στοιχείων του «ελληνοχριστιανικού» υβριδίου, καθώς άλλοτε η «ελληνική» και άλλοτε η «χριστιανική» του πλευρά συνδεόταν με αυτοτελείς κοινωνικούς σκοπούς και ιδιαίτερες αξιώσεις κοινωνικής ισχύος ζητώντας να αυτονομηθεί. Όμως η αυτονόμηση τούτη δεν μπορούσε πιά να σημαίνει ότι το (αρχαίο) ελληνικό και το χριστιανικό στοιχείο αναλάμβαναν τις λειτουργίες που εκπλήρωναν στην προεπαναστατική περίοδο, προτού ακόμα συγχωνευθούν στο πλαίσιο της κατασκευής του «ελληνοχριστιανικού» πολιτισμού. Απεναντίας, όσο προχωρούσε ό ιδεολογικός διαφορισμός του ελλαδικού χώρου, τόσο περισσότερο χρησιμοποιούνταν για να νομιμοποιήσουν ποικίλες, λιγότερο ή περισσότερο σύγχρονες, κοινωνικοπολιτικές και κοσμοθεωρητικές τοποθετήσεις. Έτσι, με την επίκληση του αρχαίου Ελληνισμού, στην εκάστοτε κατάλληλη ερμηνεία του, εκφράσθηκαν τόσο συμπάθειες αυταρχικές και δικτατορικές (εξύμνηση της αρχαίας Σπάρτης ή Μακεδονίας) όσο και προτιμήσεις δημοκρατικές (εξιδανίκευση της αρχαίας Αθήνας), τόσο δόγματα φυλετικά και φιλοφασιστικά (ιδιαίτερα με αντισλαβική αιχμή) όσο και συνηγορίες υπέρ του σοσιαλισμού (ο σοσιαλισμός ως αίτημα της ηθικής Ιδέας κτλ.). Εξ ίσου πολύμορφη υπήρξε η επίκληση του χριστιανικού στοιχείου, το οποίο τονιζόταν στην αυτοτέλεια του για λόγους αντίδρασης, όποτε η ελληνολατρία έπαιρνε μορφές ακραίες ή εν πάσει περιπτώσει ασυμβίβαστες με τις απαιτήσεις της κατασκευής του «ελληνοχριστιανικού πνεύματος». Και εδώ μπορεί να διαπιστωθεί ένας αξιοσημείωτος εσωτερικός διαφορισμός, καθώς άλλοτε η επιστράτευση των χριστιανικών αξιών αντιτάσσεται σε μεταβολές των φρονημάτων και των ηθών αντίθετες προς την πατριαρχική κοινωνική αντίληψη των «νοικοκυραίων», ενώ άλλοτε οι χριστιανικές αξίες ερμηνεύονται με τέτοιον τρόπο, ώστε να αρθρώνουν την ηθική διαμαρτυρία μικροαστών διανοούμενων εναντίον του αλλοτριωτικού υλισμού και του απάνθρωπου ανηθικισμού μιας κοινωνίας κυριαρχούμενης από την επιδίωξη της κατανάλωσης και του κέρδους. Τέτοιοι χριστιανορθόδοξοι ελληνοκεντρισμοί, οι όποιοι συχνά έρχονται σε προστριβές με την επίσημη Εκκλησία, είναι ως προς το περιεχόμενο τους τόσο λίγο πρωτότυποι όσο και οι υπόλοιποι· στην ουσία ανανεώνουν και παραλλάσσουν τα θεμελιώδη μοτίβα των σλαβοφίλων και πανσλαβιστών από τις αρχές του 19ου αι., αντιπαρατάσσοντας στην «πνευματική» Ανατολή την «υλιστική» Δύση και στην «αγάπη» ή στις «δωρεές της χάριτος» τη στεγνή νοησιαρχία των φιλοσοφικών και θρησκευτικών μεταφυσικών δογμάτων. Τα μοτίβα ταύτα διείσδυσαν στην Ελλάδα ήδη από τον περασμένο αιώνα, για να βρουν απήχηση αρχικά σε μοναστικούς κύκλους και κατόπιν σε μάλλον ολιγάριθμους διανοούμενους, πιάνω στους οπαίους η επίδραση Ρώσων θεολόγων και φιλοσόφων είναι καθοριστική, αν και συχνά ανομολόγητη.

Συνέχεια......
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Μάρτιος 21, 2018, 07:43:57 μμ
....συνέχεια προηγούμενου.

Με βάση τα παραπάνω κριτήρια, δηλαδή παρακολουθώντας τη διαμόρφωση των βασικών θέσεων του ελληνοκεντρισμού και αναλύοντας τη διαδικασία και τις φάσεις του διαφορισμού του, θα μπορούσε να καταρτισθεί ένα πλήρες σχεδόν ευρετήριο της νεοελληνικής ιδεολογίας. Αν η μορφολογία, η ιστορία και η κοινωνιολογία της νεοελληνικής ιδεολογίας δεν γράφτηκε ακόμη, ούτε καν υπό μορφή ικανοποιητικού προσχεδίου, ο λόγος είναι όχι μόνον η ελλιπής εποπτεία της ποικιλίας των ρευμάτων, τα όποια, αντί να βλέπονται στην εσωτερική τους πολυμέρεια, σχηματοποιούνται εσπευσμένα και κατόπιν αποδίδονται σε φανταστικές «τάξεις», αλλά και η χρήση μιας άλλης άκοπης διεξόδου, δηλαδή η ταύτιση της σκοπιάς των μελετητών με την ιδέα που έχουν οι διάφορες ανταγωνιστικές παρατάξεις για τον εαυτό τους.

Έτσι π.χ., επειδή οι πρωταγωνιστές της διαμάχης γύρω από τη γλώσσα φαντάζονταν ότι η διαμάχη αυτή έχει να κάμει με θεμελιώδεις εθνικές και κοινωνικοπολιτικές επιλογές, πολλοί οδηγήθηκαν σε μιαν εσφαλμένη κοινωνιολογική αποτίμηση τάσεων και προσώπων με βάση την τοποθέτηση τους απέναντι στο γλωσσικό ζήτημα. Και εδώ παραβλέφτηκε η πολυμέρεια των πραγματικών δεδομένων, με αποτέλεσμα τις μονοσήμαντες αναγωγές. Αν θα θέλαμε οπωσδήποτε, για λόγους έμφασης, να επιλέξουμε τη μία από τις δύο δυνατές ακραίες διατυπώσεις, θα έπρεπε μάλλον να πούμε ότι οι γλωσσικές προτιμήσεις τέμνουν εγκάρσια τις κοινωνικοπολιτικές παρατάξεις παρά ότι τις χαρακτηρίζουν. Όπως η προάσπιση της καθαρεύουσας δεν αποτελούσε παντού και πάντα «αντιδραστική» αλλά εν μέρει υπαγορευόταν από πρακτικές ανάγκες (καθώς θα διαπίστωνε όποιος θα εξέταζε λ.χ. τη σημασία της μεταγλώττισης παντοειδών νομικών κωδίκων για το συγκροτούμενο κράτος) και εν μέρει εμπνεόταν από γνήσια πίστη στη ζωογόνο δύναμη των κλασσικών προτύπων, έτσι και ο δημοτικισμός συνδέθηκε, και μάλιστα για βάσιμους εκάστοτε λόγους, με παρατάξεις κατά τα άλλα διαφορετικές έως εχθρικές μεταξύ τους. Γενικά μπορεί να λεχθεί ότι τα προσδοκώμενα κοινωνικά αποτελέσματα από την επιβολή της δημοτικής γλώσσας συναρτιόνταν με τον τρόπο, με τον όποιο οριζόταν κάθε φορά ο λαός. Για τους σοσιαλιστές η δημοτική γλώσσα ειδικά και η λαϊκή παράδοση γενικότερα ήσαν, μακροπρόθεσμα τουλάχιστον, στοιχεία της ταξικής συνειδητότητας των καταπιεζόμενων στρωμάτων και συνάμα ουσιώδεις συνιστώσες ενός νέου πολιτισμού μετά τη λαϊκή απελευθέρωση. Για τον μετριοπαθή εκπαιδευτικό δημοτικισμό, ο οποίος μπορούσε και ήθελε να κινηθεί στο πλαίσιο της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, η υιοθέτηση της δημοτικής ισοδυναμούσε με την αποκοπή από έναν σχολαστικισμό αντίθετο προς τις εκσυγχρονιστικές τάσεις· εδώ ο λαός γινόταν αντιληπτός ως το σύνολο των φιλοπρόοδων, φιλόπονων και φιλήσυχων γεωργών, εργατών και τεχνιτών. Όμως ο δημοτικισμός συνδέθηκε και με μιά τρίτη αντίληψη για τον λαό, η οποία προσέγγιζε τον ευρωπαϊκό συντηρητικό ρομαντισμό και έβλεπε τη λαϊκή κοινότητα ως σύνολο πατριαρχικά διαρθρωμένο, σύνολο συμπαγές και ομόψυχο χάρη στην εμμονή του στις παραδόσεις του, σύνολο, τέλος, συσπειρωμένο πίσω από τον ύψιστο πατριάρχη, δηλαδή τον βασιλέα, πάνω από τα κεφάλια των πολιτικάντηδων και των ουσιαστικά απατρίδων πλουτοκρατών, πέρα κι έξω από τους πιθηκισμούς των φραγκομαθημένων.

Η ένταση και η έκταση του ελληνοκεντρισμού ως της νεοελληνικής ιδεολογίας κατ’ εξοχήν γίνεται ορατή ακριβώς στον μόνο πνευματικό τομέα, όπου ο νεότερος Ελληνισμός έδωσε πράγματι έργα περίοπτα: εννοούμε τον τομέα της ποίησης. Οι πλείστοι μεγάλοι Νεοέλληνες ποιητές συνέδεσαν το περιεχόμενο της ποίησης τους με οράματα και πεποιθήσεις, όπου η ιδέα της Ελλάδας εμφανιζόταν ως συμπύκνωση ύψιστων ηθικών και αισθητικών άξιων, ανεξάρτητα από τα μορφολογικά μέσα, με τα όποια εκφράσθηκε κάθε φορά το περιεχόμενο αυτό· ακόμα και η ποίηση του μοντερνισμού, στον βαθμό που αντλεί από το ανορθολογικό στοιχείο και από τον μύθο, επέλεξε σε κορυφαίες περιπτώσεις ως μύθο της την Ελλάδα. Δεν ήταν βέβαια παράδοξο το ότι τα ελληνοκεντρικά οράματα, καθώς ξεχύνονταν σε χείμαρρους λυρισμού, επικάλυψαν ολότελα τις πολύ πεζότερες αστικές ιδέες και αξίες. Αν όμως τέτοιες ιδέες και άξιες είχαν ουσιαστική υπόσταση μέσα στη νεοελληνική πραγματικότητα, αν αποτελούσαν καθοριστικό στοιχείο της νοοτροπίας και της συμπεριφοράς, τότε θα έπρεπε τουλάχιστον να εκφρασθούν στην πεζογραφία, ιδιαίτερα στο μυθιστόρημα ως το κατ’ εξοχήν αστικό λογοτεχνικό είδος. Κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει, πάντως δεν συμβαίνει σε έκταση τέτοια, ώστε να μας επιτρέπεται να μιλάμε για αστικό μυθιστόρημα στην Ελλάδα -εκτός αν μ’ αυτά εννοούμε απλώς την υπέρβαση της παλαιάς ηθογραφίας και τη μεταφορά του σκηνικού από την ύπαιθρο στην πόλη. Το νεοελληνικό μυθιστόρημα περιγράφει κατά κανόνα τη μοίρα ατόμων από τα μεσαία στρώματα που συνθλίβονται μέσα σε συνθήκες στενές και μίζερες κάτω από την πίεση ανεκπλήρωτων ονείρων και μάταιων προσδοκιών· ακόμη και όσοι φθάνουν ψηλά, πραγματώνοντας προς στιγμήν υπεραναπληρωτικές φαντασιώσεις ισχύος, περνάνε σαν μετέωρα, χωρίς να αφήσουν πίσω τους ένα συγκροτημένο έργο ως κρυστάλλωση ενός συγκροτημένου προσώπου, παρά μονάχα σκόρπιες μνήμες, σκόρπιες αγάπες και σκόρπια μίση. Σ’ αυτόν τον πίνακα μονάχα περιθωριακά εμφανίζεται ο αστός με την πειθαρχημένη ζωή και τους μακροπρόθεσμους στόχους, με την τυπική κύμανση ανάμεσα σε αίσθημα και καθήκον, πατριωτισμό και κοσμοπολιτισμό, πνευματική καλλιέργεια και υλικό πλούτο. Ειδικότερα οι ειδοποιές αστικές άξιες του εργασιακού ήθους ελάχιστη απήχηση βρήκαν στη θεωρητική και λοιπή νεοελληνική γραμματεία, καθώς μάλιστα έρχονταν σε ευθεία αντίθεση προς τον ελληνοκεντρισμό και προς βασικά στοιχεία της ελληνικής παράδοσης, ήτοι την ορθοδοξία (περιφρόνηση των εγκόσμιων αγαθών και τάσεις προς τον κοινοκτημονισμό) και την αρχαιότητα (απέχθεια προς τις βάναυσες εργασίες και υπεροχή του θεωρητικού βίου). Για να βρούμε ακριβή, αν και κάπως ξέθωρα, ελληνικά αντίστοιχα της αστικής κοσμοθεωρίας και βιοθεωρίας πρέπει να ανατρέξουμε στα προεπαναστατικά κείμενα του νεοελληνικού Διαφωτισμού. Η εννοιολογική τους ανασυγκρότηση μας δίνει το γενικό σχήμα της αστικής θεώρησης του κόσμου και του ανθρώπου -από την προσπάθεια ενός συγκερασμού (πεφωτισμένης) θρησκείας και επιστήμης ίσαμε την επιδίωξη του συμβιβασμού ανάμεσα στις επιταγές του Λόγου και τη φωνή των παθών. Στη φιλολογία του νεοελληνικού Διαφωτισμού εμφανίζονται επίσης έργα αναφερόμενα στην ηθική της εργασίας και γενικότερα στη συμπεριφορά που επιβάλλουν οι συνθήκες της ελεύθερης αγοράς στο οικονομικώς ενεργό άτομο, αν θέλει να παραμείνει έντιμο, χωρίς όμως και να καταστραφεί υλικά. Αυτά τα μοτίβα, που είχαν νόημα και συγκεκριμένα αναφορά στον περίγυρο των εμπόρων του παροιμιακού Ελληνισμού, ατόνησαν βέβαια στο περιβάλλον του ελεύθερου κράτους. Όμως, ενώ η επίσημη ιδεολογία οργάνωνε τους μύθους του ελληνοχριστιανικού πολιτισμού γύρω από τον άξονα της ενότητας Γένους και θρησκείας, παράλληλα, στο πλαίσιο της κοινωνικής και κοσμικής ζωής των «τζακιών», αναπτύσσονταν ήθη που συχνά εμπνέονταν από την ανάγνωση αισθηματικών μυθιστοριών (ανάγνωση παράλληλη, τότε, με την εντρύφηση σε σχοινοτενείς αφηγήσεις γύρω από λήσταρχους ή αγωνιστές της Επανάστασης) και που από μιαν άποψη θα μπορούσαν να χαρακτηρισθούν αστικά. Αυτά τα ήθη ενισχύθηκαν και εν μέρει εκλεπτύνθηκαν με την κατοπινή εισροή στοιχείων προεχόμενων από τον παροικιακό Ελληνισμό, έτσι ώστε βαθμηδόν διαμορφώθηκε ένας κώδικας της κοινωνικής ζωής των ανώτερων στρωμάτων που κρατήθηκε σε ισχύ ίσαμε τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο και, σε ορισμένες περιπτώσεις, ακόμη αργότερα. Ο αστικός πολιτισμός εκδηλώθηκε εδώ στις στοιχειωδέστερες και εξωτερικότερες μόνο μορφές του, δηλαδή σε ορισμένους εθιμοτυπικούς κανόνες, σε ορισμένους άγραφους νόμους της συναναστροφής μεταξύ «κυρίων» και «κυριών» και στην απόκτηση μιας «ευρωπαϊκής» μόρφωσης· εν πάση περιπτώσει οι εγχώριες αστικές πολιτισμικές ανάγκες δεν έγιναν ποτέ τόσο επιτακτικές, ώστε να δημιουργηθεί μιά όπερα ή μιά πινακοθήκη κάποιων απαιτήσεων. Επί πλέον, πολλά από τα μέλη του κοινωνικού στρώματος, το όποιο ήταν κύριος φορέας αυτών των έξεων, συνέχιζαν να εμφορούνται από πατριαρχικές νοοτροπίες μεταφραζόμενες κοσμοθεωρητικά σε αντιλήψεις προαστικής ουσιαστικά υφής. Έτσι το στρώμα αυτό μπορούσε να εμφανίζεται ως «αστικό» μάλλον από τη σκοπιά των αντιπάλων του, οι οποίοι με τον όρο «αστικός» εννοούσαν γενικά και αδιαφόριστα, αλλά εσφαλμένα από ιστορική και κοινωνιολογική άποψη, ό,τι αντιτασσόταν σ’ έναν σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της ελληνικής κοινωνίας.

Οι ραγδαίες κοινωνικές ανακατατάξεις που συνόδευσαν τα χρόνια της κατοχής, του εμφυλίου πολέμου και του εξαμβλωματικού εκσυγχρονισμού των επόμενων δεκαετιών σήμαναν τη μετάβαση της ελληνικής κοινωνίας από το καθεστώς του πατριαρχισμού και του νόθου ή επίπλαστου αστισμού στο καθεστώς μιας εξ ίσου νόθας μαζικής δημοκρατίας, δηλαδή μίας δημοκρατίας με πολύ μεγαλύτερη κοινωνική κινητικότητα από πριν, αλλά ταυτόχρονα ανίκανης να απαλλαγεί από τις πελατειακές νοοτροπίες και σχέσεις που της κληροδότησε η προηγούμενη κατάσταση· απεναντίας μάλιστα, η αναμφισβήτητη διεύρυνση της δημοκρατίας και του πλουραλισμού, ιδίως στη μεταδικτατορική περίοδο, οδήγησε τελικά στην επίταση των διαρθρωτικών αδυναμιών του συστήματος, εφ’ όσον οι αμέσως ενδιαφερόμενοι «κλάδοι» τη χρησιμοποίησαν για να εμπεδώσουν και να επαυξήσουν όσα τους είχε ήδη αποφέρει η πελατειακή συναλλαγή κομμάτων και ψηφοφόρων. Προτού επιμείνουμε στο σημείο αυτό, πρέπει να πούμε ότι οι κατοχικές και μεταπολεμικές ανακατατάξεις επηρέασαν, το ένα μετά το άλλο, όλα τα κοινωνικά στρώματα. Πρώτα-πρώτα άλλαξαν σημαντικά τη σύνθεση του στρώματος που προπολεμικά ονομαζόταν «αστικό», έτσι ώστε αυτά σήμερα να αποτελείται, σε βαθμό καθοριστικό για το ποιόν και τον χαρακτήρα του, από νεόπλουτους, και μάλιστα νεόπλουτους χάρη σε εργολαβικές και μεταπρατικές δραστηριότητες, τις όποιες εξέθρεψαν, μετά τη μαύρη αγορά, η «ανοικοδόμηση» και τα «μεγάλα δημόσια έργα» καθώς και η διοχέτευση όλο και μεγαλύτερου όγκου εισαγωγών στην εσωτερική αγορά. Αλλά και οι υπόλοιποι «επιχειρηματίες», με εξαιρέσεις όχι πια πολυάριθμες, παρά τις διαφορές και την ποικίλη προϊστορία των επί μέρους ασχολιών τους, ελάχιστα διαφέρουν από τους νεόπλουτους ως προς το πολιτισμικό τους επίπεδο και τον πνευματικό τους ορίζοντα, στο επίκεντρο του οποίου συχνότατα βρίσκονται τα όσα συμβαίνουν στα γήπεδα ή στα νυκτερινά κέντρα διασκεδάσεως. Έτσι, σε γενικές γραμμές εξέλιπε ακόμα και ο προγενέστερος νόθος αστισμός. Από την άλλη πλευρά, ό τουρισμός και το ευρύτατο μεταναστευτικό κύμα της δεκαετίας του 1950 και του 1960 αποτέλεσαν την τρίτη μεγάλη νεοελληνική ένταξη στο διεθνές κύκλωμα της καπιταλιστικής οικονομίας και κατέλυσαν οριστικά την πατριαρχική κοινωνική διάρθρωση, καθώς δημιούργησαν κατά τρόπο άμεσο ή έμμεσο (δηλαδή συντείνοντας στη διεύρυνση του τομέα των υπηρεσιών) ένα όλο και πολυπληθέστερο μεσαίο στρώμα χαρακτηριζόμενο από τον μιμητικό καταναλωτισμό και από την έπαρση της νεοαπόκτητης ευημερίας και της επίσης νεοαπόκτητης ημιμάθειας. Μπορεί να λεχθεί ότι πάνω στη βάση των άξιων του κατά το δυνατόν γρήγορου πλουτισμού και του εσπευσμένου καταναλωτισμού η ελληνική κοινωνία είναι σήμερα πολιτισμικά ίσως όχι καλύτερη, πάντως ομοιογενέστερη απ’ ό,τι προπολεμικά. Από αισθητική και αισθηματική άποψη την πολιτισμική ομογενοποιηση την πραγματοποίησε, εκτός από τη ραγδαία εξάπλωση του Kitsch, πρώτα η «ανακάλυψη» και κατόπιν η ευρύτερη αποδοχή και ο μουσικός εξευγενισμός του «λαϊκού» τραγουδιού. Το τραγούδι αυτό γνώρισε τεράστια επιτυχία, και μάλιστα στις δεκαετίες τις κρίσιμες για την κοινωνική καμπή που εξετάζουμε εδώ, ακριβώς επειδή κινήθηκε σε κλίμακα τόσο ευρεία, ώστε μπορούσε να απευθυνθεί ταυτόχρονα σε όλα τα στρώματα μιας κοινωνίας που μόλις άφηνε πίσω της τους πατριαρχικούς διαχωρισμούς και έμπαινε στη χοάνη μιας κινητικότητας πρωτόφαντης ίσαμε τότε — ήτοι μιας κοινωνίας που αναζητούσε μεγάλους εξισωτικούς κοινούς παρονομαστές. Μ’ αυτήν την έννοια το «λαϊκό» τραγούδι στην Ελλάδα, αρχίζοντας από την εξιστόρηση των καημών του χασικλή και τελειώνοντας στη μελοποίηση υψηλής ποίησης, συνέβαλε πολύ στην κατάλυση της παλαιάς βασικής διάκρισης ανάμεσα σε «αστικό» ή «λόγιο» και «λαϊκό» πολιτισμό και έκανε κάτι που, όπως θα δούμε παρακάτω, το θεωρούν ευκταίο οι θεωρητικοί της μεταμοντέρνας κουλτούρας. Πρέπει ωστόσο να προσθέσουμε ότι μέσα στη διαδικασία αυτήν η έννοια «λαϊκός» ουσιαστικά αποσυνδέθηκε από την έννοια «αγροτικός», για να συνδεθεί κυρίως με τη θεώρηση και τα γούστα των κατώτερων στρωμάτων των πόλεων, τα όποια κατάφεραν να μετατραπούν σε στρώματα σύγχρονων καταναλωτών με τον ίδιο τρόπο που και το ζεϊμπέκικο έγινε «συρτάκι» ή ο τεκές «μπαρ».

Πηγή: Απόσπασμα από τη εισαγωγή του βιβλίου Η παρακμή του αστικού πολιτισμού. Το πέρασμα από τη μοντέρνα στη μεταμοντέρνα εποχή κι από τον φιλελευθερισμό στη μαζική δημοκρατία, εκδ. Θεμέλιο, Αθήνα 1995.

Ο Παναγιώτης Κονδύλης (στα γερμανικά: Panajotis Kondylis· 17 Αυγούστου 1943 – 11 Ιουλίου 1998) υπήρξε Έλληνας φιλόσοφος, συγγραφέας και μεταφραστής. Γεννήθηκε το 1943 στο Δρούβα Ηλείας, κοντά στην Αρχαία Ολυμπία. Έγραψε κυρίως στα γερμανικά και μετέφραζε ο ίδιος τα βιβλία του στα ελληνικά. Το έργο του τον τοποθετεί στη συνέχεια της παράδοσης των Θουκυδίδη, Νικολό Μακιαβέλι και Μαξ Βέμπερ. Σπούδασε κλασική φιλολογία και φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών καθώς και φιλοσοφία της μεσαιωνικής και σύγχρονης και νεότερης ιστορίας και πολιτικής επιστήμης στα Πανεπιστήμια της Φρανκφούρτης και της Χαϊδελβέργης.[4] Το 1977 του απονεμήθηκε ο τίτλος του διδάκτορα από το πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης. Στις 21 Μαρτίου 1991 του απονεμήθηκε το «Μετάλλιο Γκαίτε» (Goethe-Medaille), καθώς και το βραβείο του «Ιδρύματος Χούμπολτ» (Humboldt-Stiftung) την ίδια χρονιά. Από το Σεπτέμβριο του 1994 μέχρι τα τέλη Ιουλίου του 1995 υπήρξε Wissenschaftskollege στο Βερολίνο, υπότροφος και εταίρος του Ιδρύματος Ανωτάτων Σπουδών.
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Μάρτιος 24, 2018, 07:45:22 μμ
ΑΓΑΠΗΤΕ ΦΙΛΕ ΜΕΧΜΕΤ, (φίλος ψυχίατρος διεθνούς φήμης)
Κώστας Κωνσταντινίδης


 
Ξέρω ότι θα συμφωνήσεις μαζί μου για τον στρατόκαυλο ηγέτη σας Ερντογάν, που βάλθηκε να πηδήξει τα μυαλά μας, τα νησιά μας, αφού κατά την άποψη σου δε μπορεί να πηδήξει τη χανούμισσα βλάχα σύζυγο και υποζύγιο του.

Μια ερμηνεία που μού’δωσες εσύ ως κορυφαίος ψυχίατρος και ψυχαναλυτής είναι πως είναι και μικρόφαλλος, που συμμερίζομαι απόλυτα.

Γιατί όπως έλεγε και ο πατέρας σας ο Φρόυντ πίσω από τις μεγάλες ιδέες και τις μεγάλες πατρίδες ψάξε τους μικρούς φαλλούς...

Οι ηγεμόνες της οθωμανικής αυτοκρατορίας ήσαν άνθρωποι με παιδεία γι’ αυτό και το Ιμπέριουμ τους ήταν πολυπολιτισμικό και ανεξίθρησκο…

Ακόμα και ο Κεμάλ που τους κληρονόμησε, ήταν ένας διαφωτιστής που κατάργησε τις μαντήλες, άλλαξε το αλφάβητο σας για να σας φέρει πιο κοντά στον διαφωτισμό της Ευρώπης.

Σφαγέας Ελλήνων και Αρμένιων μεν, αλλά με όραμα για μια πιο πολιτισμένη χώρα
που δε θα’μοιαζε με την ανατολή που σιχαινόταν, γιατί του θύμιζε την φτώχια και το κακό το ριζικό του.
Κάποτε φίλε Μεχμέτ ο Καμύ, (αυτό το μεγάλο πνεύμα που λατρεύεις κι εσύ. γιατί και εσύ παιδί του διαφωτισμού είσαι), έγραφε σε ένα Γερμανό φίλο... Υπονοώντας έναν εκκολαπτόμενο ναζί που μεθούσε με το πνεύμα της Γερμανίας του μίσους και των ξανθών κτηνών που οδήγησαν την ανθρωπινή σκέψη στη μεγαλύτερη διαστροφή και ντροπή της ανθρώπινης ιστορίας, το Ολοκαύτωμα…

Έγραφε τότε σε αυτόν τον φανατικό Γερμανό φίλο του... Πως στο όνομα της πατρίδας και του έθνους και στα μεγαλεία που γεννά αυτή η ιδέα - φάντασμα και εφιάλτης ταυτόχρονα… Πως το άδικο είναι άνισο ενώ το δίκαιο ίσον γι’ αυτό και οι πάντες πιστεύουν σε αυτό χωρίς να το εξηγούν...

Ασφαλώς ο μέγας ηγέτης σας που και εσύ σιχαίνεσαι, το μόνο που λατρεύει είναι το άδικο του ισχυρού που το ονομάζει και δίκαιο, πείθοντας το φανατισμένο πόπολο του πως το Αιγαίο δεν ανήκει μόνο στα ψάρια του και στους Έλληνες, αλλά και στην χώρα σας... Για να κλείσει τα πεινασμένα για δημοκρατία μυαλά .. Που τα φυλακίζει παραβιάζοντας όλους τους κανόνες της δημοκρατίας, που λέει ότι σέβεται, αλλά την γράφει στα παλιότερα των υποδημάτων του.

Έγραφε τότε ο Καμύ στον γερμανό φίλο ναζί… Θα ήθελα να αγαπώ την χώρα μου, αγαπώντας παράλληλα τη δικαιοσύνη… Δεν θα ήθελα τα μεγαλεία για την χώρα μου, αν αυτά προέρχονται από αίμα, ψευτιά και υποκρισία.

Θυμάμαι φίλε Μεχμέτ που την εποχή του πραξικοπήματος δε μπορούσες να ταξιδέψεις στην χώρα μου γιατί φοβόσουνα πως θα συλληφθείς ως προδότης, επειδή θα συμμετείχες σε συνέδριο στην Ελλάδα… Θυμάμαι ακόμα πως στο τηλέφωνο δε μιλούσαμε γιατί παρακολουθούσαν τις συνομιλίες όλων των πνευματικών ανθρώπων της χώρας σας..

Εσύ που’ σαι ψυχίατρος αναγνωρισμένος διεθνώς, μου ’δωσες μια εξήγηση για αυτό το παραλήρημα μεγαλείου που τον έπιασε τα τελευταία χρονιά… Κτίζει λέει το μεγαλύτερο αεροδρόμιο του κόσμου, φτιάχνει τη μεγαλύτερη διώρυγα της Γης… Και ζει σε ένα παλάτι που και οι σουλτάνοι σας θα ζήλευαν…

Πως όλα αυτά τα κάνει γιατί δε μπορεί να έχει κάτι μεγαλύτερο στο παντελόνι του...

Η σκέψη μου ’λεγες πως κουράζει, γι’ αυτό και οι άνθρωποι τρέχουν προς την βαρβαρότητα όπου η αλήθεια της δεν θέλει καμία προσπάθεια… Ασφαλώς οι σύγχρονοι σου πνευματικοί άνθρωποι κατανοούν τους ασεβείς στίχους του Νερούδα: «Πατρίδα λέξη μελαγχολική, όπως θερμόμετρο και ανελκυστήρας…» ενώ αυτός και οι παρατρεχάμενοι του θα έστελναν ευχαρίστως ποιητές όπως το Νερούδα στις φυλακές σας για προσβολή του πατριδοκαπηλικού του παραληρήματος...

Μια δίκη μου ερμηνεία φίλε Μεχμέτ για όλα αυτά που συμβαίνουν στο Αιγαίο είναι πως ο πατριδοκάπηλος ηγέτης σας δεν αντέχει το διανοητικό βάρος που έχει μια μικρή χώρα δίπλα σας…

Ζηλεύει, σχεδόν φθονεί, πως μια ελάχιστη οικονομικά δύναμη όπως η Ελλάδα, ασκεί τέτοια έλξη σε όλο τον κόσμο… Κάποτε ένας μεγάλος εικαστικός, ο Κουνέλλης, έλεγε πως η χώρα του δεν είναι η γεωγραφική περιοχή των Βαλκανίων… Αλλά η Ιδέα που κατοικεί σε αυτή την χώρα, που έκανε τους ανθρώπους να σκεφτούν γιατί ζουν, αλλά και γιατί πεθαίνουν...

Η ερώτηση δηλαδή, που έγινε η μήτρα της φιλοσοφίας, της επιστήμης και της δημοκρατίας …


Οι Έλληνες αγαπητέ φίλε Μεχμέτ αναγκάστηκαν να ταξιδέψουν για να ζήσουν, η θάλασσα ήταν και είναι η πατρίδα τους, γι’ αυτό και οι ποιητές μας την ύμνησαν και έγιναν νομπελίστες. Ταξιδεύοντας δε, υποχρεώθηκαν να γίνουν λιγότερο ρατσιστές, λιγότερο εθνικιστές και πατριδολάγνοι…

Δεν έγιναν όμως και κότες, γιατί όταν χρειάστηκε, ήταν οι μόνοι σχεδόν που αντιστάθηκαν στην βαρβαρότητα του γελοίου μπογιατζή με το σαχλό μουστάκι... Αναγκάζοντας τον Τσόρτσιλ να πει τη μεγάλη φράση πως οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες και όχι το ανάποδο του, ενώ οι δικοί σου έγιναν τσιράκια του Γερμανού και κότες ...

Και αν ξαναχρειαστεί, που εύχομαι όχι, να ξέρεις πως η ήττα του νικημένου γίνεται πανωλεθρία του νικητή... Γιατί αυτή την περίοδο νιώθουμε μια προσβολή από την βαρβαρότητα της σκέψης του ηγέτη σας και θα χάσουμε και εμείς τα λογικά μας... Και θα γίνουμε και εμείς βάρβαροι στην θέση των βαρβάρων... Γιατί όταν τρέχεις προς την βία, η σκέψη πάει περίπατο και πέφτει στον απόπατο.

Η βία αγαπητέ φίλε δεν είναι δύναμη, είναι σπασμός και πόνος, είναι μια υστερία του μυαλού και του σώματος. Είναι ένα έλλειμμα ψυχολογικό, που οδηγεί στον φόνο της λογικής, αλλά και των ανθρώπων.
Παλιά τους υστερικούς ανθρώπους τους έκλειναν στα ψυχιατρεία και τους έδεναν για να μην πεθάνουν από τους σπασμούς. Σήμερα τους δίνουν φάρμακα και δόξα την επιστήμη, υπάρχουν πολλά και καλά... Εσύ ως ψυχίατρος τα ξέρεις πολύ καλυτέρα από εμένα ... Φρόντισε σε παρακαλώ να πάρει μερικά να ηρεμήσει και να ησυχάσουμε και εμείς, γιατί σε αυτή την βαρβαρότητα της πρόκλησης, θα χάσουμε και εμείς τα λογικά μας και θα γίνουμε και εμείς βίαιοι.

Και όπως ξέρεις καλά από την ιστορία, αυτός που πολεμά για το δίκιο του είναι πάντα νικητής.
Εἰ οὖν τὸ ἄδικον ἄνισον, τὸ δίκαιον ἴσον• ὅπερ καὶ ἄνευ λόγου δοκεῖ πᾶσιν.. Όπως θα’λεγε και ο θείος Αριστοτελης ...

Το άρθρο υπογράφει ο Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης, χειρουργός Ουρολόγος – Ανδρολόγος και πρόεδρος του Ανδρολογικού Ινστιτούτου Αθηνών.
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Μάρτιος 26, 2018, 12:22:00 πμ
Όσα δεν ξέρει ο Αβικέννας.

Ο ονομαστός άραβας ιατροφιλόσοφος Αβικέννας, ρωτήθηκε κάποτε πάνω σ’ ένα ζήτημα πολύ δύσκολο σχετικό με την επιστήμη του και απάντησε χωρίς να διστάσει:
- Δεν ξέρω απολύτως τίποτε γι' αυτό.
- Μα πώς; του παρατήρησαν. Ο χαλίφης σε πληρώνει τόσο ακριβά για την επιστήμη σου.
- «Βεβαίως» αποκρίθηκε εκείνος. «Με πληρώνει για όσα ξέρω. Αν επρόκειτο να με πληρώνει για όσα δεν ξέρω, δεν θα του αρκούσε ούτε όλο το χρυσάφι του κόσμου.»
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Μάρτιος 26, 2018, 12:43:18 πμ
"Χρόνου Φείδου"

Η σχέση του ανθρώπου με το χρόνο εκφράζεται χαρακτηριστικά με την εσωτερική του καλλιέργεια και την ευαισθησία, από τη στιγμή που θα συνειδητοποιήσει υπαρξιακά και οντολογικά το νόημα του χρόνου.

Ο γλωσσικός όρος, που είναι ο πιο αρχαίος μάρτυρας γι' αυτό, έχει δύο ετυμολογικές εκδοχές. Σύμφωνα με την πρώτη, ο «χρόνος» προέρχεται από το ρήμα «κεραΐζω» (=λεηλατώ) και δείχνει ότι ο άνθρωπος φαντάστηκε το χρόνο σαν κουρσάρο, που κρατά αιχμάλωτη τη ζωή του πάνω στη γη.

Η δεύτερη εκδοχή θέλει το «χρόνο» συγγενική έννοια με τη λέξη «χείρ» και θέλει να πει, ότι ένα τεράστια υπερφυσικό χέρι κρατά τον άνθρωπο σφιχτά, και σιγά σιγά τον σφίγγει όλο και περισσότερο, μέχρι να του πάρει τη ζωή.

Αν οι ετυμολογικές αυτές εκδοχές ανταποκρίνονται σωστά στη γλωσσική νομοτέλεια, κανείς δεν μπορεί να μας το εγγυηθεί. Εύκολα όμως μπορούμε να υποψιαστούμε, από τις δύο παραπάνω εκδοχές, ότι ο άνθρωπος στάθηκε μπροστά στο χρόνο με αληθινή συναίσθηση της αδυναμίας του και με πολλή ειλικρίνεια.

Αν πάλι επιχειρήσουμε να πλησιάσουμε το χρόνο ψυχολογικά, θα διαπιστώσουμε ότι βρισκόμαστε μπροστά σ' ένα φευγαλέο φαινόμενο ροής.

Σύμφωνα μ' αυτό, ενώ προσπαθούμε να εντοπίσουμε μια χρονική στιγμή, αυτή από «πριν» γίνεται αμέσως «τώρα» κι από «τώρα» μετατρέπεται ευθύς αμέσως σε «μετά». Έτσι, δεχόμαστε ότι και οντολογικά ο χρόνος μοιάζει με ταινία, που διαρκώς ξετυλίγεται και ξεκινώντας από τη σφαίρα του άπειρου διατρέχει ένα διάστημα, και καταλήγει πάλι στο άπειρο. Επιστημονικά βέβαια με τις θεωρίες του Αινσταϊν και του Μινκόφσκι ο χρόνος και ο τρισδιάστατος χώρος θεωρούνται ως μία τετραδιάστατη πολλαπλότητα (manifold), που λέγεται χωρόχρονος.

Οι αρχαίοι Έλληνες είπαν το περίφημο «χρόνου φείδου», να οικονομάς δηλ. το χρόνο σου, και να μην τον αφήνεις να περνά ανεκμετάλλευτος.

Ο χρόνος της ζωής μας τρέχει με ιλιγγιώδη ταχύτητα ιδίως στην σύγχρονη εποχή!
Το ένα λεπτό διαδέχεται το άλλο και μόλις προλαβαίνουμε τις εικόνες των καθημερινών γεγονότων. Βομβαρδιζόμαστε καθημερινά από εικόνες, οπτικά και ηχητικά μηνύματα και μόλις που αντιλαμβανόμαστε πραγματικά μόνο εκείνα που διαδραματίζονται στο στενό μας κύκλο.

Πόσες φορές δεν λέμε στερνή μου γνώση να σε είχα πρώτα, να ξαναζήσουμε τη ζωή μας με νέες σκέψεις, με σύνεση, με σοφία, με ωραίες και μεγάλες πράξεις που δεν κάναμε!

Κάποια από εμάς λέμε πως αν μπορούσαμε δεν θα γεμίζαμε πια τη ζωή μας με εφήμερα πράγματα που φεύγουν αμέσως, με απολαύσεις τη στιγμή που μόνο πίκρα στα χείλη και στην ψυχή αφήνουν μόλις περάσουν, αλλά θα γεμίζαμε τα χρόνια μας, αν τα ξαναζούσαμε, με κάθε τι το αιώνιο, με κάθε τι το άφθαρτο, το στερεό, με κάθε τι το ωραίο, με κάθε τι το μεγάλο!

Ζούμε στον αιώνα που η τεχνολογία έχει προοδεύσει τόσο πολύ, που υπάρχει υπερπροσφορά υλικών αγαθών και . όμως δεν είμαστε ικανοποιημένοι. Μας λείπει κάτι. Μας χρειάζεται κάτι. Μας λείπει η πνευματικότητα. Μας λείπει η συνειδητοποίηση της στιγμής. Ζούμε τη ζωή θεωρώντας το μέλλον δεδομένο ενώ θα έπρεπε να ζούμε τη κάθε μέρα σαν την τελευταία μας μέρα όσο μακάβριο και αν φαίνεται.

Το «χρόνος είναι χρήμα» δεν διαφέρει από το «ΧΡΟΝΟΥ ΦΕΙΔΟΥ», των προγόνων μας με την έννοια ότι ο χρόνος είναι υπερ-πολύτιμος για την υλική, ηθική, και πνευματική μας πρόοδος και προκοπή, για να ανέβουμε έστω και κάποια σκαλοπάτια στην σκάλα στης εξέλιξης μας.

Οι περισσότεροι σπαταλάμε τον χρόνο μας αλύπητα σε πολύωρες αργοσχολίες, καταντήσαμε άσωτοι του χρόνου με ώρες αργίας, με ώρες περιέργειας, με ώρες κοσμικών εκδηλώσεων ανόητων, με ώρες ανούσιων θεαμάτων και αναγνωσμάτων, με ώρες χαμένες για τις οποίες θα πρέπει να προβληματιστούμε, γιατί τις σκοτώσαμε!

Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι η ζωή είναι δική μας, είναι στα χέρια μας και θα πρέπει να την προσέξουμε. Το χθες δεν ξαναέρχεται, το αύριο δεν είναι σίγουρο, μόνο το σήμερα είναι δικό μας και αν χρονοτριβούμε το χάνουμε και αυτό.



Η έκφραση σημαίνει «κάνε οικονομία στο χρόνο σου», «ξόδευε το χρόνο σου με σύνεση».
Ανήκει στο Χίλωνα το Λακεδαιμόνιο, ο οποίος ήταν ένας από τους επτά σοφούς της αρχαίας Ελλάδας, περίφημος για τα επιγραμματικά του αποφθέγματα.
Πρόκειται για ισχυρή πολιτική προσωπικότητα της εποχής του, καθώς κατείχε σημαντικό ρόλο στην πολιτική ζωή της Σπάρτης.
Γεννήθηκε το 600 π.Χ. (στη Σπάρτη) και απεβίωσε το 520 π.Χ. στην Πίσσα της Σικελίας.
Πέθανε σε ηλικία ογδόντα ετών, από τη μεγάλη του συγκίνηση και την υπερβολική χαρά του, όταν αγκάλιασε το γιο του, που μόλις είχε επιστρέψει Ολυμπιονίκης στο αγώνισμα της πυγμαχίας.
Κηδεύτηκε με μεγάλες τιμές, ενώ στον τάφο του γράφτηκε η φράση: «Υιός Χίλωνος, πυγμή χλωρόν έλεν κότινον / Είδ’ ο πατήρ στεφανούχον ιδών τέκνον ήμυσεν ησθείς ού νεμεσητόν. Εμοί τοίος ίτω θάνατος» («Μακάρι να είχα κι εγώ ένα τέτοιο θάνατο»).
Έγινε διάσημος για τη σοφή επιγραμματική βραχυλογία του και τα ολιγόλογα απαράμιλλα γνωμικά του.
Σε αυτόν αποδίδεται από ορισμένους και το γνωστό ρητό «το λακωνίζειν εστί φιλοσοφείν».
Ο Αρισταγόρας ο Μιλήσιος κάνει λόγο για «χιλώνειο τρόπο». Η συντομία και η περιεκτικότητα των λόγων του, τους έκανε να μοιάζουν με επιγράμματα ή με χρησμούς μαντείου.
Όσον αφορά στο «χρόνου φείδου», οι αρχαίοι Έλληνες το τηρούσαν, καθώς δεν άφηναν το χρόνο τους ανεκμετάλλευτο.
Στη σημερινή σύγχρονη εποχή, ο χρόνος τρέχει με ιλιγγιώδη ταχύτητα και το συγκεκριμένο ρητό είναι συνώνυμο του «ο χρόνος είναι χρήμα».
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Μάρτιος 26, 2018, 01:16:06 πμ
Για να μη νιώθετε το φριχτό φορτίο του Χρόνου που σπάζει τους ώμους σας και σας γέρνει στη γη, πρέπει να μεθάτε αδιάκοπα. Αλλά με τι; Με κρασί, με ποίηση ή με αρετή, όπως σας αρέσει. Αλλά μεθύστε. Και αν μερικές φορές, στα σκαλιά ενός παλατιού, στο πρά¬σινο χορτάρι ενός χαντακιού, μέσα στη σκυθρωπή μοναξιά της κάμαρας σας, ξυπνάτε, με το μεθύσι κιόλα ελαττωμένο ή χαμένο, ρωτήστε τον αέρα, το κύμα, το άστρο, το πουλί, το ρολόι, το κάθε τι που φεύγει, το κάθε τι που βογκά, το κάθε τι που κυλά, το κάθε τι που τραγουδά, ρωτήστε τι ώρα είναι- και ο αέρας, το κύμα, το άστρο, το πουλί, το ρολόι, θα σας απαντήσουν : «Είναι η ώρα να μεθύσετε! Για να μην είσαστε οι βασανισμένοι σκλάβοι του Χρόνου, μεθύστε• με¬θύστε χωρίς διακοπή! Με κρασί, με ποίηση ή με αρετή, όπως σας αρέσει».
ΜΕΘΥΣΤΕ (Σαρλ Μποντλέρ, Πεζά Ποιήματα)

https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A3%CE%B1%CF%81%CE%BB_%CE%9C%CF%80%CF%89%CE%BD%CF%84%CE%BB%CE%B1%CE%AF%CF%81
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Μάρτιος 29, 2018, 11:11:20 μμ
 68048.gif
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Μάρτιος 30, 2018, 03:30:52 πμ
Μέσα στη θλίψη της απέραντης
μετριότητας που μας πνίγει από παντού,
παρηγοριέμαι ότι κάπου, σε κάποιο
νησάκι, κάποιοι πεισματάρηδες
αγωνίζονται να εξουδετερώσουν τη
φθορά...

Οδυσσέας Ελύτης
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Μάρτιος 30, 2018, 03:32:15 πμ
«Αν οι φιλόσοφοι δεν γίνουν βασιλείς στις πόλεις ή αυτοί που ονομάζονται σήμερα βασιλείς και δυνάστες, δεν φιλοσοφήσουν γνήσια κι όσο χρειάζεται, σε τρόπο που να συμπέσει στο ίδιο πρόσωπο και δύναμη και φιλοσοφία και δεν αποκλειστούν αναγκαστικά οι πολλές και διάφορες φύσεις ανθρώπων, που τραβούν σήμερα χωριστά τον ένα ή τον άλλο απ’ αυτούς τους δύο δρόμους, είναι αδύνατο φίλε μου Γλαύκων, να
σταματήσει το κακό στις πόλεις και σ’ όλο νομίζω το ανθρώπινο γένος.......»
Πολιτεία Πλάτωνος, 473 d
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Απρίλιος 04, 2018, 12:30:23 πμ
 t2045.gif
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Απρίλιος 05, 2018, 09:12:07 πμ
Ο μόνος τρόπος για να ξαναπάρουμε τη ζωή μας σωστά είναι να τη μάθουμε από το αλφαβήτα, μαζί με κάποιον που δεν ξέρει τίποτα. Μ' ένα παιδί.
Στρατής Τσίρκας
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Απρίλιος 05, 2018, 11:03:36 πμ
«Όταν οι πλούσιοι κάνουν πόλεμο, οι φτωχοί πεθαίνουν».
Ζαν Πολ Σαρτρ, ο Γάλλος υπαρξιστής που αιχμαλωτίστηκε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης και αρνήθηκε το Νόμπελ Λογοτεχνίας...

Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Απρίλιος 06, 2018, 03:16:47 πμ
Σεξουαλική γυμναστική

Η σεξουαλική γυμναστική είναι μια απαιτητική κουραστική υποχρέωση που δημιουργεί άγχος για την σωστή εκτέλεση των ασκήσεων. Οι σεξουαλικές ασκήσεις έχουν βαθμό δυσκολίας, ώστε κανείς έχει να διαλέξει ανάμεσα σε πιο εύκολες, με μικρότερη συνεισφορά σε βαθμούς, και σε πιο δύσκολες, που κινδυνεύει να αποτύχει εντελώς.

Οι κριτές, αν και αόρατοι, είναι παρόντες και αναζητούν το παραμικρό λάθος για να αφαιρέσουν βαθμούς και να επιβάλουν ποινές. Οι θεατές θα χειροκροτήσουν σε περίπτωση καλής απόδοσης, αλλά σε περίπτωση αποτυχίας θα πάρουν απόσταση και στην καλύτερη περίπτωση θα σταθούν συγκαταβατικά απέναντι στον ανεπαρκή.

Ο συναθλητής, κλεισμένος στις δικές του ανασφάλειες και αγωνίες, ώστε να φέρει σε πέρας τη δική του συμμετοχή, θα πρέπει να σταθεί στο ύψος του και να προσπαθεί αγωνιωδώς  να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις του αγωνίσματος. Αν όμως γίνει κάτι λάθος, τότε γίνεται από συναθλητής αντίπαλος. Είναι αυτός που όχι μόνο ευθύνεται για την αποτυχία, αλλά εκθέτει και τον εραστή του.

Η ερωτική συνεύρεση από αποθεωτική εξαφάνιση του χρόνου και της απόστασης που δικαιούται να είναι, γίνεται μια επώδυνη αυτιστική πράξη ανασφάλειας, καθώς επιδιώκει την αναγνώριση. Την στιγμή της μεγάλης κοντινότητας δημιουργεί τεράστια απόσταση, που νομίζει ότι θα καλυφθεί μόνο με υψηλές επιδόσεις. Διαφορετικά θα πρέπει να εξαφανίσει τον άλλο υποτιμώντας τον για να μην τον υποτιμήσει εκείνος.

Ο τεχνίτης της σεξουαλικής γυμναστικής τελικά εξελίσσεται σε ανίκανο εραστή, καθώς ασχολούμενος αποκλειστικά με τις επιδόσεις του, δεν μπορεί ουσιαστικά να σχετιστεί με τον άνθρωπο που έρχεται σε επαφή, παραμένει δηλαδή ανέπαφος.

Γι’ αυτό και η ερώτηση στον εραστή για τον βαθμό ικανοποίησης μετά την ολοκλήρωση είναι αγχωτική και επίμονη. «Πως ένιωσες;» Είναι η ερώτηση που, ενώ θα μπορούσε να περικλείει και γνήσιο ενδιαφέρον, αποσκοπεί στην βελτίωση των ατομικών επιδόσεων και επομένως δημιουργεί ένταση στον άλλο, που θα πρέπει να επιβεβαιώσει την επιτυχία του εγχειρήματος, λες και αυτή καθ’ εαυτή η συνεύρεση δεν ήταν από μόνη της σημαντική.

Η επανάληψη τέτοιων μίζερων καταστάσεων τελικά οδηγεί στην εξαφάνιση της ερωτικής επιθυμίας που καταγράφεται ως μια εμπειρία που δεν είναι και τόσο συναρπαστική και καταλήγει στο συμπέρασμα ότι: «Τελικά υπάρχουν και πιο ενδιαφέρουσες και λιγότερο επώδυνες εμπειρίες που αξίζει να ζήσει κανείς!»


Το «είμαι ερωτευμένος!» που αγγίζει όλη την ύπαρξη και την αναδεικνύει, αλλάζοντας τα δεδομένα της, πόσο μπορεί να προσεγγιστεί από το «κάνω έρωτα», που στην καλύτερη προοπτική του αφορά μια συγκεκριμένη πράξη, που θα μπορούσε να είναι: κάνω τα μαθήματά μου, κάνω χορό, κάνω βάρη, κάνω αυτό που πρέπει να κάνω;

Αυτό το «κάνω έρωτα», πόσο χρειάζεται τον άλλο; Πόσος πόθος μπορεί να υπάρχει σε κάτι που πρέπει να γίνει; Γιατί το πάθος να εκπίπτει σε άγχος; Γιατί αυτή η αγωνία; Τόσο έντονη είναι η ανασφάλεια που δεν ξέρει πώς να κρυφτεί; Όσοι φτάσουν να πουν ότι «έκανα έρωτα», έχουν παύσει να είναι εραστές.

Μια ζωή δεν φτάνει για να ζήσεις τον έρωτα ολοκληρωτικά. Ο αυθεντικός έρωτας δεν έχει τέλος, γιατί είναι συνώνυμος με την ζωηφόρο επιθυμία. Μια λαχτάρα που όσο την αναζητάς, τόσο μεγαλώνει, αφού στον πύρινο έρωτα οι αυθεντικοί εραστές είναι πάντοτε μαθητές.
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Απρίλιος 11, 2018, 01:09:47 μμ
 m0150.gif  sfsgr.gif
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Απρίλιος 17, 2018, 01:39:38 μμ
Κατασκευάζοντας τον εχθρό ή το εγκώμιο του πολέμου
Πρώτη καταχώρηση: Δευτέρα, 16 Απριλίου 2018, 15:24
Κώστας Κωνσταντινίδης

Τι θα ήσαν άραγε τα έθνη και τα κράτη χωρίς έναν εχθρό, χωρίς έναν πόλεμο, χωρίς μια πανωλεθρία; Όλα τα έθνη, όλες οι φυλές, όλες οι χώρες, χρειάζονται ένα ηρωικό παρελθόν, κυρίως πολεμικό, για να ζήσουν ειρηνικά στο παρόν.

Μην πάμε μακριά, στα καθ’ ημάς οι πολιτικοί αντίπαλοι σφάζονται στις αρένες για τα οικονομικά, ιδεολογικά, θεσμικά, αλλά όταν η κουβέντα πάει στα εθνικά όλοι αφοπλίζονται και ομονοούν και ένα κύμα λατρείας διαχέεται, κάνοντας σκόνη την εχθρότητα και το μίσος που καλλιεργούσαν μερικά δευτερόλεπτα πριν.

Η ειρήνη για τον απλό πολίτη κάθε χώρας είναι ότι και η ανεργία, η αργία που γεννά συνήθως εχθρικά συναισθήματα για όλους και όλα... Το «αργία μήτηρ πάσης κακίας» δεν είναι τυχαίο.

Το ανθρώπινο πλάσμα γεννιέται σε εχθρικό περιβάλλον και έχει ένστικτα άγρια και επιθετικά που διοχετεύει συνήθως στους πιο κοντινούς του ανθρώπους. Στην οικογένεια, στα παιδιά του, στους φίλους του, στους γείτονες του, στους συνεργάτες του, στους προϊσταμένους και υφιστάμενους
Στους πολιτικούς. Στους κυβερνήτες. Στους οδηγούς την ώρα της συμφόρησης. Στις αγορές. Στις ουρές του σινεμά… Σε οτιδήποτε γενικά είναι σε απόσταση χειροδικίας.

Οι άνθρωποι που γνωρίζονται μεταξύ τους αποκτούν ιδιότητες εχθρικές. Γιατί απλά συγχρωτίζονται, συνωστίζονται και στριμώχνονται ...

Παρά το δόγμα πως με τους γείτονες μας πρέπει να συνυπάρχουμε ειρηνικά, η Ιστορία έχει αποδείξει πως τα έθνη και κράτη σφαζόντουσαν για τα σύνορα τους, δηλαδή τις γειτονιές τους, αφού ο καθένας ξέρει πως το σπίτι του γείτονα πάντα φαίνεται μεγαλύτερο από το δικό μου, όπως και το χωράφι του πιο εύφορο. Η γυναίκα του πιο όμορφη και το αυτοκίνητο πιο μεγάλο.

Το «οὐ φονεύσεις» και «οὐ μοιχεύσεις» δεν είναι εντολές για αρειανούς, αλλά για γήινους πολίτες που φροντίζουν με ευσέβεια να τις παραβιάζουν με επιμέλεια και στο ανάποδο τους, τουλάχιστον αυτό αποδεικνύουν οι χιλιάδες πόλεμοι, οι σφαγές, οι βιασμοί, οι ληστείες στην ιστορία του ανθρώπινου είδους…

Ο Ουμπέρτο Έκο λέει πως δε μπορούμε να ζήσουμε χωρίς τον εχθρό. Η μορφή του εχθρού δεν μπορεί να εξοβελιστεί από τον πολιτισμό. Η ανάγκη υπάρχει στη φύση ακόμα και του πράου και φιλειρηνικού ανθρώπου. Ο εχθρός αλλάζει πρόσωπα όπως ο Ιανός: μπορεί να είναι η αδικία του συστήματος, ο καπιταλισμός ,ο σοσιαλισμός, θρησκείες, οι ανθρωπιστικές οργανώσεις.

Ακόμα και στις ενάρετες περιπτώσεις όπως το μίσος στην αδικία, μας υπενθυμίζει ο Μπρεχτ, παραμορφώνει εξίσου την φάτσα του ηθικού ανθρώπου.

Έξαλλου είναι γνωστή η ιστορία πως ο δρόμος για τη κόλαση είναι στρωμένος με λουλούδια.

Η ηθική είναι επομένως ανίσχυρη μπροστά στην αρχέγονη ανάγκη να έχουμε εχθρούς.

Ίσως η μόνη ηθική υποχρέωση που δικαιώνει τον άνθρωπο, να είναι όχι η προσπάθεια του να αποδείξει μέσω του «αγαπάτε αλλήλους» πως δεν υπάρχουν εχθροί, αλλά να μπει στη θέση του εχθρού.

Στον Αισχύλο δεν βλέπουμε εκδήλωση μίσους απέναντι στους Πέρσες, αντίθετα ζει την τραγωδία τους μέσα από τα δικά τους μάτια, αλλά και στον Καίσαρα που αντιμετωπίζει τους Γαλάτες με μεγάλο σεβασμό.

Η προσπάθεια να κατανοήσουμε τον άλλον σημαίνει ότι καταστρέφουμε τα κλισέ του, χωρίς να αρνούμαστε ή να εξαφανίζουμε την διαφορετικότητα.

Πόσο ποιητική ακούγεται αυτή η προσέγγιση σήμερα… Αυτές οι ιδανικές μορφές κατανόησης είναι όντως γνωρίσματα των ποιητών, των Αγίων και των προδοτών.

Στην πραγματική ζωή όμως οι βαθύτερες παρορμήσεις μας είναι εντελώς διαφορετικές.
Το 1968 δημοσιεύτηκε ένα κείμενο που ο αστικός μύθος το αποδίδει στον Γκάλμπρεϊθ, όπου η ειρήνη θεωρείται η πηγή του κακού και της δυστυχίας της αμερικανικής κοινωνίας, εξυμνώντας σε αντίθεση τον πόλεμο ως πηγή αρμονικής ανάπτυξης των ανθρωπίνων κοινωνιών.

Στο φυλλάδιο αυτό με τίτλο «Εγκώμιο του Πολέμου», έγραφε ο Γκάλμπρεϊθ:

«Χωρίς το αντίβαρο του πολέμου καμία κυβέρνηση, κανένα έθνος, δε θα μπορούσε να νομιμοποιήσει την σφαίρα επιρροής του».

Ο πόλεμος εγγυάται την ισορροπία μεταξύ των τάξεων και εξαφανίζει το ταξικό μίσος μεταξύ φτωχών και πλούσιων. Όλοι οι πολίτες γίνονται πιστοί του έθνους και θεωρούν αλλόθρησκους του μισητούς εχθρούς . Στο ρηθέν του Μαρξ «η θρησκεία είναι το όπιο του λαού», η λέξη «θρησκεία» θα μπορούσε να αντικατασταθεί με την φράση «πατρίδα σε πόλεμο».

Συνεχίζει ο Γκάλμπρεϊθ: «Η ειρήνη γεννά αστάθεια και νεανική εγκληματικότητα, ενώ ο πόλεμος διοχετεύει με σωστό τρόπο τις επιθετικές διαθέσεις σε μια ισορροπία, ένα στάτους... Όλοι για έναν και ένας για όλους.

Ο στρατός γίνεται το καταφύγιο των άκληρων, των απροσάρμοστων, των αντικοινωνικών στοιχείων δίνοντας νόημα σε μια ζωή χωρίς νόημα.

Η δύναμη ζωής και θανάτου που διαθέτει, προδιαθέτει την κοινωνία να πληρώσει φόρο αίματος, ακόμα και για αποφάσεις που δε συμμετέχει ενεργά, ακόμα και θεσμούς που σε καιρό ειρήνης θα τους αμφισβητούσε ως υπόπτους για διαπλοκές και αλαζονεία».

Εν μια νυκτί, οι πολίτες της χώρας ξεχνούν τα ιδεολογικά τους χρώματα και παθαίνουν αχρωματοψία, ξεχνούν τα μίση και τα πάθη τα πολιτικά και γίνονται όλοι οπαδοί της αγάπης χωρίς όρια, όλων για όλους.

Από οικολογική και οικονομική άποψη ο πόλεμος προσφέρει μια ασφαλιστική δικλείδα για τον υπερπληθυσμό αλλά και την εξολόθρευση των πιο φτωχών και αδυνάτων πολιτών, που εν καιρώ ειρήνης αφαιμάζουν το κοινωνικό κράτος με τα επιδόματα ανεργίας και την δωρεάν περίθαλψη.
Οι βομβαρδισμοί, ακόμα και οι χειρουργικοί, περιορίζουν την αύξηση του πληθυσμού καλύτερα και ασφαλέστερα από την τελετουργική παιδοκτονία, την θρησκευτική εγκράτεια, τον δια βίας ευνουχισμό και την εκτεταμένη χρήση της ποινής του θανάτου.

Ασφαλέστερο και πετυχημένο παράδειγμα στην πρόσφατη ιστορία, η ιδιοφυής σύλληψη των Γερμανών Ναζί για τον απόλυτο εχθρό, τους Εβραίους και την σχεδιασμένη στρατηγικά μαζική εξόντωση τους με εντομοκτόνα όπως στις κατσαρίδες.

Συνεχίζει ο Γκάλμπρεϊθ: «Το ταπεινωμένο από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο κράτος της Γερμανίας, με την υψηλή διανοητική σύλληψη του απόλυτου εχθρού, ομονόησε και κατέκτησε όλη την Ευρώπη. Ίσως για πρώτη φορά στην ιστορία λαός και εξουσία έγιναν ένα... (Κανένας ηγέτης δεν ήταν τόσο τυχερός, έλεγε ο Τσόρτσιλ, να λατρεύεται τόσο πολύ από το λαό του όπως ο Χίτλερ...).

Στον αντίποδα αυτής της ευτυχούς συγκυρίας, όπου λαός και εξουσία αιμομικτικά αγαπιούνται χωρίς να τυφλώνονται όπως οι Οιδίποδες, ήσαν οι Ρώσοι όπου, βρήκαν μεν τον πατερούλη – ηγέτη, μοναδικό και αγαπημένο, αλλά τον απόλυτο εχθρό του έθνους τον ξέχασαν και γι’ αυτό και η λατρεία στο πρόσωπο του συνοδεύτηκε από εξορίες, γκούλαγκ και τρομοκρατία… Μια λατρεία με καμουτσίκι τρόπον τινά.»

Επειδή μοιάζει κοινοτοπία, αλλά δυστυχώς η ιστορία επαναλαμβάνεται πάντα σχεδόν σαν τραγωδία και καθόλου σαν φάρσα, η σημερινή Ευρώπη της ασφάλειας, της ευμάρειας και της δημοκρατίας, έχει βρει τον νέο ιδανικό εχθρό στα μεταναστευτικά ρεύματα.

Οι μετανάστες είναι ιδανικοί εχθροί γιατί είναι φτωχοί, βρώμικοι, λίγο πιο μαύροι από τους ξανθούς, ενίοτε και πολύ πιο μαύροι, ανάλογα με τη χώρα προέλευσης.

Η κατασκευή του εχθρού δεν χρειάζεται ανθρωπολογικές μετρήσεις για μύτες γαμψές και σωματικές εκκρίσεις διαφορετικές. Οι διαφορές είναι εμφανείς ακόμα και στους ανόητους.

Οι «βάρβαροι ήταν μια κάποια λύσις» ταιριάζει γάντι, αφού ο ποιητής για την Συρία μιλούσε τότε.
Η λύσις αυτή βάφει την Ευρώπη σχεδόν μαύρη πάλι, με ελεύθερη βούληση και χωρίς βία. Όλα τα μαύρα κόμματα της διαφωτισμένης Ευρώπης καλπάζουν, ενώ οι κόκκινες αποχρώσεις ξεθωριάζουν πολιτικά.
Όλοι οι άλλοι είναι ανυπόφοροι πλην ημών... «Κατασκευάζοντας τον εχθρό» λέει ο Σαρτρ στο «Κεκλεισμένων των θυρών», «κατασκευάζουμε την επίγεια κόλαση μας».

(Κι όμως βρισκόμαστε στην κόλαση, κανείς άλλος δεν θα’ ρθει ... Μέχρι το τέλος εμείς οι τρεις...
Μα λείπει ο δήμιος... Κάνουν οικονομία στο προσωπικό... Αυτό είναι όλο...
Ο δήμιος είναι πια ο καθένας από μας για τους άλλους δυο...).
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Απρίλιος 29, 2018, 10:37:17 μμ
Μια εικόνα που τα λέει ΟΛΑ!     sfsgr.gif 291.gif
Χαρισμένη σε εργαζόμενους (με αμοιβές πείνας) συνταξιούχους & άνεργους.
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Μάιος 02, 2018, 09:19:13 μμ
Μια κοινωνία που θέλει απεγνωσμένα να κοιμηθεί βρίσκει πάντα αφορμές να νανουρίζει τον εαυτό της.
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Μάιος 03, 2018, 05:52:47 πμ
 t2045.gif
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Μάιος 07, 2018, 02:25:38 πμ
 re34.gif  t2045.gif
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: luke cage στις Μάιος 07, 2018, 10:09:53 μμ
Η θεωρία της κατσαρίδας – Η διδακτική ομιλία του Sundar Pichai

(https://antikleidi.com/wp-content/uploads/2017/09/Sundar-Pichai.jpg)

Σ’ ένα εστιατόριο, ξαφνικά μια κατσαρίδα πήδηξε και κάθισε πάνω σε μια κυρία που αμέσως άρχισε να φωνάζει έντρομη. Στο πρόσωπο της ήταν ζωγραφισμένος ο πανικός. Άρχισε να πηδάει κουνώντας και τα δύο χέρια της, προσπαθώντας απελπισμένα να ξεφορτωθεί την κατσαρίδα.

Ο πανικός μεταδόθηκε ακαριαία και σε όσους ήταν μαζί της εκείνη την ώρα.

Η κυρία τελικά κατάφερε να πετάξει την κατσαρίδα μακριά της, αλλά αυτή .. προσγειώθηκε σε μια άλλη κυρία παραδίπλα. Τώρα, ήταν η σειρά της άλλης κυρίας να αντιδράσει με τον ίδιο πανικό.

Ο σερβιτόρος έσπευσε γρήγορα να βοηθήσει και να ηρεμήσει την κατάσταση. Όμως αιφνιδίως η κατσαρίδα έπεσε στη συνέχεια πάνω του.

Ο σερβιτόρος στάθηκε ακίνητος, προσπάθησε να μην πανικοβληθεί και παρατηρούσε τις κινήσεις της κατσαρίδας στο πουκάμισό του. Όταν αισθάνθηκε ότι είχε τον έλεγχο της κατάστασης, άρπαξε την κατσαρίδα και την πέταξε έξω από το εστιατόριο.

~~~~~~

Πίνοντας τον καφέ μου και έχοντας παρακολουθήσει το παραπάνω συμβάν, άρχισαν να περνάνε πολλές σκέψεις από το μυαλό μου και αναρωτήθηκα αν ήταν η κατσαρίδα η πραγματική αιτία  για την υστερική αντίδραση των γυναικών.

Αν ναι, τότε γιατί δεν αντέδρασε ανάλογα και ο σερβιτόρος; Αντιθέτως, το χειρίστηκε απολύτως ψύχραιμα , χωρίς κανένα πανικό.

Λοιπόν, δεν ήταν η αιτία η παρουσία της κατσαρίδας, αλλά η αδυναμία αυτών των ανθρώπων να αντιδράσουν με ψυχραιμία σ’ ένα ανεπιθύμητο συμβάν που τους προκαλούσε δυσφορία.

Συνειδητοποίησα ότι δεν είναι τα λόγια  του πατέρα μου ή του αφεντικού μου ή της συζύγου μου που με ενοχλούν, αλλά είναι η αδυναμία μου να τους αντιμετωπίσω με ψυχραιμία. Δεν είναι το μποτιλιάρισμα στο δρόμο που με ενοχλεί, αλλά η αδυναμία μου να καταλαγιάσω τη δυσφορία που μου προκαλεί.

Περισσότερο από το ίδιο το πρόβλημα, είναι η αντίδρασή μας στο πρόβλημα που δημιουργεί το χάος στη ζωή μας.

Από το παραπάνω συμβάν πήρα τα παρακάτω διδάγματα:

    Κατανόησα ότι δεν πρέπει να αντιδρώ σπασμωδικά στη ζωή.
    Πρέπει να απαντώ με σύνεση.

    Οι άμεσες αντιδράσεις είναι πάντα ενστικτώδεις, ενώ οι ψύχραιμες απαντήσεις είναι πάντοτε καλά μελετημένες.

    Κάποιος που είναι ευτυχισμένος, δεν είναι επειδή λειτουργεί στην εντέλεια στη ζωή του.

    Είναι ευτυχισμένος επειδή έχει τη σωστή αντιμετώπιση και στάση απέναντι σε όσα του συμβαίνουν στη ζωή … !!

_______________________

  ~ Sundar Pichai – Διευθύνων σύμβουλος της Google

by Αντικλείδι , http://antikleidi.com (http://antikleidi.com)
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Μάιος 08, 2018, 03:33:04 πμ
   Κατανόησα ότι δεν πρέπει να αντιδρώ σπασμωδικά στη ζωή.
    Πρέπει να απαντώ με σύνεση.

    Οι άμεσες αντιδράσεις είναι πάντα ενστικτώδεις, ενώ οι ψύχραιμες απαντήσεις είναι πάντοτε καλά μελετημένες.

    Κάποιος που είναι ευτυχισμένος, δεν είναι επειδή λειτουργεί στην εντέλεια στη ζωή του.

    Είναι ευτυχισμένος επειδή έχει τη σωστή αντιμετώπιση και στάση απέναντι σε όσα του συμβαίνουν στη ζωή … !!
 



 fhg9876.gif fhg9876.gif fhg9876.gif fhg9876.gif fhg9876.gif fhg9876.gif
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Μάιος 08, 2018, 09:48:55 πμ
Stephen Hawking – Τι είναι πραγματικότητα;

O Stephen Hawking πέθανε σε ηλικία 76 ετών. <<Δεν υπάρχει Παράδεισος ή μεταθανάτια ζωή για χαλασμένα κομπιούτερ. Πρόκειται για ένα παραμύθι που απευθύνεται σε ανθρώπους που φοβούνται το σκοτάδι>>  Ας διαβάσουμε ένα απόσπασμα από το βιβλίο του: “Το Μεγάλο Σχέδιο” για τη φύση της πραγματικότητας;.

Τι είναι πραγματικό, λοιπόν, το πτολεμαϊκό ή το κοπερνίκειο σύστημα;

Αν και πολλοί πιστεύουν πως ο Κοπέρνικος απέδειξε ότι ο Πτολεμαίος έσφαλλε, αυτό δεν ισχύει. Όπως και στην περίπτωση της κανονικής οπτικής μας έναντι εκείνης του χρυσόψαρου, θα μπορούσε κανείς να χρησιμοποιήσει οποιαδήποτε από τις δύο παραπάνω απεικονίσεις ως μοντέλο του Σύμπαντος, καθώς οι δικές μας παρατηρήσεις των ουρανών μπορούν να εξηγηθούν υιοθετώντας το μοντέλο της ακινησίας είτε της Γης είτε του Ήλιου. Παρά τον ρόλο του στις φιλοσοφικές έριδες σχετικά με τη φύση του Σύμπαντος, το πραγματικό πλεονέκτημα του κοπερνίκειου συστήματος έγκειται απλώς στο ότι οι εξισώσεις κίνησης είναι πολύ απλούστερες σε ένα σύστημα αναφοράς όπου ο Ήλιος ακινητεί.

Ένα άλλο είδος εναλλακτικής πραγματικότητας βρίσκουμε στην ταινία επιστημονικής φαντασίας The Matrix, όπου η ανθρωπότητα ζει, δίχως να το γνωρίζει, σε μια προσομοιωμένη εικονική πραγματικότητα δημιουργημένη από ευφυείς υπολογιστές, προκειμένου οι άνθρωποι να διατηρούνται σε μια κατάσταση μακάριας ικανοποίησης, ενώ οι υπολογιστές τούς στραγγίζουν από τη βιοηλεκτρική τους ενέργεια —ό,τι, τέλος πάντων, σημαίνει αυτό. Μια τέτοια σύλληψη ενδέχεται να μην είναι και τόσο τραβηγμένη, αν λάβουμε υπόψη μας όλους αυτούς που προτιμούν να περνούν την ώρα τους στην προσομοιωμένη πραγματικότητα διαδικτυακών τόπων, όπως το Second Life.

Πώς ξέρουμε ότι δεν είμαστε απλώς οι χαρακτήρες μιας υπολογιστικής σαπουνόπερας; Αν ζούσαμε σε έναν συνθετικό φανταστικό κόσμο, τα γεγονότα δεν θα είχαν απαραίτητα καμία λογική ή συνέπεια, ούτε και θα υπάκουαν σε νόμους. Οι εξωγήινοι που θα μας ήλεγχαν μπορεί να το έβρισκαν πιο ενδιαφέρον ή διασκεδαστικό να παρακολουθούν τις αντιδράσεις μας όταν θα βλέπαμε, για παράδειγμα, την πανσέληνο να σκίζεται στη μέση ή καθέναν που ακολουθεί δίαιτα να αναπτύσσει μια ακατάσχετη όρεξη για τούρτες.

Αν όμως οι εξωγήινοι επέβαλλαν νόμους με συνέπεια, δεν θα υπήρχε τρόπος να διακρίνουμε το κατά πόσον θα μπορούσε να υπάρχει μια άλλη πραγματικότητα πίσω από την προσομοιωμένη εκδοχή της. Στην περίπτωση αυτή, εύκολα θα χαρακτηρίζαμε τον κόσμο των εξωγήινων «αληθινό» και τον συνθετικό κόσμο «ψεύτικο». Αν όμως τα πλάσματα στον προσομοιωμένο κόσμο —όπως και εμείς— δεν είχαν τη δυνατότητα να παρατηρήσουν από έξω το σύμπαν τους, δεν θα υπήρχε κανένας λόγος να αμφιβάλλουν σχετικά με τις δικές τους απεικονίσεις της πραγματικότητας. Πρόκειται για τη σύγχρονη εκδοχή της ιδέας ότι όλοι είμαστε μυθολογήματα στο όνειρο κάποιου άλλου.

Τα παραπάνω παραδείγματα μας οδηγούν σε ένα συμπέρασμα το οποίο θα αποδειχθεί σημαντικό στο πλαίσιο του βιβλίου: Δεν υπάρχει έννοια της πραγματικότητας ανεξάρτητη από κάποια απεικόνιση ή μια θεωρία. Αντίθετα, εμείς θα υιοθετήσουμε την ιδέα την οποία θα ονομάσουμε «ρεαλισμό κατά το μοντέλο» —δηλαδή, ότι μια φυσική θεωρία ή ένα κοσμοείδωλο δεν είναι παρά ένα μοντέλο (μαθηματικού χαρακτήρα, γενικά) και ένα σύνολο κανόνων που συνδέουν τα στοιχεία του μοντέλου με τις παρατηρήσεις. Αυτό μας προσφέρει ένα πλαίσιο για την ερμηνεία της σύγχρονης επιστήμης.

Από την εποχή του Πλάτωνα και εξής, οι φιλόσοφοι ερίζουν σχετικά με τη φύση της πραγματικότητας. Η κλασική επιστήμη βασίζεται στην πεποίθηση ότι υπάρχει ένας πραγματικός κόσμος έξω από εμάς, με ιδιότητες συγκεκριμένες και ανεξάρτητες από τον παρατηρητή ο οποίος τις συλλαμβάνει. Σύμφωνα με την κλασική επιστήμη, κάποια αντικείμενα υπάρχουν και διαθέτουν φυσικές ιδιότητες (όπως ταχύτητα και μάζα) με καλώς ορισμένες τιμές.

Κατά την άποψη αυτή, οι θεωρίες μας συνιστούν απόπειρες περιγραφής των εν λόγω αντικειμένων και των ιδιοτήτων τους, οι δε μετρήσεις και οι αισθητήριες αντιλήψεις μας αντιστοιχούν σε αυτές. Τόσο ο παρατηρητής όσο και το παρατηρούμενο αντικείμενο ανήκουν σε έναν κόσμο με αντικειμενική ύπαρξη, και κάθε διάκριση ανάμεσά τους δεν είναι παρά συμβατική.

Με άλλα λόγια, αν δούμε ένα κοπάδι ζέβρες να μαλώνουν για μια θέση στο παρκινγκ, αυτό θα σημαίνει ότι ένα κοπάδι ζέβρες όντως μαλώνουν για μια θέση στο παρκινγκ. Κάθε άλλος παρατηρητής που θα σταθεί για να κοιτάξει, θα μετρήσει τις ίδιες ιδιότητες- και το κοπάδι θα διαθέτει αυτές τις ιδιότητες είτε αποτελέσει είτε όχι αντικείμενο παρατήρησης. Στη φιλοσοφία, η πεποίθηση αυτή ονομάζεται ρεαλισμός (ή πραγματοκρατία).

***Stephen Hawking & Leonard Mlodinow: Το Μεγάλο Σχέδιο.
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Μάιος 16, 2018, 10:41:36 μμ
Να 'στε ρεαλιστές, ζητήστε το αδύνατο.
 αφίσα του Μάη του 1968.
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Μάιος 17, 2018, 08:01:07 μμ
« Όποιον άνθρωπο εξαναγκάζει η δομή του χαρακτήρα του (ή η κοσμοθεωρία του) ή ο τρόπος της ζωής του να προσπαθήσει να είναι  εξαιρετικά ή εντελώς λογικός , ή υλιστής ή μηχανιστικός, αυτός ο άνθρωπος έχει την τάση να γίνει μη εκστασιαζόμενος. Δηλαδή, μια τέτοια άποψη για τη ζωή τείνει να κάνει τον άνθρωπο να θεωρεί τις εκστατικές και υπερβατικές του εμπειρίες σαν ένα είδος παραφροσύνης, πλήρους απώλειας ελέγχου, σαν μια αίσθηση ότι έχει κατακλυστεί από παράλογες συγκινήσεις, κλπ. Το άτομο που φοβάται μήπως παραφρονήσει και που, επομένως, γαντζώνεται απεγνωσμένα πάνω στη σταθερότητα, τον έλεγχο, την «πραγματικότητα» κλπ, μοιάζει τρομοκρατημένο από τις εκστατικές εμπειρίες και τείνει να τις καταπολεμά. Για τον ψυχαναγκαστικό  μονομανή άνθρωπο ο οποίος οργανώνει τη ζωή του γύρω από την άρνηση και τον έλεγχο των συγκινήσεών του, ο φόβος μήπως κατακλυστεί από κάποια συγκίνηση (που μεταφράζεται σαν απώλεια ελέγχου) είναι αρκετός γι αυτόν ώστε να ενεργοποιήσει όλες τις καταπιεζόμενες και αμυντικές δραστηριότητές του ενάντια στις εκστατικές εμπειρίες».
 
Abraham H, Maslow,
 Religions, Values  and Peak Experiences, 1964, pg. 50.
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Μάιος 20, 2018, 01:17:36 μμ
You have the power to change yourself.
Έχεις τη δύναμη να αλλάξεις τον εαυτό σου.
Έχεις τη δύναμη να αλλάξεις τον εαυτό σου.
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Μάιος 20, 2018, 09:46:46 μμ
Μάης '68: Η ουτοπία της φαντασίας στην εξουσία.
Μάης '68: Η ουτοπία της φαντασίας στην εξουσία.

Πενήντα χρόνια μετά τη "νύχτα των οδοφραγμάτων", το News 24/7 θυμάται τον Μάη του '68. Οι φοιτητές, οι εργάτες, τα αιτήματα, οι συγκρούσεις και η παράνομη οργάνωση του αυθορμητισμού μέσα από ένα κάλεσμα πολιτικής ανυπακοής.

http://www.news247.gr/afieromata/mais-68-i-oytopia-tis-fantasias-stin-exoysia.6610875.html (http://www.news247.gr/afieromata/mais-68-i-oytopia-tis-fantasias-stin-exoysia.6610875.html)
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Μάιος 20, 2018, 10:07:37 μμ
 68048.gif  m0150.gif   t2045.gif
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Μάιος 20, 2018, 10:31:24 μμ
Ανόητος δεν είναι αυτός που δεν ξέρει, αλλά αυτός που δεν ρωτά. (Αζέρικη παροιμία)
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Μάιος 20, 2018, 11:08:14 μμ
Απόσπασμα από το βιβλίο του Μ.Λουντέμη "Τότε που κυνηγούσα τους ανέμους"
"Η αγάπη είναι σαν το νερό που τρέχει...τρέχει ασυλλόγιστα στους γκρεμούς που δε διαλέγει αυλάκι, δε ρωτά τα λουλούδια που ποτίζει, ούτε και τα χαλίκια που κατρακυλά. Δε ρωτά τίποτα, μόνο τρέχει. Να πεις "όχι" στην αγάπη είναι σα να κατσουφιάζεις μπροστά σ' ένα λουλούδι που ετοιμάζεται ν'ανοίξει. Σα να βρίζεις το φως που σου έδειξε τον κόσμο".
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Μάιος 21, 2018, 01:28:41 πμ
Η επιτυχία δεν είναι αποτέλεσμα αυτανάφλεξης.
Πρέπει εσύ ο ίδιος να βάλεις φωτιά στον εαυτό σου.
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Μάιος 21, 2018, 11:51:48 μμ
Είμαστε η μοναδική Αφρικάνικη χώρα, με λευκούς κατοίκους.
Χάρρυ Κλυν


 Μνημειώδης Φράση, Μνημειώδης Καλλιτέχνης!
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Μάιος 23, 2018, 12:09:18 πμ
 t2045.gif
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Μάιος 23, 2018, 03:36:42 μμ
Game of Love, τα κατακίτρινα ρεαλιτοπαίχνιδα στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας…
Κώστας Κωνσταντινίδης*

Τα χρόνια της παραμυθένιας ζωής, όπου όλοι ήμασταν πλούσιοι, υγιείς και ξέραμε από καλή ζωή στη Μύκονο και στα αλλά νησιά της ομορφότερης χώρας στον κόσμο, με τους εξυπνότερους βεβαίως βεβαίως κατοίκους της γης, πέρασαν αφήνοντας στάχτη και μπούρμπερη, μνημόνια και κλάμα γύρω από το χυμένο γάλα.

Αυτή η ευτυχής και χαρούμενη φυλή που κατοικούσε κάποτε εδώ, μετανάστευσε προς Μέση Ανατολή, λίγο πιο κάτω από την Συρία, όπου οι νύχτες είναι ακόμα μαγικές και ονειρεμένες στην Αραπιά, αφήνοντας ευτυχώς χώρο εδώ για τους πραγματικούς Σύρους μετανάστες που τους βομβαρδίζουν ολημερίς και ολονυχτίς… Για να αδειάσουν τη γωνιά σε γείτονες που διάβαζαν Καβάφη από τα γεννοφάσκια τους…

«Κατήντησα σχεδόν ἀνέστιος καί πένης.
Αὐτή ἡ μοιραία πόλις, ἡ Αντιόχεια
όλα τά χρήματα μου τά ‘φαγε:
αυτή ἡ μοιραία μέ τόν δαπανηρό της βίο…»

Ο εξυπνότερος τώρα λαός του κόσμου, για να μη γίνει Συρία ο ίδιος και ακούγοντας των αγορών τις εντολές για ιδιωτικές επενδύσεις, ξαναπήγε στις ρίζες του, των αρχαίων προγόνων τις εντολές να υπηρετήσει με το αρχαιότερο επάγγελμα της γης, τον εταιρισμό. Οι εταίρες ως γνωστόν, ήταν τιμημένο επάγγελμα στην εποχή των φιλόσοφων, γιατί εκτός από καλλίπυγες, ήσαν και μορφωμένες, σε επίπεδο Πλάτωνα τουλάχιστον.

Τον ρόλο του παιδαγωγού των εταίρων ανέλαβαν οι ναοί της πληροφόρησης, με σοβαρότητα και πυγμή, με τηλεοπτικές εκπομπές, όπου η δύναμη και τα παίγνια της αγάπης (power και game of love) στα ελληνικά, μαθαίνουν αγόρια και κορίτσια πως το ξεκατίνιασμα και η πορνεία είναι αγαθά που πάντα πουλάνε σε πεινασμένους πνευματικά και σεξουαλικά ανθρωπίδες.

Κορίτσια και αγόρια «κανονικά», όχι αδελφές και λεσβίες, ζαλισμένα από την πείνα, την ανεργία και τη ματαιοδοξία, μπήκαν σε κλουβιά, σε πισίνες και σε κόκκινα δωμάτια για να μας δείξουν πως η τέχνη του εκμαυλισμού και της πορνογραφίας μια χαρά γεμίζει τα ηθικά σπίτια των Ελλήνων, που παρακολουθούν μοιραίοι, σκυφτοί αντάμα αυτό το τέλειο Δράμα.

Οι εγκέφαλοι των σταθμών που φιλοξενούν αυτά τα κατακίτρινα ρεαλιτοπαίχνιδα, υποψιάζομαι πως προσπάθησαν να αντιγράψουν την ζωή ως ένα μπουρδέλο, γιατί θεωρούν πως οι θεατές πελάτες τους μόνο αυτό επιθυμούν να βλέπουν και στην οθόνη πια, για να ξεχνούν το πραγματικό μπουρδέλο που ζουν. Μια παρτούζα των αισθήσεων και συναισθήσεων, όπου τα ζώα στα κλουβιά φλερτάρουν υποχρεωτικά και κερατώνουν ανταποδοτικά.

Τα καλυτέρα σενάρια όντως αντιγράφουν την ζωή, όταν όμως είναι ζωή και όχι αντίγραφα της, αφού έχει αποδειχτεί πως ο άνθρωπος ψάχνει την πρωτοτυπία πάντα και όχι την φωτοτυπία.

Η ζωή, λέει ο Πεσσόα, είναι ο δισταγμός ανάμεσα σε ένα θαυμαστικό και ένα ερωτηματικό και στην αμφιβολία βάζεις τελεία. Στα φοβερά αυτά παιχνίδια όμως, τα θαυμαστικά, τα ερωτηματικά και οι τελείες έχουν καταργηθεί γιατί δεν έχουν πλέον νόημα σε μια γλώσσα που το σενάριο την έχει πετσοκόψει, αφήνοντας μόνο ομιλούσες κεφαλές να συνομιλούν, χωρίς να ομιλούν όμως.

Φανταστείτε δηλαδή μια ζωή, που ο μεγάλος αδελφός στην ζωή, η οικογένεια και στην οθόνη ο τηλεοπτικός χρόνος, να διάλεγαν την ζωή των άλλων για ζωή σας και να σας έδιναν και οδηγίες χρήσης για έρωτες, κερατώματα, γάμους και παιδιά.

Να χτυπούσατε στον υπολογιστή κωδικούς, που θα σας έβγαζαν αντίγραφα για έρωτες και σχέσεις, όπως συνηθίζεται σήμερα με το life coaching. Λες και η ζωή είναι κοκτέιλ με συγκεκριμένες αναλογίες… Για ποτά με αλκοόλ και άνευ...

Να ξυπνούσαμε μια μέρα, που η ζωή σας θα ήταν η ζωή των άλλων που σιχαίνεστε, γιατί ο άνθρωπος γεννήθηκε για να μάθει και όχι να αντιγράφει.

Την ζωή που δεν ξέρετε και δε μπορείτε και να προβλέψετε βέβαια (εκτός και αν είστε τράπεζα), θα πρέπει να την εφεύρετε και όχι να την αγοράσετε μπιρ παρά στις πραγματικές, ή και τηλεοπτικές αγορές, γιατί είναι βέβαιο πως θα την σιχαθείτε.

Ο μέγας γκουρού και θαυματοποιός της Apple έλεγε όταν τον ρωτούσαν πως σχεδίαζε τις νέες συσκευές που λάτρευαν οι καταναλωτές, ότι ο κόσμος δεν ξέρει τι θέλει γι’ αυτό και σχεδίαζε αυτό που άρεσε στον ίδιο.

Ας ελπίσουμε ότι οι παίκτες, οι σκηνοθέτες και οι ηδονοβλεψίες θεατές των παιχνιδιών αυτών, όντως δεν ξέρουν τι θέλουν από την ζωή, κατά το γνωστόν «οὐ γὰρ οἴδασι τί ποιοῦσι» και πως!

Εγκατέλειψαν προσωρινά τα αντίγραφα του πραγματικού τους εαυτού εκεί, για να τα καταστρέψουν, κρατώντας τις σιωπές των αισθήσεων ως προϋπόθεση για να ονειρεύονται την ζωή ως ιδιωτική διαδρομή των δικών τους ονείρων, πριν γίνουν εφιάλτες και δικοί τους και των υπολοίπων.

Το πιο χυδαίο στα όνειρα είναι πως όλοι ονειρεύονται, έλεγε ο πεσιμιστής Πεσσόα που δυστυχώς επαληθεύεται, μόνο στο «πιο χυδαίο» και όχι στο «όλοι ονειρεύονται» γιατί ακόμα και τα όνειρα σήμερα τα κλέβουν, εκτός από τις ζωές μας που προσπαθούν να κλέψουν, χωρίς επιτυχία πιστεύω, γιατί ο θεατής του καραγκιόζη ξέρει πως ο καραγκιοζοπαίχτης είναι ένας ταπεινός άνθρωπος, με τη φωνή μόνο αλλοιωμένη, για να μην αλλοιωθεί η αλήθεια του…

Ο Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης, είναι χειρουργός Ουρολόγος – Ανδρολόγος και πρόεδρος του Ανδρολογικού Ινστιτούτου Αθηνών.
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Ιούνιος 03, 2018, 08:26:11 πμ
Στα συμπόσια αφήνουν συνήθως στο τέλος όλα τα ευχάριστα, όπως τα γλυκίσματα, το γλυκό κρασί, τα φρούτα και τις προπόσεις. Στο συμπόσιο της ζωής γίνεται το αντίθετο. Η θεία πρόνοια μας παραθέτει ως επιδόρπιο καθετί δύσπεπτο κι αηδιαστικό, τις ρυτίδες, την ποδάγρα, την πλήξη και την εγκατάλειψη.
Εμμανουήλ Ροΐδης.
Έλληνας λόγιος και συγγραφέας.
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Ιούνιος 04, 2018, 07:07:19 πμ
 re34.gif
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Ιούνιος 04, 2018, 06:29:56 μμ
Η ΛΑΤΡΕΙΑ ΤΟΥ ΑΝΕΦΙΚΤΟΥ ΩΣ ΓΕΝΕΤΙΚΗ ΔΙΑΤΑΡΑΧΗ ΤΩΝ ΠΡΩΤΕΥΟΝΤΩΝ (με αφορμή τους βασιλικούς γάμους)
Πρώτη καταχώρηση: Δευτέρα, 4 Ιουνίου 2018, 11:07
Κώστας Κωνσταντινίδης

«Να χαμ’ ένα βασιλιά,
για να μας θαμπώνει,
με λειρί στο κούτελο,
και φωνή τρομπόνι!»
Κ. Βάρναλης, «Το τραγούδι του τρελού»

Αν δούμε την εξέλιξη της ζωής στον μακρόχρονο, δηλαδή στα δις έτη ζωής από την εποχή του BigBang και στην διαδρομή των ανθρωπιδών περίπου 160.000 ετών ζωής, θα μπορούμε ίσως να κατανοήσουμε ότι η εξέλιξη των ειδών αλλά και των γονίδιων είναι μια βραδεία και επώδυνη διαδρομή. Πιο άπλα, το ανθρώπινο είδος εξελίσσεται συνεχώς, χωρίς όμως να τελειοποιηθεί και αυτό αποδεικνύεται συνεχώς από τις χρόνιες ασθένειες που κουβαλά: τον κυνισμό, τον ρατσισμό, την υποτέλεια, την απληστία, τους πολέμους και το μίσος του διαφορετικού...

Ο μεγαλοφυής Δαρβίνος μπόρεσε να συσχετίσει αυτή την διαδρομή παρατηρώντας τα πουλιά στα νησιά Γκαλαπάγκος και από τότε η επιστημονική αυτή ανακάλυψη δε μπόρεσε να αμφισβητηθεί, παρά την πολεμική των θρησκειών εν τοις ουρανοίς και των θεών επί της γης, των βασιλιάδων.
Ο άλλος μεγαλοφυής, ο Φρόιντ, προσπάθησε να συνετίσει την ανθρωποειδή παλαβομάρα εξηγώντας πως τα πρωτόγονα τοτέμ της Αφρικής λίγο απέχουν από τα σύγχρονα που λατρεύονται στις εκκλησίες και στους δήμους.

Ο Φουκώ συμπυκνώνει την εξέλιξη με χιούμορ, λέγοντας πως τρία είναι τα ναρκισσιστικά πλήγματα του πολιτισμού: η παρατήρηση του Γαλιλαίου πως η γη δεν είναι επίπεδη, αλλά στρογγυλή και γυρίζει, η αποκάλυψη του Δαρβίνου πως καταγόμαστε από τα ζώα και του Φρόιντ πως το σκοτάδι του ασυνειδήτου κυβερνά την ζωή των ελλόγων και συνειδητών ανθρωπιδών.

Μόνο κάτω από αυτό το πρίσμα ίσως μπορέσουμε να δούμε πως ολόκληρη η ανθρωπότητα (πλην των Εγγλέζων που ήσαν κάποτε αυτή καθαυτή η ανθρώπους) κινείται χαρούμενα και αφροδισιακά με τους γάμους ενός «πρίγκηπα» και μιας δευτεροκλασάτης ηθοποιού, που θα φορέσει ένα μαγικό νυφικό αξίας ενός διαμερίσματος στο Κολωνάκι, που βέβαια θα την μεταμορφώσει σε πριγκίπισσα και αυτήν.

Αυτή η παράσταση των κοινών θνητών που θα μεταμορφωθούν από βάτραχοι σε πρίγκηπες, θα κοστίσει επίσης όσο πουλιέται σήμερα το Ερρίκος Ντυνάν, περίπου 35 εκατομμύρια.

Όλο αυτό το παραμύθι θα το παρακολουθήσουν ζωντανά οι αυθεντικοί Άγγλοι υπήκοοι που έστησαν τσαντίρια έξω από τα παλάτια των βασιλιάδων τους, αλλά και οι άλλοι υπήκοοι του παγκόσμιου χωριού, μέσα από τα μαγικά κουτιά στα σαλόνια και στα καφενεία τους.

Ο μέγας Έγελος έλεγε πως η λογική γεννιέται στην θέση του άλλου. Αυτό άκουσε και ο θείος Κάρολος, μαθητής του και είπε πως τα έλλογα όντα μάλλον βλέπουν τον κόσμο με το κεφάλι κάτω και ζαλισμένοι από την συμφόρηση και πως μάλλον παράλογα ερμηνεύουν την λογική του παράλογου τούτου κόσμου.
Αλήθεια, πώς θα ερμηνεύσει κανείς την χαρά των υπηκόων για μια χαρά των αφεντικών τους, για ένα παραμύθι που και οι ίδιοι οι πρίγκηπες δεν πιστεύουν, αφού ο πρίγκηψΧάρρυ έζησε και τον εφιάλτη ενός γάμου της μητρός του Νταϊάνας, που έζησε ως φάρσα την απολυτή ροζ ευτυχία των βασιλικών γάμων και ξεκατινιάστηκε από τους παπαράτσι που την κρεμούσαν στα μανταλάκια των γνωστών κίτρινων εντύπων του Μέρντοκ, μέχρι που την σκότωσαν κυνηγώντας την στα στενά των Παρισίων.

Οι φτωχοί όλου του κόσμου μαθαίνουν από μικρά παιδιά να ξεχνούν τη μοίρα τους και το κακό το ριζικό τους, λατρεύοντας τη γκλαμουριά των πλούσιων και ειδικά των βασιλιάδων και δε χρειάστηκε ο γκουρού της Μυκόνου να το μάθει στην φυλή των Ελλήνων, γιατί η λατρεία είναι γενετική διαταραχή από την εποχή των Φαραώ όπου οι δούλοι έφτιαχναν λατρεμένους τάφους για τους λατρεμένους τους αφέντες.
Η λατρεία είναι μια πάθηση στο διηνεκές, μια χρόνια νόσος των υπηκόων, που δυναμώνει όσο το αντικείμενο του πόθου απομακρύνεται. Οι άνθρωποι γι’ αυτό λάτρευαν τον ήλιο, την βροχή, την αστραπή, γιατί άπλα τους ξεπερνούσε. Ο άνθρωπος ότι δε μπορεί να κατανοήσει, είναι υποχρεωμένος να το θεοποιεί για να το απομακρύνει από την καθημερινή μιζέρια του και να το ξορκίζει, ιδιαίτερα αν το φοβάται κιόλας.

Οι δοξασίες, οι μαγείες και η ημιμάθεια συνοδεύουν την ανθρώπινή φύση γιατί το «ἕνοἶδα, ὅτιοὐδένοἶδα» για να το κατανοήσεις πρέπει περίπου να γνωρίζεις κάτι ή να υποψιάζεσαι ότι δεν τα ξέρεις όλα, κάτι που επίσης είναι πολύ δύσκολο για τη ναρκισσιστική νόσο του ανθρώπου που την κουβαλά από την εποχή της γέννας του μέχρι τα βαθειά γεράματα ως απαραίτητο κουσούρι επιβίωσης.
Η εξουσία, ο πλούτος και ο κυνισμός ξέρουν πολύ καλά πως τα σύγχρονα τοτέμ, οι γαλαζοαίματοι, για να λατρεύονται πρέπει να μιμούνται και τις ζωές των υπηκόων τους και να βγαίνουν που και που από τα χρυσά κλουβιά τους και να κάνουν γάμους με κοινούς θνητούς, ακόμα και ημίαιμους, για να διατηρηθεί τόσο το είδος αλλά και ο θεσμός.

Κυρίως όμως για να μην τους πάρει χαμπάρι το πόπολο και δει πως ο βασιλιάς, εκτός από γυμνός, ήταν και γενετικά ανώμαλος γιατί η απόσταση της λατρείας⃰ απότομίσος, είναι μια ανάσα…
Αυτό ήδη το ξέρουν πολύ καλά τα είδωλα της ροκ σκηνής που αυτοκτονούν, πριν τους λυντσάρουν οι θεατές του Κολοσσαίου.

⃰Λατρεία, μίσος, αγάπη, στον εγκέφαλο καταγράφονται μέσω της ουσίας ντοπαμίνη, ένα είδος ναρκωτικού του εγκέφαλου, υπεύθυνη για την ηδονή, τον οργασμό και την τρέλα του έρωτα…


Ο Κώστας Κωνσταντινίδης, είναι χειρουργός Ουρολόγος – Ανδρολόγος και πρόεδρος του Ανδρολογικού Ινστιτούτου Αθηνών.
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Ιούνιος 06, 2018, 12:24:10 μμ
"-Είπες κάτι για τις γυναίκες.
- Ναι. Τις φοβάμαι.
- Όλοι, λίγο πολύ τις φοβόμαστε. Ετούτες μάλιστα στα λιμάνια.
- Ετούτες είν' οι καλύτερες. Ποιος πήρε ποτές αρρώστια από "σπίτι"; Γιατί τις λένε καθαρές; Γιατί πλένουνται μόλις τελειώσουνε τη δουλειά. Θυμάμαι μια τέτοια, ένα βράδυ στο Λας Βέγκας. Έβγαλα το πουκάμισό μου. Η φανέλα μου η εσωτερικιά ήταν σκισμένη, κουρέλι. Τράβηξα τη γυναίκα να τη χαϊδέψω. "-Στάσου, μου 'πε, μη βιάζεσαι"...
Μου 'βγαλε με το ζόρι τη φανέλα κι άρχισε να την μπαλώνει. Όταν την πλήρωσα, κοκκίνισε σα μαθήτρια και μου 'πε κρατώντας τα λεφτά στο χέρι.
"-Άμα δεν έχεις άλλα, δεν πειράζει. Κράτησέ τα κι αν ξαναγυρίσεις, φέρε μου λίγη σταφίδα ελληνική".
Αρνήθηκα και της έδειξα ένα μάτσο λεφτά. "-Τότε, μου 'πε, κάνε μου τη χάρη πάρε μια φανέλα. Αν σ' έβλεπε η μάνα σου σε τέτοιο χάλι, θα 'πιανε τα κλάματα".
Κατάλαβες. Τις άλλες φοβάμαι, τις τίμιες, αυτές που δεν πέφτουνε για λεφτά. Αυτές που ξέρουνε γράμματα. Που τις παντρευόμαστε....''
(Ν. Καββαδίας - Βάρδια)
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Ιούνιος 09, 2018, 07:02:18 πμ
"Δύο ενδεχόμενα υπάρχουν μετά τον θάνατο, ή τελεία μηδένιση ή μετοίκηση της ψυχής από τον εδώ τόπο σε έναν άλλο. Οποιοδήποτε και από τα δυο συμβαίνει δεν πρέπει να φοβόμαστε τον θάνατο.
Αν πρόκειται περί οριστικού αφανισμού, τότε αυτό θα μοιάζει με έναν μακρύ ύπνο δίχως όνειρα, και τι πιο ευχάριστο.
Αν με τον θάνατο πάμε σε άλλο μέρος, και τότε πάλι είναι επιθυμητός, αφού εκεί θα ανταμώσουμε θεούς, σοφούς και αγαθούς και ανθρώπους που είναι πολύ καλύτεροι από τους εδώ. Για το λόγο αυτό δεν αγανακτώ για τον θα­νατό μου."

Σωκράτης.
Λέγεται μάλιστα ότι όταν του ανακοίνωνσαν πως οι τριάκοντα τύραννοι τον καταδίκασαν σε θάνατο, απήντησε: «κι εκείνους τους καταδίκασε σε θάνατο η φύση».
Και μετά την απόφαση του δικαστηρίου ολοκληρώνει την ομιλία του ως εξής: «Αλλά ήρθε η ώρα να πηγαίνουμε, εγώ για τον θάνατο, εσείς δε για τη ζωή. Ποιοι όμως πηγαίνουν προς το καλύτερο από τους δυο μας; Άδηλο σε όλους, μόνον ο θεός το ξέρει».

«Ο θάνατος για τον Σωκράτη είναι πηγή ζωής. Ο θάνατος δεν είναι σκοπός της ζωής, είναι μόνον όρος ζωής, είναι κέντρισμα προς δημιουργία. Η ζωή δεν είναι σκοπός της να πεθάνει, ούτε να δώσει η ίδια τέρμα στο Είναι της, τούτο θα ήταν αθέμιτο για τον ελληνικό πολιτισμό αλλά και για τον Σωκράτη. Σκοπός της ζωής είναι να λάβει νόημα με την πράξη, τον Λόγο, την επιστήμη και την ποίηση»



 Η συνείδηση της θνητότητας, αποκλειστικό γνώρισμα του ανθρώπου, τραγικό προνόμιό του, εκτός από παντοτινή μήτρα αγωνίας, φόβου και δυστυχίας, αποτελεί ταυτόχρονα και κινητήρια δύναμη της ζωής, πηγή της τέχνης, της σκέψης και της δημιουργίας. Χωρίς το θάνατο η ζωή του ανθρώπου δεν θα ήταν ανθρώπινη.
Το κορυφαίο αυτό γεγονός της ζωής, που είναι ακριβώς ο θάνατος, συζητούν ΟΛΟΙ οι εξέχοντες έλληνες και ξένοι φιλόσοφοι, πιστοί στην πλατωνική(σωκρατική) παράδοση, για την αξεχώριστη σχέση της φιλοσοφίας με τη μελέτη του θανάτου.
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Ιούνιος 21, 2018, 03:57:12 πμ
 t2045.gif
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Ιούνιος 23, 2018, 06:53:39 πμ
http://www.zougla.gr/apopseis/article/o-fovos-tou-8anatou-ke-o-romantikos-e8nikismos-apenanti-ston-eksor8ologismo-ke-tin-epistimoniki-prodo (http://www.zougla.gr/apopseis/article/o-fovos-tou-8anatou-ke-o-romantikos-e8nikismos-apenanti-ston-eksor8ologismo-ke-tin-epistimoniki-prodo)
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Ιούλιος 06, 2018, 05:43:43 μμ


Σε αυτόν τον κόσμο, δε βρίσκεσαι για να ικανοποιήσεις τις προσδοκίες κανενός. Η μία και μοναδική ευθύνη είναι να γίνεις ο εαυτός σου, να αντιληφθείς ποιός είσαι.
Osho
Ένα ποτάμι ρέει πάντα, επίμονα προς το σκοπό του, άσχετα με τα εμπόδια που συναντάει μπροστά του. Κινείται ασταμάτητα προς την ένωση του με τον ωκεανό, παρακάμπτοντας ή ξεπερνώντας κάθε εμπόδιο, παρ' όλο που γνωρίζει ότι, φθάνοντας στον ωκεανό, θα χάσει την ταυτότητα του.
Πυθαγόρας
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Ιούλιος 23, 2018, 04:35:05 πμ
Οδυσσέας Ελύτης - Γυμνός, Iούλιο μήνα, το καταμεσήμερο...
...Οδυσσέας Ελύτης - Γυμνός, Iούλιο μήνα, το καταμεσήμερο...
Γυμνός, Iούλιο μήνα, το καταμεσήμερο. Σ' ένα στενό κρεβάτι, ανάμεσα σε δυο σεντόνια χοντρά, ντρίλινα, με το μάγουλο πάνω στο μπράτσο μου που το γλείφω και γεύομαι την αρμύρα του.

Kοιτάζω τον ασβέστη αντικρύ στον τοίχο της μικρής μου κάμαρας.

Λίγο πιο ψηλά το ταβάνι με τα δοκάρια.

Πιο χαμηλά την κασέλα όπου έχω αποθέσει όλα μου τα υπάρχοντα: δυο παντελόνια, τέσσερα πουκάμισα, κάτι ασπρόρουχα.

Δίπλα, η καρέκλα με την πελώρια ψάθα.

Xάμου, στ” άσπρα και μαύρα πλακάκια, τα δυο μουσάνταλα.

Έχω στο πλάι μου κι ένα βιβλίο.

Γεννήθηκα για να 'χω τόσα.

Δεν μου λέει τίποτε να παραδοξολογώ.

Aπό το ελάχιστο φτάνεις πιο σύντομα οπουδήποτε.

Mόνο που 'ναι πιο δύσκολο.

Kι από το κορίτσι που αγαπάς επίσης φτάνεις, αλλά θέλει να ξέρεις να τ' αγγίξεις οπόταν η φύση σού υπακούει.

Kι από τη φύση – αλλά θέλει να ξέρεις να της αφαιρέσεις την αγκίδα της...

 

Οδυσσέας Ελύτης
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Ιούλιος 23, 2018, 09:40:08 πμ
Τσόμσκι – Ποιος είναι ο “ύποπτος” ρόλος των διανοούμενων στην κοινωνία;
Noam-Chomsky


Είστε ένας σημαντικός διανοητής της εποχής μας, ένα είδος αιώνιου αντιρρησία. Θα μπορούσαμε επίσης να πούμε ότι προσφέρετε «μαθήματα διανοητικής αυτοπροστασίας», ότι δίνετε τα κλειδιά που μας επιτρέπουν να προφυλαχθούμε από κάθε χειραγώγηση…

 

Νόαμ Τσόμσκι: Είναι ένα καθήκον που εναπόκειται στον καθένα.

Στην πραγματικότητα, ο ρόλος των διανοουμένων -κι αυτό ισχύει εδώ και χιλιάδες χρόνια- συνίσταται στο να κάνουν ό,τι πρέπει ώστε οι άνθρωποι να παραμένουν παθητικοί, υπάκουοι, αστοιχείωτοι και προγραμματισμένοι. Ο Ραλφ Ουάλντο Έμερσον, ο μεγάλος Αμερικανός συγγραφέας και φιλόσοφος του δεκάτου ενάτου αιώνα, όταν σχολίαζε τα εκπαιδευτικά προγράμματα είχε πει: «Πρέπει να εκπαιδεύσουμε το λαό έτσι ώστε να μη μας αρπάξει απ’ το λαιμό». Με άλλα λόγια πρέπει να τον καταστήσουμε τόσο παθητικό που δεν θα στραφεί εναντίον μας. Κι αυτός βασικά είναι ο ρόλος των διανοουμένων σε πολλούς τομείς. Φυσικά, υπάρχουν και εξαιρέσεις. Αλλά, γενικά, η παρατήρηση παραμένει έγκυρη.

Διαβάζοντάς σας, ανακαλύπτουμε ότι αγωνίζεστε εναντίον αυτού που ονομάζετε «κατασκευή συναίνεσης». Οι διανοούμενοι χρησιμεύουν και σ’αυτό;

Η έκφραση «κατασκευάζω συναίνεση» δεν είναι δική μου. Τη δανείστηκα από τον Ουόλτερ Λίπμαν, την πιο διακεκριμένη προσωπικότητα της αμερικανικής δημοσιογραφίας του εικοστού αιώνα, που ήταν κι αυτός ένα προοδευτικό πνεύμα. Από τη δεκαετία του 1920, επέστησε την προσοχή στη σημασία των τεχνικών που χρησιμοποιεί η προπαγάνδα για τον έλεγχο των μαζών και την κατασκευή συναίνεσης. Οι μηχανισμοί της δημοκρατίας που εφαρμόζουμε είναι σαφείς: Η χώρα πρέπει να κυβερνάται από «υπεύθυνους» πολίτες, μια πρωτοπορία —κάτι που μας θυμίζει το λενινισμό- κι οι υπόλοιποι πρέπει απλώς να κάθονται φρόνιμα. Γι’ αυτό, πρέπει να ελέγχονται οι σκέψεις τους και να τους ομαδοποιούμε σαν στρατιώτες. Παρεμπιπτόντως, αυτοί ακριβώς είναι οι όροι που χρησιμοποίησε ένας άλλος σημαντικός προοδευτικός διανοητής, ο Έντουαρντ Μπερνέις, ένας από τους ιδρυτές της τεράστιας βιομηχανίας των δημοσίων σχέσεων που, όπως ο Αίπμαν, συμμετείχε στην επίσημη μηχανή προπαγάνδας του Γοΰντροου Ουίλσον.

Από εκεί άντλησαν πολλές από τις ιδέες τους για την ανάγκη «ελέγχου της κοινής γνώμης» και για να εξασφαλίσουν ότι οι πολίτες θα μένουν μακριά από τη δημόσια ζωή. Αυτά τα θέματα είχαν καταστεί θεμελιώδη στη Μεγάλη Βρετανία και στις ΗΠΑ στη δεκαετία του 1920.

Γιατί ειδικά σ’ αυτές τις δυο χώρες;

Ήταν βιομηχανικές κοινωνίες, όπου υπήρχε πολύ μεγαλύτερη ελευθερία. Όσο περισσότερο απελευθερώνεται μια κοινωνία, τόσο πιο δύσκολο είναι να γίνει χρήση βίας και τόσο περισσότερη ενέργεια χρειάζεται να ξοδευτεί για να ελέγχονται οι απόψεις και η συμπεριφορά. Δεν είναι τυχαίο που η βιομηχανία της προπαγάνδας γεννήθηκε στη Μεγάλη Βρετανία και στις ΗΠΑ.

Τα ολοκληρωτικά καθεστώτα -ιδιαίτερα η ναζιστικη Γερμανία με τον Γιόζεφ Γκέμπελς- είχαν κι αυτά σνμμετάσχει έντονα στην ανάπτυξη της βιομηχανίας της προπαγάνδας, όμως υπάρχει η αίσθηση ότι τα περιλαμβάνετε λιγότερο στις αναλύσεις σας…


Σωστά και υπάρχουν σημαντικές αιτίες γι’ αυτά. Τα ολοκληρωτικά καθεστώτα είναι περισσότερο διαφανή, ερμηνεύονται πιο εύκολα και, τελικά, είναι λιγότερο ενδιαφέροντα. Επιπλέον, δεν έχουν ανάγκη να είναι πολύ αποτελεσματικά, γιατί κρατουν πάντα σε εφεδρεία τη δυνατότητα να χρησιμοποιήσουν τον καταναγκασμό και το φόβο. Εξάλλου, οι μελέτες που έχω διαβάσει δείχνουν ότι είναι πολύ λιγότερο αποτελεσματικά. Κι ακόμη, αναπτύχθηκαν αργότερα, υιοθετώντας καμιά φορά το μοντέλο δυτικών κρατών.

Κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο πόλεμο, πρώτα οι Βρετανοί κι υστέρα οι Αμερικανοί δημιούργησαν σημαντικά όργανα κυβερνητικής προπαγάνδας: το βρετανικό υπουργείο Πληροφοριών και την Επιτροπή για τη Δημόσια Ενημέρωση του Γούντροου Ουίλσον. Φυσικά, ο στόχος της Μεγάλης Βρετανίας ήταν να πείσει τις ΗΠΑ να μπουν στον πόλεμο. Η προπαγάνδα της απευθυνόταν κυρίως στους Αμερικανούς διανοουμένους και εκπλήρωσε το σκοπό της απόλυτα.

Στη συνέχεια, σπουδαίοι προοδευτικοί διανοούμενοι αλλη-λοσυγχαίρονταν για το ρόλο που είχαν παίξει προς αυτή την κατεύθυνση. Ήταν η πρώτη φορά στην Ιστορία, έγραφαν, που ένας πόλεμος ξεκίνησε όχι από τα στρατιωτικά ή τα οικονομικά συμφέροντα, αλλά από «τους έξυπνους ανθρώπους του έθνους», οι οποίοι, συχνά, το μόνο που έκαναν ήταν να επαναλαμβάνουν τα παραμυθία των βρετανικών υπηρεσιών προπαγάνδας. Εκείνη την εποχή, ο αμερικανικός λαός ήταν αντίθετος με την είσοδο των ΗΠΑ σ’ έναν ευρωπαϊκό πόλεμο. Το όργανο προπαγάνδας του Ουίλσον πέτυχε να μετατρέψει ένα λαό βασικά ειρηνόφιλο σε μια ορδή φανατικών κατά της Γερμανίας. Αυτό το αποτέλεσμα έκανε πολύ μεγάλη εντύπωση στους Αμερικανούς διανοούμενους, αλλά και στον επιχειρηματικό κόσμο. Η βιομηχανία των δημοσίων σχέσεων γεννήθηκε κυρίως από αυτές τις επιτυχίες στον έλεγχο των ιδεών και της συμπεριφοράς από την προπαγάνδα, όπως το έλεγαν φωναχτά εκείνη την εποχή. Μόνο στη δεκαετία του 1930, ο όρος θα πέσει σε δυσμένεια και σήμερα χρησιμοποιείται κυρίως όταν αναφερόμαστε σε εχθρούς.

Αυτή η προπαγάνδα δεν εξαπάτησε μόνο τους Αμερικανούς. Οι Γερμανοί τη χρησιμοποίησαν σε μεγάλο βαθμό…

Οι Γερμανοί υπερεθνικόφρονες εντυπωσιάστηκαν κι αυτοί πολύ. Εκτιμώντας προφανώς ότι η αγγλοαμερικανική προπαγάνδα -που ξεπερνούσε κατά πολύ αυτή της Γερμανίας σε εύρος και σε παραποίηση- ήταν ένας από τους κύριους παράγοντες της νίκης των συμμαχικών δυνάμεων, ο Χίτλερ ορκίστηκε ότι την επόμενη φορά η Γερμανία θα κατόρθωνε ν’ ανταποδώσει τα ίδια. Γνωρίζουμε τι συνέβη. Οι μπολσεβίκοι, επίσης, εντυπωσιάστηκαν από τα κατορθώματα της προπαγάνδας των δημοκρατικών χωρών και επιχείρησαν να ε-μπνευσθούν από αυτά, αλλά χωρίς μεγάλη επιτυχία. Η προπαγάνδα τους ήταν πολύ άτεχνη.

Θέλω να το τονίσω για άλλη μια φορά: όταν οι κοινωνίες εκδημοκρατίζονται, όταν ο καταναγκασμός παύει να είναι εύκολα χρησιμοποιούμενο όργανο ελέγχου και περιθωριοποίησης τότε, πολύ φυσικά, οι εκλεκτοί στρέφονται στην προπαγάνδα. Πρόκειται για ένα φαινόμενο, όχι απλώς φυσικό, αλλά και απολύτως συνειδητό, που έχει αναλυθεί ευρέως σε επιστημονικές και άλλες εργασίες που εκθειάζουν τη χρήση της προπαγάνδας.

Οι μεγάλες εταιρείες δημοσίων σχέσεων, διαφήμισης, γραφικών τεχνών, κινηματογράφου, τηλεόρασης… έχουν σαν πρωταρχική λειτουργία τον έλεγχο του νου. Πρέπει να δημιουργήσουν «τεχνητές ανάγκες», έτσι ώστε οι άνθρωποι να αφοσιώνονται στην ικανοποίησή τους, καθένας από την πλευρά του, απομονωμένοι μεταξύ τους. Οι διευθυντές αυτών των επιχειρήσεων έχουν μια πολύ πραγματιστική προσέγγιση: «Πρέπει να προσανατολίσουμε τον κόσμο προς τα επιπόλαια πράγματα της ζωής, όπως η κατανάλωση». Πρέπει να δημιουργηθουν τεχνητά τείχη, να κλειστεί ο κόσμος εκεί μέσα και να απομονωθεί ο ένας απ’ τον άλλο.

Τίποτα από όλα αυτά δεν είναι πολύ καινούριο, είτε πρόκειται για τα μέσα ενημέρωσης είτε για τη διαφήμιση ή τις τέχνες. Αυτό που είναι καινούριο είναι η κλίμακα εφαρμογής του στις μέρες μας. Προηγουμένως, αυτός ο ρόλος είχε ανατεθεί στους διανοουμένους, στους κατόχους της γνώσης.

Και στους ιερείς;

Ναι, ο Μέγας Ιεροεξεταστής του Ντοστογιέφσκι έδωσε ένα υπέροχο λογοτεχνικό παράδειγμα. Αυτό το ξαναβρίσκουμε στη Βίβλο, όπου ο «προφήτης» ουσιαστικά υποδεικνύει τον «διανοούμενο».

Τι εννοείτε ακριβώς με τον όρο «διανοούμενος»;

Αφορά μάλλον μια στάση, παρά μια κατηγορία ανθρώπων: αυτή που συνίσταται στην πληροφόρηση, τη σοβαρή σκέψη πάνω στα ανθρώπινα, τη σαφή έκφραση της αντίληψης και τη διορατικότητα.

Γνωρίζω ανθρώπους που δεν έχουν καμιά σχολική παιδεία αλλά είναι, τουλάχιστον στα μάτια μου, αξιοθαύμαστοι διανοούμενοι. Και γνωρίζω σεβάσμιους πανεπιστημιακούς και συγγραφείς που απέχουν πολύ από το να ανταποκριθούν σ’ αυτό το ιδανικό.

Οι «αναγνωρισμένοι διανοούμενοι» είναι ένα διαφορετικό ζήτημα. Με αυτόν τον όρο, εννοώ εκείνους που, μέσα στο δικό τους σύστημα εξουσίας, έχουν τιμηθεί με τον τίτλο των «υπεύθυνων διανοουμένων», εξάλλου έτσι ακριβώς χαρακτηρίζουν τον εαυτό τους στη Δύση. Καμιά φορά, τους αποκαλούν «τεχνοκράτες διανοούμενους», για να τους ξεχωρίσουν από τους «ανατρεπτικούς διανοούμενους» που σπείρουν την αναστάτωση και είναι «ανεύθυνοι».

Όταν μιλάμε για εχθρικές χώρες, γίνεται μια ανατροπή αξιών: καταγγέλλουμε τους τεχνοκράτες διανοουμένους, τους οποίους θεωρούμε «κομισάριους» και «γραφειοκράτες» και τιμούμε τους ανατρεπτικούς διανοουμένους, τους διαφωνούντες, που είναι περιφρονημένοι και κατατρεγμένοι στην ίδια τους τη χώρα.

Τέτοιες διακρίσεις υπήρχαν από την αρχαιότητα. Για παράδειγμα, στη Βίβλο υπάρχει μια αρκετά ασαφής εβραϊκή λέξη: νάμηι. Στη Δύση, μεταφράστηκε ως «προφήτης». Στην πραγματικότητα, υποδηλώνει το διανοούμενο. Εκείνοι που αποκαλούνταν προφήτες επιδίδονταν σε πολιτικές αναλύσεις και εκφωνούσαν κρίσεις σχετικές με την ηθική. Την εποχή της Βίβλου, ήταν μισητοί και περιφρονημένοι. Τους έριχναν στη φυλακή ή τους έστελναν στην έρημο, γιατί διαφωνούσαν. Αρκετούς αιώνες αργότερα, αναγνωρίστηκαν οι αρετές τους και τους θεώρησαν προφήτες.

Εκείνη την εποχή τιμούσαν τους κόλακες και τους υποκριτές κι όχι αυτούς που θα τιμούσαν πολύ αργότερα σαν αληθινούς προφήτες. Στον εικοστό αιώνα, υπάρχει το γένος των διανοουμένων που φυλακίστηκαν στη σοβιετική σφαίρα επιρροής και που δολοφονήθηκαν στην αμερικανική σφαίρα επιρροής. Για παράδειγμα, η περίπτωση των έξι Ιησουιτών από το Σαλβαδόρ που δεν γνωρίζει κανείς στην Ευρώπη γιατί σκοτώθηκαν από κομάντος εκπαιδευμένους από τους Αμερικανούς* κι αυτό βέβαια δεν είναι έγκλημα. Έχουν περάσει ακριβώς δέκα χρόνια από τότε και μόλις που θα βρείτε λίγες λέξεις στον Τύπο γι’ αυτούς τους φόνους. Είναι σκάνδαλο. Αλλά έτσι συνέβαινε πάντα στην Ιστορία.

Μπορείτε να ξαναμιλήσετε γι’ αυτούς τους χρόνους;

Στις 16 Νοεμβρίου 1989, έγινε μια φοβερή σφαγή στο Σαλβαδόρ. Ανάμεσα στα θύματα υπήρχαν έξι σπουδαίοι Λατινοαμερικάνοι διανοούμενοι, ένας από τους οποίους διεύθυνε το κυριότερο πανεπιστήμιο της χώρας.

Εκτελέστηκαν εξ επαφής από επίλεκτους κομάντος εκπαιδευμένους από τον αμερικανικό στρατό. Αυτοί οι μισθοφόροι κομάντος (της ταξιαρχίας Ατλακάτλ) αποτελούσαν μια ιδιαζόντως βίαιη συνισταμένη των δυνάμεων που έφεραν την ευθύνη για πάρα πολλές σφαγές στη χώρα, ειδικά για το φόνο του αρχιεπισκόπου Ρομέρο και για τη σφαγή δεκάδων χιλιάδων χωρικών.

Όταν έξι σπουδαίοι Λατινοαμερικάνοι διανοούμενοι δολοφονούνται από στρατιώτες εκπαιδευμένους από τους Αμερικανούς, είναι καταπληκτικό το να διαπιστώνεις πόσο αυτό δεν ενδιαφέρει κανέναν. Αντίθετα, αν ο Βάκλαβ Χάβελ μπει στη φυλακή, τότε όλος ο κόσμος ξεσηκώνεται.

Όμως κι ο Χάβελ πέρασε τέσσερα χρόνια στη φυλακή για τις ιδέες του!

Προφανώς ήταν σκάνδαλο και οι μεγάλες διαδηλώσεις διαμαρτυρίας στις οποίες συμμετείχαμε όλοι οι Δυτικοί ήταν απολύτως δικαιολογημένες. Όμως, η μεταχείριση των διανοουμένων μέσα στην αμερικανική σφαίρα επιρροής είναι πολύ χειρότερη από εκείνη που τους επιφύλασσε η μετασταλινική Ρωσία. Μα οι Ευρωπαίοι αδιαφορούν γι’ αυτό.

Λίγο μετά το φόνο αυτών των διανοουμένων του Σαλβαδόρ, ο Βάκλαβ Χάβελ ήρθε στις ΗΠΑ και μίλησε στη Βουλή των Αντιπροσώπων και στη Γερουσία που συγκεντρώθηκαν στο Κογκρέσο. Επευφημήθηκε από τους γερουσιαστές και τους βουλευτές τους οποίους αποκάλεσε αγωνιστές της ελευθερίας. Σε όλα τα μέσα ενημέρωσης, οι σχολιαστές ριγούσαν από θαυμασμό, «Ζονμε σε μια ρομαντική εποχή», έγραψε ο Άντονι Λιουις στους New York Tims, εκφράζοντας έτσι την κοινή γνώμη. Οι αρθρογράφοι του εγχώριου Τύπου αναρωτιόνταν γιατί οι ΗΠΑ δεν μπορούσαν να παρουσιάσουν τόσο αξιοπρόσεκτες προσωπικότητες, έτοιμες να μας καλύψουν με εγκώμια, ενώ μόλις είχαμε σκοτώσει έξι σπουδαίους διανοουμένους, χωρίς να λογαριάσουμε και χιλιάδες άλλους ανθρώπους. Ζούμε σ’ ένα σουρεαλιστικό κόσμο!

Φανταστείτε ότι στρατιώτες εκπαιδευμένοι από τους Ρώσους σκοτώνουν έξι Τσέχους διανοουμένους, μεταξύ αυτών και τον Χάβελ, και ότι μετά από μερικές εβδομάδες, ένας κομουνιστής από το Σαλβαδόρ πάει στη Ρωσία, μιλάει στη Δουμά και επευφημείται ζωηρά όταν συγχαίρει τους βουλευτές, που παραληρούν από ενθουσιασμό, για το ρόλο τους στην υπεράσπιση της ελευθερίας!

0 αμερικανικός Τύπος μίλησε γι αυτό;

Ένας φίλος μου έκανε μια έρευνα μέσω μιας βάσης δεδομένων, για να δει τι είχαν πει τα μέσα ενημέρωσης με την ευκαιρία της δεκάτης επετείου του φόνου αυτών των έξι Ιησουιτών, το 1999. Τα ονόματά τους δεν είχαν καν αναφερθεί στον αμερικανικό Τύπο. Γνώριζε ο κόσμος τα ονόματα αυτών των διανοουμένων, είχε διαβάσει τίποτα για το φόνο τους; Όχι. Αντίθετα, μπορούν να αναφέρουν ονομαστικά τους διαφωνουντες της Ανατολικής Ευρώπης; Σίγουρα ναι.

Οι θαρραλέοι διαφωνούντες θα πρέπει να τιμουνται, είτε είναι θύματα μιας αμείλικτης καταπίεσης μέσα στη σφαίρα επιρροής των εχθρών μας είτε δολοφονούνται κτηνωδώς μέσα στην αμερικανική σφαίρα επιρροής. Το ίδιο συνέβη στη Γαλλία με την υπόθεση Ντρέιφους. Σήμερα, λέμε πως οι διανοούμενοι υποστήριξαν τον Ζολά, μα, στην πραγματικότητα, εκείνη την εποχή η πλειονότητά τους υποστήριζε την κυβέρνηση.

Λέτε συχνά πως ο ρόλος των διανοουμένων έπρεπε να είναι η έκφραση της αλήθειας. Πως ορίζετε την αλήθεια;

Πάρτε αυτό το βιβλίο: Είναι πάνω στον καναπέ. Είναι λοιπόν αλήθεια αν πούμε ότι αυτό το βιβλίο είναι πάνω στον καναπέ. Αυτή είναι η αλήθεια. Μια δήλωση είναι αληθινή όταν αντιστοιχεί στην πραγματικότητα. Οι αληθινές δηλώσεις δεν διαμορφώνονται εύκολα, αλλά αυτό είναι ένα άλλο πρόβλημα. Όταν προσεγγίζετε μια ακριβή ερμηνεία, προσεγγίζετε την αλήθεια.
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Ιούλιος 27, 2018, 05:28:16 μμ
«Το λευκό αναζήτησα, ως την ύστατη ένταση του μαύρου. Την ελπίδα ως τα δάκρυα. Τη χαρά ως την άκρα απόγνωση»
Οδ.Ελύτης‼️
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Αύγουστος 01, 2018, 07:42:50 μμ
Κωστής Παλαμάς – Παιδί το περιβόλι μου…

Παιδί, το περιβόλι μου που θα κληρονομήσεις,
όπως το βρεις κι’ όπως το δεις να μη το παρατήσεις.

Σκάψε το ακόμα πιο βαθιά και φράξε το πιο στέρεα,
και πλούτισε τη χλώρη του και πλάτηνε τη γη του,
κι ακλάδευτο όπου μπλέκεται να το βεργολογήσεις,
και να του φέρεις το νερό το αγνό της βρυσομάνας.

Κι άν αγαπάς τ’ ανθρώπινα κι’ όσα άρρωστα δεν είναι,
ρίξε αγιασμό και ξόρκισε τα ξωτικά, να φύγουν,
και τη ζωντάνια σπείρε του μ’ όσα γερά, δροσάτα.

Γίνε οργοτόμος, φυτευτής, διαφεντευτής!..

Κι αν είναι
κ’ έρθουνε χρόνια δίσεχτα, πέσουν καιροί ωργισμένοι,
κι όσα πουλιά μισέψουνε σκιασμένα, κι όσα δέντρα,
για τίποτ’ άλλο δε φελάν παρά για μετερίζια,
μη φοβηθείς το χαλασμό!.. Φωτιά ! Τσεκούρι !Τράβα !,
ξεσπέρμεψέ το , χέρσωσε το περιβόλι, κόφ’ το,
και χτίσε κάστρο απάνω του και ταμπουρώσου μέσα,
για πάλεμα, για μάτωμα, για την καινούργια γέννα,
π’όλο την περιμένουμε, κι όλο κινάει για νάρθη,
κι όλο συντρίμμι χάνεται στο περάσμα των κύκλων!..
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: Γυναικολόγος στις Αύγουστος 01, 2018, 10:07:21 μμ
"Ο έξυπνος μαθαίνει και από τα παθήματα των άλλων ενώ ο χαζός μόνο από τα δικά του".

                                                                                                               ΓΥΝΑΙΚΟΛΟΓΟΣ
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Αύγουστος 31, 2018, 09:09:31 πμ
ΙΣΟΚΡΑΤΗΣ ΠΡΟΣ ΔΗΜΟΝΙΚΟΝ.
 ΙΣΟΚΡ 1.24–28 Συμβουλές για έναν ηθικό βίο
Στο έργο, που θεωρείται νόθο, παρατίθενται διάφορες πρακτικές διδαχές του συγγραφέα προς κάποιον Δημόνικο για έναν ορθό και ηθικό τρόπο ζωής.
[24] Μηδένα φίλον ποιού, πρίν άν εξετάσης πώς κέχρηται τοίς πρότερον φίλοις· έλπιζε γάρ αυτόν και περί σέ γενέσθαι τοιούτον, οίος και περί εκείνους γέγονε. βραδέως μεν φίλος γίγνου, γενόμενος δε πειρώ διαμένειν· ομοίως γάρ αισχρόν μηδένα φίλον έχειν και πολλούς εταίρους μεταλλάττειν. μήτε μετά βλάβης πειρώ τών φίλων, μήτ’ άπειρος είναι των εταίρων θέλε. τούτο δε ποιήσεις, εάν μή δεόμενος το δείσθαι προσποιή.
[25] περί των ρητών ως απορρήτων ανακοινού· μή τυχών μέν γάρ ουδέν βλαβήσει, τυχών δε μάλλον αυτών τόν τρόπον επιστήσει. δοκίμαζε τους φίλους εκ τε τής περί τόν βίον ατυχίας και της εν τοις κινδύνοις κοινωνίας· το μεν γαρ χρυσίον εν τώ πυρί βασανίζομεν, τούς δε φίλους εν ταίς ατυχίαις διαγιγνώσκομεν. ούτως άριστα χρήσει τοίς φίλοις, εάν μή προσμένης τάς παρ’ εκείνων δεήσεις, αλλ’ αυτεπάγγελτος αυτοίς εν τοίς καιροίς βοηθής.

[26] ομοίως αισχρόν είναι νόμιζε τών εχθρών νικάσθαι ταίς κακοποιίαις και των φίλων ηττάσθαι ταις ευεργεσίαις. αποδέχου τών εταίρων μή μόνον τούς επι τοίς κακοίς δυσχεραίνοντας, αλλά και τούς επι τοίς αγαθοίς μή φθονούντας· πολλοί γάρ ατυχούσι μεν τοίς φίλοις συνάχθονται, καλώς δε πράττουσι φθονούσι. τών απόντων φίλων μέμνησο πρός τούς παρόντας, ίνα δοκής μηδέ τούτων απόντων ολιγωρείν.

[27] Είναι βούλου τα περί τήν εσθήτα φιλόκαλος, αλλά μή καλλωπιστής. έστι δέ φιλοκάλου μεν το μεγαλοπρεπές, καλλωπιστού δέ το περίεργον. Αγάπα τών υπαρχόντων αγαθών μή την υπερβάλλουσαν κτήσιν αλλά τήν μετρίαν απόλαυσιν. καταφρόνει τών περί τον πλούτον σπουδαζόντων μεν, χρήσθαι δε τοίς υπάρχουσι μή δυναμένων· παραπλήσιον γαρ οι τοιούτοι πάσχουσιν, ώσπερ αν εί τις ίππον κτήσαιτο καλόν κακώς ιππεύειν επιστάμενος.

[28] πειρώ τόν πλούτον χρήματα και κτήματα κατασκευάζειν. έστι δε χρήματα μεν τοίς απολαύειν επισταμένοις, κτήματα δέ τοίς κτάσθαι δυναμένοις. τίμα τήν υπάρχουσαν ουσίαν δυοίν ένεκεν, τού τε ζημίαν μεγάλην εκτίσαι δύνασθαι, και τού φίλω σπουδαίω δυστυχούντι βοηθήσαι· πρός δέ τόν άλλον βίον μηδέν υπερβαλλόντως αλλά μετρίως αυτήν αγάπα.


 Μτφρ. Κ.Θ. Αραπόπουλος. 1950. Ισοκράτους Προς Δημόνικον, Προς Νικοκλέα, Νικοκλής ή Κύπριοι. Αρχαίον κείμενον, εισαγωγή, μετάφρασις, σημειώσεις. Αθήνα: Πάπυρος.
[24] Κανένα να μη κάμνης φίλον προτού εξετάσης πώς έχει συμπεριφερθή προς τους παλαιούς του φίλους· διότι πρέπει να προβλέπης ότι θα συμπεριφερθή και προς σε, όπως συμπεριεφέρθη προς εκείνους. Να γίνεσαι μεν βραδέως φίλος, αφού δε γίνης φίλος να μένης πιστός εις την φιλίαν. Διότι είναι εξ ίσου απρεπές να μη έχης κανένα φίλον και να αλλάζης πολλούς φίλους συχνά. Να μη δοκιμάζης τους φίλους σου κατά τοιούτον τρόπον ώστε εκ της δοκιμής ταύτης να προέρχεται διά σε ζημία, μήτε όμως να θέλης να έχης τους φίλους σου αδοκιμάστους. Τούτο δε θα κατορθώσης, αν προσποιείσαι ενώπιον αυτών ότι έχεις ανάγκας τας οποίας δεν έχεις·
[25] να ανακοινώνης εις αυτούς ζητήματα, τα οποία δύνανται να κοινολογηθούν, παρουσιάζων αυτά ως μυστικά· αν διαψευσθής εις τας ελπίδας σου, δεν θα υποστής εκ τούτου καμμίαν ζημίαν, εάν δε αι ελπίδες σου επιβεβαιωθούν, θα έχης ασφαλεστέραν γνώσιν του χαρακτήρος των φίλων σου. Να δοκιμάζης τους φίλους εις τας δυστυχίας και εις τους κοινούς κινδύνους· διότι τον μεν χρυσόν δοκιμάζομεν εις το πυρ, τους δε φίλους διακρίνομεν εις τας ατυχίας. Θα τηρήσης την αρίστην στάσιν απέναντι των φίλων σου, αν δεν περιμένης ούτοι να σου γνωρίσουν τας ανάγκας των, αλλ' αν αυθορμήτως έλθης εις βοήθειάν των, όταν αι περιστάσεις το επιβάλλουν.

[26] Να νομίζης ότι είναι εξ ίσου επαίσχυντον να νικάσαι υπό των εχθρών σου εις το κακόν και να φαίνεσαι κατώτερος των φίλων σου εις τας ευεργεσίας που σου κάμνουν. Να θεωρής ως αληθείς φίλους όχι μόνον εκείνους που λυπούνται διά τας δυστυχίας σου, αλλά και εκείνους οι οποίοι δεν σε φθονούν διά την ευτυχίαν σου· διότι πολλοί λυπούνται μεν μαζί με τους φίλους των διά τας ατυχίας των, αλλά τους φθονούν, όταν ευτυχούν. Να ενθυμήσαι τους απόντας φίλους σου ενώπιον των παρόντων, διά να φαίνεσαι ότι ουδέ τούτους λησμονείς, όταν είναι απόντες.

[27] Να θέλης να είσαι όσον αφορά την ενδυμασίαν σου φιλόκαλος και όχι καλλωπιστής. Είναι δε ίδιον γνώρισμα του μεν φιλοκάλου η μεγαλοπρέπεια, του δε καλλωπιστού το εξεζητημένον (η επίδειξις, ίνα κινηθή η περιέργεια των άλλων). Να αγαπάς ουχί την υπερβολικήν αύξησιν των υπαρχόντων αγαθών, αλλά την μετρίαν απόλαυσιν τούτων. Να καταφρονής τους φιλοχρημάτους, οι οποίοι ζητούν να συσσωρεύουν θησαυρούς και δεν γνωρίζουν να απολαύσουν εκείνους που έχουν· διότι ούτοι πάσχουν κάτι παρόμοιον με εκείνους οι οποίοι αγοράζουν ωραίον ίππον, ενώ γνωρίζουν να ιππεύουν κακώς.

[28] Προσπάθει να καθιστάς τον πλούτον σου προσοδοφόρον και χρήσιμον· είναι δε ο πλούτος χρήσιμος μεν εις τους επιθυμούντας να μεταχειρίζωνται τούτον ελευθερίως, προσοδοφόρος δε εις τους δυναμένους να αποκτούν κτήματα προσοδοφόρα. Να εκτιμάς την υπάρχουσαν περιουσίαν διά δύο λόγους, και διά να δύνασαι να πληρώσης μέγα πρόστιμον και διά να βοηθής χρηστόν φίλον όταν δυστυχή· διά τας άλλας δε ανάγκας της ζωής σου να μη προσκολλάσαι εις αυτήν υπερβολικά, αλλά να την αγαπάς με μέτρον.
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Σεπτέμβριος 03, 2018, 08:47:00 μμ
 t2045.gif
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Σεπτέμβριος 10, 2018, 06:45:01 μμ
 t2045.gif  m0150.gif  68048.gif
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Σεπτέμβριος 17, 2018, 01:04:40 πμ
Οι φίλοι υποστηρίζουν ότι είναι ειλικρινείς, αλλά στην πραγματικότητα ειλικρινείς είναι οι εχθροί.
A.Σοπενχάουερ.
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: Γυναικολόγος στις Σεπτέμβριος 17, 2018, 01:27:08 πμ
Οι φίλοι υποστηρίζουν ότι είναι ειλικρινείς, αλλά στην πραγματικότητα ειλικρινείς είναι οι εχθροί.
A.Σοπενχάουερ.

Παράλογο!
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΚΟΙΛΗΝ Λ. ΚΗΤΩΕΣΣΑΝ στις Σεπτέμβριος 17, 2018, 10:58:00 πμ
Οι φίλοι υποστηρίζουν ότι είναι ειλικρινείς, αλλά στην πραγματικότητα ειλικρινείς είναι οι εχθροί.
A.Σοπενχάουερ.
t2045.gif respect56.gif p09011.gif απολυτα σωστο.
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Σεπτέμβριος 22, 2018, 02:02:06 μμ
Τό ξέρω πώς καθένας μονάχος πορεύεται στόν ἔρωτα,
μονάχος στή δόξα καί στό θάνατο.

Τό ξέρω πώς καθένας μονάχος πορεύεται στόν ἔρωτα,
μονάχος στή δόξα καί στό θάνατο.
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Οκτώβριος 03, 2018, 10:46:30 πμ
"Ο Πολιτισμός μας είναι η μοναδική Περιουσία μας
κι αν τον χάσουμε κι αυτόν, δεν είμαστε Κανείς!!"
Μελίνα Μερκούρη.
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Οκτώβριος 04, 2018, 07:46:10 πμ
Τρεις είναι οι δρόμοι προς τη σύνεση:
Ο δρόμος της Σκέψης, ο πιο ευγενικός.
Ο δρόμος της μίμησης, ο πιο εύκολος.
Ο δρόμος της Εμπειρίας, ο πιο δύσκολος.
ΚΟΜΦΟΥΚΙΟΣ
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Οκτώβριος 05, 2018, 10:46:44 πμ
Μην ακούω ανοησίες για ερωτική αιωνιότητα. Κάθε ομορφιά είναι αιωνιότητα. Ότι βλέπω, ότι ακούω, ότι αγγίζω, χώμα, αέρας, φως, είναι μέρος της αιωνιότητας.
Αιωνιότητα δεν είναι ότι αντέχει στο χρόνο - γιατί τότε θα 'χαν τα πρωτεία οι πολυκατοικίες και οι ουρανοξύστες - αλλά ότι σφραγίζει μια στιγμή ανεπανάληπτα. Ο ερωτικός σπασμός είναι μια αιωνιότητα, κι ας μην αποτυπώνεται πουθενά αυτός.

Λιλή Ζωγράφου.
(Απόσπασμα από το βιβλίο της, "Επάγγελμα Πόρνη" )
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Οκτώβριος 09, 2018, 07:34:10 πμ
"Ούτε όταν είναι νέος κανείς πρέπει να διστάζει να φιλοσοφεί, ούτε όταν γεράσει να μην έχει διάθεση να φιλοσοφεί. Γιατί για κανέναν δεν είναι νωρίς ή πολύ αργά, ώστε να ασχοληθεί με την υγεία της ψυχής του. Αυτός, μάλιστα, που λέει ότι δεν είναι ακόμα ώρα να φιλοσοφήσει ή πως έχει περάσει καιρός της φιλοσοφίας, είναι σαν να λέει ότι έχει περάσει η ώρα ή ότι δεν υπάρχει πια χρόνος για την ευδαιμονία... Είναι επομένως ανάγκη να μελετάμε ό,τι φέρνει ευδαιμονία, αφού, όταν αυτή υπάρχει, έχουμε τα πάντα, ενώ όταν μας λείπει, κάνουμε τα πάντα για να την έχουμε".
Επίκουρος, επιστολή προς Μενοικέα.
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Οκτώβριος 09, 2018, 08:53:46 πμ
«Εμείς εξορίσαμε την ομορφιά. Οι Έλληνες πολέμησαν γι’ αυτήν»
Αλμπέρ Καμύ.
«Εμείς εξορίσαμε την ομορφιά. Οι Έλληνες πολέμησαν γι’ αυτήν»
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Οκτώβριος 09, 2018, 08:58:54 πμ
Ioannis Avgoustatos

Δυστοπία : (από το ελληνικό δυς- και τόπος) ονομάζεται η κοινότητα ή κοινωνία που είναι ανεπιθύμητη ή τρομακτική. Θεωρείται ως ένα κακό μέρος, και πρόκειται για το αντίθετο της ουτοπίας, η οποία είναι το υπόδειγμα για μία ιδανική κοινωνία χωρίς εγκληματικότητα ή φτώχεια. Οι δυστοπικές κοινωνίες εμφανίζονται σε πολλά καλλιτεχνικά έργα, αλλά και σε ιστορίες που εξελίσσονται στο μέλλον. Συχνά χαρακτηρίζονται από τον απανθρωπισμό, τα ολοκληρωτικά καθεστώτα, την περιβαλλοντική καταστροφή ή άλλα χαρακτηριστικά συσχετισμένα με την κατακλυσμική πτώση της κοινωνίας. Οι δυστοπικές κοινωνίες χρησιμοποιούνται για να τραβήξουν την προσοχή στα προβλήματα του πραγματικού κόσμου σχετικά με την κοινωνία, το περιβάλλον, την πολιτική, την οικονομία, τη θρησκεία, την ψυχολογία, την ηθική, την επιστήμη ή/και την τεχνολογία, τα οποία αν χάσουν την κατεύθυνσή τους θα μπορούσαν ενδεχομένως να οδηγήσουν σε μία δυστοπική κατάσταση.
ΕΥΤΟΠΙΑ : Μια ρεαλιστική πραγματικότητα που μπορεί άμεσα ν’ αρχίσει να υλοποιείται, αν υπάρξει από πολλούς η βούληση και η συνεπής δράση. Η φαινομενική στατικότητα είναι αποτέλεσμα της συλλογικής ύπνωσης και της συνένοχης παθητικότητας. Το πρόβλημα είναι, όπως λέει ο Αμερικανός ποιητής και συγγραφέας Τσαρλς Μπουκόβσκι ((Henry Charles Bukowski, 1920-1994), πως οι έξυπνοι άνθρωποι είναι γεμάτοι αμφιβολίες, ενώ οι ηλίθιοι είναι γεμάτοι βεβαιότητα… Η δυστοπία που ζούμε σήμερα είναι δημιούργημα ματαιόδοξων και άπληστων ηλιθίων. Μπορούμε να δημιουργήσουμε ένα κόσμο δίκαιο και ειρηνικό, αλλά θα πρέπει οι υπεύθυνοι πολίτες να ενεργοποιηθούν με όπλα την αυτογνωσία, τη μη βία, τη φαντασία, την αλληλεγγύη και το σεβασμό στο οικοσύστημα.

Για όλα αυτά και για πολλά άλλα θα συζητήσουμε στο επόμενο Φιλοσοφικό Καφενείο της Αθήνας. Σας περιμένουμε ! https://www.facebook.com/events/2129624933942850/ (https://www.facebook.com/events/2129624933942850/)
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Οκτώβριος 19, 2018, 08:52:54 πμ
“Τι είναι η αγάπη; Δεν είναι συμπόνια μήτε καλοσύνη. Στη συμπόνια είναι δύο, αυτός που πονάει κι αυτός που συμπονάει. Στην καλοσύνη είναι δύο, αυτός που δίνει κι αυτός που δέχεται. Μα στην αγάπη είναι ένας. Σμίγουν οι δύο και γίνονται ένα. Δεν ξεχωρίζουν. Το εγώ κι εσύ αφανίζονται. ΑΓΑΠΩ ΘΑ ΠΕΙ ΧΑΝΟΜΑΙ…”
Νίκος Καζαντζάκης,
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Οκτώβριος 22, 2018, 11:50:00 πμ
 t2045.gif respect56.gif
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Οκτώβριος 22, 2018, 12:00:51 μμ
!!!!!!!!!!!!
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Οκτώβριος 24, 2018, 01:53:43 μμ
Αν παραιτηθούμε από την επιδίωξη της Ευτοπίας, αντιμετωπίζοντάς την επιπόλαια σαν ένα άλλο είδος ουτοπίας, μεταμορφωνόμαστε αυτόματα σε θύματα των ευτελών τεχνολογικο-καταναλωτικών ουτοπιών που προσφέρει απλόχερα η παγκόσμια ιδεολογική αγορά. Τα αυθεντικά ανθρωπιστικά ιδεώδη αντικαθίστανται, τότε, από την ψηφιακή ουτοπία του διαπλανητικού δικτυακού ατομισμού, που υποκαθιστά την άμεση κοινωνική επαφή. Η κατανάλωση εγείρεται σε μια ελλάσων θρησκεία, η πίστη στη διηνεκή ανάσταση των πραγμάτων, όπου το σούπερ μάρκετ είναι η Εκκλησία και η διαφήμιση το Ευαγγέλιο. Η αποφυγή της υπευθυνότητας και το κυνήγι της άμεσης και εύκολης ικανοποίησης μετατρέπονται σε βασικούς άξονες της σύγχρονης καπιταλιστικής "κουλτούρας".
Ioannis Avgoustatos
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Οκτώβριος 25, 2018, 07:35:22 πμ
Γιῶργος Σεφέρης - Οἱ Γάτες τ᾿ Ἅι-Νικόλα.


Τὸν δ᾿ ἄνευ λύρας ὅμως ὑμνωδεῖ θρῆνον Ἐρινύος αὐτοδίδακτος ἔσωθεν θυμός,
οὐ τὸ πᾶν ἔχων ἐλπίδος φίλον θράσος. ΑΓΑΜΕΜΝΩΝ. 990 ἔπ.

«Φαίνεται ὁ Κάβο-Γάτα...», μοῦ εἶπε ὁ καπετάνιος
δείχνοντας ἕνα χαμηλὸ γιαλὸ μέσα στὸ πούσι
τ᾿ ἄδειο ἀκρογιάλι ἀνήμερα Χριστούγεννα,
«... καὶ κατὰ τὸν Πουνέντε ἀλάργα τὸ κύμα γέννησε τὴν Ἀφροδίτη
λένε τὸν τόπο Πέτρα τοῦ Ρωμιοῦ.
Τρία καρτίνια ἀριστερά!»
Εἶχε τὰ μάτια τῆς Σαλώμης ἡ γάτα ποὺ ἔχασα τὸν ἄλλο χρόνο
κι ὁ Ραμαζὰν πῶς κοίταζε κατάματα τὸ θάνατο,
μέρες ὁλόκληρες μέσα στὸ χιόνι τῆς Ἀνατολῆς
στὸν παγωμένον ἥλιο
κατάματα μέρες ὁλόκληρες ὁ μικρὸς ἐφέστιος θεός.
Μὴ σταθεῖς ταξιδιώτη.
«Τρία καρτίνια ἀριστερά» μουρμούρισε ὁ τιμονιέρης.
...ἴσως ὁ φίλος μου νὰ κοντοστέκουνταν,
ξέμπαρκος τώρα
κλειστὸς σ᾿ ἕνα μικρὸ σπίτι μὲ εἰκόνες
γυρεύοντας παράθυρα πίσω ἀπ᾿ τὰ κάδρα.
Χτύπησε ἡ καμπάνα τοῦ καραβιοῦ
σὰν τὴ μονέδα πολιτείας ποὺ χάθηκε
κι ἦρθε νὰ ζωντανέψει πέφτοντας
ἀλλοτινὲς ἐλεημοσύνες.
«Παράξενο», ξανάειπε ὁ καπετάνιος.
«Τούτη ἡ καμπάνα-μέρα ποὺ εἶναι-
μοῦ θύμισε τὴν ἄλλη ἐκείνη, τὴ μοναστηρίσια.
Διηγότανε τὴν ἱστορία ἕνας καλόγερος
ἕνας μισότρελος, ἕνας ὀνειροπόλος.
«Τὸν καιρὸ τῆς μεγάλης στέγνιας,
- σαράντα χρόνια ἀναβροχιὰ -
ρημάχτηκε ὅλο τὸ νησὶ
πέθαινε ὁ κόσμος καὶ γεννιοῦνταν φίδια.
Μιλιούνια φίδια τοῦτο τ᾿ ἀκρωτήρι,
χοντρὰ σὰν τὸ ποδάρι ἄνθρωπου
καὶ φαρμακερά.
Τὸ μοναστήρι τ᾿ Ἅι-Νικόλα τὸ εἶχαν τότε
Ἁγιοβασιλεῖτες καλογέροι
κι οὔτε μποροῦσαν νὰ δουλέψουν τὰ χωράφια
κι οὔτε νὰ βγάλουν τὰ κοπάδια στὴ βοσκὴ
τοὺς ἔσωσαν οἱ γάτες ποὺ ἀναθρέφαν.
Τὴν κάθε αὐγὴ χτυποῦσε μία καμπάνα
καὶ ξεκινοῦσαν τσοῦρμο γιὰ τὴ μάχη.
Ὅλη μέρα χτυπιοῦνταν ὡς τὴν ὥρα
ποῦ σήμαιναν τὸ βραδινὸ ταγίνι.
Ἀπόδειπνα πάλι ἡ καμπάνα
καὶ βγαῖναν γιὰ τὸν πόλεμο τῆς νύχτας.
Ἤτανε θαῦμα νὰ τὶς βλέπεις, λένε,
ἄλλη κουτσή, κι ἄλλη στραβή, τὴν ἄλλη
χωρὶς μύτη, χωρὶς αὐτί, προβιὰ κουρέλι.
Ἔτσι μὲ τέσσερεις καμπάνες τὴν ἡμέρα
πέρασαν μῆνες, χρόνια, καιροὶ κι ἄλλοι καιροί.
Ἄγρια πεισματικὲς καὶ πάντα λαβωμένες
ξολόθρεψαν τὰ φίδια μὰ στὸ τέλος
χαθήκανε, δὲν ἄντεξαν τόσο φαρμάκι.
Ὡσὰν καράβι καταποντισμένο
τίποτε δὲν ἀφῆσαν στὸν ἀφρὸ
μήτε νιαούρισμα, μήτε καμπάνα.
Γραμμή!
Τί νὰ σοῦ κάνουν οἱ ταλαίπωρες
παλεύοντας καὶ πίνοντας μέρα καὶ νύχτα
τὸ αἷμα τὸ φαρμακερὸ τῶν ἑρπετῶν.
Αἰῶνες φαρμάκι γενιὲς φαρμάκι».
«Γραμμή!
Τί νὰ σοῦ κάνουν οἱ ταλαίπωρες
παλεύοντας καὶ πίνοντας μέρα καὶ νύχτα
τὸ αἷμα τὸ φαρμακερὸ τῶν ἑρπετῶν.
Αἰῶνες φαρμάκι, γενιὲς φαρμάκι».
«Γραμμή!» ἀντιλάλησε ἀδιάφορος ὁ τιμονιέρης.

Τετάρτη, 5 Φεβρουαρίου 1969
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Οκτώβριος 30, 2018, 07:34:09 μμ
 t2045.gif
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Νοέμβριος 02, 2018, 07:10:27 μμ
Στον έρωτα δεν δείχνουμε τον πραγματικό εαυτό μας , αλλά αυτόν που μας υπαγορεύει η Φύση μας, προκειμένου να είμαστε σε αρμονία με το άλλο φύλο. Όταν τελειώσει ο έρωτας, ο καθένας δείχνει τις αδυναμίες του, τον πραγματικό εαυτό του και τις δυσκολίες που έχει να συμβιβαστεί με τον χαρακτήρα του άλλου.
Τάδε έφη ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ.

Φωτογραφία: X. NIOYTON
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Νοέμβριος 03, 2018, 12:11:42 πμ
 t2045.gif
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Νοέμβριος 05, 2018, 07:38:42 μμ
DARIO FO: Δεν πληρώνω Δεν πληρώνω

"Σ' έναν καπιταλιστή δεν πρέπει ποτέ να λες:
«αχ, σας παρακαλώ, θα μπορούσατε λιγάκι
να μου κάνετε λίγο χώρο ν' αναπνεύσω κι εγώ;
θα μπορούσατε να είστε λίγο πιο καλός,
με λίγη περισσότερη κατανόηση;
Ας συμφωνήσουμε...»

ΟΧΙ! Ο μόνος τρόπος για να μιλήσεις μαζί τους
είναι να τους στριμώξεις στον καμπινέ,
να τους χώσεις το κεφάλι μέσα στη λεκάνη
και να τραβήξεις το καζανάκι.
Μόνο έτσι θα μπορέσουμε
να φτιάξουμε έναν κ α λ ύ τ ε ρ ο Κόσμο,
ίσως με λιγότερο φανταχτερές βιτρίνες,
ίσως με λιγότερες λεωφόρους,
αλλά με λιγότερες λιμουζίνες, με λιγότερους απατεώνες.
Τους πραγματικούς απατεώνες, αυτούς τους μισάνθρωπους
με τις χοντρές κοιλιές. Κι έτσι θα είχαμε δ ι κ α ι ο σ ύ ν η.

Έτσι, εμείς που βγάζουμε πάντα το φίδι απ' την τρύπα
για τους άλλους, θα μπορούμε επιτέλους
να σκεφτούμε και τον εαυτό μας.
Να κτίζουμε σπίτια που να ανήκουν σε μας...
Να ζούμε μια ζωή που θά 'ναι ολότελα δική μας.
Να ζούμε σαν ολοκληρωμένοι άνθρωποι τέλος πάντων.
Να ζούμε σ'έναν κόσμο όπου η επιθυμία σου να γελάσεις,
ξεσπάει από μέσα σου σα γιορτή,
η επιθυμία να παίξεις και να γιορτάσεις...
κι επιτέλους να κάνεις μια δουλειά που να σ' ευχαριστεί...
σαν κανονικοί ά ν θ ρ ω π ο ι κι όχι σαν ζώα
που ζουν και υπάρχουν χωρίς χαρά και φαντασία.

Ένας κόσμος όπου μπορεί κανείς να δει ξ α ν ά
ότι υπάρχει ακόμη ένας ουρανός...
τα λουλούδια που ανθίζουν... ότι ακόμα υπάρχει άνοιξη...
και τα κορίτσια που γελούν και τραγουδούν.
Και όταν μια μέρα πεθάνεις, δε θα πεθάνεις σα γέρος,
πεταμένος σα στιμένη λεμονόκουπα,
αλλά σαν ά ν θ ρ ω π ο ς που έζησε ελεύθερος
κι ευχαριστημένος μαζί με τους άλλους ανθρώπους..."
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Νοέμβριος 08, 2018, 11:15:23 πμ
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Νοέμβριος 09, 2018, 01:34:16 πμ
Ο ήλιος - Εντουάρντο Γκαλεάνο.
Σε κάποιο μέρος της Πενσυλβανίας η Άννα Μέρακ δουλεύει σαν βοηθός ήλιου.
Από τότε που θυμάται τον εαυτό της, πάντα είχε αυτή την αρμοδιότητα. Κάθε πρωί η Άννα σηκώνει τα χέρια της και δίνει ένα σπρώξιμο στον ήλιο ώστε να εμφανιστεί στον ουρανό. Και κάθε βράδυ κατεβάζει τα χέρια της ώστε να δύσει στον ορίζοντα.
Ήταν πολύ μικρή από όταν επιλήφθηκε των καθηκόντων της και δεν απέτυχε ποτέ.
Εδώ και μισό αιώνα, η διάγνωση την κατατάσσει στους τρελούς. Από τότε, η Άννα, έχει περάσει από πολλά άσυλα, την έχουν αναλάβει πολλοί ψυχίατροι κι έχει καταπιεί τεράστιες ποσότητες χαπιών.
Ποτέ δεν κατάφεραν να την θεραπεύσουν.
Είναι ακόμα ευτυχισμένη.
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Νοέμβριος 16, 2018, 07:46:38 μμ
«Όστις ετέρους δέδοικε, δούλος ων λέληθεν εαυτόν»
ΑΝΤΙΣΘΕΝΗΣ
Όποιος φοβάται τους άλλους, γίνεται δούλος τους χωρίς να το καταλάβει.
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Νοέμβριος 17, 2018, 10:48:40 πμ
 t2045.gif
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Νοέμβριος 18, 2018, 07:04:52 πμ
«Ερωτεύτηκα πολύ.
Έζησα όλη μου τη ζωή ερωτευμένος.
Με την κυριολεξία του όρου.
Με συγκίνηση»
,
λέει ο καθηγητής Εμμ. Κριαράς.

«Έρωτας είναι η επιδίωξη του ιδανικού. Σε όλες του τις εκφάνσεις. Ξεχωρίζω δύο: τον σαρκικό- πνευματικό έρωτα προς τη- τον σύντροφο και τον έρωτα προς την εργασία. Αυτό που λέμε φιλεργία. «Ο έρωτας είναι το αντίδοτο του θανάτου. Είναι ίσως η ίδια η ζωή. Μόνο όταν είσαι ερωτευμένος ζεις. Ειδάλλως είσαι... πέτρα...».

 59125.gif s14091.gif respect56.gif
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΚΟΙΛΗΝ Λ. ΚΗΤΩΕΣΣΑΝ στις Νοέμβριος 18, 2018, 10:25:12 πμ
 32784.gif αυτη η κεφαλα ειναι του καθηγητη σβορωνου.οταν την τοποθετησαν ζουσε,  πηγε και αυτος και καταθεσε στεφανι.
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Νοέμβριος 18, 2018, 08:58:13 μμ
32784.gif αυτη η κεφαλα ειναι του καθηγητη σβορωνου.οταν την τοποθετησαν ζουσε,  πηγε και αυτος και καταθεσε στεφανι.
Έχεις δίκιο. Την άλλαξα. Ευχαριστώ σε, για την εύστοχη παρατήρηση.
 p09011.gif
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Νοέμβριος 23, 2018, 08:21:09 πμ
 t2045.gif
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Νοέμβριος 23, 2018, 09:44:12 πμ
 68048.gif
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Νοέμβριος 25, 2018, 07:51:43 πμ
Η φτώχεια είναι έλλειψη πολλών πραγμάτων και η απληστία όλων.
 Αριστοτέλης
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Δεκέμβριος 03, 2018, 10:27:10 μμ
Eγώ ποτέ δεν θα γίνω πολιτικός. Είμαι επαναστάτης, γιατί δεν υπάρχει αληθινός ποιητής που να μην είναι επαναστάτης.
 Φ. Γκ. Λόρκα
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Δεκέμβριος 08, 2018, 04:00:33 μμ
Η Λευτεριά δεν δίνεται με δόσεις ..ή την κερδίζεις όλη ή τίποτα.
Νέλσον Μαντέλα.
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Δεκέμβριος 16, 2018, 08:16:15 πμ
Ο Σιντάρτα μάθαινε τα πάντα από την αρχή, στο κάθε βήμα του δρόμου του, γιατί ο κόσμος είχε μεταμορφωθεί μπροστά στα μάτια του & η καρδιά του ήταν μαγεμένη. Παρατηρούσε τον ήλιο ν' ανατέλλει πάνω από τα δασωμένα βουνά & να βασιλεύει πέρα, μακρυά, πίσω απ τις αμμουδιές τις γεμάτες φοινικόδεντρα. Έβλεπε τις νύχτες στον ουρανό τ' αστέρια καρφωμένα στις θέσεις τους, & το μισοφέγγαρο να ταξιδεύει σαν βαρκούλα μέσα στα γαλάζια βάθη. Έβλεπε δέντρα, άστρα, ζώα, σύννεφα, ουράνια τόξα, βράχους, χορτάρια, λουλούδια, ρυάκια & ποτάμια, τη διαμαντένια πάχνη του πρωινού πάνω στους θάμνους της αυγής, μακρυνά πανύψηλα βουνά, γκριζογάλανα & χλομά πουλιά κελαηδούσαν & μέλισσες βομβούσαν κι ο άνεμος φυσούσε ασημένιος στα χωράφια με το ρύζι. Όλα αυτά με τις χιλιάδες πολύχρωμες όψεις τους υπήρχαν πάντοτε εκεί, ο ήλιος & το φεγγάρι έλαμπαν από πάντοτε, τα ποτάμια από πάντοτε κυλούσαν με θόρυβο & οι μέλισσες βομβούσαν, βομβούσαν το μονότονο τραγούδι τους αλλά πιο πριν όλα αυτά δεν ήταν για το Σιντάρτα παρά ένα πρόσκαιρο & απατηλό πέπλο μπροστά στα μάτια του, τα κοίταζε με δυσπιστία καθώς ήταν όλα αυτά καταδικασμένα να νικηθούν & να εκμηδενιστούν από το Νου, αφού δεν αποτελούσαν την ουσία, αφού η ουσία βρισκόταν πέρα από τον ορατό κόσμο. Τώρα όμως το μάτι του ταξίδευε ελεύθερο σ' αυτόν τον κόσμο, έβλεπε & αναγνώριζε τα ορατά, έψαχνε να βρει πατρίδα σ' αυτήν τη γη, δε γύρευε την ουσία, δε σημάδευε το υπερπέραν. Ο κόσμος ήταν όμορφος όταν τον κοίταζε κανείς χωρίς αναζήτηση, τόσο απλά, με παιδικά, άδολα μάτια.
Όλα αυτά υπήρχαν από πάντοτε μα δεν τα είχε δει ποτέ. Δεν ήταν παρών. Μα τώρα βρισκόταν εκεί, ανήκε σ' αυτά.
ΕΡΜΑΝ ΕΣΣΕ (Σιντάρτα)
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Δεκέμβριος 20, 2018, 09:08:11 πμ
«Μπάτε σκύλοι αλέστε..»
Χρονογράφημα του Κώστα Βάρναλη
«..- Ελα δω, ραγιά, που σε διατάζω.
- Και π ο ι ο ς... είσαι του λόγου σου, που λες ραγιά.
Ελα συ εδώ.
- Κύριός σου είμαι. Ομολογιούχος. Πέσε!
- Και για ποιόνε με πήρες; Για Ελληνικό Κράτος;
- Πού το βρήκες το Ελληνικό Κράτος;
Εμείς οι ξένοι είμαστε κράτος.
Κράτη εν κράτει, ομολογιούχοι, Ούλεν, Πάουερ,
διομολογήσεις, ετεροδικίες, "σύμβουλοι"...
- Κι από μένα τι ζητάς;
- Να π λ ε ρ ώ σ ε ι ς!
- Τι να πλερώσω; Δεν ξέρω τίποτα.
- Ξέραν οι πρόγονοί σου πριν από εκατόν τριάντα χρόνια...
Εθνικοί άνδρες ήσαν, εθνικά δάνεια κάνανε
χάρις σ' εμάς τους... φιλέλληνες!
- Ποια δ ά ν ε ι α; Τα π λ ε ρ ώ σ α μ ε.. δέκα φορές ως τώρα.
Μας χρεώνατε χίλιες λίρες και μας δίνατε στο χέρι εκατό.
Οχι μονάχα μια φορά. Π ά ν τ α!
Τρεις το λάδι τρεις το ξύδι κι έξι το λαδόξυδο.
Η προμήθεια, τ' ασφάλιστρα, τα χρεώλυτρα, οι μεσιτείες,
οι προκαταβολές των τόκων τρώγανε τη μάννα.
Μ' αυτά τα πρώτα δυό "εθνικά δάνεια" φέρατε την Ελλάδα
στα "π ρ ό θ υ ρ α... της καταστροφής".
- Δε σηκώνω κουβέντες. Πλέρω και βιάζομαι...
- Να κάνεις τι;
- Αμ' το ξέρεις από άλλοτες και συ κι οι όμοιοί σου...
Η τιμή είναι ανώτερη από κάθε αδυναμία...
Μπορείς δε μπορείς, πρέπει να μείνεις τίμιος...
Υπόγραψες, νεαρέ μου, και θα τα "κυλίσεις"!
- Και το αίμα που εμείς χύσαμε για σας;
Είναι φτηνότερο από το δικό σας το χρυσάφι,
που δε μας το δίνατε κιόλας;
Για τη δικιά σας την αυτοκρατορία
και τα δικά σας τα πετρέλαια
και για τα δικά σας τα κεφάλαια χύσαμε το αίμα μας,
στην Ουκρανία, στη Μικρά Ασία, στην Αφρική...
Και στον τόπο μας! Τι ζ η τ ά τ ε.. τώρα από τους πεθαμένους;
- Π λ έ ρ ω!
- Δεν έχω!
- Εχεις και παραέχεις. Οταν μπορείς να πετάς τ
α λεφτά σου από το παράθυρο, θα πει πως έχεις!
- Δε μούμεινε λάδι.
- Θα σ φ ί ξ ο υ μ ε... λιγάκι το μάγγανο και θα βγάλεις.
Θα βγάζεις, ό σ ο.. και να σε σ τ ί β ο υ μ ε.
Κι όσο περισσότερο σε στίβουμε και βγάζεις,
τόσο περισσότερο γίνεσαι.. άγγελος της ε λ ε υ θ ε ρ ί α ς,
διότι δεν σου μένει... κουκούτσι να νογάς τι σου γίνεται
και τι σου μέλλεται...
- "Ουκ, αν λάβεις παρά του μη έχοντος".
- Θ' αγοράζεις ψωμί και θα το τρώω εγώ.. με τους εμμέσους φόρους.
Πού θα μου πας; Και άκουσ' εδώ ένα πράγμα.
Αν δεν βάζαμ' εμείς όλα μας τα δυνατά
η δικιά σας...η ο λ ι γ α ρ χ ί α... θα είχε εξαφανιστεί.
Α υ τ ή μας χ ρ ω σ τ ά ε ι... και την ύπαρξή σου!
- Τη δικιά μου;
- Και βέβαια! Από σένα θα πάρει για να δώσει σ' εμάς.
Η μια ολιγαρχία στην άλλη... Ετσι γίνεται πάντα.
Οι λαοί δίνουν και το αίμα και το χρήμα.. κι οι ολιγαρχίες παχαίνουν...
- Φεύγεις ή δε φεύγεις;
- Κουτέ. Οσο μακρύτερα φύγω, τόσο περισσότερο θα τρέχεις
για να με πλερώσεις. Δούλε!...»
***
«Το χρονογράφημα του Κ. Βάρναλη, γράφηκε με την ευκαιρία
της υποχρέωσης... που ανέλαβε η κυβέρνηση του Παπάγου
να πληρώσει και πάλι η Ελλάδα τα εξωτερικά δάνεια,
που ως τ ώ ρ α... τά'χουμε πληρώσει π ο λ λ έ ς φορές».
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Δεκέμβριος 20, 2018, 10:47:46 πμ
 s14091.gif
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Δεκέμβριος 22, 2018, 03:18:44 μμ
Ρώμη αγρίων ζώων
ισοπέδωσε πολιτείες,
που ακλόνητα πίστευαν
ότι είναι ανίκητες.
Δεν ρώτησαν,
δεν σιώπησαν,
από ισόποσα
φυλλώματα γλώσσας
με ψεύτικα λόγια
προδόθηκαν.


ΔΗΜHΤΡΗΣ Π. ΚΡΑΝΙΩΤΗΣ
(από τη συλλογή "Ενδόγραμμα", εκδ. Μαλλιάρης Παιδεία, 2010)

Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Δεκέμβριος 24, 2018, 10:48:34 πμ
"Η πέτρα, το σίδερο, το ατσάλι δεν αντέχουν. Ο άνθρωπος, αντέχει" , είπε ο Νίκος Καζαντζάκης και ξέρετε κάτι; Έχει δίκιο...
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Δεκέμβριος 29, 2018, 12:46:45 μμ
Ο ΒΑΡΝΑΛΗΣ ΜΑΡΤΥΡΑΣ ΣΤΗ ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΛΟΥΝΤΕΜΗ.
ΠΡΟΕΔΡΟΣ...''Κύριε μάρτυς είναι ένοχος ο κατηγορούμενος..??
ΒΑΡΝΑΛΗΣ (Με έμφαση): Ένοχος; Όχι! Για να ναι ένοχος ένας Συγγραφέας πρέπει να δίνει αρνητικές απαντήσεις στις τρεις παρακάτω ερωτήσεις; Πρώτον: Ζώντας σε μια κοινωνία αδικίας με ποιους θα πάει; Με τους αδικητές ή με τους αδικημένους; Δεύτερο: Αν ο Λαός πέσει στα δεσμά της τυραννίας με ποιους θα συνταχθεί; Με τον τυραγνισμένο ή με τον τύραννο; Και τρίτο και τελευταίο: Αν η Πατρίδα πάει σ΄ εθνική σκλαβιά ποιους θα βοηθήσει; Τους κατακτητές ή τους κατακτημένους; Δηλαδή με τους κιοτήδες θα πάει ή με τα παλικάρια; Γνωρίζω τον κατηγορούμενο από έφηβο. Τον γνωρίζω σαν συγγραφέα, και σαν Έλληνα. Και σας δηλώνω κατηγορηματικά: Και στις τρεις ερωτήσεις ο κατηγορούμενος έδωσε αυτές τις απαντήσεις. Δεν είναι ένοχος.
[…]
ΣΥΝΕΔΡΟΣ: Εις ένα από τα υπό κατηγορίαν κείμενά του και συγκεκριμένα εις το υπό τον τίτλον «Οι λύκοι ανεβαίνουν στον ουρανό»…
ΒΑΡΝΑΛΗΣ: Ε;…
ΣΥΝΕΔΡΟΣ: Ο Συγγραφεύς -δια να σώσει την τρυφεράν Ειρηνούλαν από την βουλιμίαν των αφεντικών της- την παραδίδει εις τας χείρας των εργατών.
ΒΑΡΝΑΛΗΣ: Καλά κάνει.
ΣΥΝΕΔΡΟΣ: Δε θα μπορούσε , έξαφνα, να την παραδώσεις εις χείρας εκείνων οίτινες είναι εντεταλμένοι για την φρούρησιν της τιμής των…
ΒΑΡΝΑΛΗΣ: Ποιονών. Των χωροφυλάκων;
ΣΥΝΕΔΡΟΣ: Βεβαίως.
ΒΑΡΝΑΛΗΣ: Όχι! Θα την πουλούσαν στο μπουρδέλο.
ΣΥΝΕΔΡΟΣ: Κύριε Βάρναλη…
ΒΑΡΝΑΛΗΣ: Τη γνώμη μου δε ζητήσατε; Τη γνώμη μου είπα. Ξέρω, εσείς έχετε άλλην γνώμη. Αλλά δεν είσθε σεις ο μάρτυρας.
ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Τίποτε άλλο κ. Βάρναλη. Μπορείτε ν΄ αποσυρθείτε.
ΒΑΡΝΑΛΗΣ (δυνατά): Κοιτάξτε μην τύχει και τον αθωώσετε «λόγω αμφιβολιών»! Αν οι Νόμοι σας καταδικάζουν αυτές τις αρετές καταδικάστε τον! Δεν έχει κανένα ελαφρυντικό. Κανένα! Σας το λέω εγώ!.
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Ιανουάριος 06, 2019, 08:03:19 πμ
Γεννήθηκε στις 11 Νοεμβρίου 1821 στη Μόσχα. Ο πατέρας του ήταν γιος κληρικού, και δεν ήταν αριστοκράτης. Σύμφωνα με την παράδοση της εποχής θα έπρεπε να γίνει και αυτός κληρικός, κατόρθωσε όμως να σπουδάσει ιατρική, έγινε στρατιωτικός γιατρός και με τη σταδιοδρομία του αυτή μπήκε στην κληρονομική αριστοκρατία.
  Ο Ντοστογιέφσκι ύστερα από μία αρχική κατ΄οίκον διδασκαλία πήγε οικότροφος σε δύο σχολεία στη Μόσχα, ένα από τα οποία γαλλικό. Όταν τέλειωσε το σχολείο συνέχισε τις σπουδές του στην Πετρούπολη σε κρατική στρατιωτική σχολή μηχανικών και για σύντομο χρονικό διάστημα άσκησε αυτό το επάγγελμα.
  Το 1843 αποχωρώντας οριστικά από αυτό το επάγγελμα έλαβε την απόφαση να ασχοληθεί αποκλειστικά με τη λογοτεχνία. Αυτό δεν ήταν παρά το αποτέλεσμα μίας μακράς πορείας, η οποία ξεκινούσε από τα χρόνια της σχολικής εκπαίδευσής του: σταθερός ήταν ο προσανατολισμός του στη λογοτεχνία.
Από την σταδιοδρομία του στον κόσμο της λογοτεχνίας προέκυψαν ορισμένα από τα πιο σπουδαία έργα που έχουν γραφτεί ποτέ.

Μερικά από τα πιο γνωστά ρητά του διάσημου Ρώσου συγγραφέα.

- Πρέπει να αγαπάς την ζωή περισσότερο από το ίδιο το νόημα της ζωής.
- Η ευτυχία δεν βρίσκεται στην ευτυχία αλλά στην προσπάθεια για αυτήν.
- ‘Όταν σταματάς να διαβάζεις βιβλία, παύεις να σκέφτεσαι.
- Η ευτυχία δεν αποκτάται με τα εύκολα πλούτη αλλά όταν μοχθήσεις για να τα αποκτήσεις.
- Δεν θα φτάσεις ποτέ στον προορισμό σου αν σταματάς και ρίχνεις πέτρες σε κάθε σκυλί που γαβγίζει.
- Είναι απίστευτο τι μπορεί να κάνει μια αχτίδα του ήλιου στην ψυχή σου.
- Κανείς πρέπει να μιλά ανοιχτά με τους άλλους ώστε να αποκαλύπτει τις σκέψεις του μέσα από το πρόσωπό του, που δείχνει την ανησυχία που κρύβει η καρδιά του. Μια λέξη που λέγεται με πειθώ, με απόλυτη ειλικρίνεια και χωρίς κανένα δισταγμό, ενώ κοιτάς τον άλλον μέσα στα μάτια σημαίνει πολλά περισσότερα από ότι πολλές σελίδες από ένα βιβλίο.
- Κανείς αισθάνεται να πνίγεται χωρίς ένα σκοπό στην ζωή.
- Η ψυχή γιατρεύεται όταν είσαι κοντά σε παιδιά.
- Ακόμη και με τα χέρια δεμένα μπορεί κανείς να κάνει το καλό, αν το θέλει.
- Η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο.
- Οι άνθρωποι μερικές φορές μιλάνε για θηριώδη κακία αλλά αυτό είναι μεγάλη αδικία για τα θηρία. Ένα θηρίο δεν μπορεί ποτέ να είναι τόσο κακό όσο ο άνθρωπος, τόσο επιδέξια κακό.
- Μην γεμίζεις την μνήμη σου με όλες εκείνες τις φορές που αισθάνθηκες να σε προσβάλλουν. Ίσως καταλήξεις να μην έχεις χώρο για τις υπέροχες στιγμές που πέρασες.
- ‘Ένας άνθρωπος που ξέρει πως να αγκαλιάσει έναν άλλον, είναι καλός άνθρωπος.
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Ιανουάριος 07, 2019, 06:50:00 πμ
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%98%CE%BF%CF%85%CE%BA%CF%85%CE%B4%CE%AF%CE%B4%CE%B7%CF%82
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Ιανουάριος 07, 2019, 07:13:16 πμ
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%96%CE%BF%CE%B6%CE%AD_%CE%A3%CE%B1%CF%81%CE%B1%CE%BC%CE%AC%CE%B3%CE%BA%CE%BF%CF%85
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Ιανουάριος 08, 2019, 09:51:55 πμ
 respect56.gif
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Ιανουάριος 15, 2019, 04:17:33 πμ
Ο Επίκουρος στον Αλμπέρ Καμί.
Της Καλλιόπης Παπαμιχαήλ.


Ο Αλμπέρ Καμύ (1913-1960) υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους φιλόσοφους και...
συγγραφείς του προηγούμενου αιώνα. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Αλγέρι και σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα πάνω στην ακμή της δημιουργίας του. Ο Ζαν Πωλ Σαρτρ είχε πει στον επικήδειο που εκφώνησε ότι, ήταν ο πυρήνας που γύρω του περιστρέφονται με ταχύτητα τα ηλεκτρόνια του κόσμου, της ζωής και του πνεύματος.

Βέβαια εγώ σαν Επικούρειος μπορεί να διαφωνώ σε πολλά σημεία με το έργο του. Ή και με όλο, ακόμα το έργο του. Ίσως να απορρίψω την διακήρυξή του, για την συμφιλίωση με την μοίρα. Ή ακόμα να διαφωνώ με τους ακρογωνιαίους λίθους της φιλοσοφίας του, που είναι «ο κόσμος και ο πόνος» , «η γη και η έρημος» μέσα σ’ ένα σύμπαν που κείτεται σε συντρίμμια « με κατεδαφισμένα όλα τα ηθικά, ιδεολογικά και μεταφυσικά του στηρίγματα». Επίσης είναι δυνατόν να διαφωνήσω, διότι όλα αυτά είναι ανθρώπινες επινοήσεις και ξεφεύγουν, από αυτό που είπε ο Επίκουρος και το οποίο μας το διασώζει ο Φιλόδημος,

«ότι είναι αγοραίες και φορτικές εκείνες οι ιδέες για την ζωή, που δεν συμβάλουν στην ευδαίμονα ζωή».

Και διαφωνώ με το συνολικό έργο του Καμύ, διότι στόχος μας δεν είναι να απελευθερωθούμε από τις προκαταλήψεις αλλά να χρησιμοποιήσουμε αυτήν την ελευθερία, με φρόνηση και φιλία ώστε να φτιάξουμε μία ευτυχισμένη και καλύτερη κοινωνία.

Ας μην ξεχνάμε ότι σ’ όλα του τα έργα που εμφανίστηκαν πριν το 1948 ο Καμύ διακηρύσσει την συμφιλίωση, όπως ειπώθηκε, με την μοίρα. Και σαν παλιός Μαρξιστής διατήρησε σε πολλά σημεία την προδιαγεγραμμένη ιστορία και την ειμαρμένη και καθόλου το τυχαίο και την ανθρώπινη βούληση. Εδώ θα πρέπει να σημειώσω ότι πριν γίνει υπαρξιστής και επαναστάτης υπήρξε μέλος του Κ.Κ. Γαλλίας. Έτσι η φιλοσοφική σκέψη του Καμύ δέχεται το παράλογο της μοίρας του ανθρώπου, που ζει μέσα σ’ ένα αλόγιστο σύμπαν. Όσο και αν αναπτύξει το πνεύμα του είναι ανήμπορος μπροστά σ’ αυτήν την μοίρα και το μόνο που του απομένει είναι η προσήλωση σε κάποιο ιδανικό ικανό να διαφυλάξει μέσα στον κόσμο τις υψηλότερες ηθικές και πνευματικές αξίες. Προφανώς η μοίρα του Καμύ είναι ο Θάνατος, όμως ποιες είναι αυτές οι υψηλότερες ηθικές και πνευματικές αξίες; Για εμένα ως αξία είναι το δικαίωμα στην Ηδονή το οποίο αποσιωπά με επιμέλεια ο Καμύ.

Στο βιβλίο του ο επαναστατημένος άνθρωπος (1951) ολοκληρώνεται ο Καμύ ως προσωπικότητα και ως άτομο. Θα πρέπει δε να το διαβάσει ο κάθε εχέφρων αναγνώστης και δη ο κάθε ελεύθερος άνθρωπος. Το βιβλίο αυτό μας ενδιαφέρει και εμάς τους Επικούρειους, εκτός των άλλων, διότι μέσα σ’ αυτό κριτικάρει τον Επίκουρο.

Όμως πριν προχωρήσουμε στην ουσία της κριτικής του, για να δούμε ποιος είναι ο επαναστατημένος άνθρωπος του Καμύ; Είναι απ’ ότι μας λέει

«ένας άνθρωπος που λέει όχι! Αρνιέται αλλά δεν παραιτείται». «Είναι ακόμα και αυτός που λέει ναι από την πρώτη του κίνηση. Και το περιεχόμενο του όχι, είναι ότι «μέχρι εδώ και μην παρέκει» Και ο σκλάβος άνθρωπος που θα το πει αυτό στον αφέντη του, σημαίνει συνειδητοποίηση που προχωρεί, στην αντιμετώπιση του, σαν «ίσο προς ίσο». Τέλος αποδέχεται ο άνθρωπος την τελική πτώση (τον θάνατο) αν υποχρεωθεί να στερηθεί αυτό το αποκλειστικό δικαίωμα που θα το ονομάσει π.χ. ελευθερία».

Μας λέει όμως ότι η «πραγματική ελευθερία δεν παρουσίασε άνοδο ανάλογη με την συνείδηση που έχει αποκτήσει ο άνθρωπος γι’ αυτήν» και μας αναφέρει πως «η εξέγερση αποτελεί έργο του ενημερωμένου ανθρώπου που έχει συνείδηση των δικαιωμάτων του»

Θεωρεί δε ως «ιερό και απαραβίαστο» «τις κοινωνίες εκείνες που δεν υπάρχει αντικειμενικός προβληματισμός αφού οι απαντήσεις έχουν δοθεί μια για πάντα». (Θεοκρατία). Άρα «επαναστατημένος άνθρωπος είναι αυτός που βρίσκεται πριν ή μετά το «ιερό και απαραβίαστο» και αγωνίζεται για την επιβολή μιας ανθρώπινης τάξης που όλες οι απαντήσεις να είναι ανθρώπινες, δηλαδή λογικά διατυπωμένες». «Μπορούμε όμως μακριά από αυτό το ιερό και απαραβίαστο και τις απόλυτες αξίες του, να βρούμε τους κανόνες μιας συμπεριφοράς; Αυτή είναι η ερώτηση που θέτει η εξέγερση».

Χωρίζει τέλος την εξέγερση, στο βιβλίο του, στην μεταφυσική εξέγερση και στην ιστορική.

Βέβαια ορθώς ενημερωμένος διατυπώνει ότι «η ιστορία της εξέγερσης στον δυτικό κόσμο είναι αξεχώριστη απ’ την ιστορία του Χριστιανισμού». Δηλαδή η ιστορική εξέγερση ήταν ενάντια στην Θεοκρατία του μοναδικού Θεού και κατ’ επέκταση των μοναρχών. Η οποία υποκατεστάθη από τις ίδιες δομές και από τους νέους ανθρώπινους Θεούς όπως π.χ. ο Λένιν ή Στάλιν.

Μας αναφέρει επίσης ότι «η μεταφυσική εξέγερση είναι το κίνημα με το οποίο ένας άνθρωπος εξεγείρεται ενάντια στην κατάσταση του και σ’ ολόκληρη την δημιουργία. Είναι μεταφυσική γιατί αμφισβητεί τους σκοπούς του ανθρώπου και της δημιουργίας».

Ποιοι όμως είναι οι σκοποί του ανθρώπου; Μα εκείνοι! και όχι μόνο, που πάρα κάτω θα σας προβληματίσουν. Αλλά αλήθεια! Αναρωτιέμαι! γιατί να βάζουμε σκοπούς; Και αν η δημιουργία είναι έτσι φτιαγμένη, τότε δεν είναι άδική; Για τον γράφοντα υπάρχουνε οι εξής καταστάσεις στο σόφισμα που ακολουθεί και στο οποίο θα μπορούσε να προσαρμοστεί η οποιαδήποτε παραλλαγή. Ή υπάρχει Θεός που σημαίνει πως υπάρχει και σκοπός, οπότε οποιονδήποτε σκοπό και να θέσουμε, είτε ως ανθρωπότητα είτε σαν άτομα, ένας θα είναι ο σκοπός, αυτός του Θεού. Και ο σκοπός αυτός, στα χρόνια του Χριστιανισμού, είναι η κατάκτηση του Παραδείσου.

Αν όμως υποθέσουμε ότι ο Θεός αφήνει τον άνθρωπό να επιλέγει σκοπούς, τότε δεν χρειάζεται ο Θεός. Γιατί τον υποκαθιστά ο άνθρωπος και κατασκευάζει αυτός τον δικό του παράδεισο. Αν όμως ο Θεός δοκιμάζει τον άνθρωπό ώστε να κατακτήσει ξανά τον χαμένο παράδεισο, τότε κάποια στιγμή θα πρέπει, να αρνηθεί ο άνθρωπος να γίνει πειραματόζωο.

Επίσης αν δεν υπάρχει Θεός και είμαστε όλοι τυχαίοι σαν αυτόν τον κόσμο, με μια τυχαία προσωπικότητα, τότε ματαιοπονούμε στον να βάζουμε σκοπούς. Γιατί να βάλω τον οποιοδήποτε σκοπό αφού γνωρίζω ότι μια μέρα θα πεθάνω και όλα θα χαθούν.

Ο Μαρξ παρ’ ότι αρνήθηκε την έννοια Θεός εντούτοις πιστεύει στον σκοπό και στην αιτιοκρατία. Μας λέει ότι ο άνθρωπος δεν είναι τυχαίος αλλά προϊόν ενός φυσικού προτσές.

Ο Επίκουρος δέχτηκε την ύπαρξη των Θεών, αλλά, οι Θεοί, ούτε το Σύμπαν έφτιαξαν, ούτε τον άνθρωπο, ούτε επεμβαίνουν στα φαινόμενα της φύσης και στα ανθρώπινα. Ο άνθρωπος δε, είναι τυχαίος και προϊόν της φυσικής επιλογής.

Έτσι σ’ όλες τις περιπτώσεις είναι μάταιο να θέτουμε σκοπούς διότι από την εμπειρία μας οι παράδεισοι είναι μέσα στο μυαλό μας.

Το παράλογο όμως σ’ αυτήν την υπόθεση είναι μία εγγενής κατάστασή. Ένα χαρακτηριστικό το οποίο αν το αρνηθούμε, θα οδηγηθούμε στο μοιραίο, στην αυτοκτονία. Και η κατάσταση αυτή έγκειται στο ότι δεν μπορεί να ζήσει κανείς άνθρωπος χωρίς να βάζει σκοπούς. Αν δεν βάλει ο άνθρωπος έστω έναν, οι πολλούς, από τον μικρότερο και ευτελή σκοπό, μέχρι τον μεγαλύτερο, τον ποιοτικότερο. Αν δεν βάλει σκοπό, προοπτική, τότε αυτοκτονεί.

Εδώ έχουμε μία Επικούρεια θεώρηση πάνω στην ανθρώπινη θέληση. Στο ότι η ανθρώπινη θέληση επιλέγει σκοπούς. Και εμείς ως Επικούρειοι, φρονώ, πως επιλέγουμε τους ποιοτικότερους. Ως Επικούρειοι επιλέγουμε το κίνητρο της φύσης που είναι η Ηδονή.

Τώρα το φιλοσοφικό ερώτημα το οποίον γεννάτε είναι γιατί να υπάρχει αυτή η θέληση; Αυτή η εγγενής τάση; Εικάζω πως, είτε είναι ένας εξωραϊσμός του ενστίκτου της επιβίωσης, ή είτε είναι η σκέψη ενός εξελιγμένου ανώτερου εγκεφάλου.

Όσον αφορά την δημιουργία, ναι είναι όντως λάθος. Στηρίζεται πάνω στον αιματηρό ανταγωνισμό. Εδώ βρίσκει το σωστό περιεχόμενο το «πόλεμος πατήρ πάντων» του Ηράκλειτου. Διότι όσο και αρμονική και αν βλέπουμε την φύση, εν τούτοις αυτή η αρμονία στηρίζεται στο έγκλημα.

Ο άνθρωπος! αν και φύση και αυτός, με την θέληση του μπορεί να υπερβεί την φύση με βάσει τον εξελιγμένο ανώτερο εγκέφαλό του. Και αυτό το βλέπουμε πιο ξεκάθαρα σήμερα με τις επιστημονικές καινοτομίες, με τις τεχνολογικές εφαρμογές, με τις ιατρικές κατακτήσεις κ.α. Μπορεί ακόμα να μην νίκησε τον θάνατο, αλλά η παρακαταθήκη και η εμπειρία, του δίνουν μία γεύση αθανασίας. Όμως εδώ θα πρέπει να σημειώσουμε ότι υπάρχει και η διαστρεβλωμένη υπέρβαση της φύσης. Είναι αυτή η ρυπαρή διαστρέβλωση, που βιώνουμε καθημερινά.

Άρα λοιπόν αυτή η μεταφυσική εξέγερση στην οποία αναφέρεται ο Καμύ μπορεί άραγε να έχει συντελεστεί και να έχει στεφθεί από επιτυχία; Η απάντηση είναι Ναι.

Όμως μας λέει ο Καμύ «αφού η ποινή του θανάτου καθορίζει γενικά την ανθρώπινη φύση, ο επαναστάτης ν’ αναγνωρίσει και την δύναμη που τον κάνει να ζει μ’ αυτόν τον όρο». «Ο μεταφυσικός επαναστάτης, συνεχίζει, δεν είναι οπωσδήποτε άθεος, αλλά είναι αναγκαστικά βλάσφημος». Επίσης κάνει πολύ σωστά τον παραλληλισμό του Θεού και του Αφέντη γιατί και στα δύο ο άνθρωπος είναι δούλος. «Όμως και ο δούλος και ο αφέντης βρίσκονται πραγματικά στην ίδια θέση, η εφήμερη κυριαρχία του ενός είναι το ίδιο σχετική όσο η υποταγή στον άλλον». «Γι’ αυτό ο επαναστατημένος εξεγείρεται ενάντια στον αφέντη με αποτέλεσμα την εξέγερση ενάντια στον Θεό, θέλει να μιλήσει σαν ίσος προς ίσο μ’ αυτόν»

**

Και ερχόμαστε στο άκομψο κατά την άποψη μου κεφάλαιο τα παιδιά του Κάιν όπου μέσα σ’ αυτό κριτικάρει τόσον τον Προμηθέα όσον και τον Επίκουρο.

Ναι όντως μας αναφέρει πως η μεταφυσική εξέγερση υπόβοσκε στις πρώτες θεογονίες. Μας λέει επίσης ότι ήταν και προϊόν της Ελληνικής φιλοσοφίας (Ο Προμηθέας).

Όμως εδώ θα ήθελα θα παρατηρήσω κάτι. Τόσοι Έλληνες φιλόσοφοι λέτε να μην είχανε σκεφτεί την εξέγερση ή την επανάσταση; Απλά δεν υπήρχε η ανάγκη για κάτι τέτοιο, διότι διαβίωναν μέσα στην φύση, στρεφόμενοι με μέτρο ενάντια στην ίδια τους την κακή φύση. Μπορεί οι κοινωνίες να μην ήταν τόσο αρμονικές, αλλά ήταν πιο αρμονικές από την κάθε σημερινή. Έτσι για να επιδιώξουν μια αρμονικότερη κοινωνία θα έπρεπε οι άνθρωποι να αλλάξουν προς το καλύτερο, τον εαυτό τους. Ή αν θέλετε, να τον υπερβούν.

Αλήθεια, ποιοι και γιατί συντελέσαν στην προετοιμασία, κατά την διάρκεια του διαφωτισμού, των επαναστάσεων ή των διαστροφικών, όπως μας αναφέρει, εξεγέρσεων; Επαναστάσεων και εξεγέρσεων που συντελέσθηκαν από τον 19ο έως τον 20ο αιώνα; Και όλο αυτό το αίμα που χύθηκε; Όλοι αυτοί οι άνθρωποι που χάθηκαν; Γιατί άραγε δεν είμαστε ευχαριστημένοι; Και γιατί πέφτουμε από μία δικτατορία στην άλλη; Ναι οι νεότεροι φιλόσοφοί ήταν αυτοί που τις σκέφτηκαν. Αλλά μήπως οι φιλόσοφοι είτε εκούσια είτε ακούσια επηρεάστηκαν από τον Χριστιανισμό και θέλανε να επικρατήσει ο δικός τους μεσσιανισμός; Μήπως θέλανε να γκρεμίσουν αυτήν την αντιδραστική θρησκεία και με μία τάση δήθεν προοδευτισμού να εγκαθιδρύσουν την δικιά τους θρησκεία;

Ναι! και αυτά μας λέει ο Καμύ στον επαναστατημένο άνθρωπο.

**

Όμως ας κοιτάξουμε λίγο το παρελθόν. Και σας φέρνω για παράδειγμα τον Λεωνίδα και τους 300. Ναι γι’ αυτούς η ολοκλήρωση τους ήταν να πεθάνουν για την πατρίδα. Και δεν ζήτησαν να αγιοποιηθούν και ούτε κανείς μπορούσε να τους αγιοποιήσει, γιατί θα αποτελούσε ύβρη για τα Ελληνικά δεδομένα. Θα αποτελούσε ύβρη, την στιγμή που επικρατούσε το μέτρο. Το μέτρο που μας αναφέρει και ο Καμύ. Ανάλογη ενέργεια ήταν και του Σωκράτη. Και ο Σωκράτης θα μπορούσε να είχε γίνει ιδρυτής μιας Θρησκείας, ή ενός πολιτικού κινήματος της εποχής.

Αυτό που κάνει ο Κάϊν κατά τον Καμύ, είναι μεν εξέγερση ενάντια στον Θεό, αλλά είναι και ό ίδιος ο υπέρ εγωιστής άνθρωπος. Επίσης η ενέργειά του θέλει να μας δείξει, την εναντίωση στον Θεό ή στο αφεντικό. Όσο θα είσαι αφεντικό ή Θεός εγώ θα σε παραβαίνω. Το έγκλημα όμως του Κάιν παραβαίνει το μέτρο και αυτό είναι ίδιον της ανατολίτικης κοσμοθεωρίας, ή της θρησκείας της ερήμου με ηγέτη τον Ιησού.

Τον Ιησού όμως τον πλασάρανε και σαν θεάνθρωπο και σαν σωτήρα, γι’ αυτό πήρε τις διαστάσεις που κακώς πήρε. Στηριζόμενος σ’ αυτόν μας μίλησε για δύο επίπλαστα και ασταθή συναισθήματα, όπως την ελπίδα και την αγάπη.

Αλλά ας επανέλθουμε στην δικιά μας θεογονία με την μεταφυσική επανάσταση του Προμηθέα όπως την αναφέρει ο Καμύ και η οποία δεν παρέβη το μέτρο. Με βάση τον Αισχύλο που «τον βάζει να φωνάζει το μίσος του ενάντια σ’ όλους του θεούς και βυθίζοντάς τον σε μια φουρτουνιασμένη θάλασσα μοιραίας απελπισίας . Τον προσφέρει στις αστραπές και τους κεραυνούς να τον αποτελειώσουν και αναφωνεί ο Προμηθέας. Αχ βλέπετε τι αδικία υπομένω»;

Πόσοι και πόσοι, είτε ανάπηροι, είτε φτωχοί, είτε ζώντας στο περιθώριο της κοινωνίας, είτε άτομα με οποιοδήποτε κουσούρι δεν το έχουν πει αυτό;

Καταλήγει δε ο Καμύ ότι στο τελευταίο μέρος της τριλογίας του Αισχύλου ο Προμηθέας πυρφόρος «αναγγέλλεται η βασιλεία του συγχωρεμένου επαναστάτη». «Ναι, λέει, οι Έλληνες δεν νοθεύουν τίποτα. Στα πιο ακραία τολμήματα τους έμεναν πιστοί στο μέτρο που το είχαν θεοποιήσει» και ως εκ τούτου «Η εξέγερση του Προμηθέα, μας αναφέρει, δεν στρέφεται ενάντια σ’ όλη την δημιουργία αλλά ενάντια στον Δία και στους άλλους Θεούς και που οι ημέρες τους είναι μετρημένες». Προσθέτει πως «πρόκειται για μια ιδιωτική υπόθεση, μια αμφισβήτηση για το καλό και όχι για μια πάλη του καλού και του κακού στον κόσμο. Και αυτό οφείλεται στην φύση στην οποία ένοιωθαν να μετέχουν (οι Έλληνες). Αν εξεγερθούν ενάντια στην φύση είναι μία εξέγερση ενάντια στον εαυτό τους. Είναι σαν να χτυπάς το κεφάλι σου στον τοίχο». Είναι το έγκλημα του Καιν ενάντια στον αδελφό του.

Και σ’ αυτό ακριβώς το σημείο έγκειται και μία ακόμα από τις θεμελιώδεις διαφορές του Ελληνισμού από τον Χριστιανισμό. Ότι δηλαδή, όπως τουλάχιστον πρεσβεύει ο Χριστιανισμός, ο άνθρωπος είναι ανώτερος από την φύση. Το αυξάνεσθε και πληθήνατε και κατακυριεύσατε την Γη δίδει όντως ποικίλες ερμηνείες ιδιαίτερα στον μολυσμένο και άμετρο κόσμο μας.

Διότι απ’ ότι μας αναφέρει και συμφωνώ και εγώ , «ότι δεν υπήρχαν οι άνθρωποι από την μια και οι Θεοί από την άλλη (στους Έλληνες). Η ιδέα της αθωότητας σε αντίθεση με την ενοχή, η πάλη του κακού και του καλού ήταν στους Έλληνες άγνωστα. Μέσα στο σύμπαν τους υπάρχουν περισσότερο σφάλματα παρά εγκλήματα. Το μόνο έγκλημα που υπάρχει είναι το ξεπέρασμα του μέτρου. Στον Χριστιανικό κόσμο δεν υπάρχουν σφάλματα αλλά εγκλήματα και το φοβερότερο απ’ αυτό, είναι το μέτρο. Οι Έλληνες δεν θεώρησαν ποτέ την σκέψη , και αυτό υποβιβάζει τον Χριστιανικό μας κόσμο, ένα αποκομμένο από τον κόσμο χώρο». Γι’ αυτό όπως αναφέραμε, η ιστορία της εξέγερσης στον δυτικό κόσμο δεν ξεχωρίζει από την ιστορία του Χριστιανισμού.

**

ΣΥΝΕΧΕΙΑ.....>>>>>>>
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Ιανουάριος 15, 2019, 04:19:35 πμ
...>>>>>ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟΥ.

Και ερχόμαστε στο προκείμενο. Δηλαδή στον Επίκουρο του Καμύ.

«Η φοβερή θλίψη, λέει, του Επίκουρου βγάζει ένα νέο ήχο. Γεννιέται αναμφίβολα από το άγχος του θανάτου. Μπορούμε να εξασφαλιστούμε ενάντια σ’ όλων των λογιών τα πράγματα αλλά όσο για τον θάνατο μένουμε όλοι σαν τους κατοίκους μιας κυριευμένης ακρόπολης.»

«Ο Λουκρήτιος αναφέρει πως η ουσία αυτού του ευρύχωρου κόσμου είναι μόνο ο θάνατος, η καταστροφή. Γιατί λοιπόν να αναβάλει κανείς την απόλαυση για αργότερα»;

«Έτσι ο Επίκουρος μας λέει ότι ξοδεύουμε την ζωή μας και πεθαίνουμε με πόνο. Πρέπει λοιπόν να απολαμβάνουμε». «Αλλά σχολιάζει ο Καμύ τι παράξενη απόλαυση; Έρχεται με το να εθελοτυφλούμε μπροστά στα τείχη της ακρόπολης, με το να εξασφαλίζουμε νερό και ψωμί μέσα στην σιωπηλή σκιά». Και παρά κάτω αναφέρει τον προβληματισμό του Επίκουρου «μήπως ο θάνατος είναι το μηδέν; και απαντάει ο Επίκουρος στον εαυτό του. Όχι γιατί όλα είναι ύλη σ’ αυτόν τον κόσμο και ο θάνατος σημαίνει επιστροφή στο στοιχείο». Και μας προσθέτει ο Καμύ «πως η παράξενη ηδονή που μας μιλάει ο Επίκουρος είναι κυρίως η απουσία του πόνου. Είναι, μας αναφέρει, η ευτυχία της πέτρας».

Εδώ θα μου επιτραπεί να διαφωνήσω με τον Καμύ: διότι η πέτρα δεν σκέπτεται, δεν δρα, δεν ερωτεύεται, δεν τρώει, δεν ζει τις χαρές της ζωής γιατί απλούστατα δεν έχει ζωή. Ζωή που εξύμνησε ο Επίκουρος όσο κανένας άλλος φιλόσοφος.

Το να ζεις σαν Θεός ανάμεσα στους ανθρώπους είναι μία υπέρβαση. Είναι μία υπέρβαση της φύσης. Είναι ενάντια στην φύση του ανθρώπου. Είναι η εξαίρεση που μπορεί να γίνει ο κανόνας. Δηλαδή είναι η αντιμετώπιση των παθών του ανθρώπου. Τα πάθη και την υπέρβασή τους: και αυτό δεν μπορεί να τα έχει αντικειμενικά μία πέτρα.

Μας λέει παρακάτω ότι σκοτώνει ο Επίκουρος την ευαισθησία. Και διασαφηνίζει, μια σειρά πιο κάτω, ότι εννοεί την Ελπίδα. Και προσθέτει πως αυτό που λέει ο Έλληνας φιλόσοφος για τους Θεούς δεν είναι τίποτε άλλο από το «ότι όλη η δυστυχία των ανθρώπων έρχεται από την ελπίδα που τους βγάζει από την σιωπή της ακρόπολης και τους στήνει στις επάλξεις να προσμένουν την σωτηρία».

Ναι σωστά τα λέει ο Επίκουρος όσο και να τα κριτικάρει ο Καμύ. Προφανώς η ακρόπολη είναι ο κήπος του Επίκουρου. Ένας δημιουργικός κήπος με ζωντανές υπάρξεις όπου σκέφτονται τα άτομα, φιλοσοφούν, δρουν και δεν υπάρχει σιωπή. Και όσον αφορά την ελπίδα αυτή ήταν ξένη όχι μόνο για τους Επικούρειους αλλά και για τους περισσότερους από τους Έλληνες. Διότι οι Έλληνες θεωρούσαν τον πάνω κόσμο ότι ήταν καλύτερος σε σχέση με τον κάτω κόσμο. Την ελπίδα αυτό το ασταθές συναίσθημα ,όπως ειπώθηκε, μας το έφερε ο Χριστιανισμός . Η διαφορά έγκειται στο γεγονός ότι ο Λεωνίδας και οι 300, για παράδειγμα, ενώ γνώριζαν ότι θα πεθάνουν έφτασαν στην ολοκλήρωση τους πεθαίνοντας για ένα ιδανικό χωρίς να περιμένουν τίποτα από τους Θεούς. Ή το ότι θα οδηγηθούν σε μία ουτοπική περιοχή. Αυτή είναι και η ολοκλήρωση του ατόμου. Και αυτός θα πρέπει να είναι και ο σκοπός του. Ένας υπερβατικός σκοπός. Δηλαδή να δώσει μία ανώτερη προοπτική στο υπαρξιακό του πρόβλημα, στην μοναξιά του. Ενώ οι χριστιανοί δίνουν την ζωή τους προσμένοντας ότι θα πάνε σ’ ένα αβέβαιο παράδεισο. Σ’ έναν παράδεισο που κανείς δεν έχει δει και κανείς δεν έχει περιγράψει. Σ’ έναν παράδεισο που έγινε από τον Θεό χωρίς να ρωτηθεί το άτομο αν του αρέσει.

Το λεχθέν του Επίκουρου δηλαδή το να ζεις σαν θεός ανάμεσα στους ανθρώπους το έχει πάρει όχι τόσο κομψά ο Καμύ. Λέει πως «δεν αρνιέται του Θεούς ο Επίκουρος. αλλά τους απομακρύνει τόσο έντονα και οριστικά που η ψυχή δεν έχει άλλη διέξοδο παρά να κλειστεί πάλι στα τείχη. Οι Θεοί δεν έχουν καθόλου έννοιες ούτε προκαλούν τέτοιες σε κανέναν». Αλλά μας αναφέρει πως «Θεοί χωρίς ανταμοιβές και τιμωρίες είναι κουφοί θεοί». Και έπειτα προσθέτει ότι προσπαθεί ο Επίκουρος «να υψώσει τείχη γύρω από τον άνθρωπο, να ξανακλείσει τις πύλες της ακρόπολης και να πνίξει ανελέητα την ακαταμάχητη κραυγή της ανθρώπινης ελπίδας».

Αχ αλήθεια δεν είναι ανοησία να ζεις μια ζωή με απαγορεύσεις, πόνο και στέρηση για να μην χάσεις την κλήση ενός δικτάτορα Θεού που θέλει να σ’ έχει του χεριού του; Να σ’ έχει υποχείριο τόσον στην παρούσα όσο και στην υποτιθέμενη άλλη ζωή; Ας είμαστε ρεαλιστές και ας μην γεμίζουμε το μυαλό μας με φρούδες και ανόητες ελπίδες. Ναι σωστά τα λέει ο Επίκουρος, που αναφέρει κριτικάροντας τα λόγια του ο Καμύ. «Ξεγέλασα τις παγίδες σου ω μοίρα, έκλεισα όλους τους δρόμους απ’ όπου μπορούσες να με φτάσεις. Δεν θ’ αφεθούμε να νικηθούμε ούτε από εσένα ούτε από καμιά κακιά δύναμη. Και όταν η ώρα της αναπόφευκτης αναχώρησης θα σημάνει, η περιφρόνησή μας για κείνους που αγκιστρώνονται μάταια στην ύπαρξη θα ξεσπάσει στο ωραίο τραγούδι. Ω πόσο άξια ζήσαμε».

**

Τόσον ο Επίκουρος όσο και ο Λουκρήτιος μας λέει ο Καμύ αναγκάζονται να παραδεχτούν ότι

«τα άτομα δεν ενώνονται μόνα τους σ’ ομάδες και αντί να παραδεχτεί την ύπαρξη ενός ανώτερου νόμου στο πεπρωμένο που θέλει να αρνιέται, δέχεται μια τυχαία κίνηση που σύμφωνα μ’ αυτήν τα άτομα συναντιόνται και χωρίζουν. Δηλαδή αποσπάει τον άνθρωπο από το πεπρωμένο και τον αφήνει στην τύχη».

Μα η μη ύπαρξη του πεπρωμένου είναι το μεγαλείο μας και όσον αφορά την τύχη ταυτίζεται με την μοίρα που ελέχθει ανωτέρω.

Ωστόσο δεν νομίζω πως στο θέμα τύχης έχει δίκιο ο Καμύ. Νομίζω πως ο Επίκουρος δεν αφήνει τον άνθρωπο στην τύχη. Η άρνηση του πεπρωμένου, της ειμαρμένης και την τελεολογίας, εκ μέρους του, που εκφράζεται με την τυχαία κίνηση των ατόμων, θέλει να αναδείξει την βουλητική, όπως ειπώθηκε, ικανότητα του Ανθρώπου

Και ο Λουκρήτιος, συνεχίζει ο Καμύ, ένεκα του μίσους του για το πεπρωμένο και τον θάνατο λέει ότι τα μόρια, για να δώσουν την ύπαρξη, ενώνονται από σύμπτωση και όπου από σύμπτωση η ύπαρξη διαλύεται σε άτομα. Η τυφλή ακρόπολη τότε γίνεται ένα περιχαρακωμένο στρατόπεδο. Moenia Mundi, τα τείχη του κόσμου. Σ’ αυτό το σημείο βγάλτε μόνοι σας τα συμπεράσματα σας.

**

Μας αναφέρει παρά κάτω πως «η μεγάλη υπόθεση δεν είναι η αποσιώπηση της ελπίδας αλλά ο ασκητισμός του Επίκουρου που δονείται και κορυφώνεται συχνά με κατάρες». «Το έλεος για τον Λουκρήτιο, προσθέτει, είναι να μπορεί να κοιτάζει τα πάντα μ’ ένα πνεύμα που δεν ταράζεται με τίποτα».

Εδώ θα πρέπει να σημειώσω, ότι κάπως αδικεί τον Επίκουρο ο Καμύ. Τόσον η ιδεολογία του όσο και η πρακτική του δεν ήταν ασκητική. Και το λάθε βιώσας δεν έχει καμιά σχέση με την ασκητική, αλλά με τα πολιτικά πράγματα της εποχής. Της κάθε εποχής που δεν επικρατεί η άμεση Δημοκρατία.

Και το έλεος που αναφέρθηκε είναι ένα συναίσθημα, του ανώτερου προς τον κατώτερο, γι’ αυτό ο Λουκρήτιος μπορεί να το βλέπει μ’ αυτό το πνεύμα. Όμως άλλο το έλεος και άλλο η βοήθεια και η στοργή, που πρακτικά αποδεικνύεται με την ανατροφή εκ μέρους του Επίκουρου των παιδιών του Μητρόδωρου.

«Το ίδιο πνεύμα μας λέει ο Καμύ τρέμει από την αδικία που γίνεται στον άνθρωπο εκ μέρους του Θεού. Ο Λουκρήτιος στο θαυμάσιο ποίημα του αναφέρεται στο πρώτο έγκλημα της θρησκείας που ήταν η Ιφιγένεια και η δολοφονία της αθωότητάς της». Όπως το κάνει και ο υπογράφων στο βιβλίο του, τα «Πάντα εν Σοφία Εποίησας; «Και ο Επίκουρος με έναν μαχητικό συλλογισμό λέει, γιατί το κακό θα πρέπει να τιμωρείται, αφού τώρα βλέπουμε ότι το καλό δεν αμείβεται»; Και συμπληρώνει ο Καμύ ότι

«ο άνθρωπος του Λουκρήτιου αρνιέται τους ανάξιους και εγκληματίες Θεούς για να πάρει ο ίδιος την θέση τους. Βγαίνει από το οχυρωμένο στρατόπεδο και αρχίζει τις πρώτες επιθέσεις ενάντια στην θεότητα και στ’ όνομα του ανθρώπινου πόνου».

Είναι το ίδιο που κάνω και εγώ. Αν ήμουν Θεός θα έφτιαχνα τον κόσμο καλύτερο, η μην τολμήσεις να στήσεις δικαστήριο γιατί θα σε δικάσω εγώ ω Θεέ. Ναι τα πάντα όχι εν σοφία, αλλά εν ανοησία εποίησας.

«Στον Λουκρήτιο το έγκλημα του ανθρώπου είναι απάντηση στο Θείο έγκλημα». «Και δεν είναι τυχαίο που το ποίημα του Λουκρήτιου, μας αναφέρει ο Καμύ, τελειώνει με μια θαυμαστή εικόνα βωμών των Θεών γεμάτο από πτώματα που κατηγορούν τους θεούς για τον λοιμό των Αθηνών».

Και πάλι αδικεί τον Λουκρήτιο ο Καμύ. Διότι εντάξει ο Θεός ή οι Θεοί κάνουν εγκλήματα που όλοι μας τα γνωρίζουμε, αν φυσικά επεμβαίνουνε στα ανθρώπινα. Όμως είμαι σίγουρος τώρα πια, όπως ήταν και ο Επίκουρος, πως δεν παρεμβαίνουν. Όμως από την άλλη, θα πρέπει και ο άνθρωπος να ακολουθήσει την ίδια τακτική; Εκτός αν έγκλημα θεωρείτε η κριτική, της υποτιθέμενης παρέμβασης των Θεών. Των Θεών εκείνων που εμπιστεύονται οι πολλοί. Διότι όπως είπε ο Επίκουρος σε μία δόξα του.

Ασεβής δεν είναι εκείνος που δεν δέχεται τους θεούς των πολλών, αλλά εκείνος που προσδίδει στους Θεούς ιδιότητες σύμφωνα με τις γνώμες των πολλών.
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Ιανουάριος 16, 2019, 01:47:39 πμ
Αυτό που κάνει την έρημο όμορφη είναι ότι κάπου κρύβει ένα πηγάδι.
Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ.
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Ιανουάριος 19, 2019, 10:20:44 πμ
«Μέρες στη θάλασσα, όλες τους όμοιες , όπως η ευτυχία...»
μονολογεί με μεσογειακό πάθος ο Αλμπέρ Καμί.
Απόσπασμα από το βιβλίο του «Το καλοκαίρι»
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Ιανουάριος 19, 2019, 08:42:59 μμ
Πρέπει να μάθεις πια είναι η αιτία για την κατάντια του κόσμου....
Δεν χορταίνουν τα γουρούνια, δεν ξυπνούν τα πνεύματα.

Πρέπει να μάθεις πια είναι η αιτία για την κατάντια του κόσμου....
Δεν χορταίνουν τα γουρούνια, δεν ξυπνούν τα πνεύματα.
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Φεβρουάριος 10, 2019, 04:04:45 μμ
   
Το Άξιον Εστί. [Tης αγάπης αίματα με πορφύρωσαν]   Ελύτης Oδυσσέας.


Tης αγάπης αίματα * με πορφύρωσαν
Kαι χαρές ανείδωτες * με σκιάσανε
Oξειδώθηκα μες στη * νοτιά * των ανθρώπων
Mακρινή Mητέρα * Pόδο μου Aμάραντο
Στ' ανοιχτά του πέλαγου *με καρτέρεσαν
Mε μπομπάρδες τρικάταρτες * και μου ρίξανε
Aμαρτία μου νά ’χα * κι εγώ * μιαν αγάπη
Mακρινή Mητέρα * Pόδο μου Aμάραντο
Tον Iούλιο κάποτε * μισανοίξανε
Tα μεγάλα μάτια της * μες στα σπλάχνα μου
Tην παρθένα ζωή μια * στιγμή * να φωτίσουν
Mακρινή Mητέρα * Pόδο μου Aμάραντο
Kι από τότε γύρισαν * καταπάνω μου
Tων αιώνων όργητες * ξεφωνίζοντας
“O που σ’ είδε, στο αίμα * να ζει * και στην πέτρα”
Mακρινή Mητέρα * Pόδο μου Aμάραντο
Tης πατρίδας μου πάλι * ομοιώθηκα
Mες στις πέτρες άνθισα * και μεγάλωσα
Των φονιάδων το αίμα * με φως * ξεπληρώνω
Mακρινή Mητέρα  * Pόδο μου Aμάραντο



«Για αυτό γράφω. Γιατί με γοητεύει να υπακούω σε αυτόν που δε γνωρίζω, που είναι ο εαυτός μου ολάκερος, όχι ο μισός που ανεβοκατεβαίνει τους δρόμους και φέρεται εγγεγραμμένος στα μητρώα αρένων του Δήμου. Είναι σωστό να δίνουμε στο άγνωστο το μέρος που του ανήκει. Να γιατί πρέπει να γράφουμε. Γιατί η ποίηση μας ξεμαθαίνει από τον κόσμο, τέτοιον που τον βρήκαμε. Τον κόσμο της φθοράς. Η Ποίηση έρχεται κάποια στιγμή να δούμε ότι είναι η μόνη οδός για να υπερβούμε τη φθορά, με την έννοια που ο θάνατος είναι η μόνη οδός για την Ανάσταση.»
ΟΔ. ΕΛΥΤΗΣ

«Το λευκό αναζήτησα, ως την ύστατη ένταση του μαύρου. Την ελπίδα ως τα δάκρυα, τη χαρά ως την άκρα απόγνωση»

Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Φεβρουάριος 22, 2019, 11:59:01 πμ
ΑΔΥΝΑΜΙΕΣ.
Μία από τις μεγαλύτερες αδυναμίες του ανθρώπου είναι ότι εμπιστεύεται όσους τον επαινούν και τον κολακεύουν και όχι όσους του λένε την αλήθεια...Σε πολιτικό επίπεδο αυτό έχει καταστρεπτικές συνέπειες ,γιατί η δύναμη του ηγέτη φεύγει σταδιακά από τον ίδιο και περνάει σε όσους τον κολακεύουν.
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Μάρτιος 10, 2019, 08:16:33 πμ
 t2045.gif
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Μάρτιος 10, 2019, 09:14:31 μμ
Κάθε κύμα, άσχετα από το πόσο ψηλά και ορμητικά βρυχάται, θα καταρρεύσει μέσα του.
Στέφαν Τσβάιχ.
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Απρίλιος 07, 2019, 04:14:37 πμ
Να είσαι ελεύθερος δεν είναι απλώς να αποβάλεις τις αλυσίδες, αλλά να ζεις
με τρόπο που σέβεται και ενισχύει την ελευθερία των άλλων.
Nelson Mandela.
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Απρίλιος 10, 2019, 07:04:16 μμ
“Experience is simply the name we give our mistakes.”
Oscar Wilde
"Eμπειρία είναι το όνομα που δίνουμε στα λάθη μας".
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Απρίλιος 12, 2019, 03:41:43 πμ
"...Γνώρισα πολλούς μοναχικούς ανθρώπους στη ζωή μου και ήσαν όλοι τους σημαδεμένοι. Άλλοι από υπερβολική ομορφιά, άλλοι από μεγάλη ασχήμια, άλλοι από αστραφτερή εξυπνάδα, άλλοι από βαθιά σοφία, άλλοι από θεία τρέλα κι άλλοι από δαιμονική.
Οι υπόλοιποι άνθρωποι, αυτοί που πάντα βάζουνε νερό στο κρασί τους, κουσούρια στην ομορφιά τους, κομμάτια ομορφιάς στην ασχήμια τους, βλακεία στην εξυπνάδα τους, μωρία στη σοφία τους, λογική στην τρέλα τους, αδύνατον να πλησιάσουν τους μοναχικούς ανθρώπους ή, ακόμη κι αν τους πλησιάσουν, αδύνατον να μείνουν για πολύ κοντά τους.
Η τελειότητα, σε οποιαδήποτε μορφή της, τούς συνθλίβει και βιάζονται να επιστρέψουν στον ήρεμο κόσμο της ατέλειας, που δεν τους συναρπάζει, αλλ' ούτε τους τρομάζει..."
Αργύρης Χιόνης.
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Απρίλιος 23, 2019, 07:56:13 πμ
“It's time to start living the life you've only imagined.”
 m0150.gif m0150.gif m0150.gif

"Ήρθε η ώρα να ζήσετε τη ζωή που έχετε φανταστεί".
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Απρίλιος 27, 2019, 08:31:28 πμ
«...Κάθε άνθρωπος άξιος να λέγεται γιος του ανθρώπου σηκώνει το σταυρό του κι ανεβαίνει το Γολγοθά του. Πολλοί, οι πιο πολλοί, φτάνουν στο πρώτο, στο δεύτερο σκαλοπάτι, λαχανιάζουν, σωριάζονται στη μέση της πορείας και δε φτάνουν στην κορφή του Γολγοθά -θέλω να πω στην κορφή του χρέους τους- να σταυρωθούν, ν' αναστηθούν, και να σώσουν την ψυχή τους.
Λιποψυχούν, φοβούνται να σταυρωθούν, και δεν ξέρουν πως η σταύρωση είναι ο μόνος δρόμος της ανάστασης.
Άλλον δεν έχει...»
ΝΙΚΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ
(Αναφορά στον Γκρέκο)
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Μάιος 04, 2019, 03:17:15 μμ
Πάντα να κάνεις, ότι φοβάσαι να κάνεις.
Always do what you are afraid to do.
Ralph Waldo Emerson.
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Μάιος 05, 2019, 06:56:55 πμ
Είμαστε αυτό, που επαναλαμβανόμενα κάνουμε.
H Αριστεία λοιπόν, δεν είναι πράξη, αλλά συνήθεια.

We are what we repeatedly do. Excellence then, is not an act, but a habit.
Will Durant.



https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%93%CE%BF%CF%85%CE%AF%CE%BB_%CE%9D%CF%84%CF%85%CF%81%CE%AC%CE%BD
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Μάιος 07, 2019, 02:36:21 μμ
 t2045.gif
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Μάιος 15, 2019, 11:32:35 πμ
 t2045.gif
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Μάιος 15, 2019, 12:36:00 μμ
Να πράττεις ό,τι γεννά έρωτα στην ψυχή σου...

Μια ετυμολογική ανάλυση της λέξεως "Ελευθερία" λέει ότι προέρχεται από το:
"ελεύθειν όπου ερά τίς"
δηλαδή
να πηγαίνεις εκεί όπου αγαπάς

(ελεύθω= έρχομαι, πορεύομαι / ερώ= αγαπώ -> έρως)


"Ελευθερία" λοιπόν δεν είναι, σύμφωνα με την ετυμολογία της λέξεως, το να μην είσαι σκλάβος ή δούλος, αλλά το να πράττεις σύμφωνα με ό,τι γεννά έρωτα στην ψυχή σου!
Δεν αρκεί επομένως να μην είσαι υπόδουλος για να είσαι ελεύθερος. Πρέπει να βαδίζεις σύμφωνα με ό,τι σου προκαλεί έρωτα, δηλαδή σε ενθουσιάζει, ταράζει την ψυχή σου, σε οδηγεί στην δημιουργία και την υπέρβαση, σε συγκλονίζει...
Με το να ζούμε μία ζωή ρουτίνας, συμβιβασμών και ημιμέτρων, δεν είμαστε ελεύθεροι...
Πόσο πιο χαρούμενοι, πόσο πιο ευτυχισμένοι άνθρωποι θα ήμασταν αν καταφέρναμε να ακολουθήσουμε τον παραπάνω ορισμό της ελευθερίας;
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Ιούνιος 17, 2019, 10:33:35 πμ
Αριστοτέλης, Περί αρετών και κακιών.
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Ιούνιος 25, 2019, 08:14:25 πμ

῍Αν ἔγραφα ποτὲ γιὰ τὸν ἔρωτα, δὲ θάταν πρόστυχο ἢ πορνογράφημα, μὰ ἕνα βιβλίο θ ρ ῆ σ κ ο! Μὲς στὸν ἔρωτα γνωρίζεις καὶ τὸ θεὸ καὶ τὸ σατανᾶ· εἶν' ὁ πιὸ κατευθεῖαν δρόμος, ὁ πιὸ φλογερός, τῆς πιὸ τρομερῆς κόλασης, τῆς πιὸ δυνατῆς εὐτυχίας.

Ρένος Αποστολίδης.
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Ιούλιος 30, 2019, 10:25:49 πμ
 t2045.gif 59125.gif
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Αύγουστος 07, 2019, 07:06:05 πμ
Το Κιλιμάντζαρο είναι ένα χιονοσκέπαστο βουνό με ύψος 19710 πόδια και λέγεται πως είναι το ψηλότερο βουνό της Αφρικής. Η δυτική βουνοκορφή του ονομάζεται στη γλώσσα των Μασάι "Νγκάτζε-Νγάι", το Σπίτι του Θεού. Κοντά στη δυτική βουνοκορφή υπάρχει το ξεραμένο και παγωμένο πτώμα μιάς λεοπάρδαλης. Κανένας ποτέ δεν εξήγησε τι γύρευε η λεοπάρδαλη σ'αυτό το υψόμετρο.

ΧΙΟΝΙΑ ΣΤΟ ΚΙΛΙΜΑΝΤΖΑΡΟ
Έρνστ Χεμινγουαίη.
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Αύγουστος 11, 2019, 01:32:07 μμ
 t2045.gif
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Αύγουστος 11, 2019, 04:26:27 μμ
“If you hear a voice within you say 'you cannot paint,' then
by all means paint and that voice will be silenced.”
Vincent Van Gogh
**************
Εάν ακούτε μια φωνή μέσα σας να λέει «δεν μπορείτε να ζωγραφίζετε», τότε
με κάθε τρόπο βάλτε χρώμα και αυτή η φωνή θα σιγήσει.
Βίνσεντ Βαν Γκογκ
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: pk στις Αύγουστος 11, 2019, 04:42:26 μμ
Όταν παντρεύεσαι μια γυναίκα που την αγαπάς και που σ’ αγαπάει, είναι σαν να βάζεις στοίχημα μαζί της ποιος θα σταματήσει να αγαπάει τον άλλο πρώτος.
Alfred Capus, 1858-1922, Γάλλος συγγραφέας.
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: pk στις Αύγουστος 16, 2019, 09:55:04 πμ
Κάλλιο παίξτον με το χέρι
παρά πόρνη και καρτέρει.
Δικό μου  s14116.gif
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Αύγουστος 29, 2019, 07:22:47 πμ
Κάλλιο παίξτον με το χέρι
παρά πόρνη και καρτέρει.
Δικό μου  s14116.gif

 90fjhm.gif 68745gjf.gif 90fjhm.gif m0530.gif 68745gjf.gif 90fjhm.gif m0548.gif 7845gfj.gif
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Αύγουστος 29, 2019, 07:23:27 πμ
 t2045.gif
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Σεπτέμβριος 16, 2019, 09:50:25 πμ
 t2045.gif
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: Ο Νώντας στις Σεπτέμβριος 16, 2019, 10:31:55 πμ
(https://www.koolnews.gr/wp-content/uploads/2019/02/%CE%BD%CF%84%CE%B1%CE%BD%CE%BF%CF%82-%CE%B2%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%B9%CE%BF-%CE%B3%CE%B9%CF%89%CF%81%CE%B3%CE%BF%CF%82-%CE%B1%CE%B3%CE%B3%CE%B5%CE%BB%CE%BF%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%BF%CF%82-758x455.png)
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Σεπτέμβριος 18, 2019, 04:35:38 μμ
Αν -σε οποιαδήποτε σχέση- χρειαστεί να διεκδικήσεις τα αυτονόητα, φύγε!
Δικό μου. ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Σεπτέμβριος 22, 2019, 06:45:25 πμ
 t2045.gif
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: Takonis στις Σεπτέμβριος 22, 2019, 08:34:29 μμ
t2045.gif
t2045.gif 59125.gif 59125.gif
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Σεπτέμβριος 23, 2019, 09:53:19 μμ
Πώς θα δαμαστεί μέσα στον άνθρωπο το θηρίο που τείνει προς την πλεονεξία και τη βία;
Ο Μακιαβέλι θ' απαντούσε: με τον εξαναγκασμό του Νόμου.
Οι απαισιόδοξοι: με τη Χάρη του Θεού.
Οι αισιόδοξοι: με την Παιδεία.
Ευ. Παπανούτσος.
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Σεπτέμβριος 24, 2019, 12:52:34 πμ
Σοπενχάουερ. Χαρακτηριστικά στοιχεία της σκέψης του σπουδαίου Γερμανού φιλοσόφου, υπήρξαν ο κυνισμός, η αθεΐα και ο πεσιμισμός.

Στο σημαντικότερο έργο του, Ο Κόσμος ως Βούληση και ως Παράσταση, αποδίδεται στη Βούληση το ρόλο του βασικού κινήτρου των ανθρώπων. Θεωρούσε ότι οι συναισθηματικές, σωματικές και σεξουαλικές επιθυμίες δεν μπορούν ποτέ να εκπληρωθούν. Γι`αυτό ακριβώς το λόγο υποστήριζε έναν τρόπο ζωής που απέρριπτε τις ανθρώπινες επιθυμίες, παρόμοιο με αυτόν που διδάσκουν ο Βουδισμός και οι Βέδες.

Η ανάλυση της Βούλησης τον οδήγησε στο συμπέρασμα ότι οι συναισθηματικές, σωματικές και σεξουαλικές επιθυμίες δεν μπορούν ποτέ να έχουν ολοκληρωτική εκπλήρωση.

Η μεταφυσική ανάλυση της Βούλησης από εκείνον καθώς και η άποψη του πάνω στο κίνητρο και την επιθυμία, επηρέασαν πολλούς σημαντικούς ανθρώπους του πνεύματος, ανάμεσά τους ο Φρειδερίκος Νίτσε, ο Ρίχαρντ Βάγκνερ, ο Λούντβιχ Βιτγκενστάιν, ο Αλμπέρ Αϊνστάιν, ο Σίγκμουντ Φρόυντ, ο Χορέ Λούις Μπόρχες και άλλοι.

Ένα ενδιαφέρον έργο του είναι "Η τέχνη του να είσαι ευτυχισμένος". Είναι ιδιαίτερα περίεργο και εντυπωσιακό το πώς ο δάσκαλος του σύγχρονου πεσιμισμού, Σοπενχάουερ, καταπιάστηκε με ένα τέτοιο εγχείρημα που έχει στόχο την κατάκτηση της ευτυχίας.


Βέβαια, άλλο η θεωρητική φιλοσοφία και άλλο η πρακτική σοφία της ζωής. Άλλωστε, καλό είναι ούτε να εγκαταλείπουμε την ελπίδα ούτε να προσπερνάμε κανόνες ζωής, αποφθέγματα και συμβουλές που θα μπορούσαν να μας βοηθήσουν να αντιμετωπίσουμε όλα όσα μας προβληματίζουν.

Επέλεξα αποσπάσματα από το βιβλίο του και σας τα παραθέτω...

«ΟΤΑΝ ΚΑΠΟΙΟΣ ΝΙΩΘΕΙ ΕΥΘΥΜΙΑ, να μη ζητάει από τον εαυτό του κάποια δικαίωση, ούτε να σκέφτεται αν σε κάθε περίπτωση έχει κάποιο λόγο να νιώθει ευθυμία. Τίποτα δεν έχει πιο σίγουρη ανταπόδοση από την ευθυμία: γιατί σ’ αυτή την κατάσταση η ανταμοιβή και η πράξη ταυτίζονται. [Παρατήρηση: όποιος είναι εύθυμος, έχει πάντα λόγο να είναι, και ο λόγος αυτός είναι ακριβώς το ότι είναι εύθυμος].

ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΗΣΕΙ ΚΑΘΕ ΑΛΛΟ ΑΓΑΘΟ, ΣΙΓΟΥΡΑ ΚΑΙ ΠΛΟΥΣΙΟΠΑΡΟΧΑ. Όταν κρίνουμε την ευτυχία κάποιου πλούσιου, νέου, ωραίου, τιμημένου, το μόνο που ζητάμε είναι να μάθουμε αν είναι χαρούμενος. Ενώ αντίθετα αν ο άνθρωπος είναι όντως χαρούμενος, δεν μας ενδιαφέρει καθόλου αν είναι νέος ή γέρος, πλούσιος ή φτωχός: ξέρουμε ότι είναι ευτυχισμένος. Γι’ αυτό και όποτε έρχεται να μας βρει η ευθυμία, πρέπει να της ανοίγουμε την πόρτα διάπλατα. Γιατί ο χρόνος των επισκέψεών της δεν είναι ποτέ ακατάλληλος.

ΕΜΕΙΣ ΟΜΩΣ, ΑΝΤΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΑΚΡΙΒΩΣ ΑΥΤΟ, ΑΝΑΡΩΤΙΟΜΑΣΤΕ ΑΝ ΕΧΟΥΜΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΛΟΓΟ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΧΑΡΟΥΜΕΝΟΙ, φοβόμαστε μήπως η ευθυμία μάς αποσπάσει απ’ τις σοβαρές σκέψεις και φροντίδες. Ποια ωφέλεια θα προκύψει απ’ αυτές τις τελευταίες, δεν ξέρουμε ούτε κι εμείς οι ίδιοι, ενώ η ευθυμία είναι το πιο σίγουρο κέρδος. Επειδή μάλιστα η ωφέλειά της αφορά άμεσα το παρόν, είναι το Ύψιστο αγαθό για την ίδια την ύπαρξη, η οποία στην ουσία δεν είναι παρά ένα ενιαίο και αδιαίρετο παρόν ανάμεσα σε δύο απεραντοσύνες. Άρα, η ευθυμία είναι το αγαθό που μπορεί να αντικαταστήσει όλα τα άλλα, ενώ δεν μπορεί να αντικατασταθεί από κανένα. Γι’ αυτό και η επιδίωξή της πρέπει να έχει για μας απόλυτη προτεραιότητα.

ΣΙΓΟΥΡΟ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΣΗΣ ΟΤΙ ΣΤΗ ΧΑΡΟΥΜΕΝΗ ΔΙΑΘΕΣΗ ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝαπό την εξωτερική ευδαιμονία και τίποτα περισσότερο από την υγεία. Γι’ αυτό και πρέπει η τελευταία να προτάσσεται κάθε άλλου αγαθού και να κάνουμε συνειδητή προσπάθεια να τη διαθέτουμε στον ύψιστο δυνατό βαθμό, ώστε να είμαστε σε θέση ν’ απολαύσουμε τον καρπό της, που είναι η ευθυμία. Πρέπει επίσης ν’ αποφεύγουμε τις έντονες και παρατεταμένες πνευματικές προσπάθειες και τέλος να κινούμαστε για δύο τουλάχιστον ώρες κάθε μέρα στον καθαρό αέρα».
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Σεπτέμβριος 24, 2019, 12:54:58 πμ
Σοπενχάουερ. Χαρακτηριστικά στοιχεία της σκέψης του σπουδαίου Γερμανού φιλοσόφου, υπήρξαν ο κυνισμός, η αθεΐα και ο πεσιμισμός.

Στο σημαντικότερο έργο του, Ο Κόσμος ως Βούληση και ως Παράσταση, αποδίδεται στη Βούληση το ρόλο του βασικού κινήτρου των ανθρώπων. Θεωρούσε ότι οι συναισθηματικές, σωματικές και σεξουαλικές επιθυμίες δεν μπορούν ποτέ να εκπληρωθούν. Γι`αυτό ακριβώς το λόγο υποστήριζε έναν τρόπο ζωής που απέρριπτε τις ανθρώπινες επιθυμίες, παρόμοιο με αυτόν που διδάσκουν ο Βουδισμός και οι Βέδες.

Η ανάλυση της Βούλησης τον οδήγησε στο συμπέρασμα ότι οι συναισθηματικές, σωματικές και σεξουαλικές επιθυμίες δεν μπορούν ποτέ να έχουν ολοκληρωτική εκπλήρωση.

Η μεταφυσική ανάλυση της Βούλησης από εκείνον καθώς και η άποψη του πάνω στο κίνητρο και την επιθυμία, επηρέασαν πολλούς σημαντικούς ανθρώπους του πνεύματος, ανάμεσά τους ο Φρειδερίκος Νίτσε, ο Ρίχαρντ Βάγκνερ, ο Λούντβιχ Βιτγκενστάιν, ο Αλμπέρ Αϊνστάιν, ο Σίγκμουντ Φρόυντ, ο Χορέ Λούις Μπόρχες και άλλοι.

Ένα ενδιαφέρον έργο του είναι "Η τέχνη του να είσαι ευτυχισμένος". Είναι ιδιαίτερα περίεργο και εντυπωσιακό το πώς ο δάσκαλος του σύγχρονου πεσιμισμού, Σοπενχάουερ, καταπιάστηκε με ένα τέτοιο εγχείρημα που έχει στόχο την κατάκτηση της ευτυχίας.


Βέβαια, άλλο η θεωρητική φιλοσοφία και άλλο η πρακτική σοφία της ζωής. Άλλωστε, καλό είναι ούτε να εγκαταλείπουμε την ελπίδα ούτε να προσπερνάμε κανόνες ζωής, αποφθέγματα και συμβουλές που θα μπορούσαν να μας βοηθήσουν να αντιμετωπίσουμε όλα όσα μας προβληματίζουν.

Επέλεξα αποσπάσματα από το βιβλίο του και σας τα παραθέτω...

«ΟΤΑΝ ΚΑΠΟΙΟΣ ΝΙΩΘΕΙ ΕΥΘΥΜΙΑ, να μη ζητάει από τον εαυτό του κάποια δικαίωση, ούτε να σκέφτεται αν σε κάθε περίπτωση έχει κάποιο λόγο να νιώθει ευθυμία. Τίποτα δεν έχει πιο σίγουρη ανταπόδοση από την ευθυμία: γιατί σ’ αυτή την κατάσταση η ανταμοιβή και η πράξη ταυτίζονται. [Παρατήρηση: όποιος είναι εύθυμος, έχει πάντα λόγο να είναι, και ο λόγος αυτός είναι ακριβώς το ότι είναι εύθυμος].

ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΗΣΕΙ ΚΑΘΕ ΑΛΛΟ ΑΓΑΘΟ, ΣΙΓΟΥΡΑ ΚΑΙ ΠΛΟΥΣΙΟΠΑΡΟΧΑ. Όταν κρίνουμε την ευτυχία κάποιου πλούσιου, νέου, ωραίου, τιμημένου, το μόνο που ζητάμε είναι να μάθουμε αν είναι χαρούμενος. Ενώ αντίθετα αν ο άνθρωπος είναι όντως χαρούμενος, δεν μας ενδιαφέρει καθόλου αν είναι νέος ή γέρος, πλούσιος ή φτωχός: ξέρουμε ότι είναι ευτυχισμένος. Γι’ αυτό και όποτε έρχεται να μας βρει η ευθυμία, πρέπει να της ανοίγουμε την πόρτα διάπλατα. Γιατί ο χρόνος των επισκέψεών της δεν είναι ποτέ ακατάλληλος.

ΕΜΕΙΣ ΟΜΩΣ, ΑΝΤΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΑΚΡΙΒΩΣ ΑΥΤΟ, ΑΝΑΡΩΤΙΟΜΑΣΤΕ ΑΝ ΕΧΟΥΜΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΛΟΓΟ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΧΑΡΟΥΜΕΝΟΙ, φοβόμαστε μήπως η ευθυμία μάς αποσπάσει απ’ τις σοβαρές σκέψεις και φροντίδες. Ποια ωφέλεια θα προκύψει απ’ αυτές τις τελευταίες, δεν ξέρουμε ούτε κι εμείς οι ίδιοι, ενώ η ευθυμία είναι το πιο σίγουρο κέρδος. Επειδή μάλιστα η ωφέλειά της αφορά άμεσα το παρόν, είναι το Ύψιστο αγαθό για την ίδια την ύπαρξη, η οποία στην ουσία δεν είναι παρά ένα ενιαίο και αδιαίρετο παρόν ανάμεσα σε δύο απεραντοσύνες. Άρα, η ευθυμία είναι το αγαθό που μπορεί να αντικαταστήσει όλα τα άλλα, ενώ δεν μπορεί να αντικατασταθεί από κανένα. Γι’ αυτό και η επιδίωξή της πρέπει να έχει για μας απόλυτη προτεραιότητα.

ΣΙΓΟΥΡΟ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΣΗΣ ΟΤΙ ΣΤΗ ΧΑΡΟΥΜΕΝΗ ΔΙΑΘΕΣΗ ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝαπό την εξωτερική ευδαιμονία και τίποτα περισσότερο από την υγεία. Γι’ αυτό και πρέπει η τελευταία να προτάσσεται κάθε άλλου αγαθού και να κάνουμε συνειδητή προσπάθεια να τη διαθέτουμε στον ύψιστο δυνατό βαθμό, ώστε να είμαστε σε θέση ν’ απολαύσουμε τον καρπό της, που είναι η ευθυμία. Πρέπει επίσης ν’ αποφεύγουμε τις έντονες και παρατεταμένες πνευματικές προσπάθειες και τέλος να κινούμαστε για δύο τουλάχιστον ώρες κάθε μέρα στον καθαρό αέρα».
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Σεπτέμβριος 28, 2019, 11:04:08 μμ
Προσυπογράφω.   t2045.gif
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Οκτώβριος 03, 2019, 07:36:55 μμ
Η υπερβολική λύπη γελάει. Η υπερβολική χαρά κλαίει.
Δικό μου, ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ.
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Οκτώβριος 05, 2019, 06:25:59 μμ
 t2045.gif
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: PuSon στις Οκτώβριος 05, 2019, 07:22:29 μμ
Προσυπογράφω.   t2045.gif
59125.gif t2045.gif
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: hondroulis στις Οκτώβριος 05, 2019, 08:58:53 μμ
t2045.gif
p09011.gif
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Οκτώβριος 06, 2019, 11:45:36 πμ
Your worst enemy cannot harm you as much as your own unguarded thoughts.
Buddha
Ο χειρότερος εχθρός σας, δεν μπορεί να σας βλάψει όσο οι ανεξέλεγκτες σκέψεις σας.
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Οκτώβριος 07, 2019, 01:35:05 πμ
 t2045.gif
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Οκτώβριος 11, 2019, 03:17:37 πμ
 m0150.gif
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Οκτώβριος 12, 2019, 05:11:26 πμ
| Νάνος Βαλαωρίτης | 5 Ιουλίου 1921 - 12 Σεπτεμβρίου 2019 |
 59125.gif 59125.gif 59125.gif
Χάσαμε τα αυτοκίνητα, τα κινητά μας, τα ακίνητα μας, τα επιδόματα του Πάσχα και των Χριστουγέννων. Χάσαμε τον ύπνο μας, τη δουλειά μας, το μαγαζάκι, το καφενείο, την επιχείρηση ρούχων, παπουτσιών, την ιστορία μας, το 1821, τη Σμύρνη, τη Μ. Ασία. Χάσαμε τα καπέλα μας, την αξιοπρέπεια μας, την μπέσα μας, τις πνευματικές μας αξίες, τις αξίες στο χρηματιστήριο, τις καρέκλες μιας εποχής στο Δημοπρατήριο, τις ντουλάπες, τους καθρέφτες.

Χάσαμε τη Βυζαντινή μας ταυτότητα ως γνήσιοι Έλληνες απόγονοι εκείνων των άλλων Ελλήνων που θαυματούργησαν χωρίς δάνεια, χωρίς θέσεις στο δημόσιο, αργομισθίες στις ΔΕΚΟ, στη Λυρική σκηνή, στη δημόσια τηλεόραση. Χάσαμε τα αυγά και τα πασχάλια μας, τα βρακιά μας, τα εισοδήματα από τους τεράστιους φόρους, τα ξενοδοχεία μας, τα πλοία τα εμπορικά, τα πλοία της γραμμής, τη φήμη μας στο εξωτερικό, τους φίλους μας, που μας αφήσαν χωρίς να το αντιληφθούμε…μια νύχτα βροχερή συννεφιασμένη….

Τι μας έμεινε;

Ο Ήλιος ο Πρώτος, ο Δεύτερος, ο Τρίτος, ο Δήμιος μιας Πράσινης σκέψης, ο Ηλιάτορας ο νοητός, ο αυτονόητος, μας έμειναν τα νησιά με τα καφετιά τους βράχια, που ήταν ωραία κάποτε, τα νησιά, εδώ που τα γυρεύαμε, που ψάχναμε να τα βρούμε, η θάλασσα με τα γαλάζια κύματα, με τα καράβια, με τα φερι μποτ, τα ιστιοφόρα.

Μας έμεινε το φεγγάρι, αφερέγγυο και αυτό, μας έμειναν τα βουνά, τα φαράγγια, οι λίμνες τα δάση αν δεν είχαν καεί ακόμα, οι ακρογιαλιές, οι αμμουδιές για μπάνιο, το χαρτί και το στυλό να γράφουμε τα ποιήματα μας και να τα πετάμε στον κάλαθο των αχρήστων, ποιος θα πληρώνει το χαρτί και το μελάνι να τα δημοσιεύσει.

Μας έμειναν τα ωραία κορίτσια με τα μακριά μαλλιά, και τα νέα παλικάρια, με τα αξούριστα γένια, άνεργοι οι περισσότεροι, μας έμειναν οι επιγραφές στις πόρτες, Ανοιχτό, Κλειστό, Σύρατε, Σπρώξτε, οι παράξενες φήμες, οι φακές, τα μακαρόνια, τα καλαμαράκια, τα σουβλάκια, τα κρασιά, για να ξεχάσουμε αυτά που χάσαμε, τις φιλενάδες μας στις ξένες χώρες, τις σπουδές μας στο εξωτερικό, και τα ηχηρά παρόμοια.

Μας έμεινε ο Όμηρος, αν έχουμε καιρό να τον διαβάσουμε, ο Καβάφης, ο Εμπειρίκος, ο Σεφέρης, ο Ρίτσος, ο Ελύτης, ο Καρυωτάκης, ο Καββαδίας, σας έμεινα εγώ, αν κάνετε έναν κόπο να με διαβάσετε.

| Τί είχαμε, τί χάσαμε και τί μας μένει ακόμα |

http://www.biblionet.gr/author/684/ (http://www.biblionet.gr/author/684/)Βαλαωρίτης,_Νάνος,_1921-



http://www.biblionet.gr/book/128606/%CE%92%CE%B1%CE%BB%CE%B1%CF%89%CF%81%CE%AF%CF%84%CE%B7%CF%82,_%CE%9D%CE%AC%CE%BD%CE%BF%CF%82,_1921-2019/%CE%9F_%CE%B8%CE%B7%CF%83%CE%B1%CF%85%CF%81%CF%8C%CF%82_%CF%84%CE%BF%CF%85_%CE%9E%CE%AD%CF%81%CE%BE%CE%B7 (http://www.biblionet.gr/book/128606/%CE%92%CE%B1%CE%BB%CE%B1%CF%89%CF%81%CE%AF%CF%84%CE%B7%CF%82,_%CE%9D%CE%AC%CE%BD%CE%BF%CF%82,_1921-2019/%CE%9F_%CE%B8%CE%B7%CF%83%CE%B1%CF%85%CF%81%CF%8C%CF%82_%CF%84%CE%BF%CF%85_%CE%9E%CE%AD%CF%81%CE%BE%CE%B7)
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Οκτώβριος 15, 2019, 05:39:30 μμ
"Δε σε βάζουν σε μπελάδες αυτά που δε γνωρίζεις,
αλλά αυτά που θεωρείς σίγουρα και δεν είναι.”
Mark Twain
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Οκτώβριος 16, 2019, 11:21:47 μμ
Η άρνηση του θανάτου στερεί τη ζωή μας από ζωντάνια και νόημα, γιατί αυτά τα δύο φαινόμενα είναι όψεις του ίδιου νομίσματος. Ο καθημερινός στοχασμός πάνω στο πεπερασμένο της ύπαρξης μπορεί να μας κάνει να φιλοσοφήσουμε τη ζωή, να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι, πιο συμπονετικοί, λιγότερο αρπακτικοί, βίαιοι και εγωπαθείς, λιγότερο εστιασμένοι στο παρελθόν και το μέλλον. Καθόλου τυχαία ο Πλάτωνας δηλώνει, χωρίς περιστροφές, ότι «φιλοσοφία είναι η μελέτη του θανάτου».
Δικό μου. MOYNAKIAΣ
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Οκτώβριος 18, 2019, 05:35:17 μμ
Να μπορούσα να πλάσω μια ψυχή, που να πηδάει και να σπάζει τα σύνορα του ανθρώπου! Να ξεφύγει, ας είναι και για μιαν αστραπή, από την ανάγκη. Ν' αφήσει πίσω της χαρές και πίκρες και ιδέες και θεούς και ν' αναπνέψει αμόλευτο, ακατοίκητο αέρα!
Ν. ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ.



Στη φωτογραφία, πίνακας του H. ZHANG.
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Οκτώβριος 18, 2019, 09:24:19 μμ
Δεν είναι ο πλούτος που λείπει από τον κόσμο. Είναι η μοιρασιά.
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Οκτώβριος 20, 2019, 10:07:46 μμ
 t2045.gif
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Οκτώβριος 21, 2019, 12:19:21 πμ
'' Θυμήθηκα κάποιο πρωί, που είχα πετύχει σ’ ένα πεύκο ένα κουκούλι πεταλούδας, τη στιγμή που έσκαζε το τσόφλι κι ετοιμάζουνταν η μέσα ψυχή να προβάλει. Περίμενα, αργούσε κι εγώ βιαζόμουν. Έσκυψα τότε απάνω της κι άρχισα να τη ζεσταίνω με την ανάσα μου.
Τη ζέσταινα ανυπόμονα και το θάμα, άρχισε να ξετυλίγεται μπροστά μου, με γοργό ρυθμό. Το τσόφλι άνοιξε όλο, η πεταλούδα πρόβαλε. Μα ποτέ δε θα ξεχάσω τη φρίκη μου, τα φτερά της έμεναν σγουρά, αξεδίπλωτα, όλο όλο της το κορμάκι έτρεμε και μάχουνταν να τα ξετυλίξει.

Μα δεν μπορούσε, μαχόμουν κι εγώ με την ανάσα μου να την βοηθήσω. Του κάκου, είχε ανάγκη από υπομονετικό ωρίμασμα και ξετύλιγμα μέσα στον ήλιο και τώρα πια, ήταν αργά.

Η πνοή μου, είχε ζορίσει την πεταλούδα να ξεπροβάλει πριν της ώρας, ζαρωμένη κι εφταμηνίτικη. Βγήκε αμέστωτη, κουνήθηκε απελπισμένη και σε λίγο. πέθανε στην παλάμη μου.

Το πουπουλένιο κουφάρι αυτό της πεταλούδας, θαρρώ, πως είναι το μεγαλύτερο βάρος που έχω στη συνείδησή μου. Και να, σήμερα κατάλαβα βαθιά..

Είναι θανάσιμο αμάρτημα να βιάζεις τους αιώνιους νόμους, έχεις χρέος ν’ ακολουθείς τον αθάνατο ρυθμό μ’ εμπιστοσύνη.

Η μικρή ετούτη πεταλούδα που σκότωσα γιατί παραβιάστηκα να την αναστήσω, ας ήταν να πετούσε πάντα μπροστά μου και να μου δείχνει το δρόμο. Κι έτσι, μια πεταλούδα που πρόωρα πέθανε, να βοηθήσει μιαν αδερφή της, μιαν ανθρώπινη ψυχή, να μη βιάζεται και να προφτάσει να ξετυλίξει με αργό ρυθμό τις φτερούγες... ''

_________________________________________________________

''Ο Βίος και η Πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά" (Το μάθημα της πεταλούδας - απόσπασμα) - Ο Νίκος Καζαντζάκης (1883 - 1957), ήταν Έλληνας συγγραφέας, δημοσιογράφος, πολιτικός, μουσικός, ποιητής και φιλόσοφος, με πλούσιο λογοτεχνικό, ποιητικό και μεταφραστικό έργο. Αναγνωρίζεται ως ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους Έλληνες λογοτέχνες και ως ο περισσότερο μεταφρασμένος παγκοσμίως. Έγινε ακόμη γνωστότερος μέσω της κινηματογραφικής απόδοσης των έργων του Ο Χριστός ξανασταυρώνεται, Βίος και Πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά και Ο Τελευταίος Πειρασμός. Ήταν ένας από τους πιο σεβαστούς από το λαό και από τους πλέον αναγνωρισμένους στο εξωτερικό, συγγραφείς. Από το 1945 έως το 1948, ήταν πρόεδρος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών.
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Οκτώβριος 23, 2019, 07:13:08 πμ
Προσοχή στους Kήρυκες...
Προσοχή στους Γνώστες...
Προσοχή σε αυτούς που βιάζονται να επαινέσουν γιατί θέλουν επαίνους για αντάλλαγμα...
Προσοχή σε αυτούς που βιάζονται να κρίνουν, φοβούνται αυτά που δεν ξέρουν...
Προσοχή σε αυτούς που ψάχνουν συνεχώς πλήθη γιατί δεν είναι τίποτα μόνοι τους...

Δεν θέλουν μοναξιά, δεν καταλαβαίνουν τη μοναξιά...
Θα προσπαθήσουν να καταστρέψουν οτιδήποτε, διαφέρει από το δικό τους...
Μη βρισκόμενοι σε θέση να δημιουργήσουν έργα τέχνης, δεν θα καταλάβουν την τέχνη...
Θα εξετάσουν την αποτυχία τους ως δημιουργών, μόνο ως αποτυχία του κόσμου...
Mη βρισκόμενοι σε θέση να αγαπήσουν πλήρως θα πιστέψουν ότι και η αγάπη σας είναι ελλιπής και τότε θα σας μισήσουν και το μίσος τους θα είναι τέλειο...

Σαν ένα λαμπερό διαμάντι...
Σαν ένα μαχαίρι...
Σαν ένα βουνό...
Σαν μια τίγρη...
Όπως το κώνειο...
Η καλύτερη Τέχνη τους…

Charles Bukowski, Ιδιοφυΐα του Πλήθους.
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Οκτώβριος 29, 2019, 01:39:41 πμ
 t2045.gif
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Νοέμβριος 03, 2019, 02:25:46 πμ
Νίτσε: «Η ευφυΐα ενός ανθρώπου μετριέται με τη δόση του χιούμορ που είναι ικανός να χρησιμοποιήσει.
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Νοέμβριος 03, 2019, 08:52:14 πμ
* αγάπη *
Το να μπορεί μια ανθρώπινη ύπαρξη ν' αγαπά μια άλλη, είναι το δυσκολότερο απ' όλα τα εγχειρήματά μας. Το υπέρτατο, η ύστατη δοκιμασία κι η απόδειξη. Η εργασία για την οποία κάθε άλλη εργασία δεν θα είναι τίποτα άλλο παρά προετοιμασία.
ΡΑΪΝΕΡ ΜΑΡΙΑ ΡΙΛΚΕ


https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A1%CE%AC%CE%B9%CE%BD%CE%B5%CF%81_%CE%9C%CE%B1%CF%81%CE%AF%CE%B1_%CE%A1%CE%AF%CE%BB%CE%BA%CE%B5
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Νοέμβριος 08, 2019, 08:08:58 πμ
 t2045.gif
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Νοέμβριος 08, 2019, 01:45:38 μμ
Εσύ ο ίδιος τους αναγόρευσες αφεντικά σου
και συνεχίζεις να τους στηρίζεις, παρόλο που πέταξαν τις μάσκες τους
.......................
Δε σʼ αγαπούν ανθρωπάκο, σε περιφρονούν, επειδή περιφρονείς τον εαυτό σου.
Σε ξέρουν απ' έξω κι ανακατωτά.
Γνωρίζουν τις χειρότερες αδυναμίες σου, όπως θα έπρεπε
να τις γνωρίζεις εσύ.
Σε θυσίασαν σʼ ένα σύμβολο κι εσύ τους έδωσες τη δύναμη
να σʼ εξουσιάζουν.
Εσύ ο ίδιος τους αναγόρευσες αφεντικά σου και συνεχίζεις να τους στηρίζεις, παρόλο που πέταξαν τις μάσκες τους.

Βίλχελμ Ράιχ
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Νοέμβριος 12, 2019, 02:46:22 πμ
 t2045.gif
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Νοέμβριος 13, 2019, 04:56:25 μμ
ΤΟ ΕΠΟΣ ΤΟΥ ΚΩΛΟΥ!
     
  h07232.gif kd&*()o.gif  2sxvu6.gif   ΤΟ ΕΠΟΣ ΤΟΥ ΚΩΛΟΥ!   tugdgf.gif t1521.gif     t1543.gif 3254trgzn.gif 65yt&*i.gif       ΤΟ ΕΠΟΣ ΤΟΥ ΚΩΛΟΥ!  6875htb.gif  t1518.gif t1567.gif t1543.gif

«Κώλοι πολλοί υπάρχουνε εις το ωραίον φύλλον,
με σχήματα διάφορα σε μέγεθος ποικίλον.
Κώλοι χοντροί, κώλοι λεπτοί, κώλοι απαλοί κι αφράτοι,
κώλοι σα ζύμη μαλακοί και κώλαροι τριζάτοι,
κώλοι σκληροί σαν πέτρινοι και άλλοι λαστιχένιοι,
κώλοι δροσάτοι, τροφαντοί και κώλοι μαραμένοι,
κώλοι μεγάλοι σαν βουνά και κώλοι μια χουφτίτσα,
κώλοι που ' χουν κουνήματα και κάνουνε καπρίτσια
κώλοι σαν τάβλα επίπεδοι, κι άλλοι ψηλά βαλμένοι,
κώλοι σαν φράπες τουρλωτοί και κώλοι κρεμασμένοι,
κώλοι κομψοί, συμμετρικοί και περιποιημένοι
και κώλοι ασουλούπωτοι, ' μπόγοι κακοδεμένοι ' .
Κώλοι σαν τριαντάφυλλο και κώλοι σαν αχλάδι,
κώλοι που προκαλούν κλοτσιά κι άλλοι που θέλουν χάδι
Κώλοι σαν αλαβάστρινοι, που μοιάζουν με καθρέφτη
κώλοι που θέλουν φίλημα κι άλλοι που θέλουν νέφτι
κώλοι σπανοί, δασύτριχοι, κώλοι σαν κολλιτσίδες
και κώλοι που στενάζουνε από αιμορροΐδες.
Κώλοι ακριβοί, κώλοι φτηνοί, μονάχα δυο παράδες
και κώλοι που προσφέρονται εις τους (*λογοκρισία: φαντάζεστε, όμως, τι κάνει ρίμα εις -άδες)
κώλοι ' τοιούτων ' , ευτραφείς, μοσχοπουδραρισμένοι,
και κώλοι απλησίαστοι γιατ ' είναι λερωμένοι.
Κώλοι αριστουργήματα, όλο καλλιγραφία
και κώλοι σαν της μυλωνούς την ανορθογραφία.
Κώλοι που σε ζαλίζουνε σαν τους κρυφοκοιτάς
και που σε κάνουνε να λες.. ' ή ταν ή επί τας ' !
Κώλοι οπού το βλέμμα σου δεν ξεκολλά ευκόλως
που τους θωρείς όταν περνούν κι αναφωνείς: ' Τι κώλος! ' »
Γεώργιος Σουρής.
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Νοέμβριος 15, 2019, 05:35:52 πμ
Μια υπέροχη ιστορία :
Ένας νεαρός κύριος συναντά έναν ηλικιωμένο.
-Με θυμάστε;
-Όχι.
-Υπήρξα μαθητής σας.
-Τι κάνεις; Με τι ασχολείσαι;
-Έγινα κι εγώ καθηγητής.
-Κρίνεις ότι είσαι καλός στη δουλειά σου;
-Η αλήθεια είναι πως ναι. Εσείς με εμπνεύσατε και ήθελα να σας μοιάσω.

Περίεργος ο ηλικιωμένος κύριος, ρωτά να μάθει τι του έμεινε στο μυαλό και τον ενέπνευσε σε τέτοιο βαθμό ώστε να θέλει να γίνει κι ο ίδιος καθηγητής. Και ο νεαρός του διηγείται την ακόλουθη ιστορία.

-Κάποια μέρα ένας συμμαθητής μου – που ήταν και φίλος μου – ήλθε στην τάξη και μου έδειξε ένα πανέμορφο καινούργιο ρολόι που είχε στην τσέπη του. Δεν άντεξα στον πειρασμό και κάποια στιγμή του το έκλεψα. Σε λίγο, αντιλήφθηκε ότι το ρολόι έλειπε από την τσέπη του και αμέσως ενημέρωσε τον καθηγητή που μας δίδασκε εκείνη την στιγμή στην τάξη, που ήσασταν εσείς. Εσείς, λοιπόν, απευθυνθήκατε στην τάξη και είπατε:
- Το ρολόι κάποιου συμμαθητή σας εκλάπη κατά την διάρκεια του τρέχοντος μαθήματος. Όποιος το έκλεψε, παρακαλώ να το επιστρέψει αμέσως.
-Ντράπηκα τόσο πολύ την ταπείνωση μπροστά στους συμμαθητές μου, που δεν τόλμησα να αποκαλυφθώ. Έπειτα εσείς κλείσατε την πόρτα, μας είπατε όλους να σταθούμε όρθιοι και ότι θα ψάχνατε τις τσέπες όλων μας μέχρι να το βρείτε. Αλλά θέσατε και μια προϋπόθεση. Ότι έπρεπε να έχουμε όλοι μας τα μάτια μας κλειστά για να μην δούμε τον ένοχο. Έτσι και συνέβη. Όταν φτάσατε σε μένα, το βρήκατε στην τσέπη μου και το πήρατε. Όμως συνεχίσατε το ψάξιμο στις τσέπες όλων και όταν τελειώσατε, μας είπατε «Και τώρα, μπορείτε να ανοίξετε τα μάτια σας όλοι. Το ρολόι βρέθηκε!» Δεν αναφέρατε ποτέ το όνομά μου στην τάξη και ούτε μου σχολιάσατε ποτέ το περιστατικό σε προσωπικό επίπεδο. Περίμενα να με επιπλήξετε και να μου κάνετε κατήχηση, αλλά τίποτε από αυτά δεν συνέβη. Εκείνη την ημέρα σώσατε την αξιοπρέπειά μου για πάντα. Εκείνη ήταν η πιο ντροπιαστική μέρα της ζωής μου όλης και μου δώσατε με τον τρόπο σας ένα ηχηρό μάθημα. Θυμηθήκατε τώρα το περιστατικό κ. Καθηγητά;
-Ναι, ακούγοντάς σε, τα θυμήθηκα όλα. Αλλά υπάρχει κάτι που δεν θυμάμαι και αυτό είσαι εσύ, γιατί κι εγώ είχα τα μάτια μου κλειστά όταν σας έψαχνα όλους!!!

ΗΘΙΚΟ ΔΙΔΑΓΜΑ: Αν πρέπει να ταπεινώσεις κάποιον μπροστά στα μάτια όλων των συμμαθητών του για να τον συνετίσεις, τότε όχι μόνον δεν λέγεσαι εκπαιδευτικός, απλά, δεν είσαι. Τέτοιοι καθηγητές χαράζουν ψυχές και μένουν ανεξίτηλα χαραγμένοι στη μνήμη των μαθητών.



https://www.youtube.com/watch?v=YR5ApYxkU-U&feature=share&fbclid=IwAR0UGXofk4sk7RT_KbWS7gDMNWiLiLnlm4fl7JtiLASlChchZlRNrCyPXPU (https://www.youtube.com/watch?v=YR5ApYxkU-U&feature=share&fbclid=IwAR0UGXofk4sk7RT_KbWS7gDMNWiLiLnlm4fl7JtiLASlChchZlRNrCyPXPU)
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Νοέμβριος 15, 2019, 07:57:42 πμ
"Δεν έχω ούτε μια άσπρη τρίχα στη ψυχή μου. Ούτε σταγόνα γεροντίστικης ευγένειας" (Μαγιακόφσκι).
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: asimakis στις Νοέμβριος 15, 2019, 11:09:39 πμ
Δικό μας παιδί ο Σουρής  90fjhm.gif
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Νοέμβριος 20, 2019, 11:07:20 πμ
"Η ζωή είναι δώρο με ημερομηνία λήξης"
Χρόνης Μίσσιος.
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Νοέμβριος 20, 2019, 08:28:14 μμ
ETΣΙ. Με καλοσύνη, αλληλεγγύη και αγάπη... t2045.gif
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Νοέμβριος 20, 2019, 11:43:09 μμ
Να' σαι νέος, είκοσι πέντε χρονών, γερός, να
μην αγαπάς κανένα πρόσωπο ορισμένο, άντρα
ή γυναίκα, που να σου στενεύει την καρδιά και
να μην σε αφήνει ν αγαπήσεις με ίση
αφιλοκέρδεια και σφοδρότητα τα πάντα και να
οδοιποράς πεζός, ολομόναχος, μ'ενα δισάκι
στον ωμο, από την μιαν άκρα ως την άλλη,
στην Ιταλία, και να ναι άνοιξη και να μπαίνει
το καλοκαίρι και να ' ρχουνται, φορτωμένοι
φρούτα και βροχές, ο χινόπωρος κι ο χειμωνας
- θαρρω ο άνθρωπος θα'ταν αναίδεια να θέλει
μεγαλύτερη ευτυχία.

(σελ 158) Αναφορά στον Γκρέκο
Νίκος Καζαντζάκης.
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Νοέμβριος 21, 2019, 01:54:12 πμ
Δικό μας παιδί ο Σουρής  90fjhm.gif

 t2045.gif
 s14116.gif s14116.gif
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Δεκέμβριος 15, 2019, 06:25:15 πμ
 m0150.gif
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΚΟΙΛΗΝ Λ. ΚΗΤΩΕΣΣΑΝ στις Δεκέμβριος 15, 2019, 09:13:01 πμ
 t07045.gif Αγαπητε μουνακια θελω να σου δωσω τα ευσχημα για τις ωραιες αναρτησεις που βαζεις.
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Δεκέμβριος 16, 2019, 02:57:46 πμ
ΑΥΤΟ._ t2045.gif
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: fackman στις Δεκέμβριος 18, 2019, 05:09:52 μμ
Ο αυγολέμονος μοιράζει σοφία

Βοήθεια γειτόνοι η τρύπα μου δεν γλυτώνει!!!




Και η γυναίκα...
"Όπου θέλει χαρίζει και όπου θέλει το δωρίζει"
 
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Δεκέμβριος 21, 2019, 02:12:55 πμ
Νίτσε: «Η ευφυΐα ενός ανθρώπου μετριέται με τη δόση του χιούμορ που είναι ικανός να χρησιμοποιήσει.
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Δεκέμβριος 28, 2019, 01:25:03 πμ
 59125.gif
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Ιανουάριος 09, 2020, 01:33:08 μμ
 t2045.gif 59125.gif
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Ιανουάριος 10, 2020, 03:48:47 πμ
 t2045.gif
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Ιανουάριος 10, 2020, 11:52:12 μμ
 t2045.gif
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Φεβρουάριος 05, 2020, 08:11:47 πμ
Η στάση σου απέναντι στη ζωή θα καθορίσει και τη στάση της ζωής απέναντί σου.
Χαλίλ Γκιμπράν, 1883-1931, Λιβανοαμερικανός ποιητής & φιλόσοφος.
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Φεβρουάριος 06, 2020, 01:49:48 πμ
Ρήσεις του Μολιέρου... (Molière, Μολιέρ, πραγματικό όνομα: Jean-Baptiste Poquelin, Ζαν-Μπατίστ Ποκλέν, Παρίσι, 15 Ιανουαρίου 1622 - Παρίσι, 17 Φεβρουαρίου 1673)

Όλη η ηδονή της αγάπης είναι στην αλλαγή.

Δεν είμαστε υπεύθυνοι μόνο γι’ αυτό που κάνουμε αλλά και γι’ αυτό που δεν κάνουμε.

Αν αυτός είναι ο δικός σας τρόπος να αγαπάτε, σας παρακαλώ να με μισήσετε.

Η μοναξιά τρομάζει μια ψυχή είκοσι χρονών.

Η περιέργεια γεννιέται από τη ζήλια.

Όσο πιο πολύ αγαπάς κάποιον, τόσο πιο λίγο χρειάζεται να τον κολακεύεις.

Τα βιβλία και ο γάμος δεν ταιριάζουν πολύ.

Δεν πεθαίνει κανείς παρά μόνο μια φορά και είναι για τόσο πολύ καιρό.

Όσο λιγότερο αξίζουμε μια καλή τύχη, τόσο πιο πολύ ελπίζουμε να έχουμε.

Αυτό που χρειάζεται ο κόσμος είναι μια βολική αρετή.

Ένας μορφωμένος ηλίθιος είναι πιο ηλίθιος από έναν αμόρφωτο ηλίθιο.

Η μόνη φιλοδοξία της γυναίκας είναι να εμπνέει τον έρωτα.

Όταν ξέρει κανείς ν’ ακούει, μιλάει πάντα καλά.

Η φυσική νοημοσύνη δεν μπορεί να νικήσει την φυσική ηλιθιότητα.

Είναι παράξενη δουλειά να κάνεις τίμιους ανθρώπους να γελούν.

Θα ήθελα να μοιάσω στον πατέρα μου και σε όλους τους υπόλοιπους προγόνους μου που ποτέ δεν παντρεύτηκαν.

Πάντα να δείχνεις τη μπροστινή πλευρά σου στους ανθρώπους.
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Φεβρουάριος 08, 2020, 01:27:40 πμ
 t2045.gif   m0150.gif 59125.gif
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Φεβρουάριος 13, 2020, 05:32:55 πμ
          Ο Αριστοτέλης για την καλοτυχία.
Με δεδομένο ότι το κύριο θέμα της αριστοτελικής διερεύνησης στα «Ηθικά Μεγάλα» είναι η ανθρώπινη ευτυχία δε θα μπορούσε να μη γίνει αναφορά στον παράγοντα της τύχης, αφού αυτό που ονομάζουμε αστάθμητο είναι σε θέση να επηρεάσει καθοριστικά την πορεία της ζωής είτε προς το καλό είτε προς το κακό: «Αφού το θέμα μας είναι η ευτυχία, το επόμενο που πρέπει να συζητήσουμε είναι η καλοτυχία. Διότι οι πολλοί θεωρούν ότι ευτυχισμένος βίος είναι ο καλότυχος βίος ή τουλάχιστον ένας βίος που συνδυάζεται και με καλοτυχία· και ίσως δεν έχουν άδικο, αφού χωρίς τα εξωτερικά αγαθά, που είναι κυρίως θέμα τύχης, δεν υπάρχει περίπτωση να γίνει κανείς ευτυχισμένος» (1206b 8.1).

Η αναγνώριση ότι χωρίς τα «εξωτερικά αγαθά» δεν μπορεί να υπάρξει ευτυχία καταδεικνύει την πάγια θέση του Αριστοτέλη ότι χωρίς τις απαραίτητες υποδομές για την κάλυψη όλων των αναγκών του ανθρώπου η κατάκτηση της ισορροπίας είναι σχεδόν αδύνατη. Κι εδώ δε γίνεται λόγος για την απόκτηση της αρετής και την ευθύνη του ανθρώπου που πρέπει να ενεργήσει προς αυτή την κατεύθυνση, αλλά για το κοινωνικό περιβάλλον που θα συναντήσει κανείς και τις προοπτικές που μπορεί να του προσφερθούν, τα οποία τίθενται εκ των προτέρων ως κάτι που έχει διαμορφωθεί από άλλους.

Ο τόπος της γέννησης, οι οικογενειακές σχέσεις που διαπλάθουν τον ανθρώπινο χαρακτήρα, οι ιστορικές και οικονομικές συγκυρίες της εποχής, η επάρκεια των υλικών αγαθών μέσα στο εκάστοτε κοινωνικό πλαίσιο, οι ενδεχόμενες ευκαιρίες που θα δοθούν, ακόμη και οι τυχαίες γνωριμίες αποτελούν καθοριστικούς παράγοντες για τη ζωή ενός ανθρώπου και αποκαλούνται «εξωτερικά αγαθά» ακριβώς επειδή δεν εξαρτώνται από τον ίδιο.

Η αδυναμία της διαμόρφωσης τέτοιου είδους υψίστης σημασίας συντελεστών για την ανθρώπινη ζωή τους καθιστά τυχαίους κι αυτός είναι ο λόγος που η καλοτυχία πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπόψη, όταν μιλάμε για την ευτυχία: «Γι’ αυτό πρέπει να μιλήσουμε για την καλοτυχία, και να πούμε τι σημαίνει γενικώς καλότυχος και σε ποιο πλαίσιο συναντάται και με τι έχει να κάνει» (1206b 8.1).

Ξεκινώντας τη διερεύνηση του ζητήματος της τύχης ο Αριστοτέλης ξεκαθαρίζει: «… δε γίνεται να θεωρήσει κανείς την τύχη ως φύση. Η εξήγηση: η φύση [σε κάθε περίπτωση] λειτουργεί είτε ως πολύ συχνό είτε ως σταθερό αίτιο, πράγμα που δε συμβαίνει ποτέ με την τύχη, που λειτουργεί χωρίς καμία τάξη και όπως έτυχε· γι’ αυτό τέτοιες είναι και οι περιπτώσεις στις οποίες μιλάμε για τύχη» (1207a 8.2).

Η τύχη δεν έχει να κάνει ούτε με την επιλογή ούτε με την προτίμηση. Η εύνοια ή η αντιξοότητά της είναι αδύνατο να προβλεφθούν, αφού πρόκειται για κάτι απολύτως τυφλό. Η τύχη σταματά εκεί που αρχίζει η πρόβλεψη, δηλαδή η ανθρώπινη συμμετοχή που μπορεί να υπολογίσει τις δυνατότητες. Όσο περισσότερα γνωρίζει κανείς γι’ αυτά που επιχειρεί, τόσο λιγότερο μερίδιο αφήνεται στην τύχη.

Η γνώση ότι η κακή διατροφή επιβαρύνει την υγεία καταδεικνύει ότι αυτός που από προτίμηση διατρέφεται άσχημα και τελικά αποκτά προβλήματα υγείας δεν είναι άτυχος, αλλά ακρατής και πληρώνει τις συνέπειες της ακράτειάς του. Θα ήταν τυχερός, αν, παρά την άσχημη διατροφή, δεν αντιμετώπιζε κανένα πρόβλημα, αφού εν τέλει θα απέφευγε τις συνέπειες που σύμφωνα με τη λογική θα έπρεπε να είχε υποστεί.

Ο Αριστοτέλης θα συμπληρώσει: «Δεν υπάρχει σε αυτές» (τις περιπτώσεις της τύχης εννοείται) «κάποια λογική ή ορθολογικότητα· διότι με τη λογική και την ορθολογικότητα συνδέονται η τάξη και η σταθερότητα, ενώ η τύχη δεν έχει καμία σχέση με αυτές. Αυτή είναι και η αιτία που όπου υπερτερεί ο νους και η λογική, εκεί το τυχαίο ελαχιστοποιείται· εκεί, όμως, που υπερτερεί το τυχαίο, ελαχιστοποιείται ο νους» (1207a 8.2).

Η λογική απομακρύνει την τύχη, αφού με τη λογική μπορεί κανείς να προσδιορίσει τις συνέπειες των πράξεών του. Οτιδήποτε καθορίζεται από τη λογική δεν αφορά την τύχη. Η επιστήμη ως καταστάλαγμα της λογικής έχει σκοπό να εκμηδενίσει τον παράγοντα της τύχης σε όλες της τις υποθέσεις. Γι’ αυτό και η τύχη (σε αντίθεση με τη φύση) δεν μπορεί να έχει ένα σταθερό κι επαναλαμβανόμενο αίτιο, αφού ό,τι επαναλαμβάνεται δεν είναι τυχαίο, καθώς η επανάληψη δίνει τη δυνατότητα της πρόβλεψης δημιουργώντας νόμους που βασίζονται στη λογική. Οι άνθρωποι που δρουν με σύνεση έχοντας τάξη στη ζωή τους είναι σαφώς λιγότερο εκτεθειμένοι στις ιδιοτροπίες της τύχης –χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι την έχουν εκτοπίσει οριστικά.

Για τον Αριστοτέλη η τύχη δεν μπορεί να συσχετιστεί ούτε με τη βούληση των θεών: «Διότι θεωρούμε σωστό να είναι αυτά στον έλεγχο του θεού και να απονέμει ο θεός τα καλά και τα κακά στους ανθρώπους κατά την αξία του καθενός, ενώ αντίθετα η τύχη και όσα οφείλονται σε αυτήν γίνονται όντως κατά τύχη. Αν αυτό το τελευταίο το αποδώσουμε στο θεό, θα τον κάνουμε κριτή κακό ή τουλάχιστον άδικο· αλλά κάτι τέτοιο δεν αρμόζει στο θεό» (1207a 8.3).

Η απόδοση των αδικιών της τύχης στη θέληση του θεού αποτελεί παρερμηνεία (στα όρια της βλασφημίας), αφού είναι τουλάχιστον ανάρμοστο να αποδίδεται στους θεούς το κακό ή το άδικο. Η χριστιανική εκδοχή που θέλει το θεό να δοκιμάζει τους ανθρώπους με τις άγνωστες βουλές του δεν είναι γνωστή στον Αριστοτέλη. Κατά τον Αριστοτέλη, η τύχη τίθεται πάνω από τους θεούς, αφού ούτε εκείνοι μπορούν να την καθορίσουν, σε αντίθεση με τη χριστιανική οπτική που ο θεός την ελέγχει και την κατευθύνει είτε προς το καλό είτε προς το κακό για λόγους που ξέρει μόνο εκείνος και που για τους ανθρώπους είναι ακατανόητοι.

Όπως και να ‘χει, ως τύχη ορίζεται οποιοδήποτε γεγονός ξεπερνά τις ανθρώπινες δυνατότητες: «Η καλοτυχία και η τύχη ανήκουν σ’ αυτά που δεν εξαρτώνται από το χέρι μας ούτε μπορούμε να τα ελέγξουμε και να τα πραγματοποιήσουμε. Γι’ αυτό και ο δίκαιος δεν αποκαλείται για τη δικαιοσύνη του “καλότυχος” ούτε και ο ανδρείος ούτε και κανένας άλλος φορέας μιας επιμέρους αρετής· διότι οι αρετές εξαρτώνται από εμάς τους ίδιους να τις αποκτήσουμε ή να μην τις αποκτήσουμε» (1207a 8.5).

Το δεδομένο ότι οι αρετές δεν είναι θέμα τύχης φέρνει τον άνθρωπο ενώπιον των ευθυνών του καταδεικνύοντας ότι η ευτυχία τελικά βρίσκεται στα δικά του χέρια παρά τη σαφέστατη επιρροή της τύχης. Η φρόνηση που αποκτιέται από τη μεσότητα στις πράξεις και τα συναισθήματα σύμφωνα με τον τρόπο που ορίζει ο ορθός λόγος όχι μόνο περιορίζει τις δυνατότητες του τυχαίου, αλλά δίνει διέξοδο ακόμη και στις χειρότερες αντιξοότητες που μπορεί να προκύψουν.

Για τον Αριστοτέλη, ακόμη και οι μεγαλύτερες συμφορές είναι δυνατό να ξεπεραστούν με την άσκηση της αρετής. Οι πνευματικές ενασχολήσεις, η συναναστροφή με φίλους και η καλλιέργεια δημιουργικών ενδιαφερόντων με το πέρασμα του χρόνου είναι σε θέση να επαναφέρουν την ψυχική ισορροπία που έχει διαταραχθεί από το σκληρό χτύπημα της τύχης. Αυτό, βέβαια, δε σημαίνει ότι δε θα υπάρχει θλίψη ή ότι η ανάμνηση της συμφοράς δε θα είναι πάντα ένα πλήγμα.

Η Τύχη είναι θεότητα της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας, προσωποποίηση της ευμάρειας και του πλούτου μιας πόλης. Παριστάνονταν ως γυναίκα που κρατούσε συνήθως ενα μικρό παιδί, ένα στάχυ ή το κέρας της Αμαλθείας ως ένδειξη του πλούτου. The Tyche (Fortune) of Antioch. Marble, Roman copy after a Greek bronze original by Eutychides of the 3rd century BC.
Η Τύχη είναι θεότητα της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας, προσωποποίηση της ευμάρειας και του πλούτου μιας πόλης. Παριστάνονταν ως γυναίκα που κρατούσε συνήθως ένα μικρό παιδί, ένα στάχυ ή το κέρας της Αμαλθείας ως ένδειξη του πλούτου. The Tyche (Fortune) of Antioch. Marble, Roman copy after a Greek bronze original by Eutychides of the 3rd century BC.
Ο Αριστοτέλης δεν υποστήριξε ποτέ την αταραξία της ψυχής. Είναι ανθρώπινο να θλίβεται κανείς στις συμφορές. Η εκδοχή του ατάραχου αντιβαίνει στην ανθρώπινη φύση. Το ζήτημα είναι να ξεπεραστεί η συμφορά κι ο κάτοχος της αρετής είναι σε θέση να το πετύχει. Αντίθετα, εκείνος που δεν κατέκτησε την αρετή, που δεν κατάφερε να καλλιεργήσει ουσιαστικά ενδιαφέροντα και αφέθηκε σε επιφανειακές ηδονές και φιλίες είναι πιο ευάλωτος στην αντίξοη μοίρα. Είναι πολύ πιο δύσκολο να επανακάμψει μετά από μια μεγάλη συμφορά. Οι επιφανειακές χαρές στις οποίες έχει συνηθίσει είναι αδύνατο να του προσφέρουν παρηγοριά και νόημα για να συνεχίσει.

Η άσκηση της αρετής δίνει ουσιαστικό περιεχόμενο στην ύπαρξη. Δίνει όραμα και όρεξη για ζωή. Γι’ αυτό ο ενάρετος αντλεί από μέσα του δυνάμεις ακαταπόνητες, πράγμα που ο δίχως αρετή άνθρωπος είναι αδύνατο να καταλάβει. Η κενότητα της ύπαρξής του δεν του επιτρέπει να διεισδύσει σε τέτοια βάθη. Η ρηχότητα τον καθιστά εύθραυστο. Ενδέχεται να σκορπίσει με το πρώτο φύσημα του ανέμου. Ένας τέτοιος άνθρωπος έχει απόλυτη ανάγκη την ευνοϊκή τύχη. Ή τουλάχιστον τη μη αντίξοη.

Κι αν κάποιος αμφισβητεί την αριστοτελική άποψη, που καθιστά την άσκηση της αρετής αντίδοτο ακόμη και για τις τρομερότερες συμφορές θεωρώντας ότι αυτά είναι λόγια εκ του ασφαλούς (με τη λογική ότι από έξω από το χορό πολλά τραγούδια λέγονται), δεν έχει παρά να δει τη ζωή του ίδιου του Αριστοτέλη. Γιατί κι εκείνος δε δοκιμάστηκε λίγο από την τύχη. Ορφάνεψε πολύ μικρός (τον μεγάλωσε και τον σπούδασε ο Πρόξενος), τη γυναίκα που ερωτεύτηκε και παντρεύτηκε, την Πυθιάδα, την έχασε πολύ νωρίς χωρίς να αποκτήσει απογόνους, ενώ ο γιός του ο Νικόμαχος, που απέκτησε με τη δεύτερη σύζυγό του την Ερπυλλία, πέθανε όταν ήταν έφηβος.

Όλες αυτές τις συμφορές κατάφερε να τις ξεπεράσει ασκώντας την αρετή και υπηρετώντας με πάθος τη φιλοσοφία. Η φιλοσοφία δεν πρέπει να τίθεται με τρόπο ξεκομμένο από τη ζωή. Η φιλοσοφία είναι αλληλένδετη με τη ζωή, αφού πηγάζει από τη ζωή και απευθύνεται στη ζωή. Ο Αριστοτέλης το καθιστά σαφές με όλους τους δυνατούς τρόπους.

Από κει και πέρα, η τύχη που αφορά «εξωτερικά αγαθά», αν και ασφαλώς είναι ακαθόριστη από αυτόν που μόλις γεννιέται (κανείς δεν προκαθορίζει το οικογενειακό του περιβάλλον ή τον τόπο που γεννιέται ή τις κοινωνικές συνθήκες που υπάρχουν με τη γέννησή του κλπ), δεν παύει να βρίσκεται στα χέρια του ανθρώπου με τη συνολική έννοια. Οι άνθρωποι πλάθουν και τις κοινωνικές και τις οικονομικές και τις ιστορικές συγκυρίες, αφού οι άνθρωποι είναι υπεύθυνοι και για την πόλη και για τις ενέργειές της.

Με άλλα λόγια, είναι απολύτως υπεύθυνοι για τον κόσμο που θα φέρουν τα παιδιά τους. Από αυτή την άποψη, η εκπλήρωση ή όχι των «εξωτερικών αγαθών» δεν είναι και τόσο θέμα τύχης. Αν ο άνθρωπος καταφέρει να κατακτήσει την αρετή και να την πραγματώσει και σε συλλογικό επίπεδο, τότε σίγουρα να φτιάξει έναν καλύτερο κόσμο καθιστώντας όλα τα παιδιά τυχερά. Είναι στο χέρι του να το πετύχει. Κι οτιδήποτε είναι στο χέρι μας δεν είναι τύχη: «… λέμε καλότυχο όποιον κατέχει εκείνα από τα αγαθά που δεν εμπίπτουν στον έλεγχό του» (1207a 8.5).

Αυτό που μένει είναι η τελική διερεύνηση του όρου της καλοτυχίας: «Υπάρχουν, βέβαια, πολλές σημασίες του καλότυχου· παράδειγμα: σε κάποιον συνέβη να πράξει κάτι καλό, μολονότι το είχε λογικά σχεδιάσει αντιθέτως· αυτόν τον λέμε καλότυχο· επίσης καλότυχο λέμε, αυτόν που η λογική έλεγε ότι θα ζημιωθεί, αλλά αυτός βγήκε κερδισμένος. Έγκειται, λοιπόν, η καλή τύχη είτε στο να προκύψει ενάντια στη λογική κάτι καλό, είτε στο να μη συμβεί παρά τις λογικές προβλέψεις κάτι κακό» (1207a 8.6-7).

Όμως, σε τελική ανάλυση, πού μπορούμε να εναποθέσουμε το ζήτημα της καλής τύχης; «Ο νους, βέβαια, και η λογική και η επιστήμη φαίνονται τελείως άσχετα με την τύχη. Αλλά σίγουρα και η φροντίδα και η πρόνοια του θεού δεν μπορούν, επίσης, να θεωρηθούν καλοτυχία, αφού συναντώνται και σε ανθρώπους κακούς, και δεν είναι εύλογο να φροντίζει ο θεός τους κακούς ανθρώπους. Δεν απομένει παρά η φύση· αυτή είναι που έχει πολύ μεγάλη σχέση με την καλοτυχία» (1207a 8.4 και 8.5).

Ο Αριστοτέλης θα τεκμηριώσει το συσχετισμό της καλοτυχίας με τη φύση ως εξής: «Η καλοτυχία, λοιπόν, είναι άλογη φύση· διότι ο καλότυχος είναι αυτός που έχει μια άλογη ορμή προς τα αγαθά και τα επιτυγχάνει, πράγμα που προσιδιάζει στη φύση· διότι στην ψυχή ενυπάρχει από τη φύση ένα στοιχείο από το οποίο προκύπτει μία άλογη ορμή προς κάθε αγαθό που συμβάλλει στην ευτυχία. Και αν κάποιος ρωτούσε έναν άνθρωπο που βρίσκεται σ’ αυτή την κατάσταση “γιατί σου αρέσει να ενεργείς έτσι;”, θα έπαιρνε την απάντηση “δεν ξέρω, αλλά μου αρέσει”» (1207a 8.8 και 1207b 8.9).

Η άποψη ότι μέσα στην ψυχή υπάρχει από τη φύση η τάση (ως άλογη ορμή) για κάθε αγαθό προς την εκπλήρωση της ευτυχίας δείχνει την αισιοδοξία του Αριστοτέλη για τον άνθρωπο, δηλαδή τη φωτεινότητα του στοχασμού του. Το κατά πόσο μπορεί αυτό να επαληθευτεί εναπόκειται στην κρίση του καθενός. Το βέβαιο είναι ότι η κατάρριψη της σωκρατικής άποψης «ουδείς έκων κακός» (αφού ο ακρατής είναι σε θέση να κάνει απολύτως συνειδητά κακό στον εαυτό του από την αδυναμία του να συγκρατηθεί) περιπλέκει τα πράγματα. Η εκ φύσεως «άλογη ορμή» προς το καλό θα έπρεπε να αποτρέπει αυτές τις περιπτώσεις.

Όπως και να έχει το τελικό συμπέρασμα είναι πλέον διαμορφωμένο. Ο Αριστοτέλης δεν απορρίπτει τον παράγοντα της τύχης στο ζήτημα της ανθρώπινης ευτυχίας: «Με δεδομένα, λοιπόν, πρώτον πως δεν υπάρχει ευτυχία χωρίς τα εξωτερικά αγαθά, δεύτερον πως αυτά είναι θέμα τύχης, όπως είπαμε μόλις τώρα, τότε η καλοτυχία θα είναι συνεργός της ευτυχίας» (1207b 8.12).

Αριστοτέλης: «Ηθικά Μεγάλα», μετάφραση Βασίλειος Μπετσάκος, βιβλίο δεύτερο, εκδόσεις ΖΗΤΡΟΣ, Θεσσαλονίκη 2010.
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Φεβρουάριος 18, 2020, 07:12:43 πμ
 t2045.gif
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Απρίλιος 09, 2020, 09:39:47 μμ
Κράτος λέγεται το πιο ψυχρό απ' όλα τα ψυχρά τέρατα. Και ψυχρά επίσης ψεύδεται και τούτο το ψέμα βγαίνει σερνόμενο από το στόμα του: "εγώ, το κράτος, είμαι ο λαός".
------------------
Κάθε αληθινή πίστη είναι αδιάψευστη, εκπληρώνει αυτό που ο πιστός ελπίζει να βρει σ' αυτήν, δεν προσφέρει όμως ούτε το ελάχιστο έρεισμα για τη θεμελίωση μιας αντικειμενικής αλήθειας. Θέλεις να επιδιώξεις ψυχική ηρεμία και ευτυχία, τότε πίστευε, θέλεις να είσαι ένας απόστολος της Αλήθειας, τότε αναζήτησέ την.
Φ.ΝΙΤΣΕ
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: Kou στις Απρίλιος 09, 2020, 09:47:46 μμ
Κράτος λέγεται το πιο ψυχρό απ' όλα τα ψυχρά τέρατα. Και ψυχρά επίσης ψεύδεται και τούτο το ψέμα βγαίνει σερνόμενο από το στόμα του: "εγώ, το κράτος, είμαι ο λαός".
------------------
Κάθε αληθινή πίστη είναι αδιάψευστη, εκπληρώνει αυτό που ο πιστός ελπίζει να βρει σ' αυτήν, δεν προσφέρει όμως ούτε το ελάχιστο έρεισμα για τη θεμελίωση μιας αντικειμενικής αλήθειας. Θέλεις να επιδιώξεις ψυχική ηρεμία και ευτυχία, τότε πίστευε, θέλεις να είσαι ένας απόστολος της Αλήθειας, τότε αναζήτησέ την.
Φ.ΝΙΤΣΕ

Βρήκες τίποτα; από την αλήθεια εννοώ.

Αν βρεις, πες μας και εμάς...

Πολλή καταπίεση έχει πέσει σήμερα, μάλλον φταίει η καραντίνα...
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Απρίλιος 09, 2020, 10:01:41 μμ
Βρήκες τίποτα; από την αλήθεια εννοώ.

Αν βρεις, πες μας και εμάς...

Πολλή καταπίεση έχει πέσει σήμερα, μάλλον φταίει η καραντίνα...

OΛOI βρίσκουν(γνωρίζουν) την Αλήθεια, αλλά εθελοτυφλούν.
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: Kou στις Απρίλιος 09, 2020, 10:09:53 μμ
OΛOI βρίσκουν(γνωρίζουν) την Αλήθεια, αλλά εθελοτυφλούν.

Θα συμφωνήσω με το πνεύμα της απάντησής σου, αλλά δεν το επεκτείνω, επειδή δε θέλω να χαλάσουμε τις καρδιές μας βραδιάτικα.  s14110.gif
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Απρίλιος 09, 2020, 10:30:03 μμ
Θα συμφωνήσω με το πνεύμα της απάντησής σου, αλλά δεν το επεκτείνω, επειδή δε θέλω να χαλάσουμε τις καρδιές μας βραδιάτικα.  s14110.gif

Υπαινίσσεσαι κάτι? 89dof9p.gif
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: Kou στις Απρίλιος 09, 2020, 11:00:49 μμ
Υπαινίσσεσαι κάτι? 89dof9p.gif

Λοιπόν, το ρίχνω κι ας παρεξηγηθείς, πάντα κρίνοντας από τα γνωμικά σου:

-Το κράτος όντως ψεύδεται αλλά δεν είναι το ψέμα ότι είναι ο λαός: κάθε κράτος έχει, κατά κανόνα, τους κυβερνήτες που του αξίζει, δηλαδή ανθρώπους που είναι σαν τα μούτρα του, να το πω ωμά. Σε αυτό που ψεύδεται είναι ότι φροντίζει πάντα και μόνο για το συμφέρον όλου του λαού, ενώ πολλές φορές οι κυβερνήτες του πρώτα, κατά κανονά, στηρίζουν τα συμφέροντά τους. Και δεν είναι κάθε κράτος ένα ψυχρό τέρας, παρά μόνο όταν το αφήνει ο λαός να γιγαντώνεται... Αν είσαι αναρχικός, αναρχοκαπιταλιστής ή κάποιο είδος φιλελεύθερου ανθρώπου και μπορείς να στηρίξει την άποψη αυτή, έχει καλώς. Αν είσαι απλά τύπος που του αρέσουν τα τσιτάτα ή κομμουνιστής που όταν λέει κράτος εννοεί κατά βάθος τον καπιταλισμό, τότε θα τσακωθούμε πολύ άσχημα. Αλλά ό,τι και να είσαι, να λες το μεγάλο κράτος, όχι το κράτος γενικά και όχι δε με ενδιαφέρει ποιος έγραψε το γνωμικό.

-Η αδικία προς τα ποιον ακριβώς οδηγεί στην αντίσταση; προς εσένα; προς το γενικό καλό; αν αναζητάς μια αντικειμενική αλήθεια, τότε βρες ένα γνωμικό που να το διευκρινίζει. "Όταν το ίδιο το κράτος παραβιάζει τη νομιμότητα και αθετεί αυτά για τα οποία ο λαός έχει ψηφίσει την κυβέρνηση, τότε είναι χρέος όλων μας να αντισταθούμε". Κάτι τέτοιο. Υποψιάζομαι ότι το Αμερικάνικο Σύνταγμα τα λέει καλύτερα από μένα, αλλά δεν είμαι σε θέση αυτή τη στιγμή να το ψάξω.

-Πράγματι η πίστη στο θεό φέρνει ηρεμία και ευτυχία αλλά αυτό δεν αποκλείει ότι κάποιος που πιστεύει στο θεό, αλλά όχι σε κάποιο δόγμα, δεν έχει το δικαίωμα να αναζητάει την αλήθεια χωρίς να είναι προκαταλειμμένος με τον τρόπο που υπονοείς (χρησιμοποιώντας αυτό το γνωμικό του Νίτσε). Είναι κρίμα εν έτει 2020 να πιστεύουμε ακόμα ότι θεός=οργανωμένη θρησκεία. Εγώ μια (ενήλικη) ζωή ήμουν μεταξύ αγνωστικιστή και Χριστιανού ανέντακτου, για να σου λύσω αν έχεις την απορία. Δεν πιστεύω ότι υπάρχει πραγματικός άθεος. Απλά πες μου σε τι πιστεύεις γενικά και θα σου πω το θεό σου: λέγε με επιστήμη, αθλητική ομάδα, ιδεολογία/ιδεοληψία ή νεοπαγανισμό, όπως αποκαλώ εγώ το βιγκανισμό ή την καταστροφολογία γύρω από την κλιματική αλλαγή. Όλα τα παραπάνω στο μυαλό σου λειτουργούν ως θρησκεία για μένα. Και αν υποθέσουμε ότι είσαι πραγματικά άθεος και φτάσεις κοντά στην απόλυτη αλήθεια, πως απαντάς σε ερωτήματα του τύπου: τι συνέβη πριν το Big Bang? πώς όλα είναι τόσο καλά σχεδιασμένα και λειτουργούν άψογα στο σύμπαν και δη στη Γη, ώστε πχ να είμαστε ο μόνος γνωστός πλανητής που έχει τόσο ανεπτυγμένη ζωή; γιατί έχουμε συνείδηση ενώ άλλα "ζώα" δεν έχουν; γιατί είμαστε το μόνο είδος που αναπτύχθηκε τόσο πολύ; πώς ακριβώς δημιουργήθηκε η ζωή από άψυχα αντικείμενα, όπως τα μόρια του άνθρακα ή του νερού; έχεις πειστικές απαντήσεις να δώσεις; στον εαυτό σου πρώτα και μετά σε μένα.

-Γιατί να βοηθήσεις κάποιος χωρίς θεό; που ακριβώς το λέει στη θεωρία της εξέλιξης; με βάση ποια σχετικότητα ορίζεις αυτή τη θεώρηση της ηθικής; οκ, 9 στις 10 φορές με συμφέρει να σε βοηθήσω γιατί μπορεί να με βοηθήσεις και συ, αλλά μια στις 10 με συμφέρει να σε ρίξω από το  γκρεμό για να σου πάρω ό,τι έχεις πάνω σου, εφόσον δε μας βλέπει κανείς. Τι θα με εμποδίσει; Η συνείδησή μου; ένα ζώον είμαι, δεν έχω συνείδηση. Για να σου λύσω την απορία, αυτό που θα με εμποδίσει είναι η πίστη ότι αυτό που θα κάνω, είτε λέγεται αμαρτία είτε κακό κάρμα, θα με ακολουθεί σε αυτή και στην επόμενη ζωή, όποια και να είναι...


Άρα λοιπόν, ναι, όλοι μπορούμε να βρούμε την αλήθεια αν το θέλουμε, αλλά ποια είναι αυτή τελικά; η δική μου ή η δική σου; μπορείς να μου απαντήσεις μόνο βασιζόμενος σε λογικά επιχειρήματα;

Με όλη την καλή διάθεση, κουβέντα κάνουμε, έτσι; απλά για να περνά η ώρα κατά τη διάρκεια της καραντίνας... s14110.gif
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Απρίλιος 09, 2020, 11:31:58 μμ
Είσαι "ψαγμένο" άτομο, κι αυτό εκ προοιμίου είναι θετικό!
Η Ζωή μας πρέπει νά 'ναι ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ, μελέτη θανάτου δλδ. Είναι? ΔΕΝ είναι.
Γι αυτό δεν γνωρίζουν οι άνθρωποι τον εαυτό τους -ΟΥΤΕ στοιχειωδώς! Πόσο μάλλον τους άλλους ή ποιο σύνθετες έννοιες -ιδέες -απόψεις.... Για καλλιέργεια, ευθύνη, ή Αναζήτηση,  ΟΥΤΕ λόγος. t2336.gif
Επικρατεί μονομέρια στους ανθρώπους (δλδ. υλισμός κι αντανακλαστική συμπεριφορά). Όλες οι άλλες (απίθανες) υποστάσεις της ανθρώπινης προσωπικότητας, υπνώττουν  βαριά...
Αυτός είναι ο Νέος-Άνθρωπος. Αυτός που θα "ξεκλειδώσει" τον Ανώτερο εαυτό του, μέσα από την ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ.
Αυτό είναι το "κλειδί". Η Αναζήτηση της Αλήθειας.


Ευχαριστώ για την προσοχή σου.  59125.gif
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: Kou στις Απρίλιος 09, 2020, 11:35:27 μμ
Είσαι "ψαγμένο" άτομο, κι αυτό εκ προοιμίου είναι θετικό!
Η Ζωή μας πρέπει νά 'ναι ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ, μελέτη θανάτου δλδ. Είναι? ΔΕΝ είναι.
Γι αυτό δεν γνωρίζουν οι άνθρωποι τον εαυτό τους -ΟΥΤΕ στοιχειωδώς! Πόσο μάλλον τους άλλους ή ποιο σύνθετες έννοιες -ιδέες -απόψεις.... Για καλλιέργεια, ευθύνη, ή Αναζήτηση,  ΟΥΤΕ λόγος. t2336.gif
Επικρατεί μονομέρια στους ανθρώπους (δλδ. υλισμός κι αντανακλαστική συμπεριφορά). Όλες οι άλλες (απίθανες) υποστάσεις της ανθρώπινης προσωπικότητας, υπνώττουν  βαριά...
Αυτός είναι ο Νέος-Άνθρωπος. Αυτός που θα "ξεκλειδώσει" τον Ανώτερο εαυτό του, μέσα από την ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ.
Αυτό είναι το "κλειδί". Η Αναζήτηση της Αλήθειας.


Ευχαριστώ για την προσοχή σου.  59125.gif

Μάλιστα...

Αν δεν ήταν τόσο αργά και δεν ήταν πεσμένη η ενέργεια μου, θα το συνέχιζαμε... Ευχαρίστως μελλοντικά, γιατί σε βλέπω πολύ ψαγμένο και σένα...  59125.gif
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Απρίλιος 09, 2020, 11:43:48 μμ
Γράφεις : Το κράτος όντως ψεύδεται αλλά δεν είναι το ψέμα ότι είναι ο λαός: κάθε κράτος έχει, κατά κανόνα, τους κυβερνήτες που του αξίζει, δηλαδή ανθρώπους που είναι σαν τα μούτρα του, να το πω ωμά

Φυσικά και ΔΕΝ είναι ο λαός. Όταν την παρούσα κυβέρνηση/κράτος (και κάθε κυβέρνηση) ΔΕΝ την έπέλεξαν 62 στους 100 ψηφίσαντες ή -ακόμα χειρότερα- 80+ στους 100 του συνόλου των πολιτών, ΕΙΝΑΙ Ο ΛΑΟΣ?
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: Kou στις Απρίλιος 10, 2020, 12:20:11 πμ
Γράφεις : Το κράτος όντως ψεύδεται αλλά δεν είναι το ψέμα ότι είναι ο λαός: κάθε κράτος έχει, κατά κανόνα, τους κυβερνήτες που του αξίζει, δηλαδή ανθρώπους που είναι σαν τα μούτρα του, να το πω ωμά

Φυσικά και ΔΕΝ είναι ο λαός. Όταν την παρούσα κυβέρνηση/κράτος (και κάθε κυβέρνηση) ΔΕΝ την έπέλεξαν 62 στους 100 ψηφίσαντες ή -ακόμα χειρότερα- 80+ στους 100 του συνόλου των πολιτών, ΕΙΝΑΙ Ο ΛΑΟΣ?

ΟΚ, θα απαντήσω σε αυτό αλλά σε παρακαλώ μην τα αναλύσουμε όλα ένα-ενά απόψε γιατί σε καμιά ώρα θα κοιμηθώ και με βρίσκεις σε αδύναμη φάση...

Κοίτα, πρώτον σου εξήγησα ότι η γνώμη αυτή βασίζεται στο γεγονός ότι κατά κανόνα οι κυβερνήτες του εκάστοτε κράτους είναι "κατ'εικόνα και καθ'ομοίωσιν", δηλαδή αν επέλεγα τυχαία με κλήρωση 2 μορφωμένους (με τα κριτήρια της εποχής) 45αρηδες-50αρηδες για πρωθυπουργούς της Ελλάδος, ο ένας πιθανότατα θα έμοιαζε στο πρότυπο του Τσίπρα και ο άλλος στο πρότυπο του Μητσοτάκη. Το μόνο που θα τους ξεχώριζε από τους προαναφερθέντες πρωθυπουργούς θα ήταν η τριβή στην πολιτική που έχει ο καθένας τους από νεαρή ηλικία, για διαφορετικούς λόγους...

Ένας επιπλέον λόγος που το λέω αυτό είναι γιατί γενικά ο λαός ψηφίζει ανθρώπους που λένε όμορφα λόγια που γλυκαίνουν τα αυτάκια του... Άρα αν πάρουμε ενα προεκλογικό λόγο του Τσίπρα ή του Μητσοτάκη (αναφέρω αυτούς γιατί αυτοί έχουν την πλειοψηφία τα τελευταία χρόνια), σίγουρα η πλειοψηφία του λαού θα ταυτιστεί τόσο με του ενός όσο και με του άλλου τα ωραία λογάκια...

Για παράδειγμα, λέμε ότι ο Ερντογάν δεν αντιπροσωπεύει τον Τουρκικό λαό, όταν όμως ξεκίνησε τον πόλεμο με τη Συρία και δυναμίτισε το κλίμα με τη χώρα μας, ανέβηκε η δημοτικότητά του. Αυτό το ακριβώς δείχνει για τον Τουρκικό λαό; Ή για παράδειγμα, λέμε πόσος κακός πρόεδρος είναι ο Τραμπ, αλλά πόσο μακριά είναι η εικόνα του από έναν μέσο Αμερικανό επιχειρηματιά (μικρό ή μεγάλο) της γενιάς του;

Και για να μπω στην ουσιά του επιχειρήματός σου, κάνεις λάθος ότι δεν έχει ψηφίσει ούτε καν η σχετική πλειοψηφία του ελληνικού λαού την κυβέρνηση. Το να μην πας να ψηφίσεις δηλώνει μια πολιτική στάση. Ψηφίζεις να είσαι ιδιώτης, φαντάζομαι καταλαβαίνεις με ποια έννοια το λέω. Αλλά και έστω ότι τους βάζαμε όλους αυτούς που δεν ψηφίσανε (πλην των πεθαμένων που μπορεί να είναι και το 10% των καταλόγων) να ψηφίσουν, τι σε κάνει να πιστεύεις ότι θα ήταν πολύ διαφορετικό το αποτέλεσμα; υπάρχει κάποιο κόμμα που δε βλέπω και θα το ψήφιζε η πλειοψηφία αυτών που δεν πήγε να ψηφίσει;

Τώρα, γεννιέται ένα ερώτημα αν θα έπρεπε να κυβερνάει μια κυβέρνηση με σχετική ή με απόλυτη πλειοψηφία. Για μένα, και ναι και όχι. Είμαι κάπου στη μέση, αλλά πιο πολύ τείνω στη σχετική πλειοψηφία τουλάχιστον...

Ούτως ή άλλως, για μένα, σε μια κοινοβουλευτική δημοκρατία αν μια κυβέρνηση δεν έχει τη συναίνεση του λαού και μέρους των άλλων κομμάτων, δεν μπορεί πραγματικά να κυβερνήσει...

Αλλά πριν επεκταθώ σε αυτό, να τονίσω τι σημαίνει για μένα πραγματική δημοκρατία, όπως πρόσφατα συνειδητοποίησα παρακολουθώντας κάποια πολιτικά podcast: πραγματική αντιπροσωπευτική δημοκρατία δεν είναι να ψηφίσουμε 10 άτομα ποιον από τους 10 θα σκοτώσουμε για να του φάμε τα λεφτά, όπως η κομμουνιστική πρακτική του 20ου αιώνα υπαγόρευε. Πραγματική αντιπροσωπευτική δημοκρατία είναι να ψηφίσουμε οι 10 (έστω ότι έχουμε 3 προτάσεις) και επιλέγουμε μία με σχετική πλειοψηφία των 4 ατόμων, αλλά έπειτα, αν και εφόσον κάποιοι θεωρούν ότι αδικούνται κατάφορα, θα κάτσουμε να το συζητήσουμε ώσπου να συμφωνήσουμε όλοι σε κάτι. Κάπως έτσι κάλη ώρα παίρνονται αποφάσεις στην Ευρώπη, σε θεσμούς όπως το  Eurogroup. (Δεν είμαι φαν της Ε.Ε. γενικά αλλά σε αυτό το κομμάτι συμφωνώ.)

Πάμε λοιπόν στην ουσία: μια κυβέρνηση είτε βγει με απόλυτη πλειοψηφία είτε όχι, αν έχει μια σχετική πλειοψηφία, οφείλει να βρει συναινέσεις ώστε να κυβερνήσει ομαλά. Διαφορετικά, κάθε τόσο ο λαός θα βρίσκεται στους δρόμους και στη βουλή θα της κάνουν τη ζωή δύσκολη...

Θα μπορούσε ενδεχομένως να γίνεται ένας δεύτερος γύρος κοινουβουλευτικών εκλογών ή να εκλέγεται ο Πρωθυπουργός ή ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας με 50%+1 ψήφο; Φυσικά... Αλλά εδώ τίθεται το ερώτημα κατά πόσο θα παιχτούν διάφορες συντεχνιακές συμφωνίες και κατά πόσο θα είναι ειλικρινής η ψήφος τη 2η Κυριακή. Δηλαδή, για να το πω με ένα πολύ απλό παράδειγμα: αν όλα τα κόμματα αποφασίσουν να συνταχτούν πίσω από έναν υποψήφιο που πήρε στον 1ο γύρο 10%, ενώ ο άλλος είχε πάρει 45% και στο 2ο γύρο κερδίσει αυτός με το 10%, θα είναι δίκαιο και πρέπον για τη Δημοκρατία; Κι αν απλώς οι υπόλοιποι συμφώνησαν να στηρίξουν τον άλλο υποψήφιο μόνο και μόνο γιατί φοβούνται αυτό που προηγείται;

Θα μου πεις, από τη μία, οι ψηφοφόροι του εκάστοτε κόμματος δεν είναι τελείως πρόβατα για να ακολουθήσουν την κομματική γραμμή, και από την άλλη, μα εσύ δε λες ότι τελικά μες στη Βουλή θα αναγκαστούν να τα βρουν; Ναι φυσικά, απλά θέτω το ερώτημα, αν τυχόν πετύχει η κομματική γραμμή και βγει ο αδύναμος υποψήφιος, πώς ακριβώς θα επιτευχθούν συμφωνίες εντός Βουλής, αν το μόνο που ενώνει αυτά τα κόμματα είναι το μίσος για τον αντίπαλο υποψήφιο; (καλή ώρα όπως έγινε με ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ εναντιον ΠΑΣΟΚ-ΝΔ).  Αντίθετα, αν με το 40-45% προκύψει πρωθυπουργός και δε γίνει 2ος γύρος, με αυτό το 45% θα μπορέσει να ασκήσει τα καθήκοντά του, έχοντας τη σχετική πλειοψηφία του λαού, αλλά φυσικά, τηρώντας αν μην τι άλλο μια προσεκτική στάση απέναντι στο υπόλοιπο 55%. Διότι, αν όλοι μαζί βρεθούν εναντίον του, τότε αυτός θα πέσει. Αν γινόταν 2ος γύρος, τοτέ κάνεις δε θα θυμόταν το 45% του πρώτου γύρου, και θα είχαμε ένα πιθανό το σενάριο όπως αυτό που ανέφερα προηγουμένως...

Ελπίζω να σε κάλυψα... Αν όχι, συνεχίζουμε αύριο...  s14110.gif
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Απρίλιος 10, 2020, 01:24:48 πμ
 m0150.gif
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: Απόστολος στις Απρίλιος 10, 2020, 11:58:09 πμ
Πολυ σωστο γνωμικο  t2045.gif
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: Kou στις Απρίλιος 10, 2020, 08:28:07 μμ
Πολυ σωστο γνωμικο  t2045.gif

Μπορεί... αλλά δεν είναι ένα από αυτά που λες και "life changing".

Αφήνοντας τα "περί μετά θάνατον ζωής" και τα σχετικά, όλοι μας λίγο πολύ γνωρίζουμε ότι αυτό που ζούμε είναι μοναδικό, δεν πρόκειται να το ξαναζήσουμε, ακόμα κι αν υπάρχει συνέχεια στην ύπαρξη μας. Το θέμα είναι πώς ζούμε; Γιατί ακόμα κι αν πούμε ότι θέλουμε να ζήσουμε τη ζώη μας στο έπακρο, έχουμε υποχρεώσεις: παιδιά, γονείς, εργασία κλπ.

Εμένα προσωπικά με σημάδεψε στην εφηβική μου ηλικιά ένα παρόμοιο ρητό (με ίδια σκοπιμότητα):

"Να ονειρεύεσαι σαν να είναι να ζήσεις για πάντα, να ζεις σαν να είναι να πεθάνεις σήμερα." James Dean

Απλό και κατανοητό, όπως πολλά άλλα παρόμοια. Το θέμα είναι οκ, το ακολουθείς όσο καιρό είσαι μόνος σου, όντας φοιτητής πχ, ή ζώντας μόνος να εργάζεσαι για την πάρτη σου, χωρίς γυναίκα και παιδιά. Μετά τι;

Εγώ προσωπικά, το μόνο που κατάφερα, αξιοποιώντας αυτά τα ρητά, είναι το εξής (θα πω ένα δικό μου ρητό):

"Η ζωή είναι πολύ μικρή για να χάνεις χρόνο να τσακωνεσαι, έστω και για ένα λεπτό".

Και ειλικρινά, όταν βρίσκομαι στην αρχή ενός τσακωμού λέω στον εαυτό μου: "αφού το ξέρεις δεν πρόκειται να του αλλάξεις άποψη, πες τη δική σου άποψη να ακουστεί και σήκω και φύγε, δεν έχει νόημα... αν έχεις νεύρα, κάνε κάτι να χαλαρώσεις, άκου μουσική, κάνε σεξ, μην το κρατάς μέσα σου, αλλά ούτε και να το εξωτερικεύεις σε άλλους, δεν πρόκεται να το καταλάβουν..."

Και αυτό, συνδυαστικά με το να ξεπερνάω το θυμό μου, τη λύπη μου, αλλά και πολλές φορές, την υπερβολική χαρά μου γρήγορα (γιατί το απότομο ξενέρωμα με διαλύει), είναι τα μόνα που αξιοποίησα από τη γνώση μου "ότι κάθε λεπτό της ζωής μας είναι πολύτιμο, μην το χαραμίζουμε."

Αλλά πολλές φορές στη δουλειά, καταργιέμαι τον εαυτό μου που λέω: "άντε πότε θα περάσει η τελευταία ώρα για να φύγω;". Μετά λέω: "ρε βλάκα τι παρακαλάς; να περάσει η ώρα, να περάσει η μέρα, να περάσει ο χρόνος και να περάσει η ζωή γρήγορα ώστε να πεθάνεις; τόσο ηλίθιος είσαι;". Κι όμως, ακόμα παλεύω με αυτό... Και με την καραντίνα τα ίδια σκέφτομαι... Τόσος χαμένος χρόνος, δύσκολα γεμίζει ποιοτικά... Αλλά το παλεύω...  s14110.gif
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Απρίλιος 14, 2020, 11:33:46 πμ
«...Κάθε άνθρωπος άξιος να λέγεται γιος του ανθρώπου σηκώνει το σταυρό του κι ανεβαίνει το Γολγοθά του. Πολλοί, οι πιο πολλοί, φτάνουν στο πρώτο, στο δεύτερο σκαλοπάτι, λαχανιάζουν, σωριάζονται στη μέση της πορείας και δε φτάνουν στην κορφή του Γολγοθά -θέλω να πω στην κορφή του χρέους τους- να σταυρωθούν, ν' αναστηθούν, και να σώσουν την ψυχή τους. Λιποψυχούν, φοβούνται να σταυρωθούν, και δεν ξέρουν πως η σταύρωση είναι ο μόνος δρόμος της ανάστασης.
'Αλλον δεν έχει. ....»
Ν.Καζαντζάκης (Αναφορά στον Γκρέκο)
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Απρίλιος 25, 2020, 12:23:28 πμ
 m0150.gif 231.gif m0150.gif t2045.gif
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Μάιος 02, 2020, 02:59:57 πμ
«Oι επιθυμίες μοιάζουν μολοσσοί δεμένοι με κλωστή».
Το κακό είναι η πολύτιμη μαγιά της κοινωνικής ζωής. Με το καλό, ψωμί δε φουρνίζεται. Φυσικά δεν μιλάω για τον φόνο — δεν είμαι εγκληματίας… Το μόνο που με συναρπάζει είναι η άρνηση στις άπειρες μεταμορφώσεις της. Το παιδί, όπως λέει ο Πλάτων, δεν μπορεί να διαλέξει. Του λες θες αυτό ή εκείνο, και φυσικότατα καταργεί τη διάζευξη για να πάρει και τα δύο. Η ανθρώπινη επιθυμία είναι ανήθικη. Γι’ αυτό κάθε ηθική θεωρία, το πρώτο — και το τελευταίο — που κάνει είναι να παιδαγωγήσει τις επιθυμίες.

Για έναν γραφιά όμως που δεν ενδιαφέρεται μόνο για το δέον (τι πρέπει να κάνουν οι άνθρωποι) αλλά και για το είναι (τι κάνουν οι άνθρωποι), ανοίγεται μέγας αγρός αν προσηλωθεί στο είναι. Σε όλα τα γλυκά όνειρα του ατόμου διαπράττονται εγκλήματα. Έμπρακτα, πλασματικά, κατά φαντασίαν κάθε άτομο θα πρέπει να υπερισχύσει για να συναντήσει τον εαυτό του. Δεν γνώρισα ποτέ κανέναν άνθρωπο που να είναι «αποτυχημένος», «στερημένος», «ανήμπορος» και παραταύτα συνετός και ευτυχής. Παντού η προσωπική ικανοποίηση συνοδεύεται από δύναμη — πραγματική ή πλασματική. Ακόμα και ο ζήτουλας πρέπει να είναι καπετάν-ένας για να νιώθει καλά.»

Kωστής Παπαγιώργης.
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9A%CF%89%CF%83%CF%84%CE%AE%CF%82_%CE%A0%CE%B1%CF%80%CE%B1%CE%B3%CE%B9%CF%8E%CF%81%CE%B3%CE%B7%CF%82
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Μάιος 08, 2020, 06:43:40 πμ
Δεν υπάρχει σκοτάδι,  μόνο αμάθεια υπάρχει....Και είναι το πιο βαθύ απ' όλα τα σκοτάδια.
ΣΑΙΞΠΗΡ.
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Μάιος 08, 2020, 07:49:19 πμ
Ανταλλάσσουμε ευχαρίστως την ελευθερία με μια πιο άνετη ζωή στη φυλακή μας.

« Εκείνος, που περιβάλλω με τ’ όνομά μου (ο Εαυτός μου), κλαίει μέσα σ’ αυτή τη φυλακή, τη σκοτεινή. Πάντα καταγίνομαι να χτίζω αυτόν τον τοίχο ολόγυρα, κι’ επειδή αυτός ο τοίχος, μέρα με τη μέρα, υψώνεται ολοένα προς τον ουρανό, χάνω τη θωριά του αληθινού μου «Είναι» στη σκοτεινή σκιά του. Ξιπασιά με πιάνει για τον μεγάλο αυτόν τοίχο, και τον ασβεστώνω με χώμα και με άμμο μην τυχόν κ’ η ελάχιστη τρυπίτσα μείνει σε τούτο το όνομά μου. Και για όλη τη φροντίδα που λαμβάνω, χάνω τη θωριά του αληθινού μου Είναι ».
Ρ.Ταγκόρ
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Μάιος 08, 2020, 11:07:37 μμ
 t2045.gif
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Μάιος 20, 2020, 08:38:17 πμ
ΜΟΝΟ ΤΑ ΨΟΦΙΑ ΨΑΡΙΑ ΠΑΝΕ ΜΕ ΤΟ....ΡΕΥΜΑ!
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Ιούνιος 14, 2020, 03:13:22 πμ
" Όταν ο Ήλιος και η Σελήνη συναντήθηκαν για πρώτη φορά, ερωτεύτηκαν με την πρώτη ματιά και ξεκίνησε μια μεγάλη αγάπη.

Ο κόσμος ακόμα δεν είχε δημιουργηθεί και την ημέρα που ο Θεός αποφάσισε να τον φτιάξει,
τους έδωσε το φως τους.

Αποφασίστηκε ότι ο Ήλιος θα φώτιζε
τη μέρα και η Σελήνη τη νύχτα.
Και έτσι θα ζούσαν χώρια.

Με αυτή την απόφαση, πλημμύρισαν
από στενοχώρια, γιατί κατάλαβαν
πως θα ζούσαν χωριστά.

Η Σελήνη παρ’ όλη τη λάμψη της
άρχισε να απομονώνεται
και ο Ήλιος από την πλευρά του,
παρ’ όλο που είχε κερδίσει
τον τίτλο του “Βασιλιά των Αστέρων”,
δεν ήταν ευτυχισμένος.

Ο Θεός που έβλεπε τη θλίψη που είχαν, τους φώναξε και τους εξήγησε
πως ο καθένας τους είχε μια ξεχωριστή λάμψη και δεν έπρεπε να είναι θλιμμένοι.

- Εσύ Σελήνη θα φωτίζεις τα βράδια
και θα μαγεύεις τους ερωτευμένους.
Εσύ Ήλιε θα δίνεις λάμψη στη Γη
την ημέρα και ζέστη στους ανθρώπους
και η παρουσία σου θα τους κάνει όλους
πιο ευτυχισμένους.

Η Σελήνη λυπήθηκε για την τύχη της
και έκλαψε πικρά…

Και ο Ήλιος βλέποντάς την να υποφέρει αποφάσισε να της δώσει δύναμη
και να την βοηθήσει να δεχτεί την απόφαση του Θεού.

Παρ’ όλα αυτά, αποφάσισε να ζητήσει
μια χάρη από το Θεό:

- Θεέ μου, βοήθησε τη Σελήνη γιατί είναι πιο ευαίσθητη από μένα και δεν αντέχει τη μοναξιά.
Και τότε ο Θεός της χάρισε τ’ αστέρια.

Όταν η Σελήνη αισθάνεται μοναξιά, καταφεύγει στ’ άστρα, που κάνουν
τα πάντα για να την παρηγορήσουν, αλλά ποτέ δεν το πετυχαίνουν.

Σήμερα ζούν χωριστά.
Ο Ήλιος προσποιείται ότι είναι ευτυχισμένος κ η Σελήνη προσπαθεί
να κρύψει τη στενοχώρια της.

Λένε ότι ο Θεός ήθελε η Σελήνη
να είναι πάντα γεμάτη και φωτεινή, αλλά δεν τα κατάφερε…Γιατί είναι γυναίκα και καμιά γυναίκα δεν μπορεί
να ζει χωρίς αγάπη.

Όταν είναι ευτυχισμένη είναι γεμάτη
και λάμπει. Όταν είναι δυστυχισμένη είναι μισή και ένα τέταρτο και τότε
δεν είναι δυνατόν να φανεί η λάμψη της.

Η Σελήνη και ο Ήλιος ακολουθούν τη μοίρα τους. Αυτός, μόνος αλλά δυνατός. Η Σελήνη παρέα με τ’ άστρα, αλλά, αδύναμη.

Πολλοί άντρες προσπάθησαν να την αποκτήσουν αλλά δεν μπόρεσαν.
Μερικοί πήγαν να τη δουν από κοντά, αλλά και πάλι γύρισαν άπρακτοι.
Ποτέ κανείς δεν μπόρεσε να τη φέρει στη Γη ούτε και κανείς κατάφερε
να την κάνει να ερωτευτεί.

Ο Θεός τότε αποφάσισε ότι κανένας έρωτας δεν θα είναι αδύνατος.
Ούτε του Ήλιου και της Σελήνης και τότε, δημιούργησε την έκλειψη.

Σήμερα ο Ήλιος και η Σελήνη, ζουν περιμένοντας αυτή τη στιγμή.
Αυτή τη στιγμή που τους δόθηκε
και που τόσο σπάνια συμβαίνει.

Όταν κοιτάζεις προς τον ουρανό από εδώ και μπρος και δεις τον Ήλιο να σκεπάζει τη Σελήνη, θα είναι γιατί ξαπλώνει πάνω της και κάνουν έρωτα. "

“ Έκλειψη”.... λάμψη πάθους

Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Ιούνιος 22, 2020, 04:44:15 πμ
ΑΥΤΟ._
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Ιούνιος 28, 2020, 11:22:02 μμ
 t2045.gif 59125.gif
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Ιούλιος 05, 2020, 08:05:58 πμ
 59125.gif t2045.gif
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Ιούλιος 13, 2020, 07:07:41 πμ
" Ευδαίμων το ελεύθερον "
" Ευδαίμων το ελεύθερον "....." Ευδαίμων το ελεύθερον "
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: BIGBOOBLOVER στις Ιούλιος 23, 2020, 02:23:12 μμ
(http://)

Πιθανότατα το μόνο μυστήριο που δεν θα αποκαλυφθεί ποτέ αλλά και το πλέον γοητευτικό  231.gif
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Αύγουστος 03, 2020, 03:32:45 μμ
 t2045.gif
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Αύγουστος 08, 2020, 08:03:24 πμ
 :laie: t2045.gif :respect18:
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: nadezda στις Αύγουστος 08, 2020, 10:12:35 πμ
 t108001.gif
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Αύγουστος 09, 2020, 09:42:39 πμ
Όταν πεθάνεις, μην ανησυχείς για το σώμα σου ... οι συγγενείς σου θα κάνουν ό, τι είναι απαραίτητο σύμφωνα με τις δυνατότητές τους.
Θα βγάλουν τα ρούχα σου,
Θα σε πλύνουν.
Θα σε ντύσουν.
Θα σε πάρουν από το σπίτι σου και θα σε μεταφέρουν στη "νέα σου διεύθυνση".
Πολλοί θα έρθουν στην κηδεία σου για να «πουν αντίο». Κάποιοι θα ακυρώσουν δεσμεύσεις και ακόμη και θα χάσουν τη δουλειά τους για να έρθουν.

Τα αντικείμενά σου, ακόμη και αυτά που δεν σου άρεσε να δανείζεις, θα πουληθούν, θα δοθούν ή θα καούν.
Τα κλειδιά σου
Τα εργαλεία σου
Τα βιβλία σου
Τα όργανα σου
Τα CD σου
Τα παπούτσια σου
Τα ρούχα σου...

Και να είσαι σίγουρος ότι
ο κόσμος θα σταματήσει να κλαίει για σένα.
Η οικονομία θα συνεχιστεί.
Στη δουλειά σου, θ' αντικατασταθείς. Κάποιος με τις ίδιες ή καλύτερες ικανότητες θα πάρει τη θέση σου.

Τα περιουσιακά σου στοιχεία θα μεταβούν στους κληρονόμους σου...
Και μην έχεις την εντύπωση ότι θα συνεχίσουν να σε αναφέρουν, να σε κρίνουν,, να ρωτούν και να επικρίνουν για τα μικρά και μεγάλα πράγματα που έκανες στη ζωή.

Άτομα που σε γνώριζαν μόνο από την εμφάνισή σου θα πουν: "Φτωχός ... ή περνούσε υπέροχα!"

Οι ειλικρινείς φίλοι σου θα κλαίνε για μερικές ώρες ή λίγες μέρες, αλλά μετά θα επιστρέψουν στο γέλιο.

Τα ζώα σου θα συνηθίσουν στον νέο κάτοχο.

Οι φωτογραφίες σου θα παραμείνουν στον τοίχο για λίγο ή θα συνεχίσουν σε κάποιο έπιπλο, αλλά στη συνέχεια θα διατηρηθούν στο κάτω μέρος ενός συρταριού.

Κάποιος άλλος θα καθίσει στον καναπέ σου και θα φάει στο τραπέζι σου.

Ο βαθύς πόνος στο σπίτι σου θα διαρκέσει μια εβδομάδα, δύο, ένα μήνα, δύο, ένα χρόνο, δύο ... Τότε θα προστεθείς στις αναμνήσεις και στη συνέχεια, η ιστορία σου τελείωσε.

Τελείωσε ανάμεσα στους ανθρώπους, τελείωσε εδώ, τελείωσε σε αυτόν τον κόσμο.
Αλλά ξεκίνησε η ιστορία σου στη νέα σου πραγματικότητα ... στη ζωή σου μετά το θάνατο.
Η ζωή σου και όλατα εγκόσμια, έχασαν την αξία που είχαν.
Σώμα
Ομορφιά
Εμφάνιση
Επίθετο
Ανεση
Πίστωση
Κατάσταση
Θέση
Τραπεζικός λογαριασμός
Σπίτι
Αυτοκίνητο
Επάγγελμα
Τίτλοι
Διπλώματα
Μετάλλια
Τρόπαια
Οι φιλοι
Μέρη
Σύζυγος
Οικογένεια...

Στη νέα σου ζωή θα χρειαστείς μόνο το πνεύμα σου. Και η αξία που έχεις συγκεντρώσει εδώ θα είναι η μόνη περιουσία που θα έχεις εκεί.
Αυτή η τύχη είναι η μόνη που θα πάρεις μαζί σου και δημιουργείται κατά τη διάρκεια της περιόδου που βρίσκεσαι εδώ. Όταν ζεις μια ζωή αγάπης για τους άλλους και σε γαλήνη με τον γείτονά σου, ζυμώνεις την πνευματική σου περιουσία.

Γι 'αυτό προσπάθησε να ζήσεις πλήρως και να είσαι ευτυχισμένος ενώ βρίσκεσαι εδώ γιατί, όπως είπε ο Άγιος Φραγκίσκος της Ασίζης: "Δε θα πάρεις αυτά που έχεις από δω. Μόνο ό,τι έδωσες θα πάρεις"..


Τάδε έφη ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Αύγουστος 18, 2020, 09:53:17 μμ
Τι φοβερός ανήφορος, από τον πίθηκο στον άνθρωπο, από τον άνθρωπο στον Θεό.

Νίκος Καζαντζάκης.
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Αύγουστος 20, 2020, 01:32:53 πμ
Γνωρίζω ανθρώπους που γεννήθηκαν με την αλήθεια στην κούνια τους, που δεν ξεγελάστηκαν ποτέ τους, που δεν τους χρειάστηκε να προχωρήσουν ούτε ένα βήμα σ’ ολόκληρη τη ζωή τους, επειδή από τότε που ήσαν ακόμα στις φασκιές είχαν κιόλας φτάσει. Ξέρουν ποιό είναι το καλό, πάντα το ήξεραν. Για τους άλλους έχουν τη αυστηρότητα και την περιφρόνηση που τους δίνει η θριαμβευτική τους σιγουριά πως έχουν δίκιο.

Δεν τους μοιάζω. Εμένα η αλήθεια δε μου αποκαλύφθηκε στα βαφτίσια μου, δεν την βρήκα ούτε απ’ τον πατέρα μου ούτε απ’ την κοινωνική τάξη της οικογένειάς μου. Ό,τι έχω μάθει μου κόστισε ακριβά, ό,τι ξέρω το ’χω αποκτήσει με δικές μου δαπάνες.

Δεν έχω ούτε και μιάν έστω βεβαιότητα που να μην την σχημάτισα μέσω της αμφιβολίας, του άγχους, του ιδρώτα, της οδυνηρής εμπειρίας. Έτσι, νιώθω σεβασμό γι’ αυτούς που δεν ξέρουν, γι’ αυτούς που ψάχνουν, που ψηλαφούν, που σκοντάφτουν.

Για κείνους που η αλήθεια τούς είναι εύκολη, αυθόρμητη, αισθάνομαι βέβαια έναν κάποιον θαυμασμό, αλλά ομολογώ, πολύ λίγο ενδιαφέρον.

Όταν λοιπόν πεθάνουν, ας γραφτεί πάνω στον τάφο τους:

Είχε πάντα δίκιο... αυτό τους αξίζει, τίποτα παραπάνω».

Λουί Αραγκόν
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Σεπτέμβριος 10, 2020, 03:48:54 μμ
 t2045.gif
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Σεπτέμβριος 16, 2020, 12:42:42 μμ
 59125.gif 59125.gif 59125.gif 59125.gif 59125.gif 59125.gif 59125.gif 59125.gif
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Σεπτέμβριος 21, 2020, 06:58:52 μμ
Αν υπάρχει κάτι ιερό, τότε αυτό είναι το ανθρώπινο σώμα.
W. WHITMAN

Πίνακας: F. WALLOTTON
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Οκτώβριος 06, 2020, 05:32:15 πμ
 89dof9p.gif
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Οκτώβριος 10, 2020, 05:40:22 μμ
 t2045.gif
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: Κοσμηματοπώλης στις Οκτώβριος 10, 2020, 11:40:23 μμ
Ρέων ο χρόνος ακάθεκτα και αεί τι κινούμενος παρασύρει και παραφέρει πάντα τα εν γενέσει και ες βυθόν αφανείας καταποντοί όπου μεν ουκ άξια λόγου πράγματα, όπου δε μεγάλα τε και άξια μνήμης, και τα τε άδηλα φύων κατα την τραγωδίαν και τα φανέντα αποκρυπτόμενος.

Άννα Κομνηνή, 1083-1153, Βυζαντινή ιστορικός
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Οκτώβριος 11, 2020, 09:20:46 πμ
Ο Καμύ, ο Σίσυφος και το παράλογο.
«Εάν αυτός ο μύθος είναι τραγικός, είναι γιατί ο ήρωάς του έχει συνείδηση…….Ο σύγχρονος εργάτης όλες τις μέρες της ζωής του κάνει την ίδια δουλειά κι αυτή η μοίρα δεν είναι λιγότερο παράλογη. Αλλά δεν είναι τραγικός παρά στις σπάνιες στιγμές που αποκτά συνείδηση». Όμως, εάν η έλλειψη συνείδησης απαλλάσσει από την τραγικότητα, η συνείδηση είναι η δύναμη που οδηγεί στην απόλυτη ελευθερία, δηλαδή στο ανίκητο. Η τραγικότητα της συνείδησης δεν είναι παρά η οδύνη που προϋποθέτει κάθε ελευθερία. Κι ο Σίσυφος είναι ακριβώς αυτό. Είναι η περηφάνια που κουρελιάζει όλα τα μαρτύρια. Είναι η δύναμη της ύπαρξης που φτάνει στην αθανασία. Είναι ο παράλογος άνθρωπος. Ο Καμύ τον παρακολουθεί τη στιγμή που ο βράχος έχει κυλίσει ξανά στην εκκίνηση κι επιστρέφει για να τον ξανασηκώσει. «Όσο διαρκεί αυτή η επιστροφή, αυτή η παύση, ο Σίσυφος μ’ ενδιαφέρει. Ένα πρόσωπο που βασανίζεται τόσο κοντά στις πέτρες είναι ήδη πέτρα. Βλέπω αυτό τον άνθρωπο να ξαναπηγαίνει, βαδίζοντας βαριά μα σταθερά, προς το ατέλειωτο μαρτύριο. Αυτή η ώρα που είναι σα μια αναπνοή και ξανάρχεται το ίδιο σίγουρα με τη δυστυχία του, αυτή η ώρα, είναι η ώρα της συνείδησης. Σε κάθε μια απ’ τις στιγμές της, από τότε που αφήνει την κορυφή και κατευθύνεται σιγά – σιγά προς τις τρώγλες των θεών, είναι υπέροχος μέσα στη μοίρα του. Είναι πιο δυνατός από το βράχο του».

Ο Αλμπέρ Καμύ (Albert Camus, 7 Νοεμβρίου 1913 – 4 Ιανουαρίου 1960) ήταν Γάλλος φιλόσοφος και συγγραφέας.
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: konediaris στις Οκτώβριος 15, 2020, 09:31:33 μμ
(http://i.pinimg.com/originals/e4/d9/06/e4d906ebc5757894a0f77920b1d9598e.jpg)
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: konediaris στις Οκτώβριος 15, 2020, 09:32:16 μμ
(http://i.pinimg.com/originals/86/06/0b/86060b7151cba38029de051fd4dcca5b.jpg)
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: konediaris στις Οκτώβριος 15, 2020, 09:33:56 μμ
(http://i.pinimg.com/originals/21/7f/f7/217ff7defc68f0d17870b00856f16b32.jpg)
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: konediaris στις Οκτώβριος 15, 2020, 09:35:27 μμ
(http://i.pinimg.com/originals/ca/0f/93/ca0f93345220c58f5aa2a3c7fc3b07b8.jpg)
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: Jack Sparrow στις Οκτώβριος 16, 2020, 04:02:48 μμ
 p09011.gif p09011.gif
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Νοέμβριος 09, 2020, 09:51:59 πμ
<<Εάν μή έλπηται ανέλπιστον ούκ εξευρήσει, ανεξερεύνητον εάν καί άπορον>>
Αν δεν ελπίζεις, δεν θα βρεις το ανέλπιστο, που είναι ανεξερεύνητο & απλησίαστο.
ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΣ.
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Νοέμβριος 22, 2020, 02:04:00 πμ
 59125.gif
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Νοέμβριος 29, 2020, 04:34:40 μμ
Μπορεί να έχουμε έρθει όλοι με διαφορετικά καράβια, αλλά είμαστε όλοι στην ίδια βάρκα τώρα.
Martin Luther King.
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Δεκέμβριος 26, 2020, 11:40:15 πμ
 59125.gif 59125.gif 59125.gif 59125.gif 59125.gif 59125.gif
Τίτλος: Απ: Φιλοσοφικά γνωμικά-παροιμίες-φράσεις
Αποστολή από: ΜΟΥΝΑΚΙΑΣ στις Δεκέμβριος 26, 2020, 12:29:37 μμ
Μην προσπαθείς να προσθέσεις χρόνια στη ζωή σου. Καλύτερα πρόσθεσε ζωή στα χρόνια σου.